Monday, December 22, 2008

Χρόνια Πολλά!

Μέρες έχω να βρεθώ εδώ και να σας πω ένα 'γεια'... Φυσικά και δε σας ξέχασα!
Στην αρχή είχα παγώσει με όσα συνέβαιναν, όσα έβλεπα και εκείνα που άκουγα... Έπειτα μετακόμισα και συνέχεια βρισκόμουν να ανοίγω κούτες, να στήνω έπιπλα, να φτιάχνω ντουλάπες και να ξεσκονίζω. Στο ενδιάμεσο έπρεπε βέβαια να βοηθάω τη μαμά να κάνει τις ετοιμασίες για τις γιορτές. Μιλάμε για πολύ μελομακάρονο και πολύ κουραμπιέ! Να μην αναφέρω και τις δίπλες... Μας τελείωσε ο χώρος πάνω στα τραπέζια και απλώνουμε τα γλυκά σε συρταρίερες και κρεβάτια! Πάντα στα άκρα της υπερβολής η μαμά :)

Θέλω μέσα από την καρδία μου να ευχηθώ σε όλους να περάσουν όμορφα αυτές τις μέρες, να διασκεδάσουν, να είναι με ανθρώπους που αγαπούν και να νιώσουν πραγματικά γεμάτοι! Μακάρι η καινούρια χρονιά να μας φέρει πιο κοντά στο να δούμε τα όνειρα μας με τα μάτια ανοιχτά ;) Καλά χριστούγεννα!!!

Thursday, December 11, 2008

Friday, November 28, 2008

Το Φόρεμα...

Φτάνουν οι γιορτές, τα Χριστούγεννα είναι κοντά! Σιγά-σιγά θα στολιστούν οι βιτρίνες και ο αέρας της πόλης θα πάρει χρώμα εορταστικό... Οι νοικοκυρές θα καθαρίσουν το σπίτι, θα στρώσουν τα χαλιά, θα στολίσουν το δέντρο, θα αρχίσουν να φτιάχνουν τα γλυκά, και το σπίτι θα πλημμυρίσει με μυρωδιές και χρώματα... Μου αρέσει η θαλπωρή των γιορτών...

Ποιά είναι όμως η αγωνία η μόνιμη της σύγχρονης γυναίκας? Τι είναι εκείνο που βασανίζει το μυαλό μας (το 'μας' για να μην το παίζω υπεράνω και παρεξηγηθώ;)) και θα συνεχίσει να μας ταλαιπωρεί για έναν ολόκληρο μήνα? Μα φυσικά τι θα στο καλό θα φορέσουμε στις γιορτές! Και πόσα κιλά θα καταφέρουμε να χάσουμε, ώστε να μπούμε σε εκείνο το Φόρεμα που εδώ και καιρό φιγουράρει στις βιτρίνες! Αχ, γυναίκες με τις αγωνίες μας...

Γυναίκες που μέσα σε όλα προσπαθούμε να χωρέσουμε και το γυμναστήριο (ή το ινστιτούτο ανάλογα με το budget)! Ο στόχος είναι μεγάλος και ο χρόνος στη διάθεση μας ελάχιστος! Πρέπει να φύγουν όλα τα περιττά κιλά, να εξαφανιστεί η κυτταρίτιδα, να σμιλευτούν οι γλουτοί και τα μπράτσα, και όλα αυτά μέσα σε μόλις ένα μήνα! Impossible!!! Αν ήταν δυνατόν να ψηλώναμε και 5-6 πόντους δε θα μας χάλαγε πάντως... Ανάθεμα την τήν ανέχειά μας που δε μπορούμε να διαθέσουμε χρήματα για το περιβόητο (και θαυματουργο!) power plate:S Πας εκεί για 15 λεπτά 3 μέρες την εβδομάδα και γίνεσαι σου λέει Σκλερανίκοβα! Πρέπει τώρα να ιδρώνουμε και ξε-ιδρώνουμε σε διαδρόμους και αίθουσες αεροβικής! Κάθε φορά το ίδιο και το ίδιο! Μα πώς είναι δυνατόν να μη θυμόμαστε ότι πρέπει να γυμναζόμαστε συστηματικά και όχι μόνο τον τελευταίο μήνα πριν από τις γιορτές και τις διακοπές? Αυτό ποτέ δε θα το καταλάβουμε!

Και φτάνουμε οι γυναίκες σωρηδόν στο γυμναστήριο με τη φόρμα τη μάυρη (για να κόβει) και το αθλητικό το ρόζ (γιατί πάνω από όλα έχουμε στυλ), και κατακλύζουμε την αίθουσα αεροβικής. Πού να σταθείς, πού να ακουμπήσεις το μπουκαλάκι με το νερό και πώς να κουνηθείς? Ούτε σε συναυλία τέτοια κοσμοσυρροή! Γυναίκες από όλες τις ηλικίες και τις κοινωνικές τάξεις, γυναίκες παντρεμένες, ανύπαντρες, χωρισμένες, με παιδιά, με πεθερικά, με αρθριτικά,... Γυναίκες με κοινό στόχο να μπουν στο Φόρεμα!

Στο ζέσταμα ίσα-ίσα που προσέχουμε τι μας λέει η γυμνάστρια. Σιγά να μην αφήσουμε την ψιλή κουβέντα με την κα. Τάδε. Καλέ τι να το κάνουμε το ζέσταμα, εδώ θέλουμε δράση και άμεσα αποτελέσματα! Ε, να εκμεταλευτούμε το χρόνο για να μάθουμε και κανένα νέο... Βέβαια το πράγμα αλλάζει αν είναι γυμναστής αντί για γυμνάστρια! Καλά ούτε σε αυτήν την περίπτωση το χρειαζόμαστε το ζέσταμα, αλλά σιγά να μην λέμε με την κα. Τάδε τι έκανε η κα. Δείνα! Τώρα έχουμε 'θέμα' να κοιτάμε και να θαυμάζουμε ντε;)

Όταν αρχίζει κανονικά η προπόνηση, το παίρνουμε ζεστά το πράγμα! Και ένα και δύο και τρία και τέσσαρα και πάλι από την αρχή... Μέσα από τον καθρέφτη κοιτάμε το σώμα μας. Εντάξει έχει κάποιες ατέλειες, αλλά σε σύγκριση με την κυρία δίπλα σκίζουμε;) "Ψιτ!", στην φιλενάδα μας, "θα πάω λίγο πιο μπροστά, να σταθώ δίπλα στην κα. Τάδε. Κοίτα και πες μου αν έχω τόσο μεγάλο #@#@ όπως αυτή!". Και ένα και δύο και τρία και τέσσερα και πάλι από την αρχή... Μια ματιά στο μεγάλο ρολόι στον τοίχο και οι δείκτες μοιάζουν να έχουν σταματήσει! Διάλειμμα για να δέσουμε (και καλά;)) τα κορδώνια, άλλο ένα διάλειμμα για να πιούμε νερό (α, όλα και όλα! πρέπει να αναπληρώνουμε τα χαμένα υγρά!), ακόμα ένα για να πιάσουμε τα μαλλία σε αλογοουρά (εχθές πήγα κομμωτήριο που να πάρει!). Ουφ και ιδρώσαμε οι γυναίκες πολύ! "Καλά θα το χτυπήσω το κάτιτις μου στο σπίτι. Μετά από τόσο κόπο να μην κοιμηθώ και νηστική!"

Βρε τι τραβάει η σύχρονη γυναίκα, και κανείς να μην συμμερίζεται τον πόνο της... :)

Wednesday, November 26, 2008

Δείγμα πολιτισμού...

Σάββατο απόγευμα βγαίνω από το μετρό, περπατώ βιαστικά γιατί δε θέλω να αργήσω, και συνάμενη κουνάμενη φτάνω στο ραντεβού μου κάπου στο κέντρο της Αθήνας για θεατρική απογευματινή παράσταση... Κωμωδία... Δεν έπεφτε καρφίσα!

Εντυπωσιακό το σκηνικό, μια χαρά τα κοστούμια, άλλοι ηθοποιοί καλοί, άλλοι μη επαρκείς, με αρκετό γέλιο η παράσταση...

Η αλήθεια είναι πως δε θέλω να σχολιάσω κάτι ιδιαίτερο για το θεατρικό, σε άλλο πράγμα θέλω να σταθώ... Το θέατρο ήταν γεμάτο (στην πλειοψηφία του) από τα μέλη ενός σύλλογου: παιδιά με αναπηρίες, μαζί με τους φίλους και τους γονείς τους. Παιδιά που είχαν ανοίξει διάπλατα τα μάτια, ρουφούσαν το έργο και γελούσαν. Και στο διάλειμμα της παράστασης η πρόεδρος του συλλόγου να τους μοιράζει εισητήρια/προσκλήσεις για το επόμενο πολιτιστικό "ραντεβού"... Αιφνιδιάστηκα! Και μετά χαμογέλασα...

Friday, November 21, 2008

Φυλάω τα σύνορα και παίζω Pro

"Τα τελευταία χρόνια πάνω από δέκα φίλοι "μπήκαν" στρατό. Το καθυστέρησαν από' δω, το καθυστέρησαν απο' κει, είδαν ότι δεν τους έπαιρνε άλλο και το αποφάσισαν. Άθελα μου, λοιπόν, άρχισα να βρίσκομαι όλο και περισσότερο σε συζητήσεις για "φυλάκια", "σκοπέτα" (οι σκοπιές στην πιο αλανιάρικη εκδοχή τους) και "θαλαμοφυλίκια" (η φύλαξη των θαλάμων στη φανταρική διάλεκτο). Όσο πιο κοντινοί μου ήταν αυτοί που "παρουσιάζονταν" τόσο περισσότερα μάθαινα.
Στο μυαλό μου είχα πάντα τους φαντάρους σαν πανομοιότυπα χακί αντίγραφα. Πίστευα ότι τους προμηθεύουν με το "σετάκι" (μπλούζα, παντελόνι, μπουφάν και κάλτσες, όλα σε αποχρώσεις του χακί) και τους στέλνουν στο καλό (ανάλογα, βέβαια, με το μέσο του καθενός). Τι άλλο να χρειαστούν?
Σιγά-σιγά, όμως, έμαθα για χιλιάδες πράγματα που υπόσχονται ευκολότερη θητεία και δεν περιλαμβάνονται στο βασικό εξοπλισμό. Πρώτοι στη λίστα οι ειδικοί πάτοι παπουτσιών, που σταθεροποιούν την καμάρα, προστατεύουν τα δάχτυλα, αποροφούν τουσ κραδασμούς που οφείλονται στην κακή ποιότητα της αρβύλας, κάνουν αόρατο μασάζ στα πόδια και γενικά διευκολύνουν το βάδην του υποψηφίου φαντάρου στο εκάστοτε στρατόπεδο. "Ο γιός μου έβγαλε με αυτούς 7 μήνες στα σύνορα", είχε πει ο φαρμακοποιός (σχεδόν με κλάματα στα μάτια), διαλύοντας έτσι κάθε αναστολή τού φίλου μου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή λυπόταν να δώσει 40 ευρώ για ένα ζευγάρι πάτους από ζελέ. Πλέον ήταν σίγουρος πως τα λεφτά του έπιαναν τόπο. Κάτι σαν επένδυση. Σετ πήγαινε και το (ειδικό πάντα) γυαλιστικό για τις αρβύλες, που σου επιτρέπει να κάνεις τη δουλειά σου γρηγορότερα (από ότι αν χρησιμοποιούσες το πηχτό μάυρο γυαλιστικό του στρατού) και να εξοικονομήσεις έτσι 10 επιπλέον λεπτά ύπνο.
Αργότερα πληροφορήθηκα και τη χρησιμότητα του sleeping bag, το οποίο τοποθετείται εύκολα και γρήγορα πάνω στην (ατίναχτη για χρόνια) κουβέρτα του στρατού και μπαίνει το ίδιο εύκολα (σαν κουβάρι, με μια κλοτσιά) κάτω από την κουκέτα την ώρα της επιθεώρησης. Ξέγνοιαστος ύπνος και ανέγγιχτος "φάκελος" για την πρωινή επιθεώρηση, άλλα 10'-15' έξτρα ύπνος.
Και μόλις πρόσφατα έγινα (αυτόπτης) μάρτυρας της υποχρεωτικής ύπαρξης τουλάχιστον δύο φορητών ηλεκτρικών συστευών τελευαταίας τεχνολογίας στις τσέπες της παραλλαγής. Μειώνουν τα κρούσματα φανταρών που κοιμόνται πάνω στο όπλο τους εν ώρα σκοπιάς, ενώ συμβάλλουν ταυτόχρονα στη μουσική και γενικότερη καλλιτεχνική καλλιέργεια των κατόχων τους."
Μυρτώ Αντωνοπούλου,
Ταχυδρόμος, 15.11.2008

Μα με βρίσκει τελείως σύμφωνη :):)

Monday, November 17, 2008

Το έχω χάσει τελείως!

Χαιρετίζω όλον τον κόσμο μετά από πολύ καιρό!
Μου έχει τελειώσει η έμπνευση, έχω γίνει τεμπέλα, τι να πω?
Είμαι σε φάση που πάω στο γραφείο για ώρες πολλές, χαζεύω όσο δεν πάει, μετά μετανιώνω και ανησυχώ που δεν υπήρξα παραγωγική και αργότερα σκέφτομαι πότε θα τελειώσει το έτερον μου ήμυσι από φαντάρος για να πάμε μαζί καμιά βόλτα... Μυαλό κουρκούτι δηλαδή...

Οπότε, ας τα βάλω με τον ελληνικό στρατό που παίρνει μακριά μας τους άντρες και μας αποσυντονίζει! Να τα βάλω επίσης, με τον ελληνικό στρατό γιατι βαρέθηκα να ακούω στο τηλέφωνο για σκοπιές, μαγειρία και περιπολίες! (Βέβαια τι να πει και ο άλλος που τα ζει, αλλά όπως και να έχει...) Να τα βάλω τέλος, με την ελληνική μικροαστική αντίληψη που με βάζει σε χωράφια που δε μου ταιριάζουν!

Και ενώ αυτός μου λέει για τον συμφαντάρο του που είναι λούφας και δεν κάνει καμιά δουλειά και άφησε τον δικό μου ολομόναχο να πλένει τα ταψιά (να ζήσει το catering δηλαδή να ηρεμήσει το κεφάλι μας!), έχω τη μάνα μου να μου μιλάει για τραπεζαρίες, μπουφέδες και κρυσταλίερες! Τι το ήθελα να νοικιάσω μεγάλο σπίτι και δεν έπιανα μια γκαρσονιέρα να χωράει μέσα μόνο εμένα και το laptop μου??? Είμαι εγώ τώρα για μπουφέ? Να πάρω ένα μπιλιάρδο να βάλω στο σπίτι μάλλιστα. Μα μπουφέ?

Εμ, με όλα αυτά πως να μη γίνει δραπέτης το μυαλό μου?

Το χαμόγελο όμως, χαμόγελο ;)

Tuesday, October 21, 2008

Αληθινό γράμμα!

Για 2 φίλους που αξίζουν πολλά παραπάνω από μια αφιέρωση σε αυτό εδώ το blog...

Σήμερα, πριν καλά καλά σηκωθώ από το κρεβάτι μου (με το γνωστό ύφος 'πότε πρόλαβε να ξημερώσει κιόλας' και το μαλλί σε στυλ 'ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζούγκλα'), πήρα στα χέρια μου γράμμα από τα ξένα! Όχι e-mail, sms, mms και τέλος πάντων όλα αυτά που συνηθίζουμε τελευταία! Γράμμα κανονικό σου λέω!!! Από αυτό που είναι γραμμένο σε ωραίο χαρτί αλληλογραφίας, λίγο ταλαιπωρημένο ίσως από το ταξίδι του ως εσένα, με το γραφικό χαρακτήρα του αποστολέα να σου λέει (πίσω από τις λέξεις) κάποιο μυστικό για εκείνον, ίσως και με καμιά μουτζούρα εδώ και εκεί για περισσότερο χρώμα...

-Ευχαριστώ κύριε ταχυδρόμε! Την καλημέρα μου!
(και ας μην έχω πλυθεί ακόμα:))

Το ανοίγω γρήγορα-γρήγορα και το ρουφάω μονομιάς! Αναμνήσεις από έναν τόπο που πέρασα κάποιους όμορφους μήνες της ζωής μου, συνήθειες, εικόνες και πρόσωπα που ήρθαν και ξετυλίχτηκαν τούτο το πρωινό μπροστά μου. Για να με ταξιδέψουν... Και νέα από 2 φίλους αγαπημένους. Σελίδες πολλές, αλλά ευχήθηκα να ήταν άλλες τόσες! Συγκινήθηκα... Να πάρω το αεροπλάνο ήθελα και να πεταχτώ ως εκεί! Να τους δω από κοντά ήθελα, να τα πούμε και να γελάσουμε... Και μέσα στο φάκελο ένα κουτί σοκολατάκια για να με γλυκάνει και ο 'μικρός πρίγκιπας' για να έχω παρέα στο ταξίδι...

Ωραίο το γράμμα σας κυρία μου! Και ναι μάντεψες πολύ καλά τι ήθελα να πω και τι ήθελα να ακούσω!

Είχα χρόνια να πάρω αληθινό γράμμα...
Ευχαριστώ! :)

p.s. Είναι σημαντικό να νιώθει κανέις πως έχεις φίλους! Όχι να το ακούει! Να το νιώθει και να το ξέρει.... Για εμένα τουλάχιστον είναι σημαντικό...

Monday, October 20, 2008

Παρέα με τα σύννεφα

Κοιμήθηκα εχθές το βράδυ με τη μουσική να παίζει και το μυαλό μου να ταξιδεύει σε εικόνες, χρώματα και αγκαλιές... Σχεδόν το πίστεψα, περίμενα πως θα σηκωθώ και θα είμαι κάπου αλλού...

Σήμερα ξύπνησα και όλα έξω ήταν γκρι! Ευτυχώς που έβαψα το δωμάτιο και όλα μέσα ήταν πορτοκαλί! Έβαλα και την κίτρινη την μπλούζα μου τη ζωηρή, 2-3 όμορφες σκέψεις και βγήκα. Ήρθα στο γραφείο αποφασισμένη να είμαι παραγωγική! Έχουν περάσει ήδη 3 ώρες και ακόμα να ξεκινήσω... Κοιτάω έξω από το παράθυρο τα σύννεφα που ταξιδεύουν, που παίρνουν χρώματα και σχήματα, που μεταμορφώνονται... Σκέφτομαι να το σκάσω! Να το σκάσω από το γραφείο, να βρω παρέα καλή, να παραγγείλω ρόφημα ζεστό και να χαθώ με συζητήσεις, χρώματα και μουσικές...

Είναι η αρχή του χειμώνα που μου τα κάνει αυτά? Νιώθω πως τα έχω κάπως χαμένα... Βάρος στις τσέπες μου κρεμώ να κατέβω να προσγειωθώ, αλλά συνεχίζω εκεί να ταξιδεύω σε εικόνες, μουσικές και αγκαλιές...

Monday, October 13, 2008

Τώρα στα γεράματα! Που λέει ο λόγος...

Δεν ξέρω αν έχω κάτι συγκεκριμένο να πω. Μάλλον φταίει που νιώθω λίγη μοναξιά τον τελευταίο καιρό...

Έλειπα χρόνια πολλά από εδώ, έκανα ταξίδια, γνώριζα ανθρώπους, έκανα ξενύχτια, δούλευα και μάθαινα πράγματα... Ξαφνικά να' μαι πίσω στην πόλη που μεγάλωσα! Μια πόλη μικρή, όμορφη αλλά μάλλον βαρετή, όπου το μόνο που με συνδέει είναι οι γονείς μου και 2-3 φίλοι από τα παλιά. Ξαφνικά να' μαι πάλι εδώ! Στο παιδικό μου δωμάτιο, μάλλον κάπως έξω από τα νερά μου...

Ήρθα με όλη την καλή διάθεση, αλήθεια το λέω! Ήρθα επειδή ήξερα πως αυτός είναι ένας τρόπος για να είμαστε μαζί με το άλλο μου μισό... Στο μέλλον αυτό.... Γιατί προς το παρόν, αυτός σε κάποιο νησί απέναντι από την Τουρκία να παριστάνει τον μάχιμο τώρα στα γεράματα (που λέει ο λόγος), και εγώ στο παιδικό μου δωμάτιο τώρα στα γεράματα (που λέει ο λόγος)...

Ένα μήνα τώρα (και κάτι ψιλά) που είμαι εδώ προσπαθώ να μη χάσω τίποτα από αυτό που είμαι, από τον τρόπο που μου αρέσει να ζω. Είναι περίεργες όμως αυτές οι μικρές πόλεις... Οι πόλεις και οι κάτοικοί τους μαζί... Ή μήπως είναι περίεργη αυτή η συγκεκριμένη πόλη?

Οι άνθρωποι, νέοι γέροι δεν έχει σημασία, μου δίνουν μια αίσθηση σα να έχουν βαρεθεί, να έχουν παραιτηθεί από όλα! Περιέργο δεν είναι αυτό? Σε μια μικρή πόλη όπου οι αποστάσεις και οι δουλειές βοηθάνε στο να έχουμε πολύ ελέυθερο χρόνο (και διάθεση) για να κάνουμε πράγματα, και οι άνθρωποι δεν φαίνεται να το συμμερίζονται αυτό. Οι συνάδελφοι μου, νέοι άνθρωποι χωρίς οικογένειες οι περισσότεροι, έχουν μια περίεργη άρνηση για το ο,τιδήποτε: μουρμουράνε συνεχώς για την πόλη και προτιμούν τα σαββατοκύριακα να βγαίνουν στην Αθήνα και τις καθημερινές να χαλαρώνουν μπροστά στην tv. Οι φίλοι μου βγαίνουν για καφέ τις κυριακές και τις καθημερινές προτιμούν να χαλαρώνουν μπροστά στην tv. Να χαλαρώσουν από τι?

Και εδώ και ένα μήνα (και κάτι ψιλά) εγώ πάω στη δουλειά μου, πάω στο γυμναστήριό μου και μετά χαλαρώνω μπροστά στην tv. Και έτσι ήρεμα κυλάει η καθημερινότητά μου...
Μου λείπει όμως η ανθρώπινη επαφή! Είναι και αυτό το άλλο μου μισό σε ένα νησί απέναντι από την Τουρκία να μας φυλάει από τον εχθρό (ποιον εχθρό?) τώρα στα γεράματα (που λέει ο λόγος), και εγώ έμεινα να περιπλανιέμαι σε μια πόλη 'υπερηλίκων' τώρα στα γεράματα (που λέει ο λόγος)...

Friday, October 3, 2008

Περί διακόσμησης ο λόγος...

Είναι γνωστο πως η Ελληνίδα μάνα (ίσως και όλες οι μάνες του κόσμου, αλλά για αυτό δεν έχω στοιχεία) (α) το παιδί της το βλέπει πάντα παιδί, (β) το μέλημα της είναι η μαγειρική και (γ) το χόμπυ της είναι η συλλογή από σεμε(νε)δάκια, τραπεζομάντηλα, καρέ κτλ. Όλα γνωστα, περασμένα από γενιά σε γενιά και μέχρι ενός σημείου αποδεκτά...

"Λες και εγώ όταν γίνω μάνα να κάνω τα ίδια?", μια σκέψη που εδώ και χρόνια βασανίζει το μυαλό μου... Καλά όλα τα άλλα, μα να αποκτήσω ξαφνικά λατρεία για τα σεμε(νε)δάκια? Και δηλαδή δεν έχουν κάτι κακό τα σεμε(νε)δάκια, να μην παρεξηγηθώ δηλαδή, αλλά πώς να το κάνουμε? Πάνω στο λαπτόπ και κάτω από τον ρούτερ δεν πάνε! Πάει και τελείωσε! Δώσαμε μάχη στο σπίτι να φύγει αυτό το ρημάδι το τριγωνάκι που κρεμόταν μπροστά από την τηλεόραση! Χρόνια ολόκληρα δεν είχαμε ολοκληρωμένη άποψη για το τι βλέπαμε! Χρόνια ολόκληρα ο πατέρας μου έψαχνε το σκορ στη μπάλα! Χρόνια ολόκληρα δεν ήξερα ότι ο Πήτερ Παν μπορεί να πετάει, νόμιζα πως απλά κρυβόταν :)

Ήρθε η Ελληνίδα μάνα μια φορά και έναν καιρό στο σπίτι που νοίκιαζα και κόντεψε να μου μείνει! Μα δεν είχα στρώσει ούτε ένα σεμέν! Ούτε καν στο τραπεζάκι του σαλονιού! "Βρε η διακόσμηση είναι μίνιμαλ", "Βρε είναι φοιτητικό το δωμάτιο", τίποτα δεν έπιασε! 2 ποτήρια νερό για να την συνεφέρω τότε και ακόμα το συζητάει με το ίδιο πάθος σήμερα...

Εγώ ήμουν μακρία και γλίτωσα, η αδελφή μου όμως έχει γεμίσει μια ντουλάπα εργόχειρα. Τα πάει η Ελληνίδα μάνα κάθε φορά που της κάνει επίσκεψη μήπως και πετύχει το γούστο της κόρης και αξιωθεί και στρώσει τίποτα σε αυτό το ρημάδι το τραπεζάκι του σαλονιού, αλλά αυτή συστηματικά τα αποθηκεύει στην ίδια πάντα ντουλάπα. Να βγει στη λαϊκή που λέει ο λόγος ένα Σάββατο, θα το κάνει το μεροκάματο!

Έπιασα καινούρια δουλειά και ήρθε η Ελληνίδα μάνα να δει τον εργασιακό μου χώρο. Τι λες τώρα? Να μην έχει άποψη για το αν προσέχουν το παιδί? Έχε χάρη που είμαι μόνη μου αυτήν την περίοδο στον εργασιακό χώρο και δεν "κινδύνεψα" :)
Την συνεπήρε την Ελληνίδα μάνα ο χώρος: ευάερος, ευήλιος, με ωραία θέα, καθαρός και ευρύχωρος. Τι άλλο να θέλει για το παιδί της? Αντέ να το πείσει να παίρνει και ένα κολατσιό φτιαγμένο από τα χεράκια της. Άντε να το πείσει να έρχεται νωρίς στο σπίτι το μεσημέρι για φαγητό.
- Και βρε παιδί μου, καλό το γραφείο αλλά κάπως άχρωμο. Να, ολόκληρο τραπέζι στη μέση ...
- Τραπέζι συσκέψεων το λένε μαμά.
- Ναι, καλά! Όλο συσκέψεις θα κάνετε? Και τι σε πειράζει, αν δεν έχετε συσκέψεις, να βγάζεις εσύ το φαγητό σου και να τρως αφού δεν έρχεσαι νωρίς στο σπίτι το μεσημέρι? Και βρε παιδί μου, να σας φέρω ένα σεμέν και ένα βάζο να βάλετε εδώ πάνω!

Ο διάλογος είναι πραγματικός και όποια σχόλια από μέρους μου περιττά... Μόνο να γελάσω μπορώ! :D

Monday, September 22, 2008

Με τα μάτια της ψυχής...

Να' μαι και πάλι πίσω! Διέσχισα όλη την Ευρώπη, πήρα αεροπλάνα, τρένα και λεωφορεία, πήγα σε συνέδριο στη βόρεια Ευρώπη και (τσουπ!) να' μαι και πάλι πίσω. Κουράζομαι μερικές φορές με τα ταξίδια (εκείνα που αφορούν σε δουλειά εννοείται!) και πιάνω τον εαυτό μου να παραπονιέται. Για τις ώρες που χάνω, για εκείνες που περιμένω, επειδή είμαι ατελέιωτες ώρες μόνη μου σε αίθουσες αναμονής και δωμάτια ξενοδοχείων, επειδή δεν προλαβαίνω να αδειάζω τη βαλίτσα μου, ... Ψέματα λέω όμως! :)


Από το πρώτο ταξίδι που έκανα ως και σήμερα με συναρπάζει το να βλέπω εικόνες! Η κούραση φεύγει γρήγορα, οι εικόνες όμως? Κάθε ταξίδι έχει κάτι να πει... Η πτήση πάνω από τα σύννεφα και οι πόλεις από ψηλά, το ταξίδι με το τρένο και τις εικόνες να περνάνε με ταχύτητα δίπλα από το τζάμι, τα κτίρια των πόλεων, οι τοπικές γεύσεις και οι άνθρωποι που συναντώ, όλα έχουν κάτι να πουν! Ακόμα και οι ώρες μοναξιάς έχουν κάτι να πουν αν θες να τις ακούσεις:)

Για να γεμίζω με χρώματα, μυρωδιές και μουσικές! Για να μπορώ να τις θυμάμαι μέρες φθινοπωρινές και μουντές, και να χαμογελάω...

Monday, September 15, 2008

China Town

Θεέ μου (Βούδα μου είναι το σωστό αλλά τόσα χρόνια πώς να τα διαγράψω?) πόσο πολλοί Κινέζοι! Κινέζοι να περπατάνε, Κινέζοι να τρώνε, να πουλάνε, να μιλάνε, Κινέζοι παντού! Δε χωράς! Και μαγαζάκια, πόσα πολλά μαγαζάκια!

Θα έχετε οπωσδήποτε βρεθέι στην Ελλάδα μέσα σε (ή έξω από) ένα κινέζικο μαγαζί. Σκεφτείτε το σκηνικό επί 10, επί 100, να απλώνεται σε δρόμους, σε τετράγωνα, σε ολόκληρη περιοχή ...
Και φυσικά να πουλάνε ο,τιδήποτε: από μπλούζες και σωβρακοφανέλες, μέχρι βεντάλιες, θήκες για γυαλιά, κοκαλάκια για τα μαλλιά, προσελάνινες τσαγιέρες, βάζα και δαχτυλήθρες. Όλα made in κάποια χώρα της περιοχής. Μα παιδί μου αν είσαι στην πηγή είναι αλλιώς!


Και το καλύτερο? Ό,τι πάρεις είναι στην μοναδική προσφορά τα 3 μόνο 10$! Έτσι και κοιτάξεις ή ακουμπήσεις κάτι, έχει σκάσει ο Κινέζος μαγαζάτορας δίπλα σου γρήγορος σαν αστραπή και σου λέει με την κινέζικη προφορά του στα αγγλικά πως είναι σε προσφορά (στην καταπληκτική τιμή των 5$) και συμφέρει! Και έτσι και κάνεις να φύγεις?

Κινέζος πωλητής: Τι μέρα είναι σήμερα?
Ευρωπαίος αγοραστής: Κυριακή
Κπ: Κυριακη σωστά... Την Κυριακή έχουμε τρομερές προσφορές, στο αφήνω 4$, πάρε κυρία είναι κοψοχρονιά!

Το τελευταίο είναι δικό μου, δεν έχω ιδέα πως είναι το 'κοψοχρονιά' στα Αγγλικά! :)

Tuesday, September 2, 2008

Ωραία μου κυρία

Είναι περίεργο να περιφέρεται μια γυναίκα σε χώρους ανδροκρατούμενους... Περίεργα ωραίο ή περίεργα άσχημο? Δεν έχω καταλήξει, αλλά νομίζω πως κλίνω προς την ωραία εκδοχή του πράγματος ;)

Και για να γίνω πιο κατανοητή, μιλάω για εκείνες τις γυναίκες που κάτι δουλεύει 'αλλιώς' στα γονίδια τους (ή στη μοίρα τους?) και παίζουν μπάλα αντί για λαστιχάκι στο δημοτικό, έχουν παρέες σχεδόν αποκλειστικά με αγόρια, νομίζουν πως το τζήν παντελόνι είναι το μόνο ένδυμα του πλανήτη και αναρωτιούνται πού στο καλό οι υπόλοιπες γυναίκες βρίσκουν και αγοράζουν φούστες, αργούν να ανακαλύψουν το κραγιόν και μάλλον μαθαίνουν τυχαία τι σημαίνει eye-liner... Μερικές μάλλιστα απο αυτές, δεν τους φτάνει που ψάχνουν σε γυναικεία περιοδικά να βρουν κάτι χρήσιμο και ποτέ δεν καταφέρνουν να το ανακαλύψουν, αλλά τσουπ και προσγειώνονται σε επαγγέλματα ανδροκρατούμενα! Σε εκείνες τις σχολές ντε, που είναι 80 αγόρια φοιτητές και 5 κοπέλες φοιτήτριες!

Κολακευμένη η νέα που τόσοι άντρες κάνουν ουρά πίσω της (πρακτικά αντιστοιχούν 16 νεόι για κάθε 1 νέα),

- no matter που φοράει τζην αποκλειστικά και βλέπει μπάλα και post-game σχόλια απαραιτήτως, αποφασίζει πως έχει βρει το μυστικό της επιτυχίας στους άντρες και δεν έχει ιδέα πως έχει χάσει τη γυναικεία φύση της. Κάνει σχέση με τον καλύτερο από τους 16 νέους, πανε μαζί για μπάλα στο γήπεδο και άμα τύχει σχολιάζουν και τις τύπισσες που έχουν ντυθεί κάπως και ψάχνονται το βράδυ στο μπαρ. Καλά το θεματάκι με τη γυναικεία πλευρά της έρχεται και απογίνεται! Πώς να το κάνουμε δηλαδή? Αφού ένα memory stick, ένα manual και ένα πενσάκι μέσα στην τσάντα είναι πιο χρήσιμα από την πούδρα! Ψέματα να πούμε δηλαδή???

- ξάφνου ελευθερώνει όλη της τη γυναικεία υπόσταση, ανακαλύπτει επιτέλους εκείνα τα μαγαζιά με τις φούστες, βάζει και ένα eye-liner βρε παιδί μου και να πάνε στο καλό τα πενσάκια! Βέβαια μετά ακούγονται διάφορα υπονοούμενα για τον τρόπο που καταφέρνει να περάσει τα μαθήματα...

Αυτές οι νέες αργά ή γρήγορα (ή και πιο αργά μερικές φορές ;)) μεγαλώνουν και γίνονται επαγγελματίες και όπως είναι φυσικό πάλι σε χώρους γεμάτους από άντρες περιφέρονται:
- Καινούρια?
- Ναι, μόλις εχθές έπιασα δουλειά.
- Στη γραμματεία?
- Όχι στο εργαστήριο...
- Τι λες? Σοβαρά? Να σε ξεναγήσω στους χώρους όποτε έχεις χρόνο...

Άτσα ο παλιός!
Το τσίμπησε το κοριτσάκι και είναι και κομμάτι καλό ;)
Χαμογελάει το 'κοριτσάκι΄....
Το ξέρει πως πάλι θα της πάρει λίγο καιρό μέχρι να τους πείσει πως όλο και κάτι παραπάνω εκτός από ξεσκόνισμα μπορεί να κάνει στο εργαστήριο...

Friday, August 29, 2008

Καλέ βγήκαν τα αποτελέσματα! Τι να έκανε η κόρη της κα. Τέτοιας?

Κα. ετών (σχεδόν) 60 άτεκνη διαμένει με τον (κατά 15 χρόνια μεγαλύτερο) συζυγό της σε διαμέρισμα διαμπερές σε πολυκατοικία κάπου κεντρικά στην πόλη. Καλοί άνθρωποι και η κα. ετών (σχεδόν) 60 και ο ευυπόλυπτος σύζυγός της. Ναι, ναι, καλοί άνθρωποι, ευγενικοί, δεν κάνουν φασαρία στο διαμέρισμα τους, πληρώνουν εγκάιρως τα κοινόχρηστά τους, έχουν γνωριμίες και χαιρετάνε κόσμο καθώς περπατάνε στην πόλη. Βέβαια η κα. ετών (σχεδον) 60, καθώτι νέα γυναίκα ακόμα, έχει μια ζωντάνια στο (πάντα ζωγραφισμένο με μαύρο μολύβι) μάτι της! Καλή η κυρία αλλά και παρατηρητική! Βέβαια το ένα δεν αποκλείει το άλλο...

Επίσης, η κα. ετών (σχεδόν) 60 έχει αρκετό ελέυθερο χρόνο. Να είναι καλά η γυναίκα να τον χαίρεται και να τον αξιοποιεί! Ένας τρόπος για παράδειγμα, να αξιοποιήσει τον χρόνο της είναι να ξεσκονίζει κάθε μέρα το σπίτι της, να πίνει καφέ με τις φίλες της, ή να κάθεται στο μπαλκόνι τα απογεύματα και να αγναντεύει μακριά ή κάπως πιο κοντά στα απέναντι μπαλκόνια.

Λίγο η παρατηρητικότητα, λίγο ο αρκετός ελέυθερος χρόνος και η αξιοποιήση του, και η κα. ετών (σχεδόν) 60 έχει γνώσεις απεριόριστες και πάντα φρέσκες για όλη τη γειτονιά:
- Η κοπέλα του 1ου ορόφου έχει 2 μέρες να φανεί στο σπίτι της!
- Ο νεαρός του 3ου είχε 'συντροφιά' εχθές το βράδυ ;)
- Η χήρα στην απέναντι πολυκατοικία κάποιον μπάζει συστηματικά στο διαμέρισμα την τελευταία εβδομάδα...
Ε, αφού είναι πράγματα που συμβαίνουν, μάτια έχει η κυρία να μην τα δει?
Και αφού τα βλέπει να μην τα πει?
Και αφου τα βλέπει και τα λέει, να μην προσθέσει και την άποψη της πάνω στο θέμα?
- Πού να ξενοκοιμάται άραγε? Κοντεύουν να ξεραθούν και τα λουλούδια στο μπαλκόνι, όχι τίποτα άλλο!
- Είναι αυτός ένας ομορφονιός! Αλλά με τέτοια μυαλά που κουβαλάει θα βρεθεί καμιά να τον τυλίξει και ούτε που θα τον πάρει χαμπάρι! Δεν είδα όμως καλά, ήταν εκείνη η ομορφούλα που είχε έρθει και τις προάλλες?
- Ου να μου χαθεί και έχει και κόρη της παντρειάς!

Αυτήν την εβδομάδα ένα σημαντικό θέμα για πολλές οικογένειες είναι τα αποτελέσματα των εξετάσεων. Πολύ αγωνία είχε περάσει η κα. ετών (σχεδόν) 60! Καλέ έδινε η κόρη της οικογένειας του 2ου ορόφου, που αντί όλο το χειμώνα να διαβάζει όσο πρέπει, έβγαινε τα παρασκευο-σάββατα και γύρναγε στα μπαρ!
- Καλέ βγήκαν τα αποτελέσματα! Τι να έκανε η κόρη της κα. Τέτοιας?
- Δεν ξέρω ακριβώς, νομίζω πως πιάνει κάποιο ΤΕΙ.
-ΤΕΙ? Εμ, βέβαια αφού είχε το μυαλό της όλο το χειμώνα να βγαίνει με τις παρέες! Να δούμε τώρα η μάνα της που όλο την υποστηρίζει τι θα πει!
Και καθώς σκέφτεται πως να την πει με το γάντι στη μάνα που όλο υποστηρίζει την κόρη της και ας πέρασε σε ΤΕΙ (τστστσ αν είναι δυνατόν!), σκάει ένα χαμόγελο στο χειλάκι της κυρίας ετών (σχεδόν) 60... Ωραία ζωή κυρία μου οι ζωές των άλλων!

Wednesday, August 13, 2008

Όποιος μίλησε για οικογενειακή θαλπωρή ήταν μεγάλος ψεύτης!

Μέτα από έναν δύσκολο χειμώνα γεμάτο από πολύ δουλειά, εντάσεις και μπότες που πληγώνουν τα πόδια, περιμένει κανείς να έρθει το καλοκάιρι. Τότε υποτίθεται πως χαλαρώνουν οι διαθέσεις, χαλαρώνουν οι εντάσεις, χαλαρώνουν και τα πόδια μέσα στις σαγιονάρες τους...

Αν πάλι κάποιος ζει μακριά από την Ελλάδα, περιμένει το μήνα που θα κάνει διακοπές στην πατρίδα! Θα μου πεις: "Γιατί καλέ? Τον έχουν και τον δέρνουν εκεί στα ξένα?". Όχι, αλλά όλοι έχουμε την τάση να εξιδανικεύουμε πράγματα που δεν έχουμε καθημερινά... Σου λείπουν οι φίλοι, η χαλαρή διάθεση, η παραλία, το ουζάκι και ο μεζές, ο καύσωνας βρε παιδί μου! Νισάφι πια με αυτές τις βροχές στη μέση του καλοκαιριού!

Και μετά τις καλοκαιρινές βροχές, το μπουφάν και ας είναι Ιούλιος, το γραφείο και την αδελφή σου στην άλλη γραμμή να σου στέλνει χαιρετίσματα από την Ικαρία, τα 1500 km για να φτάσεις στην πατρίδα, σου έρχεται ευθύς αμέσως μια διάθεση να πάρεις το επόμενο αεροπλάνο και να γυρίσεις από εκεί που ήρθες!

Ποιος μίλησε για οικογενειακή θαλπωρή? Για χαλάρωση στην οικογενειακή εστία? Ποιος? Και όταν τα έλεγε αυτά είχε αποδείξεις? Είχε κάνει πειράματα? Τους ξέρω εγώ αυτούς τους θεωρητικούς! "Έστω ότι..." Αερολογίες!

Πατάς το πόδι σου στο πατρικό σπίτι και όλοι σε καλωσορίζουν! Στην αρχή...
Αμέσως μετά σου δίνουν μια αίσθηση πως έχουν ξεχάσει να υπολογίσουν το διάστημα που λείπεις... Έφυγες για παράδειγμα στα 18 σου για να σπουδάσεις, λείπεις 5 χρόνια και πηγαίνεις 1 μήνα κάθε χρόνο να τους δεις. Ε, είσαι μόλις 18 χρονών και 5 μηνών! Μικρό παιδί ακόμα! "Ντύσου να μην κρυώσεις παιδί μου! Τστσ, αβιταμίνωση κοντεύεις να πάθεις! Μην ξενυχτήσεις απόψε, θα ανυσηχεί ο πατέρας σου!"
Πρόγραμμα εσύ δεν πρέπει να έχεις! Θες να δεις φίλους? Μήπως να πας θάλασσα? Όχι, έχουν φροντίσει άλλοι να ρυθμίσουν τα πάντα για εσένα! Μα μικρό παιδί πώς μπορείς να ξέρεις πως να αξιοποιήσεις τη μέρα σου? Πρέπει να πας super market, να πας τον παππού στο γιατρό, να ποτίσεις τα λουλούδια, να ρυθμίσεις ένα θέμα που έχει προκύψει στην εφορία, ... Μα όλοι περιμένουν εμένα αυτόν τον μήνα που έρχομαι για να τους κάνω τις δουλειές? Είμαι τόσο απαραίτητη σε αυτό το σπίτι? Μα συγγνώμη όσο δούλευα εγώ αυτοί γιατί είχαν αράξει και έτρωγαν καρπόυζι?
Και μετά τους φταις που έχεις τη βαλίτσα σου στη μέση! Μα συγγνώμη φταίω εγώ που δεν πρόλαβα να φύγω από το σπίτι και απλώθηκατε στις ντουλάπες μου σαν τις αράχνες?
Τους φταις γιατί δεν ξυπνάς το πρωί από τις 7 και χάνεις (!) την ημέρα!
"Μα επιτέλους παιδάκι μου, τι κάθεσαι και κοπροσκυλίαζεις? Δουλειά δεν έχεις να κάνεις νέος άνθρωπος?"


Πώς είπαμε πως τον έλεγαν αυτόν τον παρλαπίπα τον θεωρητικό?

Thursday, July 24, 2008

Απαγορεύεται το "πτύειν"!

Ένα ζευγαράκι (τα χρυσά μου!) πιασμένο χέρι-χέρι περπατάει αμέριμνο στο μονοπάτι πλάι στο ποτάμι. Η φωτογραφική ανά χείρας, χαμόγελα, πειράγματα και ένα σωρό πόζες: η νεαρή με νάζι στην όχθη του ποταμού (ρομαντική), ο νεαρός με φόντο τεράστιους ουρανοξύστες (τεχνοκράτης). Καραβάκια με χρώματα και σημαιούλες λογιών-λογιών ανεβοκατεβάινουν το ποτάμι και δείχνουν στους τουρίστες την πόλη. Σε λίγο τα καφέ και τα εστιατόρια της περιοχής θα γεμίσουν με κόσμο και η ηρεμία θα δώσει τη θέση της σε φωνές και γέλια...

Ξαφνικά, ένα περιστατικό έρχεται να ταράξει τα πάντα! Αστυνομικός αυστηρός (και τριπίθαμος), που νοιάζεται για τη διατήρηση των νόμων (ο βούδας να τους κάνει!) αυτής εδώ της χώρας, έρχεται αποφασιστικός να βάλει την κοπέλα του ζευγαριού στη θέση της, αποφασισμένος να φτάσει όσο μακριά χρειαστεί για να επιβάλει την τάξη στην πόλη του! Μα τι φταίει και αυτός? Απλά κάνει τη δουλειά του με συνέπεια...

Η κοπέλα του ζευγαριού εθεάθει να βγάζει από την τσάντα της ένα ολόκληρο πακετάκι με τσίχλες και μάλλιστα (oh mon dieu), να βάζει μια στο στόμα της! Αν είναι ποτέ δυνατόν!
Πρώτον, πού βρήκε τις τσίχλες? Σίγουρα κάτι κρύβεται εδώ πίσω! Παράνομες εισαγωγές? Λαθρεμπόριο?
Δεύτερον, έβαλε την τσίχλα στο στόμα της! Τι θα την κάνει μετά? Οι νόμοι του κράτους είναι ξεκάθαροι: Απαγορεύεται το "πτύειν"!
Χα, ο αστυνομικός είχε βγάλει λαυράκι...

...

Η κοπέλα του ζευγαριού έπαθε ό,τι της άξιζε! Έπρεπε να είχε μελετήσει τους νόμους του κράτους:
- Απαγορευέται η εισαγωγή και η πώληση τσίχλας.
- Απαγορεύεται το φτύσιμο σε δημόσιο χώρο.
- Απαγορεύεται η ποδηλασία σε υπόγεια διάβαση.
- Απαγορεύεται η βρώση ντουριάν (!) στο μετρό.
Ο παραβάτης πρέπει να καταβάλει στο κράτος το ποσό των $1000.

Tuesday, July 22, 2008

Σε μέρη εξωτικά...

Σκηνή 1:
Αεροπορική εταιρία με εξωτικό όνομα, αεροσυνοδοί με παραδοσιακές στολές, πασουμάκια, έντονο βάψιμο και χαμόγελα, και διάλογοι όπως "45G please! Oh, thank you". Μετά ακολουθούν ώρες πολλές εκεί ψηλά πάνω από τα σύννεφα, προσωπική οθόνη με ταινίες και παιχίδια, και οι κοπέλες με τα χαμόγελα να σε στουμπώνουν με φαγητά όλη την ώρα. Εδώ θα ταίριαζε ο τίτλος "Πως μπορείς να πάρεις 2 κιλά σε 12 ώρες".

Σκηνή 2:
Πόσο μεγάλο αεροδρόμιο! Αίθουσες τεράστιες, χαλιά υπερπαραγωγή, συντριβάνια, αγάλματα και ... "Τι ησυχία είναι αυτη? Μα που πήγε όλος ο κόσμος?". Μήπως τελικά είναι εκκλησία και έχω μπερδέψει τις έννοιες?

Σκηνή 3:
Και πού είπαμε πως πήγε το οξυγόνο? Βαθειές ανάσες, δεν είναι τίποτα, ανέπνευσε βαθειά και θα το εντωπίσεις το οξυγόνο. Χμ, το τροπικό κλίμα είναι δύσκολη περίπτωση...

Σκηνή 4:
Ουάου! Ξενοδοχείο με 30 ορόφους και δωμάτιο στον 21ο! Θέα που σου κόβει την ανάσα με το φως της ημέρας, και τη νύχτα ουρανοξύστες και φώτα παντού και εγώ σαν πεταλουδίτσα με τη φάτσα κολλημενη στο τζάμι. Τελικά το αποφάσισα: θέλω loft και το θέλω τώρα! Κανένας πλούσιος και διαθέσιμος γαμπρός παρακαλώ???

Σκηνή 5:
Παραδισιακό κινέζικο εστιατόριο, τραπέζια γεμάτα με δεκάδες ντόπιους, φαγητά που δεν έχουμε καμιά ελπίδα να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται (το τι έχουμε φάει είναι μια ιστορία από μόνο του) και chop-sticks. Μα πώς να φάει κανείς με αυτές τις οδοντοφλυφίδες? Γέμισα λεκέδες το τραπέζι (καλά αυτό δε με νοιάζει), την μπλούζα μου (θα πάρω καινούρια κινέζικη τλία ευλώ) και τον διπλανό (sorry παλικάρι, αλλά είμαι καινούρια στο άθλημα).

Thursday, July 17, 2008

Το χρονικό μιας μετακόμισης

Έστω (αυτό το υποθετικό μου έχει κολλήσει από την ερευνητική μου υπόσταση) νεαρός όμορφος, μελαχρινός, με λάγνο βλέμμα και θεληματικό πιγούνι (καλά αυτό είναι άσχετο από την ιστορία, αλλά να μην έχω έναν "ουάου" πρωταγωνιστή?), που κάνει καριέρα σε χώρα της Ευρώπης.
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι ο νεαρός μας μένει σε σπίτι 29 (ολόκληρων!) τετραγωνικών, έχει την κρεβατάρα του (χωράνε 2 άνθρωποι στο πλάι), την καναπεδάρα του (δέρμα αυθεντικό, όχι βλακείες!), τη γραφειάρα του (πόσα και πόσα ερευνητικά αποφθέγματα έχουν γραφτεί εδώ πάνω...), και ας μην συζητήσω για τις 3 βιβλιοθήκες, το τραπέζι, τις καρέκλες, την ντουλάπα, το φωτιστικό δαπέδου... Αυτό δεν είναι σπίτι, είναι παλάτι! Πού να βρεις τέτοιες ευκαιρίες στις μέρες μας?
Ο νεαρός μας κύριος μένει σε αυτό το παλάτι κάποιο (μεγάλο) διάστημα, και όπως είναι λογικό (γιατί είναι και νοικοκύρης) έχει γεμίσει βιβλία τις βιβλιοθήκες, σκέυη τα ντουλάπια, τρόφιμα το κελάρι (!) κτλ. κτλ. Όλα πράγματα μοναδικά και άξια θαυμασμού!

Ο νεαρός μας κύριος "αποφασίζει" (π.χ., για το λόγο που λέγεται "ελληνικός στρατός") να μετακομίσει, και όχι μόνο να αλλάξει σπίτι (το βλάκα! μα τέτοιο παλάτι?) αλλά και χώρα (το μακρύ χέρι του στρατού σε αρπάζει όπου κι αν βρίσκεσαι). Βάζει κάτω τις ημερομηνίες, κάνει το πρόγραμμα του και κλείνει τα εισιτήρια του.
Έχει μπροστά του καπόιες μέρες (όχι πολλές!) να πακετάρει πράγματα, να φορτώσει το αυτοκίνητό του, να οδηγήσει ως την Ιταλία, να περάσει με το πλοίο στην Ελλάδα και να υπηρετήσει την πατρίδα μετα.

Στο τόσο ευρύχωρο παλάτι, ανάμεσα στην κρεβατάρα, την καναπεδάρα και τη γραφειάρα, αρχίζουν να μαζεύονται βαλίτσες, σακούλες, κούτες... Σωρός τα πράγματα! Μα να θες να περάσεις να ξαπλώσεις ο άνθρωπος πρέπει να πετάξεις σαν την ακρίδα πάνω από το χαμό. Να θες να ανοίξεις το παράθυρο να πάρεις αέρα που λέει ο λόγος... Άστο καλύτερα, άνοιξε την εξώπορτα και βγες στο δρόμο. Και ναι, είναι το σπίτι το λεγόμενο "τσαντίρι"!

Ο νεαρός (αααχ, πόσο λάγνο το βλέμμα του!) αποφασίζει (αν και είναι πράγματα αξίας!) να χαρίσει τα πράγματα του στους φίλους του που ζουν στην ίδια πόλη (πόσο ανοιχτοχέρης Θέε μου! μα κανένα ελάττωμα δεν έχει αυτός ο τύπος?). Και αρχίζουν να καταφτάνουν οι φίλοι στο σπίτι... Σκοτωμός! Για αλλού τα πιάτα τράβηξαν, για αλλού η σιδερώστρα! Περάστε κόσμε! Μοναδική ευκαιρία λέμε, τα δίνουμε όλα κοψοχρονιά! Και είναι το σπίτι "πανηγύρι"!

Για να δούμε εγώ θα προλάβω τίποτα? Ή ακόμα καλύτερα να αρπάξω το νεαρό τον ίδιο? Αλλά πρόλαβε (πανάθεμά τον!) ο ελληνικός στρατός...

Wednesday, July 16, 2008

Μια πινακίδα (αυτοκινήτου) σταρ!

Και ξάφνου εμφανίστηκε εκείνη για να ταράξει το ήρεμο πρωινό όλων μας: λυγερόκορμη, αγέρωχη, με ύφος μπλαζέ... Πόζαρε μπροστά στον επαγγελματία φωτογράφο, έκανε παιχίδι με το φακό και το βλέμμα της (κρύο σχεδόν) μαρτυρούσε πως σκοπεύει να κατακτήσει τον κόσμο...
Ναι, ήταν μια πινακίδα σταρ!

Με πόση έκλπηξη κοιτάγαμε όλοι το πρωί στο δημαρχείο της πόλης έναν τύπο να παραλαμβάνει την ολοκαίνουρια πινακίδα του για το ολοκαίνουριο αυτοκίνητό του! Φορύσε τα καλά του (άσπρο παντελόνι, ροζ πουκάμισο και ασορτί παπούτσι), είχε φτιάξει το μαλλί, και συνοδευόταν από νεαρό με κάμερα-γκουμούτσα και σάκο γεμάτο από αξεσουάρ για την κάμερα-γκουμούτσα. Η υπάλληλος (πατημένα τα 45) υπέγραψε τα χαρτιά και έδωσε στον τύπο την πινακίδα. Όμως όχι, δεν μπορούσε να είναι τόσο απλό! Δε μπορούσε να είναι τόσο απλό όταν έχεις στα χέρια σου μια ΤΕΤΟΙΑ πινακίδα! Ο τύπος κοίταξε τριγύρω και εντόπισε την υπάλληλο 22 χρονών. Μόνο τέτοια δροσερά χέρια θα μπορούσαν να κρατάνε την πινακίδα καθώς θα ποζάρει μπροστά στο φακό του επαγγελματία φωτογράφου! Και μετά άρχισαν όλα: η υπάλληλος 22 χρονών να κρατάει την πινακίδα, ο φωτογράφος να κρατάει την κάμερα-γκουμούτσα και τα φλας να αστράφτουν!
Και να η πινακίδα ανφας, και να η πινακίδα προφίλ, και να η πινακίδα με χαμηλωμένο το πρόσωπο για να μη γυαλίζει στο φακό, και να η πινακίδα να περνάει από τα χέρια της υπαλλήλου 22 χρονών στον τύπο με το ρόζ πουκάμισο και το ασορτί παπούτσι...

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως θα μπορούσα να ζήσω τέτοιο glamorous σκηνικό! Δεν είναι αυτός λόγος για χαμόγελα? ;)

Tuesday, July 15, 2008

Είναι τρελοί αυτοί οι ευρωπαίοι!

Εχθές πέρασα τη βραδιά μου με τύπους από όλον τον κόσμο (το 'ευρωπαίοι' στον τίτλο είναι καταχρηστικό). Νομίζετε μετά από μια τέτοια βραδιά δεν έχω ιστορίες να διηγηθώ?
Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή...

Τους τελευταίους κάμποσους μήνες (χρόνο κοντέυω να κλείσω δηλαδή) ζω και εργάζομαι στη Γερμανία. Πήρα τη βαλίτσα μου, τα μισό-μασημένα αγγλικά μου και την άγνοια μου για τα γερμανικά και τσουπ ήρθα! Τι να με κάνω που είμαι ταξιδιάρικη ψυχή? Και τι να κάνω που το έτερον μου ήμισυ είναι ακόμα πιο ταξιδιάρικο από εμένα, και άντρας καριέρας δηλαδή (!), και πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί εδώ?
Ήρθα λοιπόν, δε λέω οι άνθρωποι στο ινστιτούτο με υποδέχτηκαν μια χαρά, και μου έδειξαν το γραφείο μου: ευάριο, ευήλιο, με τις ανέσεις του και με το Γάλλο του να κάθεται απέναντι μου. Και ναι, ήμουν (πανάθεμα με) σε international περιβάλλον! Έχοντας μεγαλώσει και ζήσει μόνο σε μικρές πόλεις, το να ζω εδώ ήταν και είναι για εμένα μια μεγάλη εμπειρία...

Το Γάλλο τον άκουγα να μου λέει 'Good morning' το πρωί και 'See you' το απόγευμα. Σκέφτηκα πως θα είναι ντροπαλό το παιδί, όπως άλλωστε ήμουν και εγώ. Αυτό συνεχίστηκε... Μετά από καποιους μήνες ο Γάλλος έφυγε γιατι βρήκε δουλειά στο Παρίσι. Πάλι καλά που γράφουν τα ονόματα μας στην πόρτα και έμαθα πως τον λένε τον άνθρωπο!
Καλά δε με πείραζε, γιατι είχα γνωρίσει εντωμεταξύ άλλα άτομα από το ινστιτούτο για να κάνω παρέα, και είχα φυσικά και το έτερον μου ήμισυ (τον άντρα τον ταξιδιάρη και καριερίστα που λέγαμε) για να με στηρίζει και να με ξεναγεί στην πόλη...
Και πριν να φύγει καλά καλά ο Γάλλος μου, να την ήρθε και εγκαταστάθηκε στο γραφείο η Ινδή. Τι, νομίσατε πως θα έμενα δίχως office-mate? Και πώς ήταν ο Γάλλος μου ήσυχο παιδί να κοιτάει τη δουλεια του? Η Ινδή καμία σχέση! Μπούρου μπόυρου όλη την ώρα. Ακόμα και όταν διάβαζε ξεχνιόταν και τα έλεγε δυνατά! Βέβαια για αυτό το λόγο εφευρέθηκαν τα ακουστικά: τα βάζεις, βουλώνεις τα αυτιά σου και δουλεύεις. Αλλά το ένοιωθα πως κάποιες φορές στο τσακ έφτασε η Ινδή από το να σηκωθεί και να μου τα βγάλει από τα αυτιά!
Τι να λέμε τώρα? Από πού να την πιάσουμε? Από την εμφάνιση? Το ντύσιμο? Το 'τα ξέρω όλα και συμφέρω'? Αυτή είναι κεφάλαιο από μόνη της!

Και ας φτάσουμε στα χθεσινοβραδινά...
Φεύγει σήμερα η Ινδή και εχθές βγήκαμε να της κάνουμε αποχαιρετιστήριο δέιπνο καλέ! Μα ήταν δυνατόν να λείπω εγώ από εκεί, η παρεούλα της στο γραφείο για 2 ολόκληρους μήνες? Μαζευτήκαμε λοιπόν, όλες οι φυλές του κόσμου και πήγαμε για φαγητό: 2 Έλληνες, 1 Ιταλός, 1 Αλγερινή, 1 Ινδός, 1 Ρουμάνα, 1 Γερμανο-Αλβανός, 1 Γερμανο-Σέρβα, 2 Γερμανοί και φυσικά η αποχωρήσασα Ινδή.
Δεν ξέρω αν έχετε βγει ποτέ για φαγητό με μη-Έλλληνες, άλλά όπως και να το κάνουμε έιμαστε μαθημένοι αλλιώς. Με τους (καταχρηστικά) Ευρωπαίους πρέπει να φας στις 7:30 γιατί μετά γουργουρίζει το στομάχι τους από την πείνα και κινδυνεύουν να λιποθυμήσουν και να σου μείνουν στα χέρια, πρέπει να πας σε ένα μέρος που να έχει επιλογές για εκείνους που είναι vegeterian, για εκέινους που δεν τρώνε το χοιρινό, για τους άλλους που δεν τρώνε το μοσχάρι και πάει λέγοντας. Τι να πεις? Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι πρέπει να σεβαστείς τις διαφορές στην κουλτούρα... Μα δεν είναι τόσο απλό! Γιατί επί πρόσθετα πρέπει να βρεις και ένα σχετικά φτηνό εστιατόριο, γιατι 'ανοιχτοχέρηδες' δε τους λες! Βάλαμε κάτω όλους τους περιορισμούς, λύσαμε την εξίσωση μας και το βρήκαμε το μέρος για dinner. Τι dinner δηλαδή με τον ήλιο εκεί πάνω δε μπορώ να το καταλάβω, αλλά τέλος πάντων....

Και έφτασε η αποχωρήσασα Ινδή σα μια άλλη Θεά, ντυμένη στα κίτρινα τα εμπριμέ τα καλοκαιρινα, με το ασχετο παπούτσι το καφέ το χεμωνιάτικο, αστραφτερή και χαμογελαστή! Και μιας και ήταν αποχωρήσασα τη βάλαμε στην κεφαλή του τραπεζιού...

Ήρθε η κοπέλα να παραγγείλουμε. Ξέρετε πως είναι αυτά στην Ελλάδα: "φέρε 4 κανάτες νερό και 2 lt κρασί για αρχή και βλέπουμε". Μα εδώ πάνε όλα με το σταγονόμετρο. Πρώτα από όλα το νερό! Μα να σε δουν στο δρόμο να λιποθυμάς από τη ζέστη νερό δε θα σου φέρει κανείς, μπύρα μπορεί... Καλά για το κρασί που είναι 'ακριβό' δεν το συζητάω! Το αποτέλεσμα? 11 άτομα και πήραμε όλα και όλα 1 lt κρασί και 3 lt νερό! Να σου κάτσει το φαγητό να μην έχεις κάτι να το σπρώξει κάτω! Και καλά τα ποτά έιναι το εύκολο κομμάτι, βγάζεις που λέει ο λόγος από την τσάντα σου ένα μπουκαλάκι και πίνεις. Τι να κάνεις όμως, να πετάξεις έξω και τη μπριζόλα σου? Ξέρετε εδώ στην Ευρώπη, παραγγέλνει ο καθένας κυρίως και side dish. Τι side και βλακείες είναι αυτές? Αν δε βάλεις κάτω τα 'μεσιανά' σου, να γεμίσει το τραπέζι χρώμα, να στάξεις και λίγο στο τραπεζομάντηλο καθώς μεταφέρεις μπουκιές από πιάτο σε πιάτο πώς να το ευχαριστηθείς? Και προτείνει το έτερον μου ήμισυ να πάρουμε μεσιανά και ανοίγουν οι άλλοι τα μάτια ΝΑ! "Βρε καλέ μου 2 χρόνια στην Ευρώπη ακόμα να τους μάθεις? Εγώ θα στα λέω αυτά?" Τέλος πάντων, συμφωνούμε 4 άτομα, ένα από τα οποία και η καλοκαιρινή χαμογελαστή αποχωρήσασα Ινδή, να πάρουμε μεσιανά. "Φέρε τη σαλάτα και τα ψητά λαχανικά και τις κροκέτες και το σαγανάκι (εξ' ευρωπαϊσμένο με μέλι και δεντρολίβανο) και την τορτίγια (εξ' ευρωπαϊσμένη ομελέτα) και τα μπουρεκάκια και και... Και στο τέλος, με όλα τα μάτια στραμένα πάνω του, "What? We are on diet!".
....

Καλά ήταν εχθές, γελάσαμε πολύ, φάγαμε καλά και για να καταλάβετε τόσο φιλικό ήταν το κλίμα που την ώρα του λογαριασμού πληρώσαμε zusammen!

Monday, July 14, 2008

Πρεμιέρα...

Καλησπέρα κόσμε :)

Τι να πω? Από που να αρχίσω? Χμμμ...
Είναι αρχή και είναι φυσική η αμηχανία...

Νομίζω πως θέλω να συστηθώ...
Οι φίλοι με φωνάζουν Fri (τώρα από που βγαίνει αυτό είναι μεγάλη ιστορία, θα τη διηγηθώ κάποια στιγμή), είμαι νέα (αυτό σηκώνει κάποια συζήτηση), ωραία (αυτό και αν θέλει τη συζητησούλα του!), ασχολούμαι κατ' επάγγελμα με τα μηχανήματα του διαβόλου (!) και μου αρέσει η κίνηση.
Προς θεού, όχι η κίνηση στους δρόμους! Η άλλη η κίνηση, αυτή του σώματος...
Του σώματος που χορέυει, που διασκεδάζει, που κολυμπάει, που ταξιδέυει, ...
Το μότο μου για τη ζωή είναι πως είναι διασκεδαστική, και αν και κλαίω συχνά (ακόμα και με τις κωμωδίες στη tv :$) θεωρώ πως ό,τι και να συμβαίνει σίγουρα, μα σίγουρα έχουμε λόγους για να χαμογελάμε!

Δεν ξέρω αν έχω εφράδεια λόγου, δεν ξέρω αν έχω κάτι πολύ σημαντικό να πω, αλλά έτσι θέλω να μιλάω! Και τι να λέω?
Πράγματα που μου συμβαίνουν καθημερινά και με κάνουν να γελάω και άλλα που με κάνουν να βγαίνω από τα ρούχα μου, για τα πράγματα που είδα, για τα μέρη που πήγα, για τα φαγητά που δοκίμασα....
Θα ήθελα να μοιραζόμαστε τις δικές μας καθημερινές ιστορίες, να διηγούμαστε τις εμπειρίες μας, ευχάριστες ή δυσάρεστες, να δίνουμε τη δική μας οπτική σε πράγματα και στο τέλος μαντέψτε:
Χαμογελάστε παρακαλώ!

Καλώς ορίσατε στο blog!