Tuesday, October 21, 2008

Αληθινό γράμμα!

Για 2 φίλους που αξίζουν πολλά παραπάνω από μια αφιέρωση σε αυτό εδώ το blog...

Σήμερα, πριν καλά καλά σηκωθώ από το κρεβάτι μου (με το γνωστό ύφος 'πότε πρόλαβε να ξημερώσει κιόλας' και το μαλλί σε στυλ 'ο άνθρωπος που γύρισε από τη ζούγκλα'), πήρα στα χέρια μου γράμμα από τα ξένα! Όχι e-mail, sms, mms και τέλος πάντων όλα αυτά που συνηθίζουμε τελευταία! Γράμμα κανονικό σου λέω!!! Από αυτό που είναι γραμμένο σε ωραίο χαρτί αλληλογραφίας, λίγο ταλαιπωρημένο ίσως από το ταξίδι του ως εσένα, με το γραφικό χαρακτήρα του αποστολέα να σου λέει (πίσω από τις λέξεις) κάποιο μυστικό για εκείνον, ίσως και με καμιά μουτζούρα εδώ και εκεί για περισσότερο χρώμα...

-Ευχαριστώ κύριε ταχυδρόμε! Την καλημέρα μου!
(και ας μην έχω πλυθεί ακόμα:))

Το ανοίγω γρήγορα-γρήγορα και το ρουφάω μονομιάς! Αναμνήσεις από έναν τόπο που πέρασα κάποιους όμορφους μήνες της ζωής μου, συνήθειες, εικόνες και πρόσωπα που ήρθαν και ξετυλίχτηκαν τούτο το πρωινό μπροστά μου. Για να με ταξιδέψουν... Και νέα από 2 φίλους αγαπημένους. Σελίδες πολλές, αλλά ευχήθηκα να ήταν άλλες τόσες! Συγκινήθηκα... Να πάρω το αεροπλάνο ήθελα και να πεταχτώ ως εκεί! Να τους δω από κοντά ήθελα, να τα πούμε και να γελάσουμε... Και μέσα στο φάκελο ένα κουτί σοκολατάκια για να με γλυκάνει και ο 'μικρός πρίγκιπας' για να έχω παρέα στο ταξίδι...

Ωραίο το γράμμα σας κυρία μου! Και ναι μάντεψες πολύ καλά τι ήθελα να πω και τι ήθελα να ακούσω!

Είχα χρόνια να πάρω αληθινό γράμμα...
Ευχαριστώ! :)

p.s. Είναι σημαντικό να νιώθει κανέις πως έχεις φίλους! Όχι να το ακούει! Να το νιώθει και να το ξέρει.... Για εμένα τουλάχιστον είναι σημαντικό...

Monday, October 20, 2008

Παρέα με τα σύννεφα

Κοιμήθηκα εχθές το βράδυ με τη μουσική να παίζει και το μυαλό μου να ταξιδεύει σε εικόνες, χρώματα και αγκαλιές... Σχεδόν το πίστεψα, περίμενα πως θα σηκωθώ και θα είμαι κάπου αλλού...

Σήμερα ξύπνησα και όλα έξω ήταν γκρι! Ευτυχώς που έβαψα το δωμάτιο και όλα μέσα ήταν πορτοκαλί! Έβαλα και την κίτρινη την μπλούζα μου τη ζωηρή, 2-3 όμορφες σκέψεις και βγήκα. Ήρθα στο γραφείο αποφασισμένη να είμαι παραγωγική! Έχουν περάσει ήδη 3 ώρες και ακόμα να ξεκινήσω... Κοιτάω έξω από το παράθυρο τα σύννεφα που ταξιδεύουν, που παίρνουν χρώματα και σχήματα, που μεταμορφώνονται... Σκέφτομαι να το σκάσω! Να το σκάσω από το γραφείο, να βρω παρέα καλή, να παραγγείλω ρόφημα ζεστό και να χαθώ με συζητήσεις, χρώματα και μουσικές...

Είναι η αρχή του χειμώνα που μου τα κάνει αυτά? Νιώθω πως τα έχω κάπως χαμένα... Βάρος στις τσέπες μου κρεμώ να κατέβω να προσγειωθώ, αλλά συνεχίζω εκεί να ταξιδεύω σε εικόνες, μουσικές και αγκαλιές...

Monday, October 13, 2008

Τώρα στα γεράματα! Που λέει ο λόγος...

Δεν ξέρω αν έχω κάτι συγκεκριμένο να πω. Μάλλον φταίει που νιώθω λίγη μοναξιά τον τελευταίο καιρό...

Έλειπα χρόνια πολλά από εδώ, έκανα ταξίδια, γνώριζα ανθρώπους, έκανα ξενύχτια, δούλευα και μάθαινα πράγματα... Ξαφνικά να' μαι πίσω στην πόλη που μεγάλωσα! Μια πόλη μικρή, όμορφη αλλά μάλλον βαρετή, όπου το μόνο που με συνδέει είναι οι γονείς μου και 2-3 φίλοι από τα παλιά. Ξαφνικά να' μαι πάλι εδώ! Στο παιδικό μου δωμάτιο, μάλλον κάπως έξω από τα νερά μου...

Ήρθα με όλη την καλή διάθεση, αλήθεια το λέω! Ήρθα επειδή ήξερα πως αυτός είναι ένας τρόπος για να είμαστε μαζί με το άλλο μου μισό... Στο μέλλον αυτό.... Γιατί προς το παρόν, αυτός σε κάποιο νησί απέναντι από την Τουρκία να παριστάνει τον μάχιμο τώρα στα γεράματα (που λέει ο λόγος), και εγώ στο παιδικό μου δωμάτιο τώρα στα γεράματα (που λέει ο λόγος)...

Ένα μήνα τώρα (και κάτι ψιλά) που είμαι εδώ προσπαθώ να μη χάσω τίποτα από αυτό που είμαι, από τον τρόπο που μου αρέσει να ζω. Είναι περίεργες όμως αυτές οι μικρές πόλεις... Οι πόλεις και οι κάτοικοί τους μαζί... Ή μήπως είναι περίεργη αυτή η συγκεκριμένη πόλη?

Οι άνθρωποι, νέοι γέροι δεν έχει σημασία, μου δίνουν μια αίσθηση σα να έχουν βαρεθεί, να έχουν παραιτηθεί από όλα! Περιέργο δεν είναι αυτό? Σε μια μικρή πόλη όπου οι αποστάσεις και οι δουλειές βοηθάνε στο να έχουμε πολύ ελέυθερο χρόνο (και διάθεση) για να κάνουμε πράγματα, και οι άνθρωποι δεν φαίνεται να το συμμερίζονται αυτό. Οι συνάδελφοι μου, νέοι άνθρωποι χωρίς οικογένειες οι περισσότεροι, έχουν μια περίεργη άρνηση για το ο,τιδήποτε: μουρμουράνε συνεχώς για την πόλη και προτιμούν τα σαββατοκύριακα να βγαίνουν στην Αθήνα και τις καθημερινές να χαλαρώνουν μπροστά στην tv. Οι φίλοι μου βγαίνουν για καφέ τις κυριακές και τις καθημερινές προτιμούν να χαλαρώνουν μπροστά στην tv. Να χαλαρώσουν από τι?

Και εδώ και ένα μήνα (και κάτι ψιλά) εγώ πάω στη δουλειά μου, πάω στο γυμναστήριό μου και μετά χαλαρώνω μπροστά στην tv. Και έτσι ήρεμα κυλάει η καθημερινότητά μου...
Μου λείπει όμως η ανθρώπινη επαφή! Είναι και αυτό το άλλο μου μισό σε ένα νησί απέναντι από την Τουρκία να μας φυλάει από τον εχθρό (ποιον εχθρό?) τώρα στα γεράματα (που λέει ο λόγος), και εγώ έμεινα να περιπλανιέμαι σε μια πόλη 'υπερηλίκων' τώρα στα γεράματα (που λέει ο λόγος)...

Friday, October 3, 2008

Περί διακόσμησης ο λόγος...

Είναι γνωστο πως η Ελληνίδα μάνα (ίσως και όλες οι μάνες του κόσμου, αλλά για αυτό δεν έχω στοιχεία) (α) το παιδί της το βλέπει πάντα παιδί, (β) το μέλημα της είναι η μαγειρική και (γ) το χόμπυ της είναι η συλλογή από σεμε(νε)δάκια, τραπεζομάντηλα, καρέ κτλ. Όλα γνωστα, περασμένα από γενιά σε γενιά και μέχρι ενός σημείου αποδεκτά...

"Λες και εγώ όταν γίνω μάνα να κάνω τα ίδια?", μια σκέψη που εδώ και χρόνια βασανίζει το μυαλό μου... Καλά όλα τα άλλα, μα να αποκτήσω ξαφνικά λατρεία για τα σεμε(νε)δάκια? Και δηλαδή δεν έχουν κάτι κακό τα σεμε(νε)δάκια, να μην παρεξηγηθώ δηλαδή, αλλά πώς να το κάνουμε? Πάνω στο λαπτόπ και κάτω από τον ρούτερ δεν πάνε! Πάει και τελείωσε! Δώσαμε μάχη στο σπίτι να φύγει αυτό το ρημάδι το τριγωνάκι που κρεμόταν μπροστά από την τηλεόραση! Χρόνια ολόκληρα δεν είχαμε ολοκληρωμένη άποψη για το τι βλέπαμε! Χρόνια ολόκληρα ο πατέρας μου έψαχνε το σκορ στη μπάλα! Χρόνια ολόκληρα δεν ήξερα ότι ο Πήτερ Παν μπορεί να πετάει, νόμιζα πως απλά κρυβόταν :)

Ήρθε η Ελληνίδα μάνα μια φορά και έναν καιρό στο σπίτι που νοίκιαζα και κόντεψε να μου μείνει! Μα δεν είχα στρώσει ούτε ένα σεμέν! Ούτε καν στο τραπεζάκι του σαλονιού! "Βρε η διακόσμηση είναι μίνιμαλ", "Βρε είναι φοιτητικό το δωμάτιο", τίποτα δεν έπιασε! 2 ποτήρια νερό για να την συνεφέρω τότε και ακόμα το συζητάει με το ίδιο πάθος σήμερα...

Εγώ ήμουν μακρία και γλίτωσα, η αδελφή μου όμως έχει γεμίσει μια ντουλάπα εργόχειρα. Τα πάει η Ελληνίδα μάνα κάθε φορά που της κάνει επίσκεψη μήπως και πετύχει το γούστο της κόρης και αξιωθεί και στρώσει τίποτα σε αυτό το ρημάδι το τραπεζάκι του σαλονιού, αλλά αυτή συστηματικά τα αποθηκεύει στην ίδια πάντα ντουλάπα. Να βγει στη λαϊκή που λέει ο λόγος ένα Σάββατο, θα το κάνει το μεροκάματο!

Έπιασα καινούρια δουλειά και ήρθε η Ελληνίδα μάνα να δει τον εργασιακό μου χώρο. Τι λες τώρα? Να μην έχει άποψη για το αν προσέχουν το παιδί? Έχε χάρη που είμαι μόνη μου αυτήν την περίοδο στον εργασιακό χώρο και δεν "κινδύνεψα" :)
Την συνεπήρε την Ελληνίδα μάνα ο χώρος: ευάερος, ευήλιος, με ωραία θέα, καθαρός και ευρύχωρος. Τι άλλο να θέλει για το παιδί της? Αντέ να το πείσει να παίρνει και ένα κολατσιό φτιαγμένο από τα χεράκια της. Άντε να το πείσει να έρχεται νωρίς στο σπίτι το μεσημέρι για φαγητό.
- Και βρε παιδί μου, καλό το γραφείο αλλά κάπως άχρωμο. Να, ολόκληρο τραπέζι στη μέση ...
- Τραπέζι συσκέψεων το λένε μαμά.
- Ναι, καλά! Όλο συσκέψεις θα κάνετε? Και τι σε πειράζει, αν δεν έχετε συσκέψεις, να βγάζεις εσύ το φαγητό σου και να τρως αφού δεν έρχεσαι νωρίς στο σπίτι το μεσημέρι? Και βρε παιδί μου, να σας φέρω ένα σεμέν και ένα βάζο να βάλετε εδώ πάνω!

Ο διάλογος είναι πραγματικός και όποια σχόλια από μέρους μου περιττά... Μόνο να γελάσω μπορώ! :D