Friday, November 28, 2008

Το Φόρεμα...

Φτάνουν οι γιορτές, τα Χριστούγεννα είναι κοντά! Σιγά-σιγά θα στολιστούν οι βιτρίνες και ο αέρας της πόλης θα πάρει χρώμα εορταστικό... Οι νοικοκυρές θα καθαρίσουν το σπίτι, θα στρώσουν τα χαλιά, θα στολίσουν το δέντρο, θα αρχίσουν να φτιάχνουν τα γλυκά, και το σπίτι θα πλημμυρίσει με μυρωδιές και χρώματα... Μου αρέσει η θαλπωρή των γιορτών...

Ποιά είναι όμως η αγωνία η μόνιμη της σύγχρονης γυναίκας? Τι είναι εκείνο που βασανίζει το μυαλό μας (το 'μας' για να μην το παίζω υπεράνω και παρεξηγηθώ;)) και θα συνεχίσει να μας ταλαιπωρεί για έναν ολόκληρο μήνα? Μα φυσικά τι θα στο καλό θα φορέσουμε στις γιορτές! Και πόσα κιλά θα καταφέρουμε να χάσουμε, ώστε να μπούμε σε εκείνο το Φόρεμα που εδώ και καιρό φιγουράρει στις βιτρίνες! Αχ, γυναίκες με τις αγωνίες μας...

Γυναίκες που μέσα σε όλα προσπαθούμε να χωρέσουμε και το γυμναστήριο (ή το ινστιτούτο ανάλογα με το budget)! Ο στόχος είναι μεγάλος και ο χρόνος στη διάθεση μας ελάχιστος! Πρέπει να φύγουν όλα τα περιττά κιλά, να εξαφανιστεί η κυτταρίτιδα, να σμιλευτούν οι γλουτοί και τα μπράτσα, και όλα αυτά μέσα σε μόλις ένα μήνα! Impossible!!! Αν ήταν δυνατόν να ψηλώναμε και 5-6 πόντους δε θα μας χάλαγε πάντως... Ανάθεμα την τήν ανέχειά μας που δε μπορούμε να διαθέσουμε χρήματα για το περιβόητο (και θαυματουργο!) power plate:S Πας εκεί για 15 λεπτά 3 μέρες την εβδομάδα και γίνεσαι σου λέει Σκλερανίκοβα! Πρέπει τώρα να ιδρώνουμε και ξε-ιδρώνουμε σε διαδρόμους και αίθουσες αεροβικής! Κάθε φορά το ίδιο και το ίδιο! Μα πώς είναι δυνατόν να μη θυμόμαστε ότι πρέπει να γυμναζόμαστε συστηματικά και όχι μόνο τον τελευταίο μήνα πριν από τις γιορτές και τις διακοπές? Αυτό ποτέ δε θα το καταλάβουμε!

Και φτάνουμε οι γυναίκες σωρηδόν στο γυμναστήριο με τη φόρμα τη μάυρη (για να κόβει) και το αθλητικό το ρόζ (γιατί πάνω από όλα έχουμε στυλ), και κατακλύζουμε την αίθουσα αεροβικής. Πού να σταθείς, πού να ακουμπήσεις το μπουκαλάκι με το νερό και πώς να κουνηθείς? Ούτε σε συναυλία τέτοια κοσμοσυρροή! Γυναίκες από όλες τις ηλικίες και τις κοινωνικές τάξεις, γυναίκες παντρεμένες, ανύπαντρες, χωρισμένες, με παιδιά, με πεθερικά, με αρθριτικά,... Γυναίκες με κοινό στόχο να μπουν στο Φόρεμα!

Στο ζέσταμα ίσα-ίσα που προσέχουμε τι μας λέει η γυμνάστρια. Σιγά να μην αφήσουμε την ψιλή κουβέντα με την κα. Τάδε. Καλέ τι να το κάνουμε το ζέσταμα, εδώ θέλουμε δράση και άμεσα αποτελέσματα! Ε, να εκμεταλευτούμε το χρόνο για να μάθουμε και κανένα νέο... Βέβαια το πράγμα αλλάζει αν είναι γυμναστής αντί για γυμνάστρια! Καλά ούτε σε αυτήν την περίπτωση το χρειαζόμαστε το ζέσταμα, αλλά σιγά να μην λέμε με την κα. Τάδε τι έκανε η κα. Δείνα! Τώρα έχουμε 'θέμα' να κοιτάμε και να θαυμάζουμε ντε;)

Όταν αρχίζει κανονικά η προπόνηση, το παίρνουμε ζεστά το πράγμα! Και ένα και δύο και τρία και τέσσαρα και πάλι από την αρχή... Μέσα από τον καθρέφτη κοιτάμε το σώμα μας. Εντάξει έχει κάποιες ατέλειες, αλλά σε σύγκριση με την κυρία δίπλα σκίζουμε;) "Ψιτ!", στην φιλενάδα μας, "θα πάω λίγο πιο μπροστά, να σταθώ δίπλα στην κα. Τάδε. Κοίτα και πες μου αν έχω τόσο μεγάλο #@#@ όπως αυτή!". Και ένα και δύο και τρία και τέσσερα και πάλι από την αρχή... Μια ματιά στο μεγάλο ρολόι στον τοίχο και οι δείκτες μοιάζουν να έχουν σταματήσει! Διάλειμμα για να δέσουμε (και καλά;)) τα κορδώνια, άλλο ένα διάλειμμα για να πιούμε νερό (α, όλα και όλα! πρέπει να αναπληρώνουμε τα χαμένα υγρά!), ακόμα ένα για να πιάσουμε τα μαλλία σε αλογοουρά (εχθές πήγα κομμωτήριο που να πάρει!). Ουφ και ιδρώσαμε οι γυναίκες πολύ! "Καλά θα το χτυπήσω το κάτιτις μου στο σπίτι. Μετά από τόσο κόπο να μην κοιμηθώ και νηστική!"

Βρε τι τραβάει η σύχρονη γυναίκα, και κανείς να μην συμμερίζεται τον πόνο της... :)

Wednesday, November 26, 2008

Δείγμα πολιτισμού...

Σάββατο απόγευμα βγαίνω από το μετρό, περπατώ βιαστικά γιατί δε θέλω να αργήσω, και συνάμενη κουνάμενη φτάνω στο ραντεβού μου κάπου στο κέντρο της Αθήνας για θεατρική απογευματινή παράσταση... Κωμωδία... Δεν έπεφτε καρφίσα!

Εντυπωσιακό το σκηνικό, μια χαρά τα κοστούμια, άλλοι ηθοποιοί καλοί, άλλοι μη επαρκείς, με αρκετό γέλιο η παράσταση...

Η αλήθεια είναι πως δε θέλω να σχολιάσω κάτι ιδιαίτερο για το θεατρικό, σε άλλο πράγμα θέλω να σταθώ... Το θέατρο ήταν γεμάτο (στην πλειοψηφία του) από τα μέλη ενός σύλλογου: παιδιά με αναπηρίες, μαζί με τους φίλους και τους γονείς τους. Παιδιά που είχαν ανοίξει διάπλατα τα μάτια, ρουφούσαν το έργο και γελούσαν. Και στο διάλειμμα της παράστασης η πρόεδρος του συλλόγου να τους μοιράζει εισητήρια/προσκλήσεις για το επόμενο πολιτιστικό "ραντεβού"... Αιφνιδιάστηκα! Και μετά χαμογέλασα...

Friday, November 21, 2008

Φυλάω τα σύνορα και παίζω Pro

"Τα τελευταία χρόνια πάνω από δέκα φίλοι "μπήκαν" στρατό. Το καθυστέρησαν από' δω, το καθυστέρησαν απο' κει, είδαν ότι δεν τους έπαιρνε άλλο και το αποφάσισαν. Άθελα μου, λοιπόν, άρχισα να βρίσκομαι όλο και περισσότερο σε συζητήσεις για "φυλάκια", "σκοπέτα" (οι σκοπιές στην πιο αλανιάρικη εκδοχή τους) και "θαλαμοφυλίκια" (η φύλαξη των θαλάμων στη φανταρική διάλεκτο). Όσο πιο κοντινοί μου ήταν αυτοί που "παρουσιάζονταν" τόσο περισσότερα μάθαινα.
Στο μυαλό μου είχα πάντα τους φαντάρους σαν πανομοιότυπα χακί αντίγραφα. Πίστευα ότι τους προμηθεύουν με το "σετάκι" (μπλούζα, παντελόνι, μπουφάν και κάλτσες, όλα σε αποχρώσεις του χακί) και τους στέλνουν στο καλό (ανάλογα, βέβαια, με το μέσο του καθενός). Τι άλλο να χρειαστούν?
Σιγά-σιγά, όμως, έμαθα για χιλιάδες πράγματα που υπόσχονται ευκολότερη θητεία και δεν περιλαμβάνονται στο βασικό εξοπλισμό. Πρώτοι στη λίστα οι ειδικοί πάτοι παπουτσιών, που σταθεροποιούν την καμάρα, προστατεύουν τα δάχτυλα, αποροφούν τουσ κραδασμούς που οφείλονται στην κακή ποιότητα της αρβύλας, κάνουν αόρατο μασάζ στα πόδια και γενικά διευκολύνουν το βάδην του υποψηφίου φαντάρου στο εκάστοτε στρατόπεδο. "Ο γιός μου έβγαλε με αυτούς 7 μήνες στα σύνορα", είχε πει ο φαρμακοποιός (σχεδόν με κλάματα στα μάτια), διαλύοντας έτσι κάθε αναστολή τού φίλου μου, που μέχρι εκείνη τη στιγμή λυπόταν να δώσει 40 ευρώ για ένα ζευγάρι πάτους από ζελέ. Πλέον ήταν σίγουρος πως τα λεφτά του έπιαναν τόπο. Κάτι σαν επένδυση. Σετ πήγαινε και το (ειδικό πάντα) γυαλιστικό για τις αρβύλες, που σου επιτρέπει να κάνεις τη δουλειά σου γρηγορότερα (από ότι αν χρησιμοποιούσες το πηχτό μάυρο γυαλιστικό του στρατού) και να εξοικονομήσεις έτσι 10 επιπλέον λεπτά ύπνο.
Αργότερα πληροφορήθηκα και τη χρησιμότητα του sleeping bag, το οποίο τοποθετείται εύκολα και γρήγορα πάνω στην (ατίναχτη για χρόνια) κουβέρτα του στρατού και μπαίνει το ίδιο εύκολα (σαν κουβάρι, με μια κλοτσιά) κάτω από την κουκέτα την ώρα της επιθεώρησης. Ξέγνοιαστος ύπνος και ανέγγιχτος "φάκελος" για την πρωινή επιθεώρηση, άλλα 10'-15' έξτρα ύπνος.
Και μόλις πρόσφατα έγινα (αυτόπτης) μάρτυρας της υποχρεωτικής ύπαρξης τουλάχιστον δύο φορητών ηλεκτρικών συστευών τελευαταίας τεχνολογίας στις τσέπες της παραλλαγής. Μειώνουν τα κρούσματα φανταρών που κοιμόνται πάνω στο όπλο τους εν ώρα σκοπιάς, ενώ συμβάλλουν ταυτόχρονα στη μουσική και γενικότερη καλλιτεχνική καλλιέργεια των κατόχων τους."
Μυρτώ Αντωνοπούλου,
Ταχυδρόμος, 15.11.2008

Μα με βρίσκει τελείως σύμφωνη :):)

Monday, November 17, 2008

Το έχω χάσει τελείως!

Χαιρετίζω όλον τον κόσμο μετά από πολύ καιρό!
Μου έχει τελειώσει η έμπνευση, έχω γίνει τεμπέλα, τι να πω?
Είμαι σε φάση που πάω στο γραφείο για ώρες πολλές, χαζεύω όσο δεν πάει, μετά μετανιώνω και ανησυχώ που δεν υπήρξα παραγωγική και αργότερα σκέφτομαι πότε θα τελειώσει το έτερον μου ήμυσι από φαντάρος για να πάμε μαζί καμιά βόλτα... Μυαλό κουρκούτι δηλαδή...

Οπότε, ας τα βάλω με τον ελληνικό στρατό που παίρνει μακριά μας τους άντρες και μας αποσυντονίζει! Να τα βάλω επίσης, με τον ελληνικό στρατό γιατι βαρέθηκα να ακούω στο τηλέφωνο για σκοπιές, μαγειρία και περιπολίες! (Βέβαια τι να πει και ο άλλος που τα ζει, αλλά όπως και να έχει...) Να τα βάλω τέλος, με την ελληνική μικροαστική αντίληψη που με βάζει σε χωράφια που δε μου ταιριάζουν!

Και ενώ αυτός μου λέει για τον συμφαντάρο του που είναι λούφας και δεν κάνει καμιά δουλειά και άφησε τον δικό μου ολομόναχο να πλένει τα ταψιά (να ζήσει το catering δηλαδή να ηρεμήσει το κεφάλι μας!), έχω τη μάνα μου να μου μιλάει για τραπεζαρίες, μπουφέδες και κρυσταλίερες! Τι το ήθελα να νοικιάσω μεγάλο σπίτι και δεν έπιανα μια γκαρσονιέρα να χωράει μέσα μόνο εμένα και το laptop μου??? Είμαι εγώ τώρα για μπουφέ? Να πάρω ένα μπιλιάρδο να βάλω στο σπίτι μάλλιστα. Μα μπουφέ?

Εμ, με όλα αυτά πως να μη γίνει δραπέτης το μυαλό μου?

Το χαμόγελο όμως, χαμόγελο ;)