Sunday, December 27, 2009

Πέρδικα με λαχανοντολμάδες

Η πόρτα ανοίγει και φσσσστ ... μεταφορά στο χωρο-χρόνο! Ποιός είπε πως αυτά είναι επιστημονική φαντασία;

Αίθουσα μεγάλη απλωτή, τραπέζια δεκάδες, τραπεζομάντηλα λευκά ενίοτε με τρύπα από τσιγάρο, διακόσμηση ανύπαρκτη, πίστα για να γίνει μεγάλη ζημιά. "Κέντρο διασκέδασης το 2009" είναι η επίσημη περιγραφή του χώρου και της εποχής. Αυτό πριν να ακουμπήσω την μαγική την πόρτα. Μετά;
Φσσστ ... και βρέθηκα σε μπουζούκια της δεκαετίας του '90. Κοίταξα τριγύρω και οι θαμώνες μου το επιβεβαίωσαν. Μαλλί ψιλο-αφανέ οι κυρίες, μια διακριτική χαίτη οι κύριοι. Κομπολόγια περασμένα ωσάν βραχιόλια με συνοδεία μουστακακίων, βάτες παρέα με πούλιες. Σίγουρα κάπου στον χώρο θα είναι ο Ανδρέας. Θα τον ρίξει ο πρόεδρος έναν χορό μόλις εμφανιστεί στην πίστα η Ρίτα.

Καθόμαστε. Τον αβόλευτο έχουν οι καρέκλες! Έχει κάτσει η βάτα και κάθομαι κατευθείαν πάνω στο νοβοπάν. Κομμάτια να γίνει, εδώ μιλάμε για πολλά υποσχόμενη βραδιά!

Έρχεται το "παιδί" ετών καμιά εξηνταριά. "Τι θα πάρετε;", μας ρωτάει. Πριν να προλάβουμε να απαντήσουμε, συμπληρώνει πως "το κατάστημα προσφέρει και εορταστικό μενού". Ζητάμε διευκρινίσεις. Εδώ που απόψε ήρθαμε θα πλερώσουμε x ποσό ανά άτομο πάει και τέλος. Με αυτό το ποσό αντιστοιχεί του καθενός είτε το εορταστικό μενού είτε το 1/4 του περιεχομένου ενός μπουκαλιού. Όλα φαίνονται διαπραγματεύσιμα. Μάλλον υπό την απειλή της οικονομικής κρίσης... Υπήρχε κρίση στα 90's;

Παρέας διένεξη στη συνέχεια.
Τελικά, οι μισοί θα φάνε μόνο οι υπόλοιποι θα πιούνε μόνο. Φωνάζουμε το "παιδί". Του ανακοινώνουμε την απόφαση.

Φτάνει μισό μπουκάλι πέρδικα και ένα πανέρι με ψωμί για αρχή. Στη συνέχεια έρχονται τα παρελκόμενα του ουισκιού και τα ορεκτικά του μενού. Πάνω στο τραπέζι καρότα, φιστίκια αιγίνης, λαχανοντολμάδες και ρώσικη. Έρχεται το σπετζοφάι και το μανούρι αμέσως μετά. Ανακατεύομαι, μα αποφασίζω να γελάσω. Μεταφορά στο χωρο-χρόνο κι εγώ να μην το απολαύσω?

Το πρόγραμμα αρχίζει. Ο φωτισμός έχει χαμηλώσει. Οι θαμώνες τρώνε μπιφτέκια στη σχάρα. Οι μισοί. Οι υπόλοιποι πίνουν πέρδικα κόλα και τσιμπάνε κουνουπίδι με λεμόνι. Η πίστα γεμίζει με καλλιτέχνες. Εκείνοι φοράνε κοστούμια κάπως γυαλιστερά και παπούτσια μόρτικα. Εκείνες φοράνε λίγα. Γυαλιστερά!

Έχει πιαστεί ήδη ο απ' αυτός μου. Τον αβόλευτο έχουν αυτές οι καρέκλες!

Σηκώνεται στην πίστα κύριος με μουστάκι, κομπολόι και κοιλιά. Συνοδεύει κυρία με τα όλα της! Τα στήθη της, τα στομάχια της, τα προγούλια της,... Αναδεικνύεται με στρετς γυαλιστερό ντεπιές, γόβα βιλούδο και μπούκλα στο μαλλί. Χορεύουν τσιφτετέλι...

Πίνω μια γουλιά ουίσκι, πάω να πιάσω ένα φιστίκι και το χέρι μου περνάει ξώφαλτσα από τον λαχανοντολμά. Βολέυομαι στην αβόλευτη καρέκλα και βλέπω την λουλουδού. Ετών 50. Τουλάχιστον.

Ο κύριος με το κομπολόι της κάνει νόημα. Η λουλουδού ρίχνει λέλουδα στην κυρία με το στρετς ντεπιές. Κάνει νόημα και στο "παιδί". Κιβώτιο με σαμπάνιες φτάνει στην πίστα. Μάρκας 'Prive'. Απόψε θα γίνει ζημιά!

Στο βάθος παρέα μόνο από άντρες κάνει σαματά με ζεϊμπέκικα. Βαριά σαν αμαρτία... Τον πρόεδρο δεν βλέπω κι ανησυχώ!

Κάπου στις 4 το πρωί, αφού τελείωσαν οι λαχανοντολμάδες και η πέρδικα (και αφού ο απ' αυτός μου έχει μουδιάσει!), αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στα Χριστούγεννα του 2009. Ανοίγουμε την πόρτα και αναστενάζουμε από ανακούφιση...

Με το καλό να μας βρει το 2010! Να εγκλωβιστώ στα 90's θα μου έπεφτε βαρύ...

Χρόνια πολλά και καλά σε όλους!!!

Wednesday, December 23, 2009

Το μωρό της οικονομικής κρίσης

Τον τελευταίο χρόνο μένω σε σπίτι με νοίκι (ο πατέρας μου τα φταίει που είναι επενδυτής του πνεύματος) ακριβό (ο εαυτός μου τα φταίει που μεγαλωπιάνεται!), δουλεύω στο δημόσιο (κι ο μισθός τρέχει από τα μπατζάκια μου!) και το έτερον μου ήμισυ είναι απλήρωτο 10 μήνες (με άγνωστο χρόνο αποπληρωμής της εργασίας του).

Μάθαμε να μας φτάνει ο μισθός μου μόνο για το νοίκι και 2-3 λογαριασμούς, μειώσαμε τις εξόδους και τα ψώνια μας (έχουμε φτάσει να κάνουμε γενέθλια στα ρούχα μας!) και καταφέραμε (χωρίς κόπο οφείλω να ομολογήσω!) να γεμίσουμε δυο κάρτες visas και άλλη μια american express.

Κι ήταν τότε που σταμάτησα κι εγώ να πληρώνομαι όταν φύτεψα εκείνο το αποτυχημένο λεφτό-δεντρο. Λεφτά δεν είδα, αλλά μάσησα πράσινα φύλλα και τουμπανιάστηκα...
Μπήκα στο δίλημμα να πάρω δανεικά από την τράπεζα (νοικο-δάνειο δηλαδή). Είπαμε, ο πατέρας επενδύει στο πνεύμα! Α ρε πατέρα με τις φιλοσοφίες σου! Με αυτά τα ιδανικά με μεγάλωσες και σε λίγο θα ψάχνω συνταγές με κύριο συστατικό τα βιβλία...

Κι εκεί, στα πρόθυρα του να με λύγισει η οικονομική η κρίση, στα πρόθυρα του να θυσιάσω την ανεξαρτησία μου και να μετακομίσω στο σπίτι των γονιών, να ζεσταινόμαστε από τη ζέστη τους και να τρώμε από το φαγητό τους, το ελληνικό δημόσιο αποφάσισε πως δοκιμάστηκα αρκετά. Πληρώθηκα τους 2 μήνες μου και το δώρο μου, πληρώθηκε και το έτερον μου ήμισυ τους 4 μήνες του (από τους 10) και το δώρο του!

Ω τι θαύμα! Μπορούσα να ξεριζώσω το χαζο-λεφτό-δεντρο και να βάλω επιτέλους κανένα καλλωπιστικό φυτό!
Τρέξαμε να πληρώσουμε τις κάρτες. Τις δυο visas και την american express... Ανάσα.
Είδαμε πως περίσσεψαν λεφτά και αμέσως βγήκαμε έξω για φαγητό 2-3 απανωτές φορές και κεράσαμε τους φίλους μας. Άνθρωποι ξανά. Κοινωνικοί...
Είδαμε πως μας περίσσεψαν λεφτά και πήραμε 4-5 δωράκια Χριστουγεννιάτικα για τους δικούς μας. Και γαλαντόμοι!

Είδαμε πως μας περίσσεψαν λεφτά και βγήκα για εκείνα τα πραγματάκια που είχα σταμπάρει. Τύψεις! Ωχ! Πάμε πάλι. Βγήκα για εκείνα τα πράγματα που είχα σταμπάρει από καιρό. Τύψεις ξανά! Κάτι δεν πάει καλά... Μήπως να δοκιμάσω το ζευγάρι παπούτσια που είχα κατά νου και θα μου έρθει η όρεξη για ψώνια αμέσως μετά? Τύψεις, τύψεις, τύψεις! Απίστευτο! Έχω να πάρω καινούρια παπούτσια έναν ολόκληρο χρόνο και δε βρίσκω τη δύναμη να μπω στο μαγαζί! Τα γονίδια μου! Βοήθεια! Η οικονομική κρίση τα μετάλλαξε!
Ας δοκιμάσω με κάτι που έχω πιο πολύ ανάγκη. Με εκείνη την τσάντα ας πούμε. Την φτηνή. Πλησιάζω το μαγαζί. Κοιτάω την βιτρίνα. Πλησιάζω την πόρτα και απομακρύνομαι γρήγορα.
Την άλλη μέρα ξαναδοκιμάζω. Πλησιάζω το μαγαζί και σπρώχνω αποφασιστικά την πόρτα! Τι θάρρος! Κοιτάω τις τσάντες και νιώθω ενοχές. Σιγά να μην έχω ανάγκη μια καινούρια τσάντα! Την παίρνω μπας και θεραπευτώ.

Το έτερον μου ήμισυ γελάει. Με αποκαλεί το "μωρό της οικονομικής κρίσης" και γελάει. Θα με αφήσει, είπε, αύριο 9:00-21:00 στα μαγαζιά για να μπω στο πνεύμα των γιορτών. Λες να; Για να δούμε... Και μη μου πείτε πως δεν είναι αυτό το πνεύμα των γιορτών! :-D :-D :-D

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Monday, December 14, 2009

Είμαι πίσω κι είμαι Δρ. :)

Ετοιμάστηκα και πήγα μπροστά στους επτά. Ντυμένη σοβαρά αλλά και κομψά, όχι όμως υπερβολικά. Στρατηγικής θέμα... Υπολογιστής, διαφάνειες, προτζέκτορας, όλα έτοιμα και πάμε! Η καρδιά μου νόμισα πως θα σπάσει! Για τις 2-3 πρώτες διαφάνειες. Ξεχάστηκα μετά... Πώς να μην ξεχαστώ? Η διαδικασία ξεκίνησε στις 11:20 και τελείωσε στις 14:30. Έλιωσε η μάσκαρα από την αγωνία της τόση ώρα! Εγώ μόνο που κουράστηκα λίγο στο τέλος... Της είπα να κρατηθεί να μη γίνουμε ομαδικά ρεζίλι, οι βλεφαρίδες μου κι εγώ.
Τρεις ώρες μπροστά στους επτά και μετά, άλλα δεκαπέντε λεπτά έξω από την αίθουσα να τους περιμένω να συνεδριάσουν. Ψόφησα από το κρύο! Το κομψό δεν ήταν καθόλου ζεστό... Η πόρτα άνοιξε και αυτομάτως χαρακτηρίστηκα Δρ. Να θυμηθώ να αλλάξω το κουδούνι!

Νομίζει κανείς πως τρεις ώρες είναι πολλές? Ακολουθήσαν άλλες τέσσερις σε γνωστή ψαροταβέρνα με όχι και τόσο γνωστά φαγκριά. Στην πραγματικότητα για πρώτη φορά τα βλέπαμε. Αυτό δε μας εμπόδισε να τα φάμε! Κι είπαν για τα φανταρικά τους (μα αυτοί οι άντρες σε όποια ηλικία και σε όποια περίσταση???), τα φοιτητικά τους (κολλούσαν με την περίσταση), τα συνεδριακά τους (ίσως το μόνο ενδιαφέρον που ακούσα), το ψάρεμα (κι αυτό κολλούσε με την περίσταση), τους δρόμους του κρασιού, τους δείκτες ανεργίας στην Αγγλία (και στην Αμερική!) και την οικονομική κρίση. Αν δεν ήμουν τόσο κουρασμένη θα είχα υποδυθεί το φαγκρί. Για να μην συμμετέχω! Κι ας με τρώγανε...

Επέστρεψα στο δωμάτιο. Μεταξύ φθοράς κι αυθαρσίας... Επτά ώρες με ΔΕΠ δεν είναι και λίγες! Ήμουν βέβαια Δρ., άλλαξα με κάτι κομψό κι υπερβολικό και βγήκα για ποτό. Στο τσακ την γλίτωσε η παρέα να μην την φάω! Μετά από καμιά δεκαριά κροκοδείλια χασμουρητά έσπευσα στο κρεβάτι μου. Κοιμήθηκα σαν πουλάκι εκείνο το βράδυ. Με 5-6 λιγότερα κιλά ούτε που χρειάζομαι δίαιτα για τις γιορτές!

Πάει κι αυτό, πέρασε... Just call me Dr. :P

Tuesday, December 8, 2009

Όταν θες να γελάσεις, μα οι μύες αντιστέκονται...

Περίπου 6 χρόνια πριν
Παίρνω την απόφαση να ξεκινήσω διδακτορικό. Ούτε εγώ καταλαβαίνω πώς! Να παρατείνω τη φοιτητική ζωή θέλω μάλλον...

Περίπου 4 χρόνια πριν
Τα λεφτά της υποτροφίας (κλασσικά) δε μου φτάνουν. Κάνω 100 διαφορετικές δουλειές για να επιβιώσω. Όπως είναι φυσικό, όλες μισές...

Περίπου 2 χρόνια πριν
Μια ευκαιρία για συνεργασία. Την αρπάζω. Βρίσκομαι για 10 μήνες στη Γερμανία. Το Ινστιτούτο φημισμένο. Οι άνθρωποι έμπειροι. Με παρασύρουν... Προς τα πάνω. Για πρώτη φορά πιστευώ πως κάτι πάει να γίνει...

Περίπου 8 μήνες πριν
"Η δουλειά φαίνεται ολοκληρωμένη", λέει ο δάσκαλος. "Επιτέλους!", σκέφτομαι εγώ. Αρχίζω το γράψιμο... Κείμενα που πάνε μπρος και πίσω. Ακολουθούν μουτζούρες, διορθώσεις, εκνευρισμοί.

Περίπου 2 εβδομάδες πριν
Χτυπάει το τηλέφωνο. Ο αριθμός μάλλον γνωστός. Απαντάω με απορία στη φωνή... Ο δάσκαλος από την άλλη πλευρά. "Βρε βρε σαν τα χιόνια!", σκέφτομαι. Μας έχει φάει η e-επικοινωνία... "Είναι ώρα", μου λέει, "ώρα να παρουσιάσεις το διδακτορικό". Παίρνω ανάσα βαθιά... Μου έρχεται να χαμογελάσω, μα προλαβαίνει και με κυριεύει το άγχος. Τυπώνω το κείμενο. Το στέλνω στους επτά. Αρχίζω να ετοιμάζω την παρουσίαση. Διαφάνειες που πάνε μπρος και πίσω, σχόλια και διορθώσεις. Κλασσικά...

Κι εγώ? Τη μια χορεύω και την άλλη βλέπω εφιάλτες. "Με έχουν στήσει", λέει, "οι επτά της επιτροπής και με έχει λούσει κρύος ιδρώτας!"
Κοιτάω τις διαφάνειες ξανά. Τις διορθώνω. Τις κοιτάω ακόμα μια φορά. Τις διορθώνω ξανά. Τυπώνω πράγματα που πρέπει να διαβάσω. Στοίβες αφημένες σε όλα τα τραπέζια του σπιτιού. Οι ώρες του ύπνου μειώνονται. Δραματικά!

Στα πρόθυρα κατάρρευσης.
Πιστευώ η επιτυχία θα με προλάβει ;)

Wednesday, December 2, 2009

Άδειες τσέπες... Πάλι!

Ήρθε ο καινούριος μήνας. Παρέα με βροχές και χειμωνιάτικη διάθεση. Είπα για μια στιγμη να μπω στο πνεύμα των γιορτών. Να στολίσω και να χαρώ (με τα μάτια μου να κάνουν καρδούλες στο χρώμα του γκι). Η σκέψη εξαφανίστηκε σα λαμποργκινι με τέρμα το γκάζι...

Τι να γίνει? Οι καινούριοι μήνες έρχονται παρέα με κάτι συνοδούς αναποδιασμένους τελείως! Τα πόδια σου κόβονται μόνο που τους σκέφτεσαι, πού χώρος για καρδούλες στο χρώμα του γκι? Λογαριασμοί, νοίκι, κάρτες, άδειο ψυγείο και ... ω του θαύματος άδειες τσέπες!

Για δυο μήνες απλήρωτη εγώ, για καμιά δεκαριά μήνες απλήρωτο το έτερον μου ήμισυ. Τι να κάνω η γυναίκα? Έχω δοκιμάσει να φυτέψω λεφτό-δεντρο, αλλά δεν πιάνει το κόλπο. Όλο κάτι πράσινα φύλλα βγάζει. Άφαντοι οι καρποί!

Και όλο ακούω γύρω μου για ανθρώπους που κάνουν αποταμίευση. Εγώ ούτε 5 ευρώ το μήνα δε μπορώ να ρίξω στον κουμπαρά! Και είναι κι ωραιότατος, ροζ με αυτάκια και σγουρή ουρά... Μα να έχουν στην άκρη 150.000 ευρώ??? Εγώ ούτε 150 φασόλια δε μπορώ να έχω στην άκρη. Έρχονται μέρες και τα φτιάχνω αλάδωτα, δυο μερίδες τις βγάζουν...

Μήπως να ντυθώ τάρανδος ή Άγιος Βασίλης? Έχουν πέραση αυτές τις μέρες...

Monday, November 23, 2009

Φιλοσοφίες για κοιλιόδουλους

Με φιλοξενούμενους δυο πολύ καλούς φίλους το περάσαμε αυτό το Σαββατοκύριακο. Τους δείξαμε την πόλη, καθήσαμε παρέα στο τζάκι, ήπιαμε καφέδες κι είπαμε πολλά, επισκεφτήκαμε τα ορεινά χωριά...

Κι εκεί στην πλατεία της Στεμνίτσας, με έναν ήλιο λαμπερό να μπλέκεται ευχάριστα στα τεράστια πλατάνια, κάπου ανάμεσα στο τσίπουρο και το μεζέ, που μας άνοιγαν την όρεξη λίγο πριν από το γεύμα, το ρίξαμε στη φιλοσοφία. Μάλλον θα έφταιγαν οι μυρωδιές από τα ψητά...

Κατηγορίσαμε τους Έλληνες γιατί τα πάντα στη ζωή τους περιστρέφονται γύρω από το φαγητό, γιατί δε χαίρονται τη φύση αρκετά, γιατί τις Κυριακές αντί να πάνε για περπάτημα σε όμορφα μονοπάτια ψάχνουν με το αυτοκίνητο νόστιμα ψητά. Αντιπαραβάλλαμε την ελληνική κουλτούρα με την εκείνη από την κεντρική και βόρεια Ευρώπή, βρήκαμε αρνητικά πολλά στην ελληνική νοοτροπία, τελειώσαμε το τσίπουρο (και το μεζέ!) και ψάξαμε να βρούμε ταβέρνα για το γεύμα... Άμα ο άνθρωπος είναι κοιλιόδουλος, μια κουβέντα πώς στο καλό να τον αλλάξει?

Εσείς περπατάτε καθόλου ή καλή ώρα σαν κι εμάς?

Tuesday, November 17, 2009

Πορτογαλίας συνέχεια...

Και αφού είδαμε τη Λισσαβώνα, ήρθε η ώρα να την αφήσουμε πίσω μας. Να πάμε για δουλειά επιτέλους! Με λεωφορείο κατευθυνόμαστε προς τα νότια, σειρά έχει η Βιλαμούρα και το συνέδριο, ο λόγος για τον οποίο κάναμε αυτό το ταξίδι...

Και βρέθηκα εγώ κάπως έτσι:




να πρέπει να μπω σε ένα ξενοδοχείο κάπως έτσι:




Ζήτησα ένα ποτήρι νερό να πάνε κάτω τα σύνδρομα κατωτερότητας, έβγαλα τα παπούτσια να μη λερώσω τα χαλιά κι έψαξα στο πορτοφόλι μου να βρω χοντρά για τον γκρουμ.
Μόνο όταν βρέθηκα στο δωμάτιο με κλειστή την πόρτα πίσω μου κατάφερα να αναπνέυσω πάλι...
Η ανάσα μου κόπηκε βέβαια μόλις τράβηξα τις κουρτίνες και είδα τη θέα:






Η αυτού μεγαλειώτης ο Ατλαντικός μου έγνευσε συγκαταβατικά και κάπως ηρέμησα...
Εκατοντάδες πουλιά στην ακτή, που έκαναν διάλειμμα στο ταξίδι τους για το νότο, μου έδωσαν ένα από τα πιο όμορφα θεάματα που έχω δει ποτέ!
Τα ακριβά κότερα στη μαρίνα μου θύμησαν γιατί εγώ (όταν πληρώνω από την τσέπη μου) κάνω διακοπές στα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα της κυρά-Τασούλας με θέα το κοτέτσι.
Τώρα όμως άλλος πληρώνει ;)
Έβγαλα τα ρούχα, έβαλα το μαγιό, φόρεσα το μπουρνούζι που βρήκα στο δωμάτιο και πήρα το ασανσέρ για το τζακούζι... Μεγαλεία!


Λίγο ακόμα ακόμα στη Λισσαβώνα, περίπατος χωρίς σκοπό, 2-3 δώρα για τους δικούς μας.... Σάββατο απόγευμα είναι και σε λίγες ώρες πετάμε για την Ελλάδα.

Κι εκεί στους στενούς κι ανηφορικούς δρόμους του κάστρου πετύχαμε ένα ζευγάρι να βγάζει τις γαμήλιες φωτογραφίες του. Ένας τύπος γύρω στα 60 με δερμάτινα και μηχανή προσέφερε χαμογελαστός τα "αξεσουάρ" του για τις ανάγκες της φωτογράφισης:




Λίγο πιο κάτω βρεθήκαμε μπροστά στην επιγραφή "URINOL". Κι αυτό αποτέλεσε την απάντηση στο ερώτημα που περιτριγύριζε το μυαλό μας! Στους Πορτογάλους αρέσει τελικά ο ... φρέσκος αέρας:




Και πριν να βραδιάσει για τα καλά, ανακαλύψαμε μια εσωτερική αυλή, με μπόλικες γλάστρες και μπουγάδες. Μου έφερε στο μυαλό ελληνική ταινία της δεκαετίας του 50':



Καλώς σας βρήκαμε! :)

Wednesday, November 11, 2009

OLA!

Ταξίδι στην Πορτογαλία, στα κεντρικά για αρχή και λίγο πιο νότια μετά. Για διακοπές στην αρχή και για συνέδριο μετά.

Φτάσαμε Σάββατο απόγευμα στη Λισσαβώνα. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο με φίλους και δώσαμε ραντεβού σε κεντρική πλατεία. Ξεκινήσαμε όλοι μαζί για να γνωρίσουμε την πόλη... Για αρχή κάναμε βόλτες στα σοκάκια και ανηφορίσαμε σε πλακόστρωτους δρόμους. Θαυμάσαμε τη Λισσαβώνα από ψηλά.


Λισσαβώνα


Είπαμε τα νέα μας καθώς περπατούσαμε τριγύρω, είχαμε να βρεθούμε πολύ καιρό από κοντά. Κάναμε στάση και φάγαμε φρέσκα ψάρια σε μια όμορφη γωνιά της πόλης. Πήγαμε για ύπνο χαμογελαστοί.

Το επόμενο πρωί, ήπιαμε καφέ και φάγαμε γλυκά σε μια Pastelaria. Ξεκινήσαμε για μια μεγάααααλη βόλτα μετά. Για να τα δούμε όλα.


Κεντρική αγορά



Μονή Αγ. Ιερώνυμου



Κήπος Ultramar



Πυξίδα στην περιοχή Belem



Λεπτομέρεια από τον πύργο του Belem



Ο προαύλιος χώρος του πύργου στο Belem


Και έτσι περπατώντας και κουβεντιάζοντας μας βρήκε η νύχτα στα στενά της Λισσαβώνας. Παρέα με τα παλιά τα τραμ και τις μυρωδιές από τις γειτονιές.


Baixa, Λισσαβώνα



Baixa, Λισσαβώνα


Συνεχίζεται...

Wednesday, November 4, 2009

Ταξίδι για δουλειά ;)

Δεκαπέντε μήνες πέρασαν από το τελευταίο μας ταξίδι για συνέδριο. Ασυνήθιστα πολύ αυτήν την φορά... Αλλά πού να μας αφήσουν ο ελληνικός στρατός και οι κοινωνικές εκδηλώσεις?

Ταξιδεύοντας αυτές τις μέρες έφερα στο μυαλό μου προηγούμενους προορισμούς που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα μείνουν αξέχαστοι... Την Βουδαπέστη με το άγχος του πρώτου συνεδρίου, το Άαρχους που μου φάνηκε να είναι στην άκρη του κόσμου και στη μέση του πουθενά, το Εδιμβούργο με το επιβλητικό κάστρο του, τη Ρώμη που από τότε τη λάτρεψα και ακόμα να την ξεπεράσω, το Τολέδο με την εκπληκτική κουζίνα του, το Σαλβαδόρ με μια έκρηξη πολιτισμών, το Ρίο ντε Τζανέιρο που με έκανε να θέλω να γίνω κάτοικος Βραζιλίας, τη Σιγκαπούρη που στάθηκε εφαλτήριο για να επισκεφτώ την Αυστραλία,...

Μετά από όλα αυτά λοιπόν, σειρά αυτές τις μέρες έχει η Πορτογαλία!
Ακόμα ένα ταξίδι, ακόμα ένα συνέδριο, ακόμα μια φορά ερευνητές (δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά!:-)) από όλον τον κόσμο μαζεμένοι για να συζητήσουν μεγάλες ιδέες. Λέμε τώρα... Γιατί στην επιστήμη μας τα πρόβλήματα ίσως να μην είναι τόσο κρίσιμα και οι απαντήσεις ίσως να μην είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ίσως... Αλλά αυτό πάλι, δεν απαγορεύει στις ιδέες να είναι μεγάλες! Και στους ερευνητές να τις συζητάνε φυσικά!

Αυτά τα συνέδρια είναι η αφορμή για να βρεθούν από κοντά άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα, να γνωριστούν, να νιώσουν οικεία κι αν τα καταφέρουν αρκετά καλά να συνεργαστούν. Τα ταξίδια (ως επακόλουθο των συνεδρίων) είναι σίγουρα ο λόγος που όλοι οι ερευνητές/τριες (μετά γυναικών/ανδρών, φιλενάδων/φίλων κτλ.) σπεύδουν να τα παρακολουθούν! Είναι άλλωστε το 'ταξίδι για δουλειά' μια καλή δικαιολογία για να αφήσει κανείς πίσω την κανονική του δουλειά και να κάνει μεταξύ άλλων λίγες καλές διακοπές.

Μετά από τριήμερη στάση στη Λισαβώνα, φτάσαμε εχτές το απόγευμα λίγα χιλιόμετρα δυτικά από το Φάρο στη Βιλαμούρα, μια μικρή πόλη στα Νότια της Πορτογαλίας, ένα όμορφο τουριστικό θέρετρο. Παντού μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και γκαζόν και μια μαρίνα γεμάτη από πανάκριβα κότερα μας υποδέχτηκαν.

Και καθώς πλησιάζουμε (μετά από ένα τρίωρο ταξίδι με το λεωφορείο και ένα στομάχι που θέλει να πάει περίπατο) το ξενοδοχείο μας, βλέπουμε τα μπανανόδεντρα να το περιστοιχίζουν, τα δωμάτια με θέα στον Ατλαντικό και εκείνα που κοιτούν την μαρίνα με τα πανάκριβα κότερα, και τις τεράστιες πόρτες του να μας γνέφουν όλο υπονοούμενα. Σαν τις Σειρήνες μου φάνηκαν... Μπαίνουμε. Ρεσεψιόν με όμορφα γλυπτά, επιβλητικά φωτιστικά, ένα σωρό δέντρα ελιές κι όλη τέλος πάντων την πολυτέλεια που περιμένει (ή δεν περιμένει) να δει κανείς. Χαμογελαστά πρόσωπα και ευγενικά νεύματα από όλο το προσωπικό. Κλειδί για δωμάτιο στον πέμπτο όροφο με το πρωινό στον μπουφέ, την εξωτερική πισίνα, τη θερμαινόμενη εσωτερική πισίνα, το τζακούζι, τη σάουνα και το χαμάμ να συμπεριλαμβάνονται στην τιμή. Μα εγώ δεν έχω σκοπό να το παίξω Οδυσσέας!

Δίνω στο στομάχι μου λίγο χρόνο να επανέλθει, κάνω ένα ζεστό μπάνιο ακούγοντας ραδιόφωνο, θαυμάζω τη θέα στον Ατλαντικό, βγάζω μερικές φωτογραφίες... Βρισκόμαστε όλη η παρέα στο λόμπυ του ξενοδοχείου και ξεκινάμε με μια μικρή εξερεύνηση. Έχουμε και λέμε: τρία διαφορετικά εστιατόρια, δύο μπαρς, μερικά διάχυτα σαλονάκια με διακόσμηση που ανοίγει διάπλατα το στόμα, μια πόρτα που οδηγεί στο μαγικό κόσμο του spa, τα απαραίτητα γλυπτά στους ανοιχτούς χώρους, όμορφος χώρος στην εξωτερική πισίνα, μια θελκτική παραλία λίγα μέτρα πιο εκεί,... Ξεκινάμε με ένα ποτήρι κρασί σε ένα από τα μπαρς. Είναι αργά για ο,τιδήποτε άλλο... Αναρωτιόμαστε αν θα είναι κανείς στις αίθουσες του συνεδρίου το επόμενο πρωί. Γιατί κρίμα θα είναι να μη βρούμε χώρο στη σάουνα!

Monday, October 19, 2009

Moi? Tres banalle!

Το ότι είμαι χωριατόπαιδο το έχουμε ήδη επισημάνει, να μην επαλαμβανόμαστε... Έλα όμως που σιγά-σιγά αρχίζω να νιώθω και μπαναλαρία!

Καλεσμένη σε βάφτιση που λαμβάνει χώρα στην πρωτεύουσα Νο1
Βάζω το φορεματάκι μου με το φουρό, τη γόβα μου την ασορτί και νιώθω έτοιμη να πρωταγωνιστήσω σε ταινία με την Τζ. Καρέζη. Παίρνω το τσαντάκι μου στο χέρι το δεξί και κρατάω τον σύζυγο αλά μπρατσέτα με το αριστερό. Μας φτύνω να μη μας ματιάσω!
Φτάνουμε στην ώρα μας, ήταν μόλις 15' με το αυτοκίνητο από το κέντρο. Μόνο που νιώθω πως δε βρίσκομαι στην Αθήνα: δρόμοι φαρδείς, μονοκατοικίες με κήπους, πάρκα, παιδικές χαρές, πράσινο, ιδιωτικά σχολεία... Η Βιέννη η ίδια! Τι έγινε καλέ? Και ο κόσμος? Ήταν το μαλλί από το κομμωτήριο, τα ρούχα μεταξωτά, τα παπούτσια ακριβά. Μπα πανάθεμα τη φτώχια μας!

Καλεσμένη σε βάφτιση που λαμβάνει χώρα στην πρωτεύουσα Νο2
Πάω κομμωτήριο, βάζω full skirt και παπούτσι Tsakiris. Παίρνω τσαντάκι ασορτί στο χέρι το δεξί και κρατάω τον σύζυγο αλά μπρατσέτα με το αριστερό. Μας κοιτάω, αποφασίζω πως ταιριάζουμε με δρόμους φαρδείς, μονοκατοικίες με κήπους, πάρκα, παιδικές χαρές, πράσινο και ιδιωτικά σχολεία, περπατάω με το κεφάλι ψηλά!
Φτάνουμε στην ώρα μας, ήταν στο κέντρο της Αθήνας. Μόνο που νιώθω πως οι υπόλοιποι κάποια σύμπραξη έχουν κάνει με τον Αριστοτέλη. Ή ίσως με τον Περικλή... Μα δε μπορώ αλλιώς να εξηγήσω τη θέση αυτού του σπιτιού, ούτε τη θέα του!
Και μέτα? Σερβιτόροι με γάντια περνάνε, κρατάνε ασημένιους δίσκους με finger food και μας προσφέρουν ντολμαδάκια με σπανάκι και σολωμό, ταρτάκια τυριού με λιαστή ντομάτα, γαρίδες με τζίντζερ... Μασουλάω, κοιτάω γύρω μου με μάτια θεόρατα ανοιχτά πίνακες με σκαλιστές κορνίζες, σκεφτομαι πως στο καλό θα καταφέρω να φωτογραφηθώ με τον Παπακαλιάτη που στέκεται παραπέρα και ρωτάω τον καλό μου αν κι εμείς θα μπορούμε να πάρουμε ένα τέτοιο διαμέρισμα. Στο κάτω-κάτω διαμέρισμα είναι, πόσο πολύ μπορεί να κοστίζει? Το ότι η ματιά που μου έριξε ήταν κάπως απειλητική και γρύλισε κάτι σαν "Εσύ στο γάμο σου σέρβιρες γουρνόπουλο ψητό, αυτό το διαμέρισμα σε μάρανε!" μέσα από τα δόντια, πώς να το εκλάβω? Μπα πανάθεμα την καταγωγή μας!

Ερώτηση Νο1: Μα μόνο εγώ είμαι ένα απλό λαϊκό παιδί στη χώρα αυτή ή απλά έχω μπλέξει με τους 'άλλους' ανθρώπους?

Ερώτηση Νο2: Το άλλο Σάββατο είμαι καλεσμένη σε γάμο που λαμβάνει χώρα στην πρωτεύουσα, να πάρω το ρίσκο και να πάω? Μα τέλος πάντων κοντέυω ένα ερείπιο ψυχολογικά!

----------------------------------------
Επέστρεψα για να συμπληρώσω την ανάρτηση...
Μόλις έκανα μια μικρή on-line έρευνα αγοράς στις προαναφερθείσες περιοχές. Έχει κανείς να μου δωρίσει 1,5εκ. ευρώ? Άντε πάλι, τσάμπα πράγμα βρήκα!!! :)

Thursday, October 8, 2009

Αρχίσαμε!

Αρχίσαμε, αρχίσαμε! Καλή ακαδημαϊκή μας χρονιά!
Βάλαμε τις ποδιές μας, πήραμε τις καινούριες μας σάκες, δηλώσαμε μαθήματα και να' μαστε εδώ έτοιμοι να τα μάθουμε πάλι όλα! Πανεπιστήμονες!
Αλλάξαμε και 'αφεντικό', ποιός μας πιάνει φέτος!
Έφτασαν και οι καινούριοι φοιτητές συν πατεράδων και μανάδων. Αυτοκίνητα, απορίες, εγγραφές...
Να και οι παλιοί φοιτητές με τα χέρια στις τσέπες, έσπευσαν να παραγγείλουν καφέ στο κυλικείο :)

Το ότι τα εργαστήρια μας θα παραμείνουν για κανένα μήνα ακόμα κλειστά είναι άλλη ιστορία. Οι τεχνικοί μας παραθέριζαν το καλοκαίρι και αποφάσιαν πως τώρα είναι η ώρα να ξηλώσουν την οροφή και να περάσουν κλιματισμό...
Το ότι έχουμε ελείψεις σε διδακτικό προσωπικό μια μικρή λεπτομέρεια. Να αρχίσουμε τα μισά μαθήματα τώρα και τα υπόλοιπα σε 2-3 εβδομάδες, δε λέει τίποτα!

Με τούτα κι εκείνα μπαίνουμε σιγά-σιγά στη διαδικασία της μάθησης... Μην πέσουμε με τα μούτρα από την αρχή και μας έρθει βαρύ μετά τις καλοκαιρινές μας διακοπές ;)

Wednesday, September 30, 2009

Ο καλύτερος μήνας!

Από πού να αρχίσω? Δεκάδες εικόνες να γεμίζουν το μυαλό μου, εκατοντάδες αγκαλιές, χίλιες ευχές... Πώς να τα πω όλα με λίγες λέξεις? Θέλω όμως τόσο να τα μοιραστώ!
Για να δούμε λοιπόν τι μπορώ να κάνω...

Αυτός ο μήνας κύλησε όμορφα, πολύ όμορφα, ήταν νομίζω ο πιο όμορφος μήνας της ζωής μου!
Ξεκίνησε με μια πρόβα νυφικού, ένα όμορφο είδωλο στο καθρέπτη και λίγα δάκρυα σε μάτια από αγαπημένα πρόσωπα...
Συνεχίστηκε με τον καλό μου να γίνεται νονός και εμένα να τον κοιτάω με έναν πιτσιρίκο γλύκα αγκαλιά! Ρίξαμε πολλούς χορούς εκείνο το βράδυ!
Τα επόμενα βράδια μας έβρισκαν συνήθως καθισμένους γύρω από ένα τραπέζι με τα ψαλίδια μας, τα χαρτιά μας, τις κορδέλες μας... Ομάδα εργασίας κανονική! Φτιάξαμε μαρμελάδες, γεμίσαμε και στολίσαμε βαζάκια, δέσαμε πετσέτες, τυπώσαμε ευχαριστήρια σημειώματα, ετοιμάσαμε καλάθια υποδοχής για τους καλεσμένους από μακριά... Όμορφα βράδια, παρέα με μουσική και γεμάτα από ζεστά χαμόγελα. Κι ας πονούσαν τα μάτια από τη νύστα...
Στο ενδιάμεσο λίγη δουλειά, λίγες πρόβες, κάμποση καθαριότητα και πολλά γλυκά! Επισκέψεις με πιατέλες και μάτια υγρά...
Κάπου εκεί ένα βράδυ εξαιρετικά οργανωμένο από την κουμπάρα! Ένα μπουκέτο από όμορφα κορίτσια έβαλαν το κέφι τους και περάσαμε χορεύοντας, τραγουδώντας και γελώντας μια ολόκληρη βραδιά!
Την τελευταία εβδομάδα έρχισαν να φθάνουν αγαπημένα πρόσωπα: ο θείος από τον Καναδά, οι ξαδέλφες που μεγαλώσαμε μαζί, η θεία που με είδε και έβαλε τα κλάμματα... Όλοι πολύ διαχυτικοί και ιδιαίτερα ζεστοί! Μπαινόβγαιναν στο σπίτι, βοηθούσαν, ανακάτευαν, έφερναν λουλούδια, σκορπούσαν χαμόγελα, στόλιζαν, διακοσμούσαν, χόρευαν... Μια ατέλειωτη γιορτή!
Το προηγούμενο βράδυ μια παρέα από αγαπημένα πρόσωπα στολίσαμε το κέντρο και έπειτα ήπιαμε σφηνάκια στην υγειά μας.
Τη μεγάλη μέρα άρχισε από το πρωί να παίζει μουσική, να βγαίνουν φωτογραφίες και ο κόσμος να με κρατάει αγκαλιά! Αργότερα, η κομμώτρια προσπαθούσε να σουλουπώσει το μαλλί και η μακιγιέζ με κυνηγούσε με το πινέλο για να σβήσει τα κραγιόν από τα μάγουλα... Ο κόσμος έγινε τελικά τόσος πολύς μέσα στο σπίτι που ακόμα ένας δε χωρούσε! Έθιμα με παπούτσια, αγκαλιές με γονείς και οι τελευταίες φωτογραφίες λίγο πριν να ξεκινήσουμε. Καθ' οδόν προς την εκκλησία λίγη βροχή, μια λευκή ομπρέλα να μας προστατεύει, μια κιθάρα και ένα βιολί να μας συνοδεύει. Εκείνος να στέκεται εκεί λαμπερός και χαμογελαστός, μετά δε θυμάμαι πολλά... Βγαίνοτας από την εκκλησία πιασμένοι χέρι-χέρι δεχτήκαμε σακούλες με 20 κιλά ρύζι! Δε θα παντρευτούν, θα δουν τι θα πάθουν! Ακολούθησε απίστευτη φωτογράφιση σε σουίτα ξενοδοχείου! Αμέσως μετά ένα συγκλονιστικό πάρτυ που κράτησε ως τις 5 το πρωί και έλειξε με το γαμπρό να κάνει οχτάρια ως το αυτοκίνητο:)
Ο μήνας έκλεισε με λίγες μέρες ξεκούρασης στη Ζάκυνθο, γαμήλια εκδρομή το είπε ο γαμπρός κι επιφυλάσσεται για το γαμήλιο ταξίδι;)

Μια εμπειρία που μας άφησε ένα πλατύ χαμόγελο... Εύχομαι έτσι να είναι η κοινή μας ζωή! Σας ευχαριστούμε όλους: Κατερίνα, Νίκο, γονείς, Αμαλία, Άννα, ξαδέλφια, θείους, φίλους... Συντελεστές πολύτιμοι σε αυτή μας τη γιορτή:)

Και να την αφιερώσω αυτήν εδώ τη γιορτή σε εκείνους που νιώθαμε κοντά μας κι ας ήταν μακριά: στον πατέρα μας Πάνο και στο θείο μας Σπύρο. Σας κρατάμε στην καρδιά μας...

Wednesday, September 2, 2009

Η επιστροφή της άσωτης

Βρε καλώς σας βρήκα! Όλα καλά? Θα περάσω μια βόλτα από τα μέρη σας να δω τι έχασα ;)
Πολύ μακριά η απουσία μου από τα blogοδρώμενα αυτό το καλοκαίρι... Μου επιτρέπετε να δικαιολογηθώ?

Η ιστορία μου έχει αφετηρία περίπου 2 μήνες πριν, κάπου στα μέσα του Ιούλη. Όπως ξέρετε εφέτος παντρεύομαι (μετά από μία αιωνιότητα και με μία μέρα) τον εκλεκτό της καρδίας μου. Είχαμε λοιπόν την έμπνευση (ποια ανώτερη δύναμη μας την έδωσε ποτέ δε θα μάθω!) να δώσουμε ιδιοχείρως τα προσκλητήρια στους συγγενείς. Μια σωβρακοφανέλα έξτρα και μπανιερά και το δισάκι μου στο πορτ-μπαγκάζ για το δρόμο, για το δρόμο. Και πού δεν πήγαμε! Καλαμάτα, Κατάκολο, Κάτω Αχαϊα, Πάτρα, Βέλο, Αθήνα, Πειραιά, Γλυφάδα, ... Όπως αποδείχτηκε αυτό, εκτός από χρόνο και βενζίνη, απαιτούσε και μια τεράστια όρεξη για φαγητό! Όπου πηγαίναμε σκάγανε πρώτα οι πιατέλες και μετά οι άνθρωποι για να μας υποδεχτούν. Και να οι μουσακάδες και να τα λεμονάτα και να τα κοκκινιστά και να τα γουρνόπουλα... Κυρίως τα γουρνόπουλα που μετά από αυτό το καλοκαίρι θα κάνω πάλι μια δεκαετία να ξαναφάω! Τι να κάνω η έρμη? Από τη μία να μπουκώνομαι για να μη φανώ αγενής και από την άλλη να σκέφτομαι αν η μοδίστρα άφησε αρκετά περιθώρια στις ραφές για να μπορέσει να φέρει το νυφικό στα μέτρα μου...

Μετά το τουρ στους συγγενείς αποφασίσαμε πως και τα ταχυδρομεία δεν είναι κακή λύση. Πρέπει κι αυτοί οι άνθρωποι να το βγάλουν το ψωμάκι τους! Γεμίσαμε φακέλους, κολλήσαμε γραμματόσημα, αφήσαμε τους τύπους με τις τσάντες χιαστί να κάνουν τη δουλειά τους και εμείς πήγαμε διακοπές στο πατρικό του γαμπρού στην Κρήτη. Οι πρώτες τέσσερις μέρες πέρασαν ακολουθώντας το μοτίβο μπρούμυτα στο κρεβάτι, ανάσκελα στη θάλασσα. Υστερα ξεκίνησαν οι αφίξεις... Παρέλασαν κουμπάροι, ξαδέλφια, φίλοι από το φτωχικό μας και, με αφορμή την ξενάγηση τους, πήραμε τους δρόμους. Και να οι βουτιές νότια του νησιού και να οι ψαρούκλες και να τα πανυγήρια και να τα clubs. Τώρα που είπα clubs έτυχε να με πάρει το μάτι σας στο δελτίο του Star ανάμεσα σε ημί-γυμνους μεθυσμένους Άγγλους?

Με τούτα κι εκείνα επιστρέψαμε από τις διακοπές πτώματα και με 5 πλυντήρια άπλυτα ρούχα. Μέχρι να ρυθμίσω κάπως την κατάσταση για να έχω καθαρό βρακί να βάλω ξεκίνησαν τα κοσμικά γεγονότα. Είμαστε και κοινωνικοί πανάθεμά μας και έχουμε μεγάλο κύκλο! Γάμος έξω από την Πάτρα το ένα Σάββατο, πράγμα που σήμαινε 2/ήμερο με φίλους και πολύ ξενύχτι. Γάμος στην Κυπαρισσία την άλλη Κυριακή, πράγμα που εξελίχθηκε σε 2/ήμερο με ποτό και πολύ χορό. Δυο βαφτίσεις το επόμενο Σαββατοκύριακο, τουτέστιν δεκάδες παιδάκια να περνάνε σα ρυπές κάτω από τα πόδια και δεκάδες φωνές να περνάνε σα ρυπές μέσα από το κεφάλι!

Μα μη νομίσετε πως τα Σαββατοκύριακα διασκεδάζω και μέσα στην εβδομάδα ξεκουράζομαι! Ούτε που να σας περνάει από το μυαλό κάτι τέτοιο! Παντρεύομαι είπαμε! Όσο απλό κι αν θες να το κάνεις αυτό έρχεται η ώρα που χτυπάνε τα τηλέφωνα και κλείνεις ραντεβού με το μάγειρα για να δοκιμάσεις το φαγητό που θα σερβίρει στους ανθρώπους, με τον ζαχαροπλάστη για το γλυκό, με τον παπά, με τους μουσικούς, με την κομμώτρια, με τη μακιγιέζ, ... Και η μάνα από δίπλα να σου θυμίζει πως πρέπει να καθαρίσεις καλά το σπίτι (για να μην πουν τίποτα οι θείες ντε!), πράγμα που σημαίνει μια εβδομάδα παρέα με το ξεσκονόπανο και το σφουγαρόπανο, να σου δίνει τα προικιά σου τίγκα στη δαντέλα και το κοφτό, πράγμα που σημαίνει πως ή θα τα στρώσεις τη μέρα του γάμου (για να τα δουν οι θείες από τη μεριά του γαμπρού ντε!) ή θα τσακωθείς μαζί της και δε θα μιλιέστε, και να προσπαθεί να σε πείσει να πας να εξομολογηθείς (στον παπά ντε!) για να είσαι έτοιμη να γίνεις νύφη.
Πού να βρω η έρμη η νύφη το χρόνο για blogάρισμα?

Την καλημέρα μου :)

Thursday, July 9, 2009

Είναι trend οι Νεφέλες, δεν το ξέρεις?

"Ουάου, θα πάω κι εγώ εκεί που συχνάζει κόσμος της καλής της κοινωνίας! Καλέ να πάρω τη Σούλα να της το πω, είμαι και πολύ κουλτούρα τελικά! Τι να βάλω? Να πάω κομμωτήριο? Πώς είπαμε ότι το λένε το έργο που θα δούμε?"

Με τα εισητήρια ανά χείρας, το μαλλί τούρλα από το ξύσιμο και τα wedges ανα πόδας έσκασε μύτη η λεγάμενη στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου. Ήταν κατενθουσιασμένη! Στην αρχή... Γιατί μετά έβγαλε 2-3 φουσκάλες στα δάχτυλα. Τα wedges δε βολέυουν για περπάτημα πάνω στα αρχαία. "Μπρος στο στυλ, χαλάλι οι φουσκάλες", σκέφτηκε... Παραπάτησε, πήγε να πέσει 2-3 φορές, κρατήθηκε από το μπράτσο του ματσό. Την κοίταξε εκείνος υποτιμητικά. Εμ, για αυτόν είναι εύκολο! Το trend στους άντρες δεν επιτάσσει 8-ποντη σφήνα!

Στη διαδρομή από το πάρκιν προς το θέατρο υπήρχε ομορφιά στο τοπίο. Δέντρα και γαλήνη παντού, ανοίγει το μάτι σου και η καρδιά σου. Ποιός έχει μυαλό τώρα για τοπία?
Είχε και κόσμο πολύ, παιδιά, μεγάλους, οικογένειες, ζευγάρια, τουρίστες. "Α να χαθούνε οι βλάχοι", σκέφτηκε και κοίταξε υποτιμητικά το νεαρό ζευγαράκι με τη βερμούδα και το σανδάλι... Έφτιασε λίγο το μαλλί, φοβήθηκε μήπως είχε κάτσει...

Μπήκαν στον κυρίως χώρο του θεάτρου. Τεράστιος χώρος, καθηλωτικός! Δεν είχε μυαλό όμως για τέτοια! Διαπίστωσε πως οι θέσεις δεν είχαν αριθμούς και έπρεπε να αγωνιστεί για να κάτσει φάτσα μόστρα. Πώς στο καλό να σπεύσει? Πώς να αγωνιστεί? "Ανάθεμα το στυλ και τα wedges!", σκέφτηκε τώρα. Ο ματσό την τράβηξε, με κόπο ανέβηκε τα πέτρινα σκαλιά, έκατσαν, ουφ, είχαν εισητήρια στο κεντρικό διάζωμα, σχετικά χαμηλά ήταν οι θέσεις που βρήκαν. "Είναι ανάγκη να είμαστε τόσο στριμωχτά με αυτούς τους βλάχους?", γρίλισε για το ζευγαράκι με το σανδάλι που βρέθηκε να κάθεται δίπλα τους. "Μπα πανάθεμά την με τούρλα το μαλλί! Πού νομίζουνε πως πάνε?", άκουσε τον κύριο που καθόταν πίσω της να λέει. Σε ποιάν αναφερόταν άραγε?



Πήρε μια ανάσα, οι φουσκάλες την έτσουζαν λίγο, ήπιε μια γουλιά νερό, της έφυγε το κραγιόν. Επανήλθε κάπως ο αρχικός ενθουσιασμός. "Ώρα για φωτογραφίες!", είπε στον ματσό. Τι στο καλό αποδείξεις θα έχει? Μην την περάσει και για ψεύτρα η Σούλα! Χαμόγελα και πόζες... Να στέκεται με πλάτη στο θέατρο, μια ακόμα με πλάτη στις κερκίδες, να χαμογελάει, να έχει ύφος μοιραίο, ...
"Άστο καλό και αυτό το ζευγάρι δεν πάει πιο εκεί!".



Έσκασε μύτη ένας τύπος χοντρός, όλοι άρχισαν να χειροκροτούν. Έκατσε στην κάτω-κάτω σειρά στο κέντρο. Τώρα θυμήθηκε, τον είχε πετύχει στο μεσημεριανό που προσπαθούσαν να μαντέψουν την ηλικία του. "Κακαουνάκη τον λένε και γράφει σουξέ", ενημέρωσε τον ματσό.

Βγήκε ένας τύπος με λευκό σεντόνι και καραμούζα, έβγαλε ήχο στριφνό, θα ήταν 2 ή 3 φορές που το έκανε και μετά χαμήλωσαν τα φώτα και άρχισε η παράσταση.
"Ουάου πρώτη φορά μου συμβαίνει!"
Ένα μπουκέτο από κορίτσια με μούρες κάτασπρες ώς να ήταν πανιασμένες εμφανίστηκαν στη σκηνή, ήτανε λέει οι Νεφέλες.
"Τι να σημαίνει άραγε 'Νεφέλες'?"
Κρατούσαν και ομπρελίνα λευκά... Άρχισαν να τραγουδούν και να κάνουν κινήσεις χορευτικές...
"Καλέ αυτό είναι μιούζικαλ, δεν είναι απλή παράσταση! Θα σκάσει από τη ζήλια της η Σούλα!"
Και μετά άρχισαν να πηγαίνουν και να έρχονται κάτι μαντραχαλέοι... Μιλούσαν πολύ, τα έλεγαν περίεργα...
"Πω πω, πιπέρι! Άντε να χαθούν οι αθυρόστομοι! Η' αυτό τώρα είναι trend, για να ξέρω τι να πω στη Σούλα μεθαύριο..."

Στο τέλος όλος ο κόσμος είχε σηκωθεί όρθιος και χειροκροτούσε. Έκανε κι αυτή το ίδιο! Κι ας είχε βγάλει τα wedges, μα τόση ώρα με τα ξυλοπόδαρα τούμπανο είχαν γίνει τα δαχτυλάκια της. Τα φόρεσε γρήγορα πάλι, μην τη δει και το ζευγαράκι δίπλα και την πει 'βλάχα'! Πολλά είδε, λίγα κατάλαβε... Αλλά είχε τώρα λόγο να παινεύεται για τουλάχιστον έναν χρόνο στη Σούλα για την συμμετοχή της στον πολιτισμό!

Το άλλο πρωί πάντως πήγε σε beach bar, 15 ευρώ το σετ ομπρέλα-ξαπλώστρα, άραξε το κορμί της και πήρε freddo. "Αααααχ αυτό είναι πολιτισμός!", σκέφτηκε με ανακούφιση.



Το άλλο Σάββατο μάλλον θα προτιμήσει lounge-bar για το βράδυ...

Tuesday, July 7, 2009

Με βάρκα το τραγούδι...

Ακούω μουσική στο ραδιόφωνο, μου αρέσει πιο καλά από τα CDs και τα mp3s, δεν ξέρω τι θα έρθει μετά, με εκπλήσσει ευχάριστα συνήθως...

Μεσημέρι καλοκαιριού, τα παράθυρα ανοιχτά, τα στόρια να κάνουν παιχνίδι με τον ήλιο, η ζέστη να προσπαθεί να τρυπώσει αναμεσά τους και ήχοι από τα τζιτζίκια να ανακατέυονται με τους ραδιοφωνικούς τους ήχους.
Νιώθω τυχερή που το γραφείο μου είναι στην εξοχή, με θέα λίγα δέντρα και ένα εξωκκλήσι... Γέρνω πίσω στην καρέκλα, θα νομίζει κανείς πως είμαι εδώ... Μα εγώ με βάρκα το τραγούδι βρίσκομαι μακριά, κάποια χιλιόμετρα μακριά...

Θυμάμαι την αυλή της γιαγιάς, το γιασεμί της, τα γεμιστά της, το κρυφτό με τα παιδιά της γειτονιάς...
Θυμάμαι τις αγκαλιές, τις ερημικές παραλίες, τη δροσιά του νερού κάτω από έναν ολόλαμπρο ήλιο...
Θυμάμαι τις συναυλίες, τα τραγούδια, τα χαμόγελα τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού...
Θυμάμαι την παρέα κάτω από ένα αλμυρίκι, προσατευμένη από την παχιά σκιά του...

Με βάρκα το τραγούδι...

Σου τηλεφωνώ
Οι εφτά νάνοι
Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη?

Και τούτα είναι μόνο λίγα από τα πανιά μου...


Υ.Γ. Με έμπνευση τη μουσική της Μαρίνας Λαχανά από το Δεύτερο Πρόγραμμα.

Friday, June 26, 2009

Τα μωρά τα φέρνει ο πελαργός

Αυτό προσπάθησαν να μας πείσουν τα μέλη της θεατρικής ομάδας Συλλόγος Εκπαιδευτικών Π.Ε. Νομού Αρκαδίας. Πιστέυω πως τα κατάφεραν :)
Ήταν μια πολύ όμορφη προσπάθεια, με απλά σκηνικά, προσεγμένα κοστούμια, ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία και καλές ερμηνείες!



Η θεατρική ομάδα
Μέλη της εκπαιδευτικοί του νομού Αρκαδίας, συστάθηκε το 2003. Για 7 συνεχόμενα χρόνια ανεβάζει κάθε Ιούνιο παραστάσεις προσεγμένες, με μεράκι, που καταφέρνουν να αποσπούν το χειροκρότημα του κοινού.

Η υπόθεση
Δύο ζευγάρια που δε μπορούν να αποκτήσουν παιδί και ένας Εβραίος που σώθηκε από το Άουσβιτς θα συναντηθούν στα δύσκολα χρόνια της κατοχής για να ζήσουν τις αληθινές τους, προσωπικές, κωμικοτραγικές στιγμές.
Μια κωμωδία με φόντο δραματικές ζωές.
Επτά συνηθισμένοι άνθρωποι, χωρίς να το γνωρίζουν, θα βιώσουν το "θαύμα", θα ξεγελάσουν την τραγωδία και θα πάρουν την εκδίκηση τους από την ιστορία, γράφοντας μια μικρότερη δική τους.

Τα πρόσωπα
Μίμης - Πάνος Ηλιόπουλος
Χριστίνα - Έφη Καγιούλη
Βαγγέλης - Σπύρος Βαρδουνιώτης
Λέλα - Μαρία Σύριου
Βικτωρία - Γιώτα Δουρίδα-Μπουρνά
Πατριώτης - Γιώργος Καζαντζίδης
Ιακώβ - Βασίλης Χρονόπουλος

Επιμέλεια
Φρόσω Χατζοπούλου


Τραγική φιγούρα ο Εβραίος, αποδόθηκε εξαιρετικά με μια ιδιαίτερα συγκινητική ερμηνεία από τον Β. Χρονόπουλο. Οι κωμικές φιγούρες του έργου, η κουτσομπόλα και ο πατριώτης, υπήρξαν καταλυτικές για να φύγουμε με χαμόγελα από την παράσταση. Συγχαρητήρια στους Γ. Δουρίδα-Μπουρνά και Γ. Καζαντζίδη που τα κατάφεραν τόσο καλά!

Η παράσταση παίζεται στη πόλη μας εδώ και ήδη 2 εβδομάδες και ο κόσμος συνεχίζει να συρρέει κατά δεκάδες με τον ίδιο ενθουσιασμό! Αυτή είναι η καλύτερη επιβράβευση για μια τόσο αξιόλογη προσπάθεια!

Αξίζει να σημειώσω πως τα έσοδα της παράστασης διατίθενται για κοινωνικούς σκοπούς, είτε πρόκειται για οικονομική βοήθεια σε κάποιον άπορο μαθητή, είτε για δωρεά στο ίδρυμα παιδιών με νεοπλασία...

Τους εύχομαι τα καλύτερα! :)

Wednesday, June 24, 2009

Αξιαγάπητο Blog :)

Παρέλαβα σήμερα με ένα πλατύ χαμόγελο το Βραβείο Αξιαγάπητου Blog! Ευχαριστώ πολύ για την τιμή που μου κάνανε τους Σταυρούλα, Carina και everything53.
Ξαφνικά γέμισε το blog μου αγαλματάκια, μου φαίνεται θα φτιάξω βιτρίνα να τα εκθέτω... Ή να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου? Μη γίνω ξαφνικά και αλαζόνας και αρχίσουν να καταυθάνουν ζαρζαβατικά αντί για βραβεία!



Οι κανόνες του βραβείου είναι:

1. Δεχτείτε αυτό το βραβείο, αναρτήστε το στο blog σας μαζί με το όνομα του ατόμου που σας βράβευσε (το link και το blog).

2. Απονείμετε το βραβείο αυτό σε άλλα 15 αξιαγάπητα blogs.

3. Θυμηθείτε να επικοινωνήσετε με τους bloggers και ενημερώστε τους ότι τους επιλέξατε γι’αυτό το βραβείο.


Ανάρτησα με πολύ χαρά το βραβείο και τώρα πρέπει να διαλέξω 15 αξιαγάπητα blogs. Αυτό είναι το δύσκολο κομμάτι, ποιόν να πρωτοδιαλέξω? Νομίζω πως θα κινηθώ με γνώμονα ποιοί μου φαίνονται αξιαγάπητοι, μα δεν έχουν ακόμα παραλάβει το βραβείο (από όσο μπορώ να δω στα blog τους)...
Θα ήταν χαρά μου να δεχτούν το 'Βραβείο Αξιαγάπητου Blog' οι χαμομηλάκι, Μ, σκύλος της Βάλια Κάλντα, leila, VaD, Πετρούλα, demetrat, NdN, Κοκκινοσκουφίτσα, Aspa, marianaonice, Lalù, Γκρινιάρης, nellinezi και Gi Gaga Kouni Beli.
Άντε παιδιά και σε καλή μεριά! ;)

Monday, June 22, 2009

Η όπερα της πεντάρας

Με καλοκαιρινή διάθεση και e-tickets ανά χείρας πήραμε το αυτοκίνητο μας και τσουπ φτάσαμε στο Θέατρο Μπαντμιντον την Πέμπτη το απόγευμα μία περίπου ώρα πριν από την έναρξη της παράστασης. Ήταν η πρεμιέρα του έργου "Η Όπερα της Πεντάρας", μιούζικαλ των Μπέρτολντ Μπρεχτ και Κουρτ Βάιλ, σε σκηνοθεσία Θ. Μουμουλίδη.



Ενώ περιμέναμε στο φουαγιέ με τον καλό μου είδαμε πολλούς ηθοποιούς (και πολιτικούς) να φτάνουν στο θέατρο. Σκέφτηκα να πάρω ύφος και να νιώσω σπουδαία μιας και η τύχη μου με έφερε ανάμεσα σε τόσους διασήμους. Αναρωτήθηκα για λίγο αν και πότε θα φτάσουν οι καμέρες (όπως συνηθίζεται σε πρεμιέρες) και αν με δει η μαμά μου στην TV. Αμέσως μετά προβληματίστηκα γιατί δεν είχα βάλει εκείνο το όμορφο φορεματάκι μου το κοραλί που θα έγραφε καλά στην κάμερα και μπορεί να έβγαινε μετά κανένας στυλίστας σε εκπομπή και να μου βάλει 6 γιατί το χρώμα από το ρούχο μου ήταν θαμπό. Μα πρώτη φορά στην TV και να μην έχω προετοιμαστεί!

Οι κάμερες τελικά δεν έφτασαν, οι ηθοποιοί μόνο πήγαιναν και έρχονταν. Σταμάτησα να σκέφτομαι το ύφος μου και την εικόνα μου στην TV και αναλώθηκα να σχολιάζω όλον τον κόσμο. Μα δεν έφταιγα εγώ! Ήταν κάτι ηθοποιές μαύρο χάλι στα 40 τους κιλά και χωρίς make-up! Κάπου εκεί βαρέθηκα να ασχολούμαι, ήταν και στα πρόθυρα να με βρίσει ο καλός μου, και μπήκαμε στην αίθουσα, καθήσαμε στις θέσεις μας και ετοιμαστήκαμε να απολαύσουμε την παράσταση...

«Η Όπερα της πεντάρας», είναι έργο γραμμένο το 1928, στην εποχή δηλαδή όπου το επερχόμενο παγκόσμιο οικονομικό κραχ, απειλεί πλέον και την Ευρώπη. Έκτοτε παραμένει ένα έργο επίκαιρο, βαθύτατα σαρκαστικό και ίσως, το διασημότερο σχόλιο «στην κατασκευή» του σύγχρονου οικονομικοκοινωνικού συστήματος... Ο Μπρεχτ δανείζεται το θέμα του από την «Όπερα του ζητιάνου» του Τζων Γκαίη, που είχε γνωρίσει εξαιρετική επιτυχία στο Λονδίνο [1728]. Ο Κουρτ Βάιλ γράφει για τις ανάγκες της παράστασης μια σειρά εξαιρετικών τραγουδιών που στο σύνολό τους γίνονται επιτυχίες και γνωρίζουν αμέτρητες διασκευές για περισσότερο από ογδόντα χρόνια.

Η υπόθεση του έργου.
Ο κύριος Ιερεμίας Πήτσαμ (Μ. Βακούσης), που δηλώνει ο φτωχότερος άνθρωπος του Λονδίνου, έχει στήσει τη μεγαλύτερη εταιρεία ζητιάνων στο Λονδίνο. Έτσι λοιπόν προσλαμβάνει καθημερινά ανέργους και τους εκπαιδεύει σε «εξειδικευμένους» ζητιάνους οι οποίοι εργάζονται πλέον για λογαριασμό της «Τζόναθαν Τζερεμάια Πήτσαμ Α.Ε.». Ο Μακήθ (Στ. Μάινας) ο φονιάς, το γρήγορο μαχαίρι και διασημότερος ληστής του Λονδίνου, αποφασίζει να «βάλει χέρι» στην επιχείρηση του Πήτσαμ. ΄Ετσι παντρεύεται κρυφά την Πόλυ (Ν. Κοντογιώργη) κόρη του Πήτσαμ. Όταν ο Πήτσαμ μαθαίνει το γεγονός, διαισθανόμενος τον επερχόμενο κίνδυνο της «εταιρείας» του, αποφασίζει να εκδικηθεί τον Μακήθ. Προσπαθεί να τον καταδώσει στην αστυνομία, πράγμα όμως δύσκολο, αφού ο αρχηγός της αστυνομίας Μπράουν ο Τίγρης είναι στην πραγματικότητα «συνεταίρος» του ληστή Μακήθ που εν αγνοία του Μπράουν έχει ήδη παντρευτεί και την κόρη του Λούσυ... Ώσπου η Τζένη (Κ. Καραμπέτη), μια διάσημη πόρνη και μεγάλος έρωτας του Μακήθ, αποφασίζει να τον εκδικηθεί...

Η παράσταση ήταν ευχάριστη. Στα γενικά σχόλια μπορώ να πω πως η σκηνοθεσία μου άρεσε πολύ! Ένιωσα όμως πως οι πρωταγωνιστές δεν τα έδωσαν όλα, ειδικά οι κυρίες Ρ. Λουιζίδου και Κ. Καραμπέτη. Μπορεί να φταίει που ήταν η πρεμιέρα, οι πρώτες παραστάσεις ενός έργου δεν είναι οι καλύτερες από άποψη ρυθμού, σκηνικής άνεσης, οργάνωσης, μάλλον και ερμηνείας.
Κινησιολογικά η παράσταση είχε ενδιαφέρον τόσο από άποψη στησίματος ηθοποιών όσο και σε ό,τι αφορά στα χορευτικά μέρη. Για άλλη μια φορά όμως με απογοήτευσαν κάπως τα μεγάλα ονόματα της παράστασης, με εξαίρεση ίσως την Κ. Καραμπέτη.
Στο τραγούδι ξεχώρισε με διαφορά Ν. Κοντογιώργη με μια υπέροχη φωνή και καταπληκτική άρθρωση. Οι Στ. Μάινας και Αλ. Μπουρδούμης με εξέπληξαν ευχάριστα με τις φωνητικές τους ικανότητες. Οι 2 μεγάλες κυρίες δεν ακούγονταν καλά, ίσως έχαναν την αναπνοή τους, κάτι πάντως πήγαινε στραβά...
Από άποψη ερμηνείας με έπεισαν οι οιθοποιοί Στ. Μάινας και Μ. Βακούσης. Τα σκήπτρα βέβαια κρατούν η Ν. Κοντογιώργη, η οποία είχε μια φρέσκια και πολύ εκφραστική ερμηνεία, και ο Αλ. Μπουρδούμης, ο οποίος νομίζω πως έκανε μία από τις καλύτερες ερμηνείες του, ίσως βοηθούσε και ο πολύπλευρος ρόλος του.

Και με αυτήν την θεατρική παράσταση έκανα την πολιτιστική έναρξη για το φετινό καλοκαίρι. Σειρά έχει η Επίδαυρος...

Καλή εβδομάδα :)

Tuesday, June 9, 2009

Το πρώτο μου βραβείο!

Ο SKROUTZAKOS μου χάρισε βραβείο φαντασίας. Ευχαριστώ πολύ νεαρέ μου φίλε! Είναι το πρώτο βραβείο μέσω του blog και είμαι ενθουσιασμένη! Το βάζω εδώ δίπλα, στα δεξία και το κοιτάω περήφανη! Θα αναρωτηθώ αργότερα αν το αξίζω...

Οι κανόνες υπαγορεύουν:
Γράψε 5 πράγματα που σου αρέσουν σε ό,τι καλλιτεχνικό/δημιουργικό κάνεις.
Στείλε το βραβείο σε 5 bloggers.

"καλλιτέχνης ο [kalitéxnis] θηλ. καλλιτέχνιδα [kalitéxniδa]:
1α. άτομο προικισμένο με ταλέντο, που δημιουργεί σε κπ. τομέα της τέχνης: ~ της ζωγραφικής / της γλυπτικής / της μουσικής. Ο ντα Bίντσι ήταν ένας ιδιοφυής ~. Ο Xαλεπάς ήταν μεγάλος ~.
1β. άτομο που ασχολείται επαγγελματικά με την ερμηνεία ενός θεατρικού, χορευτικού ή μουσικού έργου: ~ του θεάτρου / της όπερας / του μπαλέτου / του πιάνου.
2. χαρακτηρισμός ατόμου που κατασκευάζει κτ. με πολλή επιδεξιότητα, καλαισθησία και ευρηματικότητα, π.χ. για σχεδιαστή μόδας, κομμωτή, επιπλοποιό, μάγειρα κτλ."

Δε θεωρώ τον εαυτό μου καλλιτέχνη, απέχω πολύ από την αυστηρή έννοια του όρου: δεν ξέρω να ζωγραφίζω, δεν ξέρω από μουσική, είμαι μια πολύ ερασιτέχνης χορεύτρια, δε μπορώ ούτε τα μαλλιά μου να ισιώσω!
Καταπιάνομαι με διάφορα πάντως και ισχυρίζομαι πως τα κάνω με την καρδιά μου. Ακόμα και αν κουράζομαι κάποιες φορές...
Τι μου αρέσει σε αυτά?
1. Να βλέπω τα λουλούδια μου να γεμίζουν με χρώματα το μπαλκόνι.
2. Να βλέπω την ικανοποίηση στα πρόσωπα των καλεσμένων μου μετά από ένα γέυμα.
3. Να αφήνω τη μουσική να οδηγεί τις κινήσεις μου.
4. Να με αγκαλιάζει σφιχτά η βαφτιστήρα μου μετά από ένα απόγευμα παιχνιδιού μαζί της.
5. Να παίρνω μια ζεστή χειραψία όταν πετυχαίνω τον επόμενο μου ερευνητικό μου στόχο.

Με τη σειρά μου χαρίζω αυτό το βραβείο στους:
1. Άσπα, για να είναι άξια μητέρα σημαίνει δημιουργική και επιδέξια και ευρηματική...
2. Vad, είναι ο δάσκαλος που θα ήθελα να έχω.
3. Κ@τερίν@, τα χεράκια της μπορούν πέτρες και σχοινιά να τα μετατρέπουν σε κοσμήματα.
4. Μ., αν δε μπορώ να χαρακτηρίσω αυτήν την κούκλα καλλιτέχνη τότε ποιον?
5. Γκρινιάρη, το μάτι του και ο φακός του πιάνουν πράγματα που δεν τα βλέπουμε οι υπόλοιποιοι.

Μπορώ άραγε να το χαρίσω σε όλους σας? Φαντάζομαι πως ναι, δε θα με πάνε και φυλακή!
Γιατί χωρίς φαντασία τι είμαστε φίλοι μου?

Friday, June 5, 2009

Ανατολικά στην Πελοπόννησο...

Μπορεί από το Σεπτέμβριο να εγκατέλειψα το νησί και να εγκλωβίστηκα ανάμεσα σε βουνά, αλλά με την πρώτη ευκαιρία σπεύδω να απολαύσω τη μεγάλη μου αγάπη (μετά το έτερον μου ήμισυ;)), τη θάλασσα...

Την περασμένη Κυριακή μια βόλτα στην Ανατολική Πελοπόννησο γύρω από το Λεωνίδιο και ξαναγίναμε παιδιά, πλατσουρίσαμε ολημερίς, παίξαμε τάβλι κάτω από τα αλμυρίκια και απολαύσαμε φρέσκο ψάρι παρέα με έναν κόκκινο ήλιο που βουτούσε σε γαλαζοπράσινα νερά...


Πούλιθρα, ~8κμ. νότια από το Λεωνίδιο




Παίζοντας τάβλι...




Πλάκα, 4κμ. νότια από το Λεωνίδιο




Το λιμανάκι της Πλάκας




Ένας ψαράς δένει τη βάρκα του...




Άποψη από το λιμανάκι και την παραλία της Πλάκας




Σεργιάνι στα σοκάκια του χωριού...




Παραλία Τηγάνι, ~4κμ. νότια από το Λεωνίδιο




Αυτή η παραλία είναι πραγματικά δελεαστική!



Το καλοκαίρι είναι εδώ για τα καλά (ή σχεδόν:)) και οι εξορμήσεις στις παραλίες δίνουν και παίρνουν!

Wednesday, May 27, 2009

Συblogίτες & συblogίτισσες, ...

... αγαπητοί μου φίλοι,

Με 'έστεψαν' πρωθυπουργό οι φίλες Blogger_girl και Κοκκινοσκουφίτσα. Πρωθυπουργό για μια ημέρα...
Τη γλίτωσα την πολιτική εκστρατεία, τους μπαλκονάτους λόγους και τις θεατρικές χειραψίες και βρέθηκα ξαφνικά να τα κοιταώ όλα αφ' υψηλού.
Πιο όμορφα μοιάζουν όλα από εδώ επάνω, πιο όμορφα και πιο εύκολα... Κορίτσια μπορώ να μείνω στην καρέκλα μου για πολύ? Αν δεθώ μήπως? Μέχρι να εξετάσετε το αίτημά μου, ας ορίσω και τους υπουργούς μου... Να μη λέτε πως δεν κάνω και τίποτα!:Ρ

Υπουργός Παιδείας: Δικαιωματικά και χωρίς πολλά λόγια η αγαπητή Άσπα. Άσπα συγχαρητήρια, απλά σκέψου πως μεγάλωσε κάπως η οικογένεια και συνέχισε να κάνεις αυτό που ξέρεις;)

Υπουργός Πολιτισμού: Φυσικά θα είναι ο VaD. Ένας άνθρωπος με παιδεία, μόρφωση και ευαισθησία. Αν δεν είναι αυτά πολιτισμός τότε ποιά είναι?

Υπουργός Υγείας και Πρόνοιας: Η αγαπητή Sweet December, που κάποια ατυχία την έκανε να περάσει δύσκολα, ο δυνατός της χαρακτήρας και το χαμογελό της όμως την έβγαλαν νικήτρια. Σε θέλουμε κοντά μας κούκλα μόνο και μόνο για να μας δίνεις λίγη από την θετική σου ενέργεια!

Υπουργός Γεωργίας: Η demetrat που ξέρει (και το υπερασπίζεται) να πετάει ντομάτες! Για να δούμε μήπως έτσι καταφέρουμε να αντιστρέψουμε το κλίμα υπέρ της κυβέρνησης;)

Υπουργός Άμυνας: Ο σκυλάκος. Είναι ευαίσθητος και ρομαντικός, μα ξέρει πώς και πού να δείχνει τα δόντια του...

Υπουργός Μεταφορών και Επικοινωνιών: Το korinoskilo φυσικά! Γνωρίζει και από μεταφορές (με τα ταξίδια) και από επικοινωνίες (με τα ξίδια). Κορίτσι δώστα όλα, ξέρεις εσύ;)

Υπουργός Εξωτερικών: Ο φίλτατος, πολυταξιδεμένος και γνωρίζοντας τις μη ελληνικές κουλτούρες NdN. Τι στο καλό? Τόσα χρόνια στο ζυμωτήρι των λαών ζει, την έχει τη διπλωματία στο αίμα του ;)

Υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης: Ο Σκρουτζάκος γιατί έχουμε ανάγκη από μια νέα ματιά στα πράγματα! Φίλε λίγη από τη φρεσκάδα σου και το ρομαντισμό σου και ίσως να ξεκολλήσουμε, να πάψουμε να είμαστε 50 χρόνια πίσω...

Υπουργός Δικαιοσύνης: Η φίλη και ειδική επί των θεμάτων marianaonice. Την ευχαριστώ που μου το θύμισε! Και είμαι σίγουρη πως το ήθος της και οι γνώσεις της θα βγάλουν όλη την κυβέρνηση ασπροπρόσωπη! (Σημ.: Το ότι είχα ξεχάσει αρχικά αυτό το Υπουργείο δεν έχει να κάνει με καμιά πρόθεση μου για κυβερνητικές συγκαλύψεις και αλληγορίες. Όπως είναι άλλωστε φανερό έσπευσα να το διορθώσω!)

Υπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων: Η Σταυρούλα επειδή ένα τέτοιο υπουργείο χρειάζεται ήθος και σεμνότητα...

Υπουργός Δημόσιας Τάξης: Μα φυσικά η tsaousa. Όχι μόνο το φωνάζει με το όνομά της, αλλά έχει και τον τσαμπουκά που μας χρειάζεται!

Υπουργός Εθνικής Οικονομίας: Εγώ! Μα ήταν φυσικό να κρατήσω το καλύτερο για εμένα... Άλλωστε μια μέρα μόνο στην κυβέρνηση να φτιάξω κάτι δεν προλαβαίνω, τουλάχιστον να καταφέρω να φτιαχτώ;)

Υπουργείο Αιγαίου: Τώρα που απέκτησε και καινούρια βάρκα, μπαίνει δικαιωματικά το χρυσό πιπί. Την αγαπάει τη θάλλασα, είναι τύπος που θα τα προσέξει τα νησιά μας. Για έβγα γρήγορα για περιπολία!

Οι κ.κ. υπουργοί μου καλούνται να φτιάξουν τη δική τους κυβέρνηση...

Υ.Γ. Τα υπουργεία είναι από το επίσημο κυβερνητικό site. Έκανα μερικές περικοπές γιατί είμαι σεμνός τύπος:Ρ

Sunday, May 24, 2009

Κρίση? Ποιά κρίση?

Βγαίνω να κάνω έναν περίπατο την Παρασκευή το βράδυ στην πόλη μου, στην μικρή γραφική μου πόλη... Τα πράγματα όμως είναι διαφορετικά αυτήν την φορά... Οι δρόμοι δεν είναι τόσο οικείοι, τους νιώθω μάλλον φορτωμένους και βρώμικους. Όλες οι κολώνες, οι στύλοι, τα δέντρα, ο,τιδήποτε μακρόστενο τέλος πάντων είναι καλυμμένο με τεράστιες αφίσες, και δυο και τρεις αφίσες άμα χωράνε στο ύψος. Φυσικά οι αφίσες πάνε δυο-δυο, για να κοιτάνε και μπρος και πίσω, να μπορείς να τις δεις από όποια κατεύθυνση κι αν έρχεσαι... Ψάχνω να βρω το ο,τιδήποτε, έστω και κάτι μικρό, που να μην έχει χαθεί πίσω από τις αφίσες. Τίποτα! Τέτοια αφισορύπανση δεν έχω ματαδεί!!! Νιώθω πως αν μείνω για λίγο ακίνητη κάποιος θα πεταχτεί πίσω από τον μπλε τον κάδο (τρομάρα μας για οικολόγοι!) και θα μου κολλήσει αφίσα και μπρος μου και πίσω μου. Για να μπορούν να τις δουν από όποια κατεύθυνση και αν έρχονται... Και ας μην είμαι τόσο μακρόστενη εγώ... Προχωράω πιο κάτω, σκύβω να μην βρω στις αφίσες (και ας είμαι τρεις σπιθαμές άνθρωπος), τελικά βρίσκομαι να περπατάω στη μέση του δρόμου, ευτυχώς που δεν έχει κίνηση...

Το Σάββατο κάποιες αφίσες είναι σκισμένες, οι κάτω-κάτω δηλαδή. Στην 'βρώμικη' εικόνα της πόλης προστίθεται και ένας τεράστιος όγκος από σιδερικά στην κεντρική πλατεία. Δεκάδες άνθρωποι δουλεύουν για να τους δώσουν σχήμα, για να τα μετατρέψουν σε εξέδρες και προβολείς. Δουλεύουν ακόμα και αργά το βράδυ όταν επιστρέφω σπίτι από το ποτό μου...

Την Κυριακή το πρωί όλες οι σκισμένες αφίσες έχουν αντικατασταθεί με άλλες ολοκαίνουριες και γυαλιστερές, έτσι για να γεμίζουν οι δρόμοι μας με 'τέχνη'. Ααα, και οι σκισμένες αφίσες είναι πεταμένες στους μπλε κάδους... Έχουμε και οικολογική συνείδηση!

Καλέ, έρχεται πολιτικός για ομιλία! Καλέ το καταλάβαμε! Αφού σε κάθε βήμα πέφτουμε πάνω στη φάτσα του...

Πόσα λεφτά? Πόσα κομμένα δέντρα? Πόσα μεροκάματα? Για ποια οικονομική κρίση μιλάμε, για ποια φτώχια, για ποια οικολογική συνείδηση? Ποιον κοροϊδεύουμε? Ποιον κοροϊδεύουνε? Πόσο πολύ με θυμώνουν, πόσο πολύ μου χαλάνε την αισθητική όλα αυτά! Και φαντάζομαι πως θα μας τονίσει απόψε ο πρωθυπουργός πως κάνουνε τα πάντα για τον πολίτη και για το περιβάλλον...

Thursday, May 14, 2009

Βολτάροντας στο Ναύπλιο....

Οι προθέσμιες εξέπνευσαν, ο καιρός έφτιαξε και οι φοιτητικές εκλογές στάθηκαν η αφορμή για βόλτα με καλή παρέα. Στο Ναύπλιο έφτασε η χάρη μας! Λουσμένο από τον ήλιο μας υποδέχτηκε...

Η πόλη από το μώλο


Περπατήσαμε στο λιμάνι πλάι στα ήρεμα νερά, μας συνεπήρε το γαλάζιο, καθάρισε ο νους... Την άλλη φορά εκδρομή με μαγιουδάκια στην τσάντα;)

Μπούρτζι


Μπούρτζι


Είδαμε τους ψαράδες να φτάνουν με τις τράτες τους... Καλή ψαριά!

Φρέσκα ψάρια


Θυμηθήκαμε πως είναι να είσαι παιδί κοιτώντας τους πιτσιρίκους να παίζουν μπάλα στην κεντρική πλατεία... Πόσα πολλά παιδιά!

Πλατεία Συντάγματος


Xωθήκαμε στα στενά της παλιάς πόλης και μας συνεπήρε το χρώμα της βοκαμβίλιας, είχε πλημμυρίσει όλα τα μπαλκόνια!
Τι κρίμα που τέλειωσε η μπαταρία της μηχανή μου τόσο σύντομα...

Thursday, May 7, 2009

Παρέα με τις νότες...

Με έχει καλέσει εδώ και πάααααααρα πολύ καιρό το skoulikάκι να συμμετάσχω σε blog-οπάιχνιδο. Σόρυ καλό μου skoulikάκι για την καθυστέρηση, δεν αδιαφορώ, χρόνο απλά δε βρίσκω...
Κλέβοντας λίγο χρόνο από τη δουλειά λοιπόν (τώρα που δεν κοιτάει η κακιασμένη από τη γωνία) ας κάνουμε ένα μουσικό διάλειμμα.

Τα τραγούδια που διαλέγω είναι αυτά που μου θυμίζουν στιγμές, εκείνα που με έχουν κάνει να ερωτευτώ, εκείνα που με κάνουν να ταξιδεύω...
Ελπίζω να τα καταφέρω και να ταξιδέψετε και εσείς μαζί μου :)

Με τυχαία σειρά έχουμε και λέμε:

1. Βράδυ Σαββάτου
Στίχοι: Χρήστος Κυριαζής
Μουσική: Χρήστος Κυριαζής
Εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

2. Πριγκιπέσσα
Στίχοι, Μουσική, Εκτέλεση: Σωκράτης Μάλαμας

3. Πριν το τέλος (Το τραινάκι)
Στίχοι: Λίνα Νικολακοπούλου
Μουσική: Lucio Battisti
Εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

4. Ερωτόκριτος
Στίχοι: Βιτσέντζος Κορνάρος
Μουσική: Παραδοσιακό
Eκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

5. Ο Προσκυνητής
Στίχοι, Μουσική, Εκτέλεση: Αλκίνοος Ιωαννίδης

6. Το μαχαίρι
Στίχοι: Νίκος Καββαδίας
Μουσική: Θάνος Μικρούτσικος
Εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

7. Ήτανε μια φορά
Στίχοι: Κώστας Φέρρης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος
Εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

8. Αν μ' αγαπάς, θα σ' αγαπώ
Στίχοι: Τασούλα Θωμαΐδου
Μουσική: Παντελής Θαλασσινός
Εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός

Όποιος θέλει είναι ευπρόσδεκτος να συμμετάσχει... Αν και τώρα που το θυμήθηκα μάλλον όλοι το έχετε παίξει :)

Tuesday, May 5, 2009

Προσμένοντας τη λήξη...

Είναι ανελέητη, με βλέμμα δύστροπο, σχεδόν κακό, έχει ανοίξει το στόμα της διάπλατα και δείχνει τα αιχμηρά της δόντια, περιμένει στη γωνία κρυμμένη στη σκιά... Περιμένει και όταν έρθει η ώρα ένα χραπ! θα κάνει, θα μου ορμήξει και θα με κατατροπώσει! Ανελέητη!

Έχοντας το βλέμμα της αδιάκριτο και δύστροπο στραμμένο επάνω μου, κάθομαι ήσυχα-ήσυχα με μια κούπα καφέ να μου κρατάει συντροφιά από το μεσημέρι, και ας έχει βραδιάσει πια. Κοιτάζω την οθόνη του υπολογιστή εδώ και ώρες... Ο σβέρκος μου πιάστηκε πιά! Ευτυχώς που το ραδιόφωνο παίζει σιωπηλά, γεμίζει το χώρο με ήχους και νιώθω πως έχω λίγη συντροφιά...

Πού θα πάει? Θα ξεκουμπιστεί να φύγει, να με αφήσει στην ησυχία μου και στους ρυθμούς τους άλλους τους κανονικούς. Αυτούς που πίνεις το πρωινό σου καθιστός, δουλεύεις κάποιες ώρες, έχεις το απογεύμα λίγο χρόνο να σου αφιερώσεις και το βράδυ πηγαίνεις για ύπνο πριν να καταρεύσεις. Τώρα το μόνο που κάνω, έχοντας την εδώ απέναντι μου, είναι να κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή όλες τις ώρες, παρέα με μια κούπα καφε από το μεσημέρι, κι ας έχει βραδιάσει πια, και με το ραδιόφωνο να μου κρατάει διακριτική συντροφία...

Έτσι είναι οι προθεσμίες! Ειδικά αν δεν είσαι όσο συνεπής χρειάζεται όλο τον υπόλοιπο καιρό... Όσα χρόνια κάνω αυτή τη δουλειά, έρχονται τέτοιες προθεσμίες 3-4 φορές το χρόνο. Ακόμα να τις συνηθίσω... Και τότε πρέπει όλη μέρα να κοιτάω την οθόνη του υπολογιστή, να είμαι εκεί με τα χέρια κολλημένα στο πληκτρολόγιο, να κάνω πειράματα, να παίρνω αποτελέσματα, να σημειώνω με το μηχανικό μου μολύβι σε μια κόλλα χαρτί, να ψάχνω ανάμεσα στα χαρτιά μου για εκείνα τα πράγματα που σημείωσα τις προάλλες, να γράφω, να σβήνω, να ξαναγράφω, ... Με μια κούπα καφέ από το μεσημέρι, και ας έφτασε βράδυ. Πότε κιόλας έφτασε βράδυ?

Μπροστά στην οθόνη, ανάμεσα σε έναν πάκο χαρτιά, μια κούπα καφέ και το ραδιόφωνο να μου κρατάνε συντροφιά... Με αυτόν τον τρόπο πέρασε κιόλας μια εβδομάδα, έτσι θα περάσει και η επόμενη... Άντε, και μετά θα βρω την ησυχία μου και τους ρυθμούς τους άλλους τους κανονικούς :)

Sunday, April 26, 2009

I' m going to be a bride



Το πήραμε απόφαση, το έτερον μου ήμισυ και εγώ θα παντρευτούμε! Είπαμε να το κάνουμε το βήμα πριν η σχέση μας να πάρει το εφάπαξ, γιατί κοντεύουμε και πλήρεις ενσήμων... Να είμαι ειλικρινής, η ατάκα της αδελφής μου "Τι περιμένεις? Θα έχεις ρυτίδες στο γάμο σου!" νομίζω πως υπήρξε καταλύτης στην απόφαση μας :)

Το είπαμε στους γονείς, μας πέταξαν στα μούτρα ένα "Άντε, καιρός ήτανε!" και μας έδωσαν 50/σέλιδο τετράδιο με ονόματα καλεσμένων. Τα βάλαμε στο excel για να κάνουμε πιο εύκολα το άθροισμα και το delete...

Διαλέξαμε κουμπάρα και της το είπαμε, αναφώνησε ένα "Άντε, καιρός ήτανε!" και άρχισε να κάνει οικονομία. Από όταν τη θυμάμαι αναρωτίεται πότε θα το πάρουμε απόφαση για να μας παντρέψει, εχουν ασπρίσει τα μαλλιά της να μας περιμένει. Με την αξία της θα βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη...

Κλείσαμε το ναό που πήγαινα από μικρό παιδί (παραδοσιακοί γαρ), 'κοσμική ταβέρνα' και φωτογράφο...

Έκλεισα ραντεβού για πρόβα νυφικών, πήγα με συνοδεία αδελφής και κουμπάρας, δοκίμασα επτά φορέματα και διάλεξα το ένα. Αυτό θα πει εύκολος άνθρωπος! Ή άνθρωπος που δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά? (Θα επανέλθω για αυτό με καινούρια ανάρτηση...)

Και τώρα είμαστε έτοιμοι για τη μεγάλη μέρα! Ή σχεδόν...
Φήμες ακούγονται πως μένουν ακόμα πολλά να γίνουν...

Wednesday, April 22, 2009

Χοληστερίνη, σόδες και άλλες πασχαλινές ιστορίες...

Να' μαστε πάλι εδώ... Περάσατε καλά? Χρόνια πολλά με υγεία μας εύχομαι!

Κρήτη έφτασε η χάρη μου για Πάσχα! Κατεβήκαμε με το έτερον μου ήμισυ και πήγαμε στο πατρικό του. Με ανοιχτές αγκάλες μας περίμεναν ο κουνιάδος και η μητέρα. Αυτές είναι υποδοχές;)
Να μείνουμε 7 μέρες είχαμε κανονίσει, κάποια δυσάρεστα συνέβησαν και μείναμε 10 τελικά, πήρα υπερβολικές δόσεις οικογενειακής θαλπωρής. Ουφ!:)

Τη Μεγάλη Εβδομάδα νήστευα, πήγαινα εκκλησία και έπινα καφέ με τη μητέρα. Κορίτσι για σπίτι δηλαδή, τύπος και υπογραμμός! Έτσι όμως, είχανε να λένε τα καλύτερα οι γυναίκες στο χωριό;)
Όσο περνούσαν οι μέρες άρχισε να με πιάνει μαύρη πείνα! Πόσα φρούτα και ψωμί να φας δηλαδής? Προτιμούσα να μην τρώω τίποτα το λοιπόν και να ονειρεύμαι τσουρέκια, γαρδούμπες και κούπες με γάλα. Μαρτύριο μου φάνηκαν οι 2-3 τελευταίες μέρες, ειδικά εκεί που έκοψα και το λάδι, αλλά τότε ήταν που μπήκα σε τζήν παντελόνι νούμερο 29 και αναθάρρησα!

Οι λεπτομέρειες της Μεγάλης Εβδομάδας έχουν να κάνουν ως εξής. Τη Μ. Τετάρτη έκανα το μπάνιο μου, έλουσα τα μαλλάκια μου τα λιονταρίσια και πήγα το απόγευμα να μυρωθώ. "Είσαι η νύφη της κα. Τάδε?", οι γυναίκες του χωριού. Και εγώ κουνούσα το κεφάλι και χαμογελούσα... Άντε πάλι και τώρα διαδίδεται η φήμη στο χωριό (και στα περίχωρα) πως ο γιος της κα. Τάδε πήρε το καλύτερο κορίτσι;) Τη Μ. Πέμπτη άκουσα τα μισά Ευαγγέλια, τουτ' έστιν έφτασα στην εκκλησία την κατάλληλη στιγμή για να μην πρηστούν τα πόδια μου:) Στο τέλος της λειτουργίας μας ευλόγησε ο παπάς με τη λόγχη, πρώτη μου φορά το έβλεπα αυτό... Τη Μ. Παρασκευή γυρίσαμε βολταράκι όλο το χωριό παρέα με τον επιτάφιο, από τις 9 ως τις 11:30 κράτησε η περιφορά... Εκεί να δείτε τους τουρίστες χαρά και φωτογραφίες και τους πιστούς χαμόγελα και πόζες! Το Μ. Σάββατο έφτασα στην εκκλησία σε ημι-λιπόθυμη κατάσταση, αλλά τα κατάφερα και άκουσα τη λειτουργία, άκουσα τις καμπάνες να χτυπάνε χαρμόσυνα και πρόλαβα να δω λίγα πυροτεχνήματα και τον Ιούδα να καίγεται πριν να φύγω τρέχοντας για το σπίτι και να κάνω βουτιά μέσα στην κατσαρόλα! Έφαγα με εγκράτεια βέβαια, γιατί φοβήθηκα μήπως βγάλω το βράδυ βογγώντας. Άλλωστε μέρα φαγητού ξημέρωνε...

Την Κυριακή είμασταν πολύ international παρέα. Και φαγανοί βεβαίως! Παϊδάκια στα όρθια πάνω από τη σχάρα, 2-3 λαδιές στην μπλούζα, αλλά τα αγγλικά αγγλικά. Τι να τους κάνουμε τους Ολλανδούς? Που βέβαια αποδείχτηκαν αντάξιοι μας και ήπιαν κοκκινέλι άφθονο και έφαγαν γαρδούμπες και αναστέναξαν από ευχαρίστηση! Τσιμπήσαμε από τις 12 ως τις 2 πάνω από την ψησταριά, φάγαμε από τις 2 ως τις 4 στο τραπέζι που ήταν στρωμένο στην αυλή του σπιτιού και μετά συνεχίσαμε σε φιλικό σπίτι ως τις 7. Για να δούμε τους φίλους μας πήγαμε εκεί ντε! Τάσεις λιποθυμίας δεν είχα μετά, ένα κάποιο φούσκωμα μόνο. Αυτό θα πει ικανοποίηση! Μετά βέβαια δεν κούμπωνε το τζην παντελόνι νούμερο 29 και απογοητεύτηκα... Το βράδυ πήγαμε με τη μητέρα για βάφλα με παγωτό, μπανάνα και σοκολάτα. Ωχ Παναγία μου! Εγώ μόνο σόδα κατάφερα να πιω...

Τις μέρες που ακολούθησαν είχα τάσεις φυγής... Καλές οι γιορτές, καλή η φιλοξενία, αλλά πού είναι το σπιτάκι μου? Οεο... Είδαμε βέβαια μερικούς καλούς φίλους, χάρηκα και ξεχάστηκα:)

Να' μαστε τώρα πίσω... Και του χρόνου να' μαστε καλά!

Saturday, April 18, 2009

Καλή Ανάσταση!


Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά και καλά, γεμάτα μόνο από λόγους που θα σας κάνουν να χαμογελάτε!
Να περάσετε όμορφα και με καλή παρέα...


Ρίξτε και κανένα τσάμικο! Λόγω των ημερών ντε ;)

Υ.Γ. Άντε να έρθει η ώρα δώδεκα, κοντεύω να λιποθυμήσω από την πείνα :S

Tuesday, April 14, 2009

Box Office

Να' μαι λοιπόν, κάπως καθυστερημένα βέβαια, μετά από πρόσκληση της πονηρούλας της Κοκκινοσκουφίτσας (ξέρει αυτή γιατί;)) να πω 5 ταινίες που μου άρεσαν. Έχω ένα θεματάκι όμως: βλέπω πολλές ταινίες μεν, ξεχνάω τίτλους και ονόματα δε!
"Πώς την λένε αυτήν την ταινία, που παίζει αυτός ο ομορφούλης ντε?"
Χρουτς, χρουτς, ξύσιμο κεφαλιού...
Μα είναι πολλές οι ταινίες που μου αρέσουν, ποιές 5 να πρωτοδιαλέξω?

1. Kill Bill by Quentin Tarantino
Δε μπορώ να αποφασίσω μεταξύ του I & του II...
Γιατί μου αρέσει ο Quentin Tarantino, μου αρέσει η Uma Thurman, ακόμα ακούω το soundtrack...
Να επισημάνω πως ο Tarantino είναι μια 'συνήθεια' που έμαθα και απέκτησα από το έτερον μου ήμισυ;) Σε ευχαριστώ!

2. Old Boy by Chan-wook Park
Μαθήματα σκηνοθεσίας, σοκαριστική αφήγηση, κόβει την ανάσα... Δε μπορείς να το ξεχάσεις μετά!

3. Monsters Inc. by Jill Culton
Γιατί πρώτα από όλα είμαι παιδί;) Μπουου...

4. Léon by Luc Besson
Με τον αγαπημένο μου Jean Reno...
Αυτή η ταινία μάλλον επειδή άγγιξε κάποια ευαίσθητη χορδή μου:)

5. Της κακομοίρας του Ντίνου Κατσουρίδη
Με αξέχαστο Κώστα Χατζηχρήστο και καταιγιστικές ατάκες γέλιου!

Ποιός άλλος θέλει να παίξει?
Μήπως οι K@terin@, everything53, stavroulazerva, marianaonice, korinoskilo?

Wednesday, April 8, 2009

Ένα Σάββατο γεμάτο από (e-)φίλους!

Όλο τα 'η Αθήνα με μπερδεύει' και 'τι θέλω εγώ το χωριατόπαιδο ανάμεσα στους πρωτευουσιάνους' είμαι, αλλά όλο τσουπ εκεί τριγυρίζω τελευταία! Το έχω κάνει το πήγαινε-έλα στην πρωτεύουσα Σύνταγμα-Κολωνάκι ένα πράγμα. Να δείτε που στο τέλος θα γίνω πιο πρωτευουσιάνα από τους πρωτευουσιάνους δηλαδής ;)

Πήρα το λοιπόν το έτερον μου ήμισυ αγκαζέ, φορτώσαμε και στο αυτοκίνητο το καλαθάκι μας με όλα τα καλούδια και την πολυ-αγαπημένη μας καρό βαλίτσα, και να' μαστε Παρασκευή αργά το βράδυ στην Αθήνα. Το σπίτι της αδελφής μου πάντα ανοιχτό και φιλόξενο μας υποδέχτηκε... Πήγαμε από Παρασκευή βράδυ στην πρωτεύουσα για να πιάσουμε το Σάββατο από το πρωί και να προλάβουμε να κάνουμε τις διάφορες δουλειές μας. Ή έτσι νομίζαμε... Αντί για δουλειές, το Σάββατο γέμισε τελικά από ατέλειωτα σούρτα φέρτα στο κέντρο της πόλης με καλή παρέα!

Το πρωί με φίλους από τη Γερμανία που μόλις έφτασαν για πασχαλινές διακοπές στην Ελλάδα. Τι στο καλό δεν αξίζει να αναβάλλεις για λίγες ώρες τις δουλειές και να τους δεις? Ο ηλεκτρικός, με τους μισούς σταθμούς να μη δουλεύουν, μας 'ανάγκασε' σε βόλτα στο κέντρο (κλασσικά με μάτια ορθάνοιχτα), ακολούθησε χαζολόγημα στου Ψυρρή και περπάτημα στο Θησείο ανάμεσα σε δεκάδες πλανόδιους, διαμαρτυρόμενους πολίτες και τουρίστες. Ο ήλιος ήταν θαυμάσια λαμπερός και όλος ο τόπος μύριζε άνοιξη! Ο καφές με θέα την Ακρόπολη ήταν απαραίτητος και απολαυστικά δροσιστικός...

Μεσημέριασε... Ακόμα 2 φίλοι έρχονται να προστεθούν στην ανοιξιάτικη παρέα... Χαμόγελα, πειράγματα, νέα, κουβέντες και μια μπυρίτσα με έναν μεζέ είναι λόγοι για να αναβάλλουμε για ακόμα μερικές ώρες τις δουλειές μας ;)

Απόγευμα Σαββάτου. Οι φίλοι από τη Γερμανία πρέπει να πάρουν το λεωφορείο και να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Οι φίλοι από την Αθήνα πρέπει να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Το έτερον μου ήμισυ και εγώ πρέπει να ανηφορίσουμε και να συναντήσουμε τους blogοφίλους Λασπολόγο, Κ@τερίν@, Μ. και Κοκκινοσκουφίτσα. Το πήρα πια απόφαση πως οι δουλειές θα αναβάλλονταν μέχρι το επόμενο ταξίδι στην Αθήνα!

Φτάνουμε στην ώρα μας στον τόπο του ραντεβού, δεν έχουμε ιδέα πώς μοιάζουν αυτοί που θα συναντήσουμε και φυσικά δεν έχουμε σκεφτεί να ανταλλάξουμε τηλέφωνα! Για μια στιγμή, σκέφτηκα να αρχίσω να μιλάω κάπως φωναχτά και να λέω 'Και που λες προχθές ο Λάσπο και η Κοκκινοσκουφίτσα...', κάποιος θα με άκουγε και θα το έπιανε το νόημα;) Βέβαια θα με άκουγαν και δεκάδες άλλοι που θα νόμιζαν πως έχω ξεφύγει από κανένα παραμύθι, αλλά μικρή σημασία είχε :)

Τελικά, δε χρειάστηκε να κάνω κάτι. Με το που έστρεψα το βλέμμα μου στο χώρο είδα ένα ζευγάρι να καταφθάνει και ο νεαρός ήταν ίδιος ο Λάσπο! Πώς τον έχετε φανταστεί? Έτσι ακριβώς ήταν! Ο ιπποπόταμος ο ίδιος :Ρ Μαζευτήκαμε όλοι εκτός από την Κοκκινοσκουφίτσα, καθήσαμε σε τραπεζάκι κοντά στην είσοδο και για την επόμενη 1 ώρα κοιτούσαμε όλο τον κόσμο που περνούσε, και καρφωνόμασταν σε όσους τολμούσαν να κοντοσταθούν. Μήπως κάποιος από αυτούς είναι η Κοκκινοσκουφίτσα ντε! Ας μην επεκταθώ στο ότι οι πιο πολλοί που έτυχε να κοντοσταθούν ήταν άντρες και αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε (δυνατά) μήπως η Κοκκινοσκουφίτσα είναι τελικά Κοκκινοσκουφίτσος! Αφού δε μας έβρισε κανείς... :)

Περάσαμε τέλεια εκείνο το απόγευμα, ώρες γεμάτες από κουβέντες και ένα αίσθημα πως γνωριζόμαστε από παλιά! Τουλάχιστον για εμένα...
Η Κ@τερίν@ είναι όμορφη κοπέλα και χαμογελαστή! Η Μ. μια γνήσια Κρητικόπουλα, ευγενική και συμπαθέστατη. Ο Λάσπο... Τι να πω τώρα για τον Λάσπο? Σοβαρός μου φάνηκε αν και ιπποπόταμος, μα μάλλον το έκανε για να παρασυρθώ και να του πω τα μυστικά μου. Κρίμα μόνο που δε γνώρισα την Κοκκινοσκουφίτσα! Ήθελα να την κεράσω και παγωτό...

Η Κ@τερίν@ μας έδωσε και δώρα φτιαγμένα από τα χεράκια της, εμένα ένα κόσμημα για το λαιμό πάρα πολύ ωραίο! Το έβαλα από εκείνη την ώρα και το έβγαλα την Κυριακή το βράδυ:) Να το βγάλω φωτογραφία θέλω και να σας το δείξω...

Επιστρέψαμε σπίτι ίσα-ίσα για να αλλάξουμε και να βγούμε μαζί με την παρέα της αδελφής μου σε μαγαζί με ελληνική μουσική και κρασάκι. Η αδελφούλα μου και μια ακόμα κοπέλα είχαν μόλις πριν λίγες μέρες παρουσιάσει τη μεταπτυχιακή τους εργασία και αυτός ήταν ένας καλός λόγος για γλέντι! Ήπιαμε, γελάσαμε, χορέψαμε, του δώσαμε και κατάλαβε! Αυτά είναι ;) Πάντα τέτοια κορίτσια!

Εξηγώ στη μαμά μου γιατί δεν προλάβαμε να κάνουμε τις δουλειές μας στην Αθήνα το Σάββατο, αλλά δε λέει να το καταλάβει!

Wednesday, April 1, 2009

Μια βλαχοπούλα στην Αθήνα

"Καλάθι μεγάλο γεμάτο με φρέσκα αυγά, λαχανικά εποχής και καμιά κότα μόλις σφαγμένη και ξεπουπουλιασμένη. Βαλίτσα μικρή καρό με 2-3 ρουχαλάκια βαλμένα με τάξη μέσα. Μαλλιά φρεσκολουσμένα και όμορφα χτενισμένα. Τα ρούχα τα καλά μου.
Καλέ, πάω στην πρωτεύουσα!

Φορτωμένη με το καλάθι, με την καρό τη βαλιτσούλα και το καλό μου το παλτό κατεβαίνω από το ΚΤΕΛ. Μου είπανε να κατέβω στην πλατεία με τα τρένα που πάνε από κάτου μας...
Πω πω, πόσος πολύς κόσμος! Πω πω πόσα πολλά αυτοκίνητα!
Τόσα πρόβατα εμείς στο χωρίο μας δεν έχουμε!
Ωχ! Σκάλες που κουνάνε! Πώς να πατήσω το πόδι μου εκεί?
Ας περάσω απέναντι το δρόμο, έχει ταξί, θα του πω να με πάει στης θειάς μου της Ελένης...
Μπιιιιιιιιπ, μπιιιιιιιιιπ!!!"

Σα φιγούρα από παλιά ελληνική ταινία, αυτό αριβώς νιώθω (ή μήπως δε μένω μόνο στο 'νιώθω'?) όταν επισκέπτομαι την πρωτεύουσα...
Και μη γελάτε! Τι να γίνει δηλαδή? Υπάρχουν και παιδιά της επαρχίας, παιδιά που έχουν συνηθίσει να πηγαίνουν με τα πόδια παντού! :Ρ

Την επισκέπτομαι την Αθήνα κάθε φορά με διάθεση τουρισμού, να δω φίλους, να δω την πόλη, να πάω για καφέ, να κάνω ψώνια, να δω θέατρο. Ενθουσιάζομαι με τον περίπατο στην Πλάκα, θέλω να πάρω φωτογραφίες τους 'καλλιτέχνες' στο Θησείο, πίνω καφέδες σε διάφορα σημεία της πόλης, ανοίγω το στόμα διάπλατα άμα δω κάποιον γνωστό να περπατάει δίπλα μου....
Πόσο πολύ πρέπει να γελάνε οι περαστικοί μαζί μου όταν ανοίγω τα μάτια διάπλατα και χαζεύω τον κόσμο με το ίδιο ενθουσιασμό όπως και τις βιτρίνες στην Ερμού! Διάθεση τουρισμού ακόμα και αν έχω δουλειές να κάνω...

Όσο συχνά και να την επισκέπτομαι την πρωτεύουσα, το στυλ πάντως δε λέω να το αποκτήσω! Να περπατήσω δηλαδή με τον αέρα το σωστό, να σταματήσω να χαζεύω γύρω-γύρω σαν το χαζό, να βιαστώ ακόμα και αν πηγαίνω βόλτα τέλος πάντων! Τστστσ, δεν είμαι παιδί για σαλόνια εγώ!

'Μου είπαν πως το ταδε βρίσκεται λέει στην Αγ. Παρασκευή. Πώς φτάνει κανείς εκεί?'
'Είμαι σε έναν δρόμο στο κέντρο που γράφει Ελ. Βενιζέλου, ψάχνω την Πανεπιστημίου, προς τα πού πρέπει να πάω?'
'Κοιτάω όλες τις γραμμές του μετρό, μα στάση Γκάζι δε βλέπω! Τι στο καλό μου έλεγες?'
Ερωτήσεις, ερωτήσεις, ερωτήσεις, ... Και η καημένη η αδελφή μου να προσπαθεί (χωρίς να μου θυμήσει πόσο πολύ ΔΕΝ το έχω!) να μου δώσει τις απαντήσεις μπας και καταφέρω και ξεστραβωθώ και να κυκλοφορήσω καμιά φορά στην Αθήνα σαν την πρωτευουσιάνα τη σωστή! Νομίζω πως οι προσπάθειές της πέφτουν στο κενό... Μα αυτή πώς κατάφερε και μέσα σε λίγο καιρό έμαθε απέξω και ανακατωτά όλη την πόλη με τα τερτίπια της, δε μπορώ ακόμα να το καταλάβω!

Επισκέπτομαι συχνά στην Αθήνα με διάθεση τουρισμού... Την πρώτη μέρα ενθουσιάζομαι, τη δεύτερη μέρα χαμογελάω, την τρίτη μέρα θέλω να πάω σπίτι μου! Τι να κάνω δηλαδή? Αφού σφίγγεται το στομάχι μου (2-3 κόμπους τουλάχιστον!) όταν είμαι σε αυτοκίνητο που κινείται στο κέντρο της Αθήνας, κουράζομαι όταν είμαι στο αυτοκίνητο πάνω από 30' για να μετακινηθώ 10 km!
Πόσο πολύ ΔΕΝ το έχω! Μαζεύω το καλάθι μου, τη βαλιτσούλα την καρό και την αξιοπρέπεια μου και την κάνω και εγώ για το χωρίο...

Καλό μας μήνα:)

Monday, March 16, 2009

Βρε καλώς την!


[Γύθειο, Μάρτιος 2009, by Christos]


Ο ήλιος λάμπει όλο και πιο συχνά, μπαίνει ζωηρά-ζωηρά στο δωμάτιο και κρυφοκοιτάει.
Η θερμοκρασία αρχίζει να ανεβαίνει, μαζί της φτιάχνει και η διάθεση.
Οι μέρες μεγαλώνουν, παρασύρουν και τα χαμόγελα μαζί τους.

Σάμπως η άνοιξη να έβαλε το καλό της το φόρεμα και να μας ήρθε :)

Tuesday, March 10, 2009

Τρείς μέρες γεμάτες από φίλους και χαμόγελα! Οι μελανιές δεν πιάνονται...

Ξύπνησα πρωί-πρωί του Σαββάτου με ξυπνητήρι παρακαλώ! Κελάηδησα καλημέρες στο έτερον μου ήμισυ και τον τράβηξα από το πόδι να σηκωθεί από το κρεβάτι. Μου κελάηδησε και αυτός μερικά 'γαλλικά'... Ετοιμαστήκαμε στα γρήγορα (μεσημέρι έφτασε δηλαδή, αλλά τέλος πάντων!), πήραμε τα μπουκαλάκια το νερό μας για το ταξίδι και ξεκινήσαμε την εκδρομή μας.

Σάββατο μεσημέρι είμασταν στο σπίτι της gonna-be κουμπάρας μας στην Πάτρα. Μας έσπασαν τη μύτη, πριν καλά-καλά να ανέβουμε τις σκάλες, τα εδέσματα που είχε φτιάξει. Γαρ σπουδαία μαγείρισα η gonna-be κουμπάρα! 'Καλώς ήρθατε', 'Καλώς σε βρήκαμε' και με τα μούτρα στο φαγητό για να μη χάνουμε χρόνο! Ούτε και θερμίδες...

Σάββατο απόγευμα, με το στομάχι τέντα και 2-3 έξτρα κιλάκια ο καθένας (είχε κάνει υπερβολή η κουμπάρα με τη μαγειρική, να την προσβάλουμε?) πήγαμε για καφεδάκι με θέα τη θάλασσα. Μαζευτήκαμε κόσμος, φίλοι και συγγενείς που είχαμε να δούμε καιρό, είπαμε τα νέα μας, απολαύσαμε το καφεδάκι μας, θαυμάσαμε τη θέα στη θάλασσα... Όμορφα είναι να χαλαρώνεις που και που με καλή παρέα :)

Σάββατο βράδυ ούτε συζήτηση να πάμε για φαγητό! Το στομάχι ακόμα τέντα και η μοναδική φούστα που είχα πάρει μαζί για να κουμπώσει ανέβαινε στο λαιμό! Ωιμέ, κακό που με βρήκε!:S Τελικά την έβαλα για στράπλες... Πήγαμε σε 2 μπαράκια με ωραία παρέα και ωραία μουσική. Έριξα τον χορό μου και στο τέλος της βραδιάς σάμπως η φούστα να κατέβηκε κάτω από το στήθος. Πάλι καλά!

Κυριακή με ωραίο ήλιο, πρωινό καφεδάκι και τηγανήτες στην διακοσμημένη με γούστο κουζίνα φίλων μας. Έμαθα όλες τις λεπτομέριες από το πρόσφατο καρναβάλι. Για ακόμα μια φορά υποσχέθηκα πως του χρόνου θα είμαι και εγώ εκεί να φοράω 'μουράτο' καπέλο και να χοροπηδάω στους δρόμους της πόλης...

Κυριακή μεσημέρι οι θείοι μας υποδέχονται με χαμόγελα και τζάκι αναμένο. Στρώνεται το τραπέζι, απολαμβάνουμε το φαγητό της θείας, βγάζουμε φωτογραφίες με τα ξαδέλφια, κόβουμε λουλούδια που μοσχοβολάνε από τον κήπο, γεμίζουμε το αυτοκίνητο με 'πεσκέσια'...

Κυριακή απόγευμα τρέχουμε να προλάβουμε! Βλέπουμε τον ήλιο να φλερτάρει με τη θάλασσα, τη θάλασσα να τον υποδέχεται θερμά και τον ουρανό να κοκκινίζει από την ντροπή του...

Δευτέρα πρωινό ξύπνημα, 7 άτομα σε 2 αυτοκίνητα και κοπάνα από τη δουλειά. Σσσστ, ούτε κουβέντα στα αφεντικά! Πάμε για να σκίσουμε τα βουνά;) Το απολαύσαμε φυσικά! Και το σκι και τη φύση και την καλή παρέα... Το ότι κατέβηκα 'μπάλα' καναδυό φορές την πλαγιά για 500 μέτρα δεν πιάνεται, οι μελανιές φεύγουν γρήγορα :Ρ

Friday, March 6, 2009

Τα νεύρα μου τσατάλια λέμε!

Η Carina μάλλον ένιωσε πως είμαι έτοιμη να μιλήσω και άλλο για εμένα και μου ζήτησε να πω πέντε πράγματα που με εκνευρίζουν... Όπως το πάτε εσείς βιβλίο ανοιχτό θα γίνω και θα ξεδιπλωθώ! Αν με βαρεθείτε μετά και με εγκαταλείψετε πολύ θα μου κοστίσει:(

Έχουμε και με λέμε το λοιπόν, τα πράγματα που με εκνευρίζουν είναι:

1. Η αταξία. Αυτό υποθέτω πως έγινε ήδη προφανές από τους 'ιδιοματισμούς' μου:) Δε μπορώ στο χώρο που κινούμαι, που δουλεύω, που ζω, που ξεκουράζομαι να επικρατεί το χάος! Το μάτι μου πάει συνέχεια στα πράγματα που είναι ακατάστατα, δε μπορώ να συγκεντρωθώ ή να χαλαρώσω (ανάλογα με τη χρήση του χώρου), με πιάνει το κεφάλι μου! Προτιμώ να τα βάλω πρώτα όλα στη θέση τους και μετά να κάτσω σαν καλό κορίτσι και να το απολαύσω:)

2. Οι άπλυτοι. Δε με νοιάζει καθόλου αν ο άλλος δεν έχει στυλ, αν είναι ντυμένος με ρούχα από τη λαϊκή, ή αν εμφανιστεί έχοντας κάνει βουτία σε πισίνα με ρούχα και με χρώματα. Αν όμως δω λίγδα στο μαλλί ή πολυκαιρισμένη σκόνη στο παπούτσι απλά μου σηκώνεται η τρίχα! Δεν το συζητώ αν σέρνει μαζί του αυτήν την πράσινη εσάνς των κόμικς... Απλά μπλιάχ!

3. Η οκνηρότητα & η απραξία. Υπάρχουν στιγμές που οι άνθρωποι ξεκουράζονται, κοιμούνται, χαζολογούν, διασκεδάζουν, ... Γίνεται όμως αυτό να μη συμβαίνει όλες τις ώρες της ημέρας? Πάω στην χ υπηρεσία και η υπάλληλος έχει πάρει το τηλέφωνο αγκαζέ, έχει πάρει και το ύφος το μπλαζέ, μασουλάει κουλουράκι, έχει γεμίσει τον τόπο σουσάμια και μου γνέφει 'περίμενε'. Και μετά από 20' πάλι το ίδιο μου γνέφει... Και ο υπάλληλος στο ψ γραφείο σηκώνεται σιγά-σιγά από την καρέκλα του και σέρνοντας τα πόδια του πάει να φέρει τη στρογγυλή σφραγίδα... Φυσικά ο εκνευρισμός μου είναι αντιστρόφως ανάλογος της ηλικίας τους!

4. Η γκρίνια. Δεν το αντέχω το 'μπούρου, μπούρου', απλά δεν το αντέχω! Θες κάτι? Διαφωνείς με κάτι? Μου λες την άποψη σου και εγώ θα το σκεφτώ και αν αξίζει τον κόπο θα το λάβω υπόψην μου. Αν αρχίσεις να μου το ψέλνεις από το πρωί μέχρι το βράδυ απλά θα κατεβάσω ρολά.
Σε αυτό το σημείο έχω μια απορία: Η γκρίνια είναι απαραίτητο γυναικείο/μητρικό αξεσουάρ? Πού να κάνω αίτηση να το αποποιηθώ?

5. Η κουτοπονηριά & η κατινιά. Αυτοί οι τύποι που σου λένε πόσο σε πάνε και στη γειτόνισσα επισημαίνουν πόσο καθίκι είσαι, που σου κλέγονται πως δεν τα βγάζουν πέρα και έχουν περιουσίες, που δε σου λένε πως το ΣΚ πήγαν εκδρομή αλλά αντίθετα τονίζουν πως είναι συνεχώς κλεισμένοι μέσα, που κάνουν μεγάλους σταυρούς στην εκκλησία και στο τέλος της λειτουργίας ξέρουν ποιά τρίχα των μαλλιών σου δεν ήταν τελείως ισιωμένη, ...

Ορίστε με κάνατε να τα θυμηθώ και να βγω από τα ρούχα μου! Πώς θα δουλέψω τώρα?
Για να δω και τα πέντε πράγματα που εκνευρίζουν τους Κακό λύκο, Nelli, stavroula, skouliki και Γιώργο Τ.. Φυσικά όποιος άλλος θέλει μπορεί να μας πει και τις δικές του εκνευριστικές ιστορίες! ;)