Thursday, February 26, 2009

Πού πας ξυπόλητη στη Salsa?

Κάνω χρόνια χορό... Καλά μη φανταστείτε τίποτα φαντεζί και επαγγελματικό! Μπορεί να είμαι καλή, μπορεί και όχι. Εγώ πάντως συνεχίζω να κάνω χορό επειδή με διασκεδάζει, με εκτονώνει, επειδή με εκφράζει η κίνηση, και ίσως επειδή τα 'παίρνω' εύκολα. Μια φορά μου δείχνεις το βήμα και πάει το έμαθα! Δε με έχει αποπάρει και κανένας δάσκαλος να μου ρίξει το ηθικό οπότε συνεχίζω ακάθεκτη να κάνω χορό...

Ξεκίνησα από μικρή ηλικία με παραδοσιακά. Οι γονείς μου με έστειλαν για να μάθω να παίρνω τα πόδια μου σε κανέναν γάμο και να μην κάθομαι βιδωμένη στην καρέκλα. Πού να ήξεραν οι άνθρωποι πως δε θα με μάζευαν καθόλου στην καρέκλα μετά? Τι να πω? Δεν το ελέγχω! Είναι μάλλον στα γονίδια αυτό που μου συμβαίνει, μιας και συμβαίνει και στην αδελφή μου και στις ξαδέλφες μου. Πώς να το περιγράψω? Είναι κάτι σαν 'Βάλατε μουσική? Φέρτε μου πίστα και αφήστε με εκεί μέχρι να λιώσει η πατούσα!' :)

Μεγαλώνοντας είπα να στραφώ σε κάτι διαφορετικό. Είπαμε πως τα παίρνω και εύκολα οπότε ένιωθα πως ήξερα αρκετά: είχα μάθει και πελοποννησιακά, και ηπειρώτικα, και θρακιώτικα, και κρητικά, στα ποντιακά υστερούσα κάπως, αλλά ήταν που δε με εξέφραζαν τόσο... Οπότε το γύρισα σε λαϊκά και αργότερα αφοσιώθηκα σε λάτιν και ευρωπαϊκά. Τότε που δεν ήταν της μόδας ακόμα! Γιατί μετά
έγινε πολύ 'ιν' και γέμισαν οι σχολές μαθητές και πατάγαμε ο ένας τον άλλον!

Έκανα εκεί τα ChaCha μου, τα Mambo και τα Rumba μου, έμαθα και Salsa και έτρεχα σε πάρτυ της σχολής και ξεσάλωνα μέχρι τις πρώτες πρωινές ώρες, λίωναμε σόλες μαζί με άλλους ομοιο-παθούντες... Ωραία βράδια, γεμάτα από μουσικές, κίνηση και χαμόγελα!

Τον τελευταίο χρόνο ήμουν λίγο εδώ και λίγο εκεί, με μια βαλίτσα στο χέρι, χρόνο για άλλα και άλλα δεν είχα, το χορό θα κοίταγα? Έκανα βέβαια κάποιες απόπειρες κατά διαστήματα να συνεχίσω να χορεύω (μιλάμε για εθισμό!), αλλά στέφηκαν με αποτυχία. Έψαχνα και εγώ να βρω άκρη στη Γερμανία χωρίς να ξέρω τη γλώσσα, τι περίμενα? Ως και σε σχολή oriental πήγα με δασκάλα από την πηγή του oriental, αλλά αυτό το είδος ομολογώ πως δεν το έπαιρνα εύκολα :)

Αφού εγκαταστάθηκα μόνιμα στην πόλη μου, έπιασα δουλεια και βρήκα σπίτι, σκέφτηκα πως είναι η ώρα να επιστρέψω στο χόμπυ μου. Ρωτάω από εδώ, ρωτάω από εκεί, ακριβοθώρητη σου λέει η σχολή χορού σε αυτήν την πόλη! Έχει σχολές, αλλά για τσάμικο, για καλαματιανό κτλ. Μα αυτά τα ξέρω, να σκάσω ήμουνα! Και ξαφνικά, βλέπω στο κέντρο της πόλης αφίσσα για καινούρια σχολή χορού με λάτιν, κινητό ανά χείρας και αμέσως τηλέφωνο! 'Να περάσετε από εδώ να τα πούμε', ακούω μια αισθησιακή φωνή από την άλλη πλευρά της γραμμής. Και βέβαια θα περάσω!



Άνοιξε η πόρτα και η αισθησιακή φωνή πήρε μορφή... Δεν ήταν απλά μια εικόνα, ήταν Η εικόνα! Μιλάμε για ΤΟ σώμα, ΤΟ στυλ, ΤΗΝ κίνηση! Οι υπόλοιποι δάσκαλοι που είχα ήταν γήινοι, αυτή πάλι όχι. 'Πού πας βρε!', είπα στον εαυτό μου, 'Εσύ μπροστά της είσαι γουβαρελάκι, δεν είσαι άνθρωπος! Άντε να μου χαθείς που θες να το παίξεις και χορεύτρια!'. Δεν είπα τίποτα περί αγάπης για το χορό και χρόνιας ενασχόλησης μου. Στους αρχάριους μπήκα και το έπιασα πάλι από την αρχή... Βρε τι τραβάμε και εμείς οι κοινοί θνητοί!

Monday, February 23, 2009

Ταξιδεύοντας σε άσπρες νιφάδες

Κάποιος καλός κύριος είχε κέφια πρωί-πρωί! Άκου που σου λέω! Ή μήπως να ήτανε κυρία?
Πήρε μεγάλα σακιά με βαμβάκι, σκαρφάλωσε στις ταράτσες των σπιτιών, και άρχισε να το κόβει σε τούφες και να το σκορπίζει το βαμβάκι του...
Και κοίτα, βαμβάκι παντού, βαμβάκι να αιωρείται πάνω από ολόκληρη την πόλη! Μεγάλες τούφες από βαμβάκι να χορεύουν ρυθμικά στον ουρανό, να κάνουν φιγούρες και τελικά να προσγειώνονται σαν άλλες 'Μαίρη Πόπινς' στις στέγες και στους δρόμους... Κοιτάει κανείς το χορό του βαμβακιού και νομίζει πως η πόλη έχει γεμίσει με ήχους! Είχε κέφια ο άτιμος ο κύριος (ή μήπως να ήτανε κυρία?) και θέλησε να μας κάνει να χαρούμε πρωί-πρωί...



Γύρισα κάποια χρόνια πίσω σήμερα, τότε που ακόμα ήμουνα παιδί... Σε εκείνα τα πρωινά που ξυπνούσα για το σχολείο και έξω από το παράθυρό μου έβλεπα χιόνι παντού, χιόνι να πέφτει κάτασπρο και να μεταμορφώνει την πόλη σε μεγάλο ζαχαρωτό... Τρέλαινόμασταν όλα τα παιδιά να παίξουμε με το χιόνι! Μποτούλες ζεστές, μπουφάν χοντρά και μακριά, σκούφους, γάντια και έτοιμα για να φτιάξουμε τον δικό μας κόσμο από ανθρώπους με πορτοκαλί μύτες...

Πονηρούλη κύριε! Πώς στο καλό να συγκεντρωθούμε τώρα στη δουλειά? Πώς στο καλό να κοιτάμε την οθόνη και τα χαρτιά και να μην έχουμε στραμένο το βλέμμα έξω από το παράθυρο? Και εσύ να συνεχίζεις να σκορπάς το βαμβάκι σου στην πόλη...



Σήμερα δε μπορώ να δουλέψω, μόνο να αφήσω τις άσπρες τούφες να με ταξιδέψουν μπορώ... Και νομίζω πως σε λίγο με μποτούλες ζεστές, μπουφάν χοντρό και μακρύ, σκούφο και γάντια θα βγω να φτιάξω τον δικό μου κόσμο από ανθρώπους με πορτοκαλί μύτες :)

Καλή εβδομάδα!

Thursday, February 19, 2009

Χαμόγελο ευγενείας

Έλειψα αρκετές μέρες από την παρέα μας... Τι να κάνω? Δε με αφήσανε να πάρω ανάσα! Ταξίδια τη μια, οικογενειακές συγκεντρώσεις την άλλη, επαγγελματικές συναντήσεις την τρίτη,... Ουφ, με φάγανε τη γυναίκα! Με φάγανε οι δρόμοι, η ορθοστασία και το χαμόγελο ευγενείας! Αυτό το τελευταίο είναι όπως ο πλυθηντικός ευγενείας, το χρησμοποιείς γιατί έτσι πρέπει. Χαμόγελο που κολλάει στη μούρη ό,τι και να ακούς, πάει παρέα με συγκατανεβατικό γνέψιμο, και συνήθως ακολουθείται από εσωτερικά γρυλίσματα...

"Έφτιαξα επίσημο φαγητό μιας και θα ερχόσουν! Λαχανοντολμάδες!", η πεθερούλα.
Χαμόγελο ευγενείας εγώ (παρέα με συγκατανεβατικό γνέψιμο φυσικά), και γρύλισμα του στυλ "Τώρα τι κάνουμε που σιχαίνομαι το λάχανο μαγειρεμένο?".

"Χμ, μάλλον καλή είσαι τώρα... Βέβαια αν έχανες και κανένα κιλό ακόμα καλό θα σου έκανε!", η φίλη της πεθερούλας.
Χαμόγελο ευγενείας εγώ (παρέα με συγκατανεβατικό γνέψιμο φυσικά), κοκκινιστά και γαλακτομπούρεκα να τριγυρνούν στο μυαλό μου και σκέψεις του στυλ "Θα γίνω φάλαινα να σου μπω στο μάτι!".

"Καλύτερη είσαι με ίσια τα μαλλιά", η θεία.
Χαμόγελο ευγενείας εγώ (παρέα με συγκατανεβατικό γνέψιμο φυσικά), και γρυλίσματα του στυλ "Τι να κάνω δηλαδή που ο Θεούλης με έφτιαξε με μπούκλα? Μήνυση?".

"Δε είναι career-oriented η δουλειά που διάλεξες", ο δάσκαλος.
Χαμόγελο ευγενείας εγώ (παρέα με συγκατανεβατικό γνέψιμο φυσικά, εδώ έριξα και ένα διαπεραστικό βλέμμα), και σκέψη του στυλ "Και τι να έκανα άνθρωπε μου? Να έμενα εδώ να σπουδάζω αιωνίως μαζί σου και να πουλάω στις λαϊκές τα Σάββατα τα βιβλία για να ζήσω?".

...

Άνοιξα την πόρτα του σπιτιού μου εχτές και μου φάνηκε παράδεισος!
Και να' μαι παλι εδώ...
Άντε και συνέρχομαι σιγά-σιγά και χαμογελώ κανονικά ;)

Την καλημέρα μου σε όλους!

Friday, February 13, 2009

Τρέχουμε λέμε!


Δεν καθόμαστε, δεν προλαβαίνουμε! Πού πας βρε φιλαράκι με την εφημερίδα παραμάσχαλα? Έχεις ελεύθερο χρόνο? Και εγώ γιατί δεν έχω καθόλου! Πιστεύω πως πρέπει να επιβληθεί κομμουνισμός στον ελεύθερο χρόνο, να τον μοιραζόμαστε ισάξια μεταξύ μας! Αλλιώς δε με βλέπω καλά... Σας αφήνω, δεν προλαβαίνω λέμε!

Την καλησπέρα μου σε όλους:)

p.s. Όποιος γνωρίζει τη φόρμουλα επιμήκυνσης της μέρας παρακαλώ να επικοινωνήσει άμεσα μαζί μου!

Sunday, February 8, 2009

Άντε βρε Πέτρο, τρέχα επιτέλους να ησυχάσει ο δόλιος ο γέρος!

Τα λέει ο Λαζόπουλος (και επιμένει) για τις εμμονές τις γριάς, αλλά και ο γέρος δε σου πάει πίσω! Με διαφορετική θεματολογία (και φρασεολογία) βέβαια σε σχέση με τη γριά, αλλά άμα του κολλήσει κάτι στο μυαλό, τρέχα να του το ξεκολλήσεις μετά... Βρε, θα μείνει εκεί στο μυαλό του εις τους αιώνες των αιώνων! Άσε που ό,τι πιστεύει το διεκδικεί, το αμύνεται, το φωνάζει! Μπορεί και να το υπερβάλει κάπως, αλλά τι να τον κάνεις? (Σημ.: Όταν λέω γέρος δεν αναφέρομαι σε κάποιον συγκεκριμένα, αλλά στο σύνολο τους.) Την αφορμή την αποκόμισα αυτό το Σάββατο και η ιστορία μου έχει ως εξής.

Το Σάββατο που μόλις μας πέρασε το τράβαγε η μέρα το γήπεδο. Είχε ωραίο καιρό, ήταν απογευματινός ο αγώνας, και έπαιζαν ομάδες Α' Εθνικής μεν, 'low profile' δε, οπότε και φτηνό ήταν το εισιτήριο και δεν προβλέπονταν τίποτα έκτροπα. Γιατί να μην πάμε να δούμε λίγη μπάλα, να στηρίξουμε και την ομάδα της πόλης μας?

Σε κάτι ντέρμπι που έχω πάει στο παρελθόν, ντέρμπι σου λέει είναι πλήρωσε ντάγκα της ντούγκα της έναν σκασμό λεφτά για το εισιτήριο. Τι να κάνω και εγώ? Λόγω της μόνιμης οικονομικής κρίσης που περνώ, θεσούλα στο πέταλο που είναι και το πιο φτηνό. Μπορεί να μην είχα την καλύτερη δυνατή θέα σε όλο το γήπεδο, είχα όμως την ικανοποίηση να βλέπω τον Νικοπολίδη (πρώην τερματοφύλακα, νυν κηπουρό) να κάνει διατάσεις, ήμουν και στην πηγή των συνθημάτων και ήταν όλα μια χαρά!

Αυτό το Σάββατο όμως ήταν ευκαιρία! Όπου και να καθήσεις σου λέει ίδια τιμή το εισιτήριο! Αγοράζω και εγώ εισιτήριο ακριβώς στη μέση, φάτσα μόστρα είχα τον κύκλο στο κέντρο του γηπέδου! "Τώρα", σκέφτηκα, "θα έχω οπτική επαφή με όλες τις φάσεις και την καλύτερη άποψη ever για τον αγώνα".

Μετά τον πρώτο ενθουσιασμό και πριν ακόμα αρχίσει το παιχνίδι, ρίχνω μια ματιά γύρω τριγύρω και διαπιστώνω πως ο μέσος όρος ηλικίας των συν-φιλάθλων μου είναι τουλάχιστον 30 χρόνια πάνω από την ηλικία μου. Μου φάνηκε κάπως, αλλά δε βαριέσαι... Εγώ καθόμουν ακριβώς στο μέσο του γηπέδου! "Το πολύ πολύ να παρακολουθήσω τον αγώνα χωρίς συνθήματα, σα σε κυριακάτικη λειτουργία. Έτσι και αλλίως δεν είναι ντέρμπι...", σκέφτηκα. Όταν μάλλιστα ήρθε και ο πρόεδρος της ομάδας και έκατσε 2 σειρές πίσω μου χαμογέλασα με ικανοποίηση. Ίσως μέσα μου να πίστεψα κιόλας πως θα με δει η μάνα μου στην tv...

Οι παίκτες και οι διαιτητές μπαίνουν στον αγωνιστικό χώρο... Ο διαιτητής σφυρίζει την έναρξη του αγώνα. Ο γέρος φωνάζει αγριεμένος, "Βρε άι στο διαολό παλιό-Πόντιε". (Σημ.: Ο διαιτητής είναι από το Κιλκίς.) Τι έγινε βρε παιδιά? Έγινε κάτι που δεν είδα? Τι στο καλό έκατσα στη μέση του γηπέδου? "Μάλλον τον βρίζουν έτσι προληπτικά", σκέφτηκα, "για το γούρι που λέει ο λόγος". Οι παίκτες τρέχουν. "Έλα Πέτρο, τρέχα Πέτρο, γιατί δεν πιάνεις τη μπάλα να τους αλλάξεις τα φώτα Πέτρο?", ο γέρος. Ααα, δε θα τα πάμε καλά! Πρώτα από όλα ποιός είναι αυτός ο Πέτρος, και έπειτα γιατί τέτοια εμμονή? (Σημ.: Είμαι καινούρια στην πόλη και δεν την ξέρω καλά την ομάδα.) Ανοίγω γρήγορα-γρήγορα το φυλλάδιο που βρήκα στο κάθισμα μου. Έχει τα ονόματα των παικτών. Μάλλιστα, ο Πέτρος είναι ο ομορφούλης με το νούμερο 15 στη φανέλα και παίζει μέσος. Τον βλέπω και κινείται από την αριστερή πλευρά του γηπέδου. Για να συγκεντρωθώ τώρα στον αγώνα... Την μπάλα την έχει επιθετικός της αντίπαλης ομάδας, έχει στριμώξει την άμυνά μας από τα δεξιά. "Έλα Πέτρο, τρέχα Πέτρο, αυτός είναι βλάκας ρε Πέτρο, πάρτου την μπάλα Πέτρο!", ο γέρος. Μα συγγνώμη τον βλέπει τον Πέτρο? Το ότι ο Πέτρος είναι τελείως εκτός φάσης το έχουμε αντιληφθεί? Σουτάρει ο επιθετικός της άλλης ομάδας, βγαίνει (ευτυχώς) άουτ η μπαλιά του. "Ου να μου χαθείς παλιο-Πόντιε", ο γέρος. "Μήπως βλέπουμε άλλον αγώνα με το γέρο?", αναρωτιέμαι. Κάνουμε επίθεση και ο επόπτης δείχνει τον παίκτη μας (δικαίως) σε θέση οφ-σάιντ. "Βρε Πέτρο πάρε τα πόδια σου ρε!", ο γέρος. [...] Και όσο προχωρούσε ο αγώνας άναβε ο γέρος, εμπλόυτιζε τη φρασεολογία του ο γέρος, τα άκουγε ο διαιτητής και ο Πέτρος έπρεπε by default να είναι μέσα σε όλες τις φάσεις! Τι τους πληρώνουν 11 παίκτες στην ομάδα??? Μέχρι να τελειώσει ο αγώνας ένιωθα πια σαν τον Κόκκορα του Αρκά: Όλη η ζωή μου μια μοναχική πορεία...

Tuesday, February 3, 2009

Τώρα εγώ φταίω που δε θέλω άλλη αναζωογόνηση?

Αααααχ αναζωογονητικό που είναι το δροσερό τ' αεράκι! Λάμπει η επιδερμίδα, καθαρίζει το μυαλό, φρεσκάρεται η σκέψη... Δεν το έχετε νιώσει ποτέ? Να θέλετε να την αφήσετε την ατμόσφαιρα την αποπνικτική, να θέλετε να σας χτυπήσει στο πρόσωπο ο δροσερός αεράς? Και μετά να γίνεστε άλλοι άνθρωποι!

Είμαι πολύ τυχερή! Εντάξει, όλοι που δουλεύουμε και σπουδάζουμε εδώ είμαστε τυχεροί! Εδώ και 2 μέρες είμαστε τόσο τυχεροί! Και αν όλα πάνε καλά μπορεί να κρατήσει παραπάνω η τύχη μας...

Κάθομαι εδώ και δουλεύω και αέρας δροσερός έχει πλημμυρίσει όλο το δωμάτιο. Έλαμψε η επιδερμίδα μου, καθάρισε το μυαλό μου, είναι φρέσκια τώρα πια η σκέψη μου... Είναι τόση η δροσιά! Τα χέρια αποκτούν ένα ελαφρύ γαλάζιο χρώμα, τα νύχια γίνονται μωβ, που άλλωστε είναι και της μόδας, τα πόδια μουδιάζουν σιγά-σιγά, ρίγη περνούν από πάνω εως κάτω στη ραχοκοκαλία μου... Ααααχ τι ωραία δροσιά!

Οι διάδρομοι του πανεπιστημίου είναι τόσο φρέσκοι! Οι άνθρωποι έχουν αρχίσει να πηγαίνουν τροχάδην... Έτσι όλοι σε εγρήγορση, αυτός είναι ο σκοπός του πανεπιστημίου!

Βέβαια, δεν έχω στο μυαλό μου ξεκαθαρίσει αν 5' αρκούν για να σε αναζωογονήσει ο δροσερός αέρας, ή απαιτούνται 5 μέρες... Τι να πω?
Να αγοράσουμε πάντως πετρέλαιο παίζει ή από αύριο να φέρω τη στολή του σκι μαζί?

Sunday, February 1, 2009

Γιατί δεν τρώμε κάτι βρε παιδιά?

Παρέα από τα παλιά, από τα μαθητικά τα χρόνια δηλαδή, βρισκόμαστε που και που (οκ συχνά, αλλά για να δώσω ένας ύφος κάπως νοσταλγικό ;)) και πίνουμε τον καφέ μας, λέμε τα νέα μας, πειραζόμαστε, γελάμε,... Άνθρωποι διαφορετικοί, μα τι σημασία έχει? Φύγαμε, σπουδάσαμε, ταξιδέψαμε, είδαμε, και πάλι πίσω εδώ από όπου ξεκινήσαμε να βρισκόμαστε να πιούμε τον καφέ μας, να πούμε τα νέα μας, να πειραχτούμε, να γελάσουμε...

Πρώτος από όλους (λόγω ύψους μάλλον) ο Η, δικηγόρος της παρέας. Με προσοχή τα σχόλια παιδιά γιατί ξέρει καλά από δικογραφίες! Από ότι ακούω δηλαδή... Το πιο formal ντύσιμο, ύφος μπλαζέ (όταν κοιτάει άλλους;)), λέει πως τρέχει από πόλη σε πόλη, από γραφείο σε γραφείο, και πως δουλεύει ως αργά... Μα εγώ διαπιστώνω πως πάντα έχει χρόνο για καλή παρέα! Χμ, δε μας τα λέει καλά μου φαίνεται! Εμμονή της παρέας να τον δει γαμπρό στα σκαλιά της εκκλησίας...

Έπειτα ο Γ, εν δυνάμει ψυχίατρος (αχρίαστος να είναι!), πνεύμα ανήσυχο, με τάσεις καλλιτεχνικές, ο φιλόσοφος της παρέας. Έχει συνήθως ύφος σοβαρό, σκεπτόμενος μοιάζει συνέχεια. Για όσους δεν τον ξέρουν!;) Δε μιλάει συχνά, αλλά όταν αποφασίζει να μιλήσει... Τα χάπια σας τα πήρατε γιατρέ μου? Εμμονή της παρέας να τον δει χορευτή σε μπαρ για πλούσιες κυρίες...

Ο Δ, γιατρός (Θα ήθελε, μην υπερβάλουμε κιόλας! Βοηθός και πολύ του είναι:Ρ), παντρεμένος με παιδί, και φανατικός ολυμπιακός. Το πιο ζωηρό μάτι της πόλης! Με διαφορά... Παίζει καλή μπάλα, βγάζει πολλά λεφτά, έχει συνήθως χαμόγελο στα χείλη, μάλλον κριτικό... Εμμονή του να δει μια μέρα το γιο του κορυφαίο ποδοσφαιριστή...

Ο Κ, λίγο από οικονομικά λίγο από διοίκηση, είναι και που δεν τα καταλαβαίνω καλά αυτά... Χρόνια ξενιτεμένος, υποστηρίζει πως έχουν δει πολλά τα ματάκια του και ακούσει άλλα τόσα τα αυτάκια του. Μάλλον εκεί οφείλονται οι μοναδικοί γκρίζοι κρόταφοι της παρέας! Εμμονή του να γίνει μια μέρα ιδιοκτήτης νησιού με 13 γράμματα...

Τέλος, ο Π, ο ράφτης μας. Λόγω επαγγέλματος, σταθερή αξία στην πόλη... Έχει πάντα πολύ δουλειά, είναι σκυμμένος πάνω από τις μηχανές του από νωρίς το πρωί ως αργά το βράδυ, έρχεται σκαστός για έναν καφέ, δεινός σκιέρ και ενίοτε μηχανόβιος. Εμμονή του να βρει 1 νύχτα ολόκληρη για να κοιμηθεί σαν τον άνθρωπο...

---------------------

Είναι Σάββατο απόψε, βγήκαμε να τσιμπήσουμε κάτι, και μετά να πάμε για τα ποτά μας. Είναι ήδη οι 2 στην ταβέρνα, συρρέουμε οι υπόλοιποι με το πάσο μας... Τι να κάνουν τα παιδιά? Να πάρουν ένα κρασί να έχουν να τους περνάει η ώρα μέχρι να μαζευτούμε οι υπόλοιποι οι αχαϊρευτοι! Μα ξεροσφύρι το κρασί? Μην πάθουν και τίποτα τα παιδιά! Να πάρουν μια σαλάτα, ένα ορεκτικό τέλος πάντων να τους περνάει η ώρα μέχρι να μαζευτούμε οι υπόλοιποι οι αχαϊρευτοι! Μα τι να τους λέει ένα ορεκτικό και μια σαλάτα ολόκληροι μαντράχαλοι? Να πάρουν μια ποικιλία κρεατικών και όταν μαζευτούμε οι υπόλοιποι οι αχαϊρευτοι παραγγέλνουμε για να τσιμπήσουμε κάτι πριν να πάμε για τα ποτά μας. Φτάνουν άλλοι 2, φτάνει και η σαλάτα με το ορεκτικό. "Είναι μόνο για να τσιμπήσουμε και μετα να πάμε για τα ποτά μας", επισημαίνει κάποιος. Φτάνουν άλλοι 2, φτάνει και η ποικιλία κρεατικών. Μα αυτή ούτε για 'ζήτω' δε φτάνει! Ποιός να πρωτο-τσιμπήσει δηλαδή? "Τι άλλο διαθέτει το κατάστημα?", ρωτάνε οι καινούριοι. Και αναλαμβάνουν δράση, "Φέρε και σαγανάκι, και μανιταρόπιτα, και κεφτέδες όπως και δήποτε, αυτό το νόστιμο το χοιρινό, ακόμα 1 lt. κρασί, άντε και μια σαλάτα γιατί είμαστε σε δίαιτα και λίγο θα τσιμπήσουμε πριν να πάμε για τα ποτά μας". Χαμογελάει η κοπέλα...
- Να πάρουμε και λοκάνικο βρε παιδιά! (Το 'υ' από το 'λουκάνικο' δε λείπει τυχαία! Ενίοτε πάει και με νυχάκι στο μικρό δάχτυλο του χεριού, αλλά εδώ πρόκειται για ντοπιολαλιά ;))
- Μα είσαι καλά? Θα μας πέσουν πολλά!
Ησυχία! Τώρα τσιμπάμε...
Γιατί δεν τρώμε κάτι βρε παιδιά?
- Ε, να πάρουμε και ένα γλυκάκι που τα φτιάχνουν ωραία εδώ!
- Μα όχι πολλά πράγματα! Δε βγήκαμε για να φάμε! Είμαστε σε δίαιτα, τσιμπήσαμε κιόλας...
- Όχι καλέ, έτσι 2 για τη μέση, να φύγει η 'λαδίλα' που λέει ο λόγος...
Ησυχία! Τώρα τσιμπάμε...
Γιατί δεν τρώμε κάτι βρε παιδιά?
...
Ποιος πηγαίνει τώρα για ποτό? Έχω ΕΝΑ φούσκωμα...



Στην παρέα που με έκανε να γελάσω και απόψε...
(Και να πάρω και 1 κιλό, αλλά άξιζε τον κόπο ;))

Καλό μήνα να έχουμε!