Thursday, January 29, 2009

Το κοπί τη πίτα

Είναι οι μέρες τώρα που τα σηκώνουν τέτοια events! Καθότι μόλις μπήκε η νέα χρονιά και είθισται (άκουσα πολλές ομιλίες και έχω μπει στο πνεύμα ;)) για το καλό του χρόνου να μοιράζονται απλώχερα ευχές, χαμόγελα, και πίτες. Κοπή πίτας από τη χορωδία της πόλης, κοπή πίτας από τον σύλλογο δασκάλων, το σύλλογο τραπεζοϋπαλλήλων, περιπτεράδων, ατόμων μου έχουν μπακάλικο στο νότιο κομμάτι της πόλης, το σύλλογο ατόμων που τους αρέσει το ούζο και εκείνων που αρέσκονται στο να το συνδυάζουν με γαύρο μαρινάτο κτλ. κτλ. Οι ανακοινώσεις, οι εκδηλώσεις και οι συναθροίσεις με αφορμή την κοπή της πίτας κρατούν μέχρι και τις Απόκριες. Κάθε σύλλογος, ανάλογα με τα μέλη του και τον προϋπολογισμό του, ανάλογα με το κύρος του (στην τοπική κοινωνία) και την στήριξη που έχει (από τους τοπικούς παράγοντες), οργανώνει εκδηλώσεις με αφορμή την κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας.

Πριν από λίγες μέρες λαμβάνω ανακοίνωση:
"Σας ενημερώνουμε ότι την Πέμπτη, 29 Ιανουαρίου 2009 και ώρα 13:30 μ.μ., θα γίνει η κοπή της πρωτοχρονιάτικης πίτας του Πανεπιστημίου Μπλα Μπλα στην Μπλάπολη.

Παρακαλούμε όπως παρευρεθείτε.
Από την Κεντρική Διοίκηση του
Πανεπιστημίου Μπλα Μπλα"

Από εκείνη τη στιγμή όλοι οι υπάλληλοι του Πανεπιστημίου (οι παλιότεροι από εμένα) συζητούσαν για την κοπή της πίτας.
- Τι έγινε βρε παιδιά? Ξέρετε κάτι που δεν ξέρω?
- Μα τι λες? Δε θα πας?
- Είθιστε?
- Μα παιδί μου έρχεται και ο Δήμαρχος και ο Νομάρχης! Και ο Μητροπολίτης φυσικά! Α, και το τοπικό κανάλι! Σε δείχνουν το βράδυ στο δελτίο των 8!
- Τι λες! Σημαντική εκδήλωση δηλαδή!
- Σημαντικότατη! Εμείς θα πάμε όλες!
(Το γένος δεν είναι τυχαίο ;))
- Ε, άμα είναι έτσι να έρθω και εγώ...
(Τι? Και εγώ μανούλα έχω! Να μη με δει στο δελτίο των 8?)

Ξυπνάω το πρωί (που λέει ο λόγος) και καθώς ετοιμάζομαι να έρθω στη δουλειά θυμάμαι την πίτα. 'Άντε ας μην βάλω σήμερα το ξεβαμμένο τζήν με τα αθλητικά! Για τη φουκαριάρα τη μανούλα μου που θα με δει στο δελτίο των 8...', σκέφτομαι. Βάζω το παντελονάκι μου το υφασμάτινο (το σένιο), το πουλοβεράκι μου το ροζ (για να γράφω στην κάμερα), τα μπαλαρινάκια μου (μην πρηστούν και τα πόδια μου όλη μέρα στο γραφείο!) και έρχομαι κυρία στο γραφείο!

Ώρα 10:00
- Καλημέρα:)
- Θα πας στην κοπή της πίτας σήμερα?
(Καλά ντε, πρώτη κουβέντα πρωί-πρωί!)
- Έτσι λεω...
- (Βλέμμα 'Και έτσι θα έρθεις?') Α, ωραία τα λέμε εκεί.

Ώρα 11:00
Πάω από τη γραμματεία για κάποια έγγραφα. Άνθρωπος παρόν! 'Τι να έγινε, πού να εξαφανίστηκαν όλοι', μονολογώ. 'Καλέ σήμερα είναι η κοπή της πίτας στο κτίριο της κεντρικής διοίκησης', μου απαντάει κάποιος που έτυχε να περνά δίπλα μου. 'Καλά και γιατί εξαφανίστηκαν από τώρα? Χειροποίητη θα είναι η πίτα?', σκέφτομαι αλλά κρατιέμαι.

Ώρα 12:30
Κόσμος πάει και έρχεται στους διαδρόμους...
- Είναι η κοπή της πίτας 1:30. Θα πας?
- Ναι, οπωσδήποτε! Εσύ?
- Έχω μάθημα, έχω πολύ προβληματιστεί... Μήπως να το ακυρώσω?
- Εγώ κανόνισα να πάω μαζί με τα παιδιά από το εργαστήριο Μπλαμπλο.

Ώρα 1:15
Απλά το parking έχει αδειάσει..

Αλλαγή σκηνικού.
Τραπέζι συσκέψεων και η πίτα, η ωραία της ημέρας, να έχει απλωθεί επάνω του φάρδου και του πλάτου. Στο βάθος, από την ανοιχτή την πόρτα ξεπροβάλει φάτσα μόστρα το γραφείο του προέδρου. Πάρε και ένα χαλί 5εκ. παχύ να το ευχαριστηθείς! Τακουνάκια, ξασμένα μαλλιά (κατά προτίμηση ξανθά), μακιγιάζ, γραβάτες και όλοι οι ευυπόληπτοι πολίτες αυτής της πόλης παρόντες: Περιφερειάρχης, Νομάρχης, Δήμαρχος, Αρχιμανδρίτης, νομαρχιακοί και δημοτικοί σύμβουλοι, ... Κάποιον από τους βουλευτές μας δεν είδα και προβληματίστηκα για μια στιγμή, αλλά γρήγορα το ξεπέρασα...
Βρε δώστου τα χαμόγελα, βρε δώστου οι χειραψίες.
- Ω! Και εσείς εδώ?
- Καλή χρονια να ευχηθώ από τα βάθη της καρδιάς μου, πάντα είμαστε κοντά σας, πάντα στηρίζουμε τα περιφερειακά Πανεπιστήμια!
- Μα το ξέρω, με την υποστήριξη σας καταφέραμε να είμαστε εδώ!
Και δώστου χαμόγελα, και δώστου χειραψίες!
Λόγο ο πρόεδρος του πανεπιστημίου, λόγο ο Περιφερειάρχης, λόγους και ο Νομάρχης και ο Δήμαρχος. 'Παιδιά να πω και εγώ 2 κουβέντες???', κανένας δε μου έδωσε σημασία :( Ευλόγισε την πίτα μας ο Αρχιμανδρίτης, ο οποίος σου λέει ήρθε στη θέση του Μητροπολίτη, ο οποίος έλειπε στη σύνοδο της Ρωσίας για την εκλογή νέου Παριάρχη! Ε, αφού ήταν για την εκλογή δικαιολογείται η απουσιά του...
Κόπηκε και μοιράστηκε η πίτα. Και τίκι τάκα τα τακουνάκια, και όρθια από ενθουσιασμό τα ξασμένα μαλλιά (κατά προτίμηση ξανθά), και αψεγάδιαστο το μακιγιάζ, και στο ύψος τους οι γραβάτες, και όλοι οι ευυπόληπτοι πολίτες αυτής της πόλης παρόντες. Το φλουρί έπεσε (σικέ!) στον πρόεδρο του ενός τμήματος. Πέρισυ είχε πέσει στον πρόεδρο του άλλου...
Το τοπικό κανάλι δεν είδα πουθενά! Τι έγινε βρε παιδιά?

Monday, January 26, 2009

Θα κάνω τα μαλλιά μου μπούκλες!

Κυριακή μεσημέρι, μετά από ένα όμορφο γεύμα με (κομματάκι τόσο δα από) το σόι (είμαστε και πολλοί ζωή να έχουμε!), κάθομαι χαλαρή και απολαμβάνω τον καφέ μου. Αν και σκασμένη (έτσι είναι τα παραδοσιακά κυριακάτικα γεύματα με το σόι!) βουτάω μερικά κουλουράκια στον καφέ (πραγματικά το πιστεύω πως τα γλυκά πάνε σε άλλο στομάχι!). Ο ήλιος μπαίνει από τα παράθυρα, ο θείος βλέπει ειδήσεις για τρίτη φορά (τα πιάνει τα κανάλια με τη σειρά), ο μπαμπάς τον έχει πάρει λίγο (πάει ο ύπνος τις Κυριακές τα μεσημέρια), η μαμά και η θεία ξεφυλλίζουν άλμπουμς από τόσο παλιά που ήταν η βάτα ακόμα στη μόδα, και η αδελφή μου έχει βουλιάξει μέσα στον καναπέ τόσο που έχει γίνει ένα με τα μαξιλάρια. Όλα ήρεμα, γαλήνια, χαλαρά...
Και εκεί που έρχονται στο νου μου εικόνες από νούφαρα σε λίμνη, από μαγιάτικα λιβάδια με μαργαρίτες, από θάλασσα που σκάει στο ακρογιάλι ένα αποσήμερο του Αυγούστου....

Μαμά: Πώς θα κάνεις τα μαλλιά σου στο γάμο?
Νταν η ερώτηση κατακέφαλα!
Πώς μπορεί μια ερώτηση να έρθει και σαν βότσαλο να σου την κάνει τη λίμνη σου (και τα νούφαρα της μαζί) άνω κάτω!
Εγω: (Παρακαλώ? Πώς είπατε?)
Μαμά: Θα τα πιάσεις όλα πάνω ή μερικά?
Εγώ: Εεε, δεν ξέρω. Υποθετώ πως θα τα αφήσω φυσικά...
Μαμά: Σιγά μήν πας και αχτένιστη στο γάμο σου!
Θεία: Ε, ναι θα τα μαζέψεις! Τουλάχιστον εδώ μπροστά...
Εγώ: (Μάδισαν με μιας όλες μου τις μαργαρίτες!) Εεεε, δεν το έχω σκεφτεί...
Θεία: Θα αφήσεις και 2 μπούκλες δεξιά και αριστερά να πέφτουν?
Εγώ: (Ωραία αποφασίσαμε το χτένισμα, ας έρθουμε και στις λεπτομέριες! Τα νούφαρα μου έχουν βουλιάξει εντελώς!) Μάλλον δε θα μου αρέσει κάτι τέτοιο...
Θεία: Να αφήσεις και 2 μπούκλες αριστερά και δεξιά να πέφτουν!
Μαμά: Θα βάλεις και κάτι επάνω?
Εγώ: (Τι μου λένε τώρα? Και κόντευε να κοκκινίσει η θάλασσα και με κάνατε να χάσω τη δύση!)
Μαμά: Ε, ναι! Λουλούδια θα ταιριάζουν στο πιάσιμο!

Αυτή η ελληνίδα μάνα, αυτή η ελληνίδα μάνα! Πώς τα καταφέρνει ώρες ώρες να είναι τόσο άκαιρη? Και πάντα με ένα μοναδικό προσόν να με αφήνει άφωνη!
Τι να κάνω και εγώ? Όταν έρθει εκείνη η ώρα, θα κάνω τα μαλλιά μου μπούκλες, θα βάλω και το καλό μου χαμόγελο και θα κορδωθώ. Άλλωστε πάει η μπούκλα με την περίσταση ;)
Και άσε το μυαλό να τρέχει σε νούφαρα και ακρογιάλια. Αυτό δε μπορεί να το προσέξει (ούτε και να το αλλάξει) κανείς! :)

Thursday, January 22, 2009

Με παλτό στο σπίτι...

- Ντριιιν! (το κουδούνι)
- Ναι, παρακαλώ? Ποιος είναι?
- Καλέ άνοιξε, εμείς οι καλοί συγκάτοικοι στην πολυκατοικία είμαστε.
- Καλέ να ανοίξω, γιατί να μην ανοίξω! Βρε καλώς τα τα παιδιά! Τι κάνετε? Πώς είστε? Δε θα περάσετε? Μα γιατί? Α, δεν είστε μόνοι! Πείτε και στην παρέα σας να περάσει!

Τι το ήθελα? Δεν ήταν όποια και όποια η παρέα! Ήταν επιβλητική η παρέα, μεγαλειώδης, αυστηρή, σχεδόν τρομακτική! Πέρασε μέσα σα σύφουνας, γούρλωσα τα μάτια και μου κόπηκε η ανάσα! Βζιιιν μου ήρθε κατακέφαλα η αύρα της παρέας! Βρε τι έπαθα η γυναίκα! Τι τις ήθελα τις ευγένιες? Καλά δεν ήμουν μόνη και ήρεμη? Βέβαια, ήμουν δεν ήμουν ευγενική δε θα το απέφευγα το κακό! Θα έβρισκε και θα τρύπωνε η παρέα, θα χωνόταν κάτω από την πόρτα...

Η παρέα ντυμένη με ωραίους μεγάλους αριθμούς, κοιτούσε την τσέπη μου και κάτι κάρτες τράπεζας που είχα αφήσει στο μπουφέ. Φάνηκε το μνησίκακο χαμόγελο της και εγώ έγινα χλωμή. "Χαθήκαμε!", μου λέει. Ξεροκατάπια... Τα κοινόχρηστα όμως ήταν εκεί και με κοιτούσαν αυστηρά! Ξεροκατάπια (δις)...

Τα έβαλα και εγώ κάτω και έκανα τους υπολογισμούς μου για να κρατάω έναν μπούσουλα με τα οικονομικά:
μηνιαίος μισθός - (ενοίκιο + κοινόχρηστα) = 34 euro.
Χμμμ, οπότε για να είμαι οκ αυτόν το μήνα κόβω το τηλέφωνο (κινητό και σταθερό), σβήνω τα φώτα, κλείνω τις βρύσες και τρώω παξιμάδια που έχουν μείνει από τον προηγούμενο τον μήνα. Not bad! Και μου μένουν και 34 euro... Να τα κάνω αποταμίευση ή να πάω για 2-3 καφέδες? Μην γίνω και τελείως αντικοινωνική!

Και για τον άλλο μήνα η τάση προστάζει 'με παλτό στο σπίτι'. Γιατί δηλαδή να το βγάζουμε το παλτό όταν μπαίνουμε στο σπίτι? Και σίγουρα θα φροντίσω να μένω πιο πολλές ώρες στη δουλειά! Πνίγομαι από την πολύ δουλειά!!! Ιδιαίτερα όταν εκεί η θέρμανση είναι δωρεάν...

Monday, January 19, 2009

Το 2009 αγκαζέ με πολλά χαμόγελα....

Να'μαι πάλι εδώ! Εύχομαι σε όλους από καρδιάς μια πολύ καλή χρονιά, με υγεία και γεμάτη μόνο από λόγους που θα μας κάνουν να χαμογελάμε!

Άργησα κάπως (χμ, 20 μέρες είναι μάλλον παραπάνω από κάπως) να επιστρέψω στην e-παρέα, αλλά μου αρέσει να τραβάω (ή να παρατραβάω:)) τις γιορτές... Για να μη με νομίσετε τεμπέλα, να σημειώσω πως στα εργασιακά μου καθήκοντα επέστρεψα πολύ γρήγορα. Και μάλλιστα με άρπαξαν από τα μαλλιά! Είχα ακόμα τη γλύκα από το μελομακάρονο και μου μίλαγαν για deadlines και έρευνες. Τι να κάνω η έρμη? Ήπια μια γερή δόση νερού να καταπιώ το πνέυμα το εορταστικό, και έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά! Ευτυχώς είχαν μείνει κάτι γλυκάκια στην πιατέλα να διασκέδαζουν τον 'πόνο' μου... Τελικά, πρόλαβα την προθεσμία, πήρα και μια ανάσα αυτό το Σαββατοκύριακο και σήμερα εδώ να σας λέω τα νέα μου...

Από πού να αρχίσω και πού να τελείωσω? Κατ' αρχήν να καταθέσω μια σιγουρία που νιώθω πως αυτή εδώ θα είναι η χρονιά μου! Είναι που μπήκε πολύ παρεϊστικα, είναι που με βρήκε στο καινούριο μου σπίτι μάζι με το έτερον μου ήμισυ, πάντως εγώ τη σιγουριά τη νιώθω! Μένει να αποδειχθεί...

Να συνεχίσω με τα νέα μου. Σε όλες τις γιορτές (για 15 συναπτές μέρες δηλαδή) είχαμε κόσμο στο σπίτι. Έπιπλα μπορεί να μην είχαμε, αλλά από κόσμο είμασταν κομπλέ!:) Αρχικά, φιλοξενήσαμε την (wanna-be) πεθερούλα μου, μαζί με τον κουνιάδο. Ήταν μέρες κομματάκι δύσκολες αυτές... Ο κουνιάδος μια χαρά παιδί είναι δηλαδή, αλλά με τη (wanna-be) πεθερούλα έναν κόμπο στο λαιμό τον ένιωσα η γυναίκα. Να φανταστείς έκανα να φάω κουραμπιέ και 5 μέρες! Πώς να κατέβει το γλυκό? "Είναι που δεν έχω συνηθίσει, πρώτη μου φορά κτλ. κτλ.", σκέφτηκα. "Είναι και η επιβεβαίωση του τραγουδιού 'Ο γιόκας στο τιμόνι και αυτή μπροστά'", σκέφτηκα. Αλλά συνηθίζεται ποτέ η συγκατοίκηση (σε σπίτι και σε αυτοκίνητο) με την πεθερούλα? Δεν ξέρω! Εδώ θα ήθελα την ευγενική χορηγεία των βετεράνων στο επάγγελμα...

Δηλαδή δεν έκανε κάτι κακό η γυναίκα (ή έτσι λέω για να ακουστώ καλή), αλλά εγώ ένιωθα σαν να έχω καταπιεί σκουπόξυλο για 10 μέρες! Είναι που δεν έχω συνηθίσει, είμαι σίγουρη! Έχει και ένα θέμα με το 'φαίνεσθαι' η πεθερούλα:
(1) Με ζύγιζε κάθε 2 μέρες να δει αν έβαλα κανένα γραμμαρίο... Για να αρχίσω άμεσα δίαιτα ντε, μήπως και το γραμμάριο γίνει κιλό! Ναι ναι, θέλει να με κατεβάσει με την εθνική γυμναστικής στους επόμενους Ολυμπιακούς!
(2) Με κοιτούσε στα χέρια συνέχεια μήπως και φιλοτιμηθώ να βάψω τα νύχια μου. Δε μπορεί να καταλάβει γιατί τα νύχια μου έχουν χρώμα φυσικό! Η γυναίκα η σωστή πρέπει να έχει συνέχεια τα νύχια της βαμμένα! Και βέβαια λόγω των γιορτών και ένα στρας, ένα σχέδιο, ένα γαλλικό τέλος πάντων είναι Α Π Α Ρ Α Ι Τ Η Τ Ο!!! Ααααχ, δε θα γίνω ποτέ σωστή γυναίκα εγώ!
(3) Χτενισμένο μαλλί = μαλλί κομμωτηρίου. Το ότι βέβαια μπορώ και κυκλοφορώ με μαλλί 'αχτένιστο' εκτός σπιτιού δεν κατάφερα να της το εξηγήσω.
Τέλος πάντων μέρες ήταν και πέρασαν... Άλλωστε κατα βάθος γέλασα πολύ (μόνο που το σκουπόξυλο εμπόδισε το γέλιο να αναδυθεί:))... Όχι, δεν τις αλλάζω εγώ τις μέρες που πέρασα με τη (wanna-be) πεθερούλα!
(Σημ.: Μεταξύ μας αυτό, αλλά μιας και μου έδωσε πολύ υλικό για post, στις ιστορίες που θα γράφω στο μέλλον δε θα λέω 'πεθερούλα', για να μη δίνω στόχο ;))

Με την αναχώρηση της αυτού μεγαλιώτης πεθερούλας, έφτασε κολλητή φίλη από την Πάτρα, και σε απόσταση αναπνοής 2 ζευγάρια φίλων. Σε χρόνο ρεκόρ πετάχτηκαν τα ράντζα, οι στρωματσάδες και οι κουβέρτες και όλοι απέκτησαν και από μια κρεβατοκάμαρα ίσα με το μπόι τους! Από εδώ και πέρα μου άνοιξε και εμένα η όρεξη και έβαλα πολλά γραμμάρια! Πάρα πολλά! Βγήκαμε, τραγουδήσαμε, ήπιαμε, γελάσαμε, πήγαμε εκδρομές, παίξαμε επιτραπέζια, ξανα-βγήκαμε, φάγαμε, γελάσαμε, ... Όμορφα ήταν...
Να και μερικές επισημάνσεις:
(1) Η Βυτίνα, η Δημητσάνα και τα λοιπά χωριά της περιοχής 'καταποντίζονται' από τον κόσμο τα Σαββατοκύριακα, με αποτέλεσμα να χάνουν την γραφικότητα, την ηρεμία και τελικά την ομορφιά τους. Φίλοι επισκέπτες ακούστε τη συμβουλή μου και επισκεφτείτε τα σε εργάσιμες μέρες, θα μείνετε κατάπληκτοι από την ομορφιά!
(2) Μη διστάσετε να δοκιμάσετε τοπικές συνταγές (καγιανάς, λαγωτό, χοιρινό με σέλινα, παστό κτλ.), θα γλείφετε τα δάχτυλα σας! Αφήστε για λίγο κατα μέρος τις δίαιτες και τις (αληθινές) αναφορές κιλών στην πεθερά!
(3) Στο σχήμα Ρασούλη - Περίδη, η νέα τραγουδίστρια Μαρία Παπαλεοντίου εκπλήσσει ευχάριστα με την φωνή της:) Ακούστε την όποτε σας δοθεί η ευκαιρία...

Πολλά και θερμά χαμόγελα για το 2009!