Sunday, April 26, 2009

I' m going to be a bride



Το πήραμε απόφαση, το έτερον μου ήμισυ και εγώ θα παντρευτούμε! Είπαμε να το κάνουμε το βήμα πριν η σχέση μας να πάρει το εφάπαξ, γιατί κοντεύουμε και πλήρεις ενσήμων... Να είμαι ειλικρινής, η ατάκα της αδελφής μου "Τι περιμένεις? Θα έχεις ρυτίδες στο γάμο σου!" νομίζω πως υπήρξε καταλύτης στην απόφαση μας :)

Το είπαμε στους γονείς, μας πέταξαν στα μούτρα ένα "Άντε, καιρός ήτανε!" και μας έδωσαν 50/σέλιδο τετράδιο με ονόματα καλεσμένων. Τα βάλαμε στο excel για να κάνουμε πιο εύκολα το άθροισμα και το delete...

Διαλέξαμε κουμπάρα και της το είπαμε, αναφώνησε ένα "Άντε, καιρός ήτανε!" και άρχισε να κάνει οικονομία. Από όταν τη θυμάμαι αναρωτίεται πότε θα το πάρουμε απόφαση για να μας παντρέψει, εχουν ασπρίσει τα μαλλιά της να μας περιμένει. Με την αξία της θα βάλει το χέρι βαθιά στην τσέπη...

Κλείσαμε το ναό που πήγαινα από μικρό παιδί (παραδοσιακοί γαρ), 'κοσμική ταβέρνα' και φωτογράφο...

Έκλεισα ραντεβού για πρόβα νυφικών, πήγα με συνοδεία αδελφής και κουμπάρας, δοκίμασα επτά φορέματα και διάλεξα το ένα. Αυτό θα πει εύκολος άνθρωπος! Ή άνθρωπος που δεν παίρνει τίποτα στα σοβαρά? (Θα επανέλθω για αυτό με καινούρια ανάρτηση...)

Και τώρα είμαστε έτοιμοι για τη μεγάλη μέρα! Ή σχεδόν...
Φήμες ακούγονται πως μένουν ακόμα πολλά να γίνουν...

Wednesday, April 22, 2009

Χοληστερίνη, σόδες και άλλες πασχαλινές ιστορίες...

Να' μαστε πάλι εδώ... Περάσατε καλά? Χρόνια πολλά με υγεία μας εύχομαι!

Κρήτη έφτασε η χάρη μου για Πάσχα! Κατεβήκαμε με το έτερον μου ήμισυ και πήγαμε στο πατρικό του. Με ανοιχτές αγκάλες μας περίμεναν ο κουνιάδος και η μητέρα. Αυτές είναι υποδοχές;)
Να μείνουμε 7 μέρες είχαμε κανονίσει, κάποια δυσάρεστα συνέβησαν και μείναμε 10 τελικά, πήρα υπερβολικές δόσεις οικογενειακής θαλπωρής. Ουφ!:)

Τη Μεγάλη Εβδομάδα νήστευα, πήγαινα εκκλησία και έπινα καφέ με τη μητέρα. Κορίτσι για σπίτι δηλαδή, τύπος και υπογραμμός! Έτσι όμως, είχανε να λένε τα καλύτερα οι γυναίκες στο χωριό;)
Όσο περνούσαν οι μέρες άρχισε να με πιάνει μαύρη πείνα! Πόσα φρούτα και ψωμί να φας δηλαδής? Προτιμούσα να μην τρώω τίποτα το λοιπόν και να ονειρεύμαι τσουρέκια, γαρδούμπες και κούπες με γάλα. Μαρτύριο μου φάνηκαν οι 2-3 τελευταίες μέρες, ειδικά εκεί που έκοψα και το λάδι, αλλά τότε ήταν που μπήκα σε τζήν παντελόνι νούμερο 29 και αναθάρρησα!

Οι λεπτομέρειες της Μεγάλης Εβδομάδας έχουν να κάνουν ως εξής. Τη Μ. Τετάρτη έκανα το μπάνιο μου, έλουσα τα μαλλάκια μου τα λιονταρίσια και πήγα το απόγευμα να μυρωθώ. "Είσαι η νύφη της κα. Τάδε?", οι γυναίκες του χωριού. Και εγώ κουνούσα το κεφάλι και χαμογελούσα... Άντε πάλι και τώρα διαδίδεται η φήμη στο χωριό (και στα περίχωρα) πως ο γιος της κα. Τάδε πήρε το καλύτερο κορίτσι;) Τη Μ. Πέμπτη άκουσα τα μισά Ευαγγέλια, τουτ' έστιν έφτασα στην εκκλησία την κατάλληλη στιγμή για να μην πρηστούν τα πόδια μου:) Στο τέλος της λειτουργίας μας ευλόγησε ο παπάς με τη λόγχη, πρώτη μου φορά το έβλεπα αυτό... Τη Μ. Παρασκευή γυρίσαμε βολταράκι όλο το χωριό παρέα με τον επιτάφιο, από τις 9 ως τις 11:30 κράτησε η περιφορά... Εκεί να δείτε τους τουρίστες χαρά και φωτογραφίες και τους πιστούς χαμόγελα και πόζες! Το Μ. Σάββατο έφτασα στην εκκλησία σε ημι-λιπόθυμη κατάσταση, αλλά τα κατάφερα και άκουσα τη λειτουργία, άκουσα τις καμπάνες να χτυπάνε χαρμόσυνα και πρόλαβα να δω λίγα πυροτεχνήματα και τον Ιούδα να καίγεται πριν να φύγω τρέχοντας για το σπίτι και να κάνω βουτιά μέσα στην κατσαρόλα! Έφαγα με εγκράτεια βέβαια, γιατί φοβήθηκα μήπως βγάλω το βράδυ βογγώντας. Άλλωστε μέρα φαγητού ξημέρωνε...

Την Κυριακή είμασταν πολύ international παρέα. Και φαγανοί βεβαίως! Παϊδάκια στα όρθια πάνω από τη σχάρα, 2-3 λαδιές στην μπλούζα, αλλά τα αγγλικά αγγλικά. Τι να τους κάνουμε τους Ολλανδούς? Που βέβαια αποδείχτηκαν αντάξιοι μας και ήπιαν κοκκινέλι άφθονο και έφαγαν γαρδούμπες και αναστέναξαν από ευχαρίστηση! Τσιμπήσαμε από τις 12 ως τις 2 πάνω από την ψησταριά, φάγαμε από τις 2 ως τις 4 στο τραπέζι που ήταν στρωμένο στην αυλή του σπιτιού και μετά συνεχίσαμε σε φιλικό σπίτι ως τις 7. Για να δούμε τους φίλους μας πήγαμε εκεί ντε! Τάσεις λιποθυμίας δεν είχα μετά, ένα κάποιο φούσκωμα μόνο. Αυτό θα πει ικανοποίηση! Μετά βέβαια δεν κούμπωνε το τζην παντελόνι νούμερο 29 και απογοητεύτηκα... Το βράδυ πήγαμε με τη μητέρα για βάφλα με παγωτό, μπανάνα και σοκολάτα. Ωχ Παναγία μου! Εγώ μόνο σόδα κατάφερα να πιω...

Τις μέρες που ακολούθησαν είχα τάσεις φυγής... Καλές οι γιορτές, καλή η φιλοξενία, αλλά πού είναι το σπιτάκι μου? Οεο... Είδαμε βέβαια μερικούς καλούς φίλους, χάρηκα και ξεχάστηκα:)

Να' μαστε τώρα πίσω... Και του χρόνου να' μαστε καλά!

Saturday, April 18, 2009

Καλή Ανάσταση!


Εύχομαι σε όλους χρόνια πολλά και καλά, γεμάτα μόνο από λόγους που θα σας κάνουν να χαμογελάτε!
Να περάσετε όμορφα και με καλή παρέα...


Ρίξτε και κανένα τσάμικο! Λόγω των ημερών ντε ;)

Υ.Γ. Άντε να έρθει η ώρα δώδεκα, κοντεύω να λιποθυμήσω από την πείνα :S

Tuesday, April 14, 2009

Box Office

Να' μαι λοιπόν, κάπως καθυστερημένα βέβαια, μετά από πρόσκληση της πονηρούλας της Κοκκινοσκουφίτσας (ξέρει αυτή γιατί;)) να πω 5 ταινίες που μου άρεσαν. Έχω ένα θεματάκι όμως: βλέπω πολλές ταινίες μεν, ξεχνάω τίτλους και ονόματα δε!
"Πώς την λένε αυτήν την ταινία, που παίζει αυτός ο ομορφούλης ντε?"
Χρουτς, χρουτς, ξύσιμο κεφαλιού...
Μα είναι πολλές οι ταινίες που μου αρέσουν, ποιές 5 να πρωτοδιαλέξω?

1. Kill Bill by Quentin Tarantino
Δε μπορώ να αποφασίσω μεταξύ του I & του II...
Γιατί μου αρέσει ο Quentin Tarantino, μου αρέσει η Uma Thurman, ακόμα ακούω το soundtrack...
Να επισημάνω πως ο Tarantino είναι μια 'συνήθεια' που έμαθα και απέκτησα από το έτερον μου ήμισυ;) Σε ευχαριστώ!

2. Old Boy by Chan-wook Park
Μαθήματα σκηνοθεσίας, σοκαριστική αφήγηση, κόβει την ανάσα... Δε μπορείς να το ξεχάσεις μετά!

3. Monsters Inc. by Jill Culton
Γιατί πρώτα από όλα είμαι παιδί;) Μπουου...

4. Léon by Luc Besson
Με τον αγαπημένο μου Jean Reno...
Αυτή η ταινία μάλλον επειδή άγγιξε κάποια ευαίσθητη χορδή μου:)

5. Της κακομοίρας του Ντίνου Κατσουρίδη
Με αξέχαστο Κώστα Χατζηχρήστο και καταιγιστικές ατάκες γέλιου!

Ποιός άλλος θέλει να παίξει?
Μήπως οι K@terin@, everything53, stavroulazerva, marianaonice, korinoskilo?

Wednesday, April 8, 2009

Ένα Σάββατο γεμάτο από (e-)φίλους!

Όλο τα 'η Αθήνα με μπερδεύει' και 'τι θέλω εγώ το χωριατόπαιδο ανάμεσα στους πρωτευουσιάνους' είμαι, αλλά όλο τσουπ εκεί τριγυρίζω τελευταία! Το έχω κάνει το πήγαινε-έλα στην πρωτεύουσα Σύνταγμα-Κολωνάκι ένα πράγμα. Να δείτε που στο τέλος θα γίνω πιο πρωτευουσιάνα από τους πρωτευουσιάνους δηλαδής ;)

Πήρα το λοιπόν το έτερον μου ήμισυ αγκαζέ, φορτώσαμε και στο αυτοκίνητο το καλαθάκι μας με όλα τα καλούδια και την πολυ-αγαπημένη μας καρό βαλίτσα, και να' μαστε Παρασκευή αργά το βράδυ στην Αθήνα. Το σπίτι της αδελφής μου πάντα ανοιχτό και φιλόξενο μας υποδέχτηκε... Πήγαμε από Παρασκευή βράδυ στην πρωτεύουσα για να πιάσουμε το Σάββατο από το πρωί και να προλάβουμε να κάνουμε τις διάφορες δουλειές μας. Ή έτσι νομίζαμε... Αντί για δουλειές, το Σάββατο γέμισε τελικά από ατέλειωτα σούρτα φέρτα στο κέντρο της πόλης με καλή παρέα!

Το πρωί με φίλους από τη Γερμανία που μόλις έφτασαν για πασχαλινές διακοπές στην Ελλάδα. Τι στο καλό δεν αξίζει να αναβάλλεις για λίγες ώρες τις δουλειές και να τους δεις? Ο ηλεκτρικός, με τους μισούς σταθμούς να μη δουλεύουν, μας 'ανάγκασε' σε βόλτα στο κέντρο (κλασσικά με μάτια ορθάνοιχτα), ακολούθησε χαζολόγημα στου Ψυρρή και περπάτημα στο Θησείο ανάμεσα σε δεκάδες πλανόδιους, διαμαρτυρόμενους πολίτες και τουρίστες. Ο ήλιος ήταν θαυμάσια λαμπερός και όλος ο τόπος μύριζε άνοιξη! Ο καφές με θέα την Ακρόπολη ήταν απαραίτητος και απολαυστικά δροσιστικός...

Μεσημέριασε... Ακόμα 2 φίλοι έρχονται να προστεθούν στην ανοιξιάτικη παρέα... Χαμόγελα, πειράγματα, νέα, κουβέντες και μια μπυρίτσα με έναν μεζέ είναι λόγοι για να αναβάλλουμε για ακόμα μερικές ώρες τις δουλειές μας ;)

Απόγευμα Σαββάτου. Οι φίλοι από τη Γερμανία πρέπει να πάρουν το λεωφορείο και να συνεχίσουν το ταξίδι τους. Οι φίλοι από την Αθήνα πρέπει να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Το έτερον μου ήμισυ και εγώ πρέπει να ανηφορίσουμε και να συναντήσουμε τους blogοφίλους Λασπολόγο, Κ@τερίν@, Μ. και Κοκκινοσκουφίτσα. Το πήρα πια απόφαση πως οι δουλειές θα αναβάλλονταν μέχρι το επόμενο ταξίδι στην Αθήνα!

Φτάνουμε στην ώρα μας στον τόπο του ραντεβού, δεν έχουμε ιδέα πώς μοιάζουν αυτοί που θα συναντήσουμε και φυσικά δεν έχουμε σκεφτεί να ανταλλάξουμε τηλέφωνα! Για μια στιγμή, σκέφτηκα να αρχίσω να μιλάω κάπως φωναχτά και να λέω 'Και που λες προχθές ο Λάσπο και η Κοκκινοσκουφίτσα...', κάποιος θα με άκουγε και θα το έπιανε το νόημα;) Βέβαια θα με άκουγαν και δεκάδες άλλοι που θα νόμιζαν πως έχω ξεφύγει από κανένα παραμύθι, αλλά μικρή σημασία είχε :)

Τελικά, δε χρειάστηκε να κάνω κάτι. Με το που έστρεψα το βλέμμα μου στο χώρο είδα ένα ζευγάρι να καταφθάνει και ο νεαρός ήταν ίδιος ο Λάσπο! Πώς τον έχετε φανταστεί? Έτσι ακριβώς ήταν! Ο ιπποπόταμος ο ίδιος :Ρ Μαζευτήκαμε όλοι εκτός από την Κοκκινοσκουφίτσα, καθήσαμε σε τραπεζάκι κοντά στην είσοδο και για την επόμενη 1 ώρα κοιτούσαμε όλο τον κόσμο που περνούσε, και καρφωνόμασταν σε όσους τολμούσαν να κοντοσταθούν. Μήπως κάποιος από αυτούς είναι η Κοκκινοσκουφίτσα ντε! Ας μην επεκταθώ στο ότι οι πιο πολλοί που έτυχε να κοντοσταθούν ήταν άντρες και αρχίσαμε να αναρωτιόμαστε (δυνατά) μήπως η Κοκκινοσκουφίτσα είναι τελικά Κοκκινοσκουφίτσος! Αφού δε μας έβρισε κανείς... :)

Περάσαμε τέλεια εκείνο το απόγευμα, ώρες γεμάτες από κουβέντες και ένα αίσθημα πως γνωριζόμαστε από παλιά! Τουλάχιστον για εμένα...
Η Κ@τερίν@ είναι όμορφη κοπέλα και χαμογελαστή! Η Μ. μια γνήσια Κρητικόπουλα, ευγενική και συμπαθέστατη. Ο Λάσπο... Τι να πω τώρα για τον Λάσπο? Σοβαρός μου φάνηκε αν και ιπποπόταμος, μα μάλλον το έκανε για να παρασυρθώ και να του πω τα μυστικά μου. Κρίμα μόνο που δε γνώρισα την Κοκκινοσκουφίτσα! Ήθελα να την κεράσω και παγωτό...

Η Κ@τερίν@ μας έδωσε και δώρα φτιαγμένα από τα χεράκια της, εμένα ένα κόσμημα για το λαιμό πάρα πολύ ωραίο! Το έβαλα από εκείνη την ώρα και το έβγαλα την Κυριακή το βράδυ:) Να το βγάλω φωτογραφία θέλω και να σας το δείξω...

Επιστρέψαμε σπίτι ίσα-ίσα για να αλλάξουμε και να βγούμε μαζί με την παρέα της αδελφής μου σε μαγαζί με ελληνική μουσική και κρασάκι. Η αδελφούλα μου και μια ακόμα κοπέλα είχαν μόλις πριν λίγες μέρες παρουσιάσει τη μεταπτυχιακή τους εργασία και αυτός ήταν ένας καλός λόγος για γλέντι! Ήπιαμε, γελάσαμε, χορέψαμε, του δώσαμε και κατάλαβε! Αυτά είναι ;) Πάντα τέτοια κορίτσια!

Εξηγώ στη μαμά μου γιατί δεν προλάβαμε να κάνουμε τις δουλειές μας στην Αθήνα το Σάββατο, αλλά δε λέει να το καταλάβει!

Wednesday, April 1, 2009

Μια βλαχοπούλα στην Αθήνα

"Καλάθι μεγάλο γεμάτο με φρέσκα αυγά, λαχανικά εποχής και καμιά κότα μόλις σφαγμένη και ξεπουπουλιασμένη. Βαλίτσα μικρή καρό με 2-3 ρουχαλάκια βαλμένα με τάξη μέσα. Μαλλιά φρεσκολουσμένα και όμορφα χτενισμένα. Τα ρούχα τα καλά μου.
Καλέ, πάω στην πρωτεύουσα!

Φορτωμένη με το καλάθι, με την καρό τη βαλιτσούλα και το καλό μου το παλτό κατεβαίνω από το ΚΤΕΛ. Μου είπανε να κατέβω στην πλατεία με τα τρένα που πάνε από κάτου μας...
Πω πω, πόσος πολύς κόσμος! Πω πω πόσα πολλά αυτοκίνητα!
Τόσα πρόβατα εμείς στο χωρίο μας δεν έχουμε!
Ωχ! Σκάλες που κουνάνε! Πώς να πατήσω το πόδι μου εκεί?
Ας περάσω απέναντι το δρόμο, έχει ταξί, θα του πω να με πάει στης θειάς μου της Ελένης...
Μπιιιιιιιιπ, μπιιιιιιιιιπ!!!"

Σα φιγούρα από παλιά ελληνική ταινία, αυτό αριβώς νιώθω (ή μήπως δε μένω μόνο στο 'νιώθω'?) όταν επισκέπτομαι την πρωτεύουσα...
Και μη γελάτε! Τι να γίνει δηλαδή? Υπάρχουν και παιδιά της επαρχίας, παιδιά που έχουν συνηθίσει να πηγαίνουν με τα πόδια παντού! :Ρ

Την επισκέπτομαι την Αθήνα κάθε φορά με διάθεση τουρισμού, να δω φίλους, να δω την πόλη, να πάω για καφέ, να κάνω ψώνια, να δω θέατρο. Ενθουσιάζομαι με τον περίπατο στην Πλάκα, θέλω να πάρω φωτογραφίες τους 'καλλιτέχνες' στο Θησείο, πίνω καφέδες σε διάφορα σημεία της πόλης, ανοίγω το στόμα διάπλατα άμα δω κάποιον γνωστό να περπατάει δίπλα μου....
Πόσο πολύ πρέπει να γελάνε οι περαστικοί μαζί μου όταν ανοίγω τα μάτια διάπλατα και χαζεύω τον κόσμο με το ίδιο ενθουσιασμό όπως και τις βιτρίνες στην Ερμού! Διάθεση τουρισμού ακόμα και αν έχω δουλειές να κάνω...

Όσο συχνά και να την επισκέπτομαι την πρωτεύουσα, το στυλ πάντως δε λέω να το αποκτήσω! Να περπατήσω δηλαδή με τον αέρα το σωστό, να σταματήσω να χαζεύω γύρω-γύρω σαν το χαζό, να βιαστώ ακόμα και αν πηγαίνω βόλτα τέλος πάντων! Τστστσ, δεν είμαι παιδί για σαλόνια εγώ!

'Μου είπαν πως το ταδε βρίσκεται λέει στην Αγ. Παρασκευή. Πώς φτάνει κανείς εκεί?'
'Είμαι σε έναν δρόμο στο κέντρο που γράφει Ελ. Βενιζέλου, ψάχνω την Πανεπιστημίου, προς τα πού πρέπει να πάω?'
'Κοιτάω όλες τις γραμμές του μετρό, μα στάση Γκάζι δε βλέπω! Τι στο καλό μου έλεγες?'
Ερωτήσεις, ερωτήσεις, ερωτήσεις, ... Και η καημένη η αδελφή μου να προσπαθεί (χωρίς να μου θυμήσει πόσο πολύ ΔΕΝ το έχω!) να μου δώσει τις απαντήσεις μπας και καταφέρω και ξεστραβωθώ και να κυκλοφορήσω καμιά φορά στην Αθήνα σαν την πρωτευουσιάνα τη σωστή! Νομίζω πως οι προσπάθειές της πέφτουν στο κενό... Μα αυτή πώς κατάφερε και μέσα σε λίγο καιρό έμαθε απέξω και ανακατωτά όλη την πόλη με τα τερτίπια της, δε μπορώ ακόμα να το καταλάβω!

Επισκέπτομαι συχνά στην Αθήνα με διάθεση τουρισμού... Την πρώτη μέρα ενθουσιάζομαι, τη δεύτερη μέρα χαμογελάω, την τρίτη μέρα θέλω να πάω σπίτι μου! Τι να κάνω δηλαδή? Αφού σφίγγεται το στομάχι μου (2-3 κόμπους τουλάχιστον!) όταν είμαι σε αυτοκίνητο που κινείται στο κέντρο της Αθήνας, κουράζομαι όταν είμαι στο αυτοκίνητο πάνω από 30' για να μετακινηθώ 10 km!
Πόσο πολύ ΔΕΝ το έχω! Μαζεύω το καλάθι μου, τη βαλιτσούλα την καρό και την αξιοπρέπεια μου και την κάνω και εγώ για το χωρίο...

Καλό μας μήνα:)