Thursday, July 9, 2009

Είναι trend οι Νεφέλες, δεν το ξέρεις?

"Ουάου, θα πάω κι εγώ εκεί που συχνάζει κόσμος της καλής της κοινωνίας! Καλέ να πάρω τη Σούλα να της το πω, είμαι και πολύ κουλτούρα τελικά! Τι να βάλω? Να πάω κομμωτήριο? Πώς είπαμε ότι το λένε το έργο που θα δούμε?"

Με τα εισητήρια ανά χείρας, το μαλλί τούρλα από το ξύσιμο και τα wedges ανα πόδας έσκασε μύτη η λεγάμενη στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου. Ήταν κατενθουσιασμένη! Στην αρχή... Γιατί μετά έβγαλε 2-3 φουσκάλες στα δάχτυλα. Τα wedges δε βολέυουν για περπάτημα πάνω στα αρχαία. "Μπρος στο στυλ, χαλάλι οι φουσκάλες", σκέφτηκε... Παραπάτησε, πήγε να πέσει 2-3 φορές, κρατήθηκε από το μπράτσο του ματσό. Την κοίταξε εκείνος υποτιμητικά. Εμ, για αυτόν είναι εύκολο! Το trend στους άντρες δεν επιτάσσει 8-ποντη σφήνα!

Στη διαδρομή από το πάρκιν προς το θέατρο υπήρχε ομορφιά στο τοπίο. Δέντρα και γαλήνη παντού, ανοίγει το μάτι σου και η καρδιά σου. Ποιός έχει μυαλό τώρα για τοπία?
Είχε και κόσμο πολύ, παιδιά, μεγάλους, οικογένειες, ζευγάρια, τουρίστες. "Α να χαθούνε οι βλάχοι", σκέφτηκε και κοίταξε υποτιμητικά το νεαρό ζευγαράκι με τη βερμούδα και το σανδάλι... Έφτιασε λίγο το μαλλί, φοβήθηκε μήπως είχε κάτσει...

Μπήκαν στον κυρίως χώρο του θεάτρου. Τεράστιος χώρος, καθηλωτικός! Δεν είχε μυαλό όμως για τέτοια! Διαπίστωσε πως οι θέσεις δεν είχαν αριθμούς και έπρεπε να αγωνιστεί για να κάτσει φάτσα μόστρα. Πώς στο καλό να σπεύσει? Πώς να αγωνιστεί? "Ανάθεμα το στυλ και τα wedges!", σκέφτηκε τώρα. Ο ματσό την τράβηξε, με κόπο ανέβηκε τα πέτρινα σκαλιά, έκατσαν, ουφ, είχαν εισητήρια στο κεντρικό διάζωμα, σχετικά χαμηλά ήταν οι θέσεις που βρήκαν. "Είναι ανάγκη να είμαστε τόσο στριμωχτά με αυτούς τους βλάχους?", γρίλισε για το ζευγαράκι με το σανδάλι που βρέθηκε να κάθεται δίπλα τους. "Μπα πανάθεμά την με τούρλα το μαλλί! Πού νομίζουνε πως πάνε?", άκουσε τον κύριο που καθόταν πίσω της να λέει. Σε ποιάν αναφερόταν άραγε?



Πήρε μια ανάσα, οι φουσκάλες την έτσουζαν λίγο, ήπιε μια γουλιά νερό, της έφυγε το κραγιόν. Επανήλθε κάπως ο αρχικός ενθουσιασμός. "Ώρα για φωτογραφίες!", είπε στον ματσό. Τι στο καλό αποδείξεις θα έχει? Μην την περάσει και για ψεύτρα η Σούλα! Χαμόγελα και πόζες... Να στέκεται με πλάτη στο θέατρο, μια ακόμα με πλάτη στις κερκίδες, να χαμογελάει, να έχει ύφος μοιραίο, ...
"Άστο καλό και αυτό το ζευγάρι δεν πάει πιο εκεί!".



Έσκασε μύτη ένας τύπος χοντρός, όλοι άρχισαν να χειροκροτούν. Έκατσε στην κάτω-κάτω σειρά στο κέντρο. Τώρα θυμήθηκε, τον είχε πετύχει στο μεσημεριανό που προσπαθούσαν να μαντέψουν την ηλικία του. "Κακαουνάκη τον λένε και γράφει σουξέ", ενημέρωσε τον ματσό.

Βγήκε ένας τύπος με λευκό σεντόνι και καραμούζα, έβγαλε ήχο στριφνό, θα ήταν 2 ή 3 φορές που το έκανε και μετά χαμήλωσαν τα φώτα και άρχισε η παράσταση.
"Ουάου πρώτη φορά μου συμβαίνει!"
Ένα μπουκέτο από κορίτσια με μούρες κάτασπρες ώς να ήταν πανιασμένες εμφανίστηκαν στη σκηνή, ήτανε λέει οι Νεφέλες.
"Τι να σημαίνει άραγε 'Νεφέλες'?"
Κρατούσαν και ομπρελίνα λευκά... Άρχισαν να τραγουδούν και να κάνουν κινήσεις χορευτικές...
"Καλέ αυτό είναι μιούζικαλ, δεν είναι απλή παράσταση! Θα σκάσει από τη ζήλια της η Σούλα!"
Και μετά άρχισαν να πηγαίνουν και να έρχονται κάτι μαντραχαλέοι... Μιλούσαν πολύ, τα έλεγαν περίεργα...
"Πω πω, πιπέρι! Άντε να χαθούν οι αθυρόστομοι! Η' αυτό τώρα είναι trend, για να ξέρω τι να πω στη Σούλα μεθαύριο..."

Στο τέλος όλος ο κόσμος είχε σηκωθεί όρθιος και χειροκροτούσε. Έκανε κι αυτή το ίδιο! Κι ας είχε βγάλει τα wedges, μα τόση ώρα με τα ξυλοπόδαρα τούμπανο είχαν γίνει τα δαχτυλάκια της. Τα φόρεσε γρήγορα πάλι, μην τη δει και το ζευγαράκι δίπλα και την πει 'βλάχα'! Πολλά είδε, λίγα κατάλαβε... Αλλά είχε τώρα λόγο να παινεύεται για τουλάχιστον έναν χρόνο στη Σούλα για την συμμετοχή της στον πολιτισμό!

Το άλλο πρωί πάντως πήγε σε beach bar, 15 ευρώ το σετ ομπρέλα-ξαπλώστρα, άραξε το κορμί της και πήρε freddo. "Αααααχ αυτό είναι πολιτισμός!", σκέφτηκε με ανακούφιση.



Το άλλο Σάββατο μάλλον θα προτιμήσει lounge-bar για το βράδυ...

Tuesday, July 7, 2009

Με βάρκα το τραγούδι...

Ακούω μουσική στο ραδιόφωνο, μου αρέσει πιο καλά από τα CDs και τα mp3s, δεν ξέρω τι θα έρθει μετά, με εκπλήσσει ευχάριστα συνήθως...

Μεσημέρι καλοκαιριού, τα παράθυρα ανοιχτά, τα στόρια να κάνουν παιχνίδι με τον ήλιο, η ζέστη να προσπαθεί να τρυπώσει αναμεσά τους και ήχοι από τα τζιτζίκια να ανακατέυονται με τους ραδιοφωνικούς τους ήχους.
Νιώθω τυχερή που το γραφείο μου είναι στην εξοχή, με θέα λίγα δέντρα και ένα εξωκκλήσι... Γέρνω πίσω στην καρέκλα, θα νομίζει κανείς πως είμαι εδώ... Μα εγώ με βάρκα το τραγούδι βρίσκομαι μακριά, κάποια χιλιόμετρα μακριά...

Θυμάμαι την αυλή της γιαγιάς, το γιασεμί της, τα γεμιστά της, το κρυφτό με τα παιδιά της γειτονιάς...
Θυμάμαι τις αγκαλιές, τις ερημικές παραλίες, τη δροσιά του νερού κάτω από έναν ολόλαμπρο ήλιο...
Θυμάμαι τις συναυλίες, τα τραγούδια, τα χαμόγελα τις ζεστές νύχτες του καλοκαιριού...
Θυμάμαι την παρέα κάτω από ένα αλμυρίκι, προσατευμένη από την παχιά σκιά του...

Με βάρκα το τραγούδι...

Σου τηλεφωνώ
Οι εφτά νάνοι
Τι είναι αυτό που το λένε αγάπη?

Και τούτα είναι μόνο λίγα από τα πανιά μου...


Υ.Γ. Με έμπνευση τη μουσική της Μαρίνας Λαχανά από το Δεύτερο Πρόγραμμα.