Sunday, December 27, 2009

Πέρδικα με λαχανοντολμάδες

Η πόρτα ανοίγει και φσσσστ ... μεταφορά στο χωρο-χρόνο! Ποιός είπε πως αυτά είναι επιστημονική φαντασία;

Αίθουσα μεγάλη απλωτή, τραπέζια δεκάδες, τραπεζομάντηλα λευκά ενίοτε με τρύπα από τσιγάρο, διακόσμηση ανύπαρκτη, πίστα για να γίνει μεγάλη ζημιά. "Κέντρο διασκέδασης το 2009" είναι η επίσημη περιγραφή του χώρου και της εποχής. Αυτό πριν να ακουμπήσω την μαγική την πόρτα. Μετά;
Φσσστ ... και βρέθηκα σε μπουζούκια της δεκαετίας του '90. Κοίταξα τριγύρω και οι θαμώνες μου το επιβεβαίωσαν. Μαλλί ψιλο-αφανέ οι κυρίες, μια διακριτική χαίτη οι κύριοι. Κομπολόγια περασμένα ωσάν βραχιόλια με συνοδεία μουστακακίων, βάτες παρέα με πούλιες. Σίγουρα κάπου στον χώρο θα είναι ο Ανδρέας. Θα τον ρίξει ο πρόεδρος έναν χορό μόλις εμφανιστεί στην πίστα η Ρίτα.

Καθόμαστε. Τον αβόλευτο έχουν οι καρέκλες! Έχει κάτσει η βάτα και κάθομαι κατευθείαν πάνω στο νοβοπάν. Κομμάτια να γίνει, εδώ μιλάμε για πολλά υποσχόμενη βραδιά!

Έρχεται το "παιδί" ετών καμιά εξηνταριά. "Τι θα πάρετε;", μας ρωτάει. Πριν να προλάβουμε να απαντήσουμε, συμπληρώνει πως "το κατάστημα προσφέρει και εορταστικό μενού". Ζητάμε διευκρινίσεις. Εδώ που απόψε ήρθαμε θα πλερώσουμε x ποσό ανά άτομο πάει και τέλος. Με αυτό το ποσό αντιστοιχεί του καθενός είτε το εορταστικό μενού είτε το 1/4 του περιεχομένου ενός μπουκαλιού. Όλα φαίνονται διαπραγματεύσιμα. Μάλλον υπό την απειλή της οικονομικής κρίσης... Υπήρχε κρίση στα 90's;

Παρέας διένεξη στη συνέχεια.
Τελικά, οι μισοί θα φάνε μόνο οι υπόλοιποι θα πιούνε μόνο. Φωνάζουμε το "παιδί". Του ανακοινώνουμε την απόφαση.

Φτάνει μισό μπουκάλι πέρδικα και ένα πανέρι με ψωμί για αρχή. Στη συνέχεια έρχονται τα παρελκόμενα του ουισκιού και τα ορεκτικά του μενού. Πάνω στο τραπέζι καρότα, φιστίκια αιγίνης, λαχανοντολμάδες και ρώσικη. Έρχεται το σπετζοφάι και το μανούρι αμέσως μετά. Ανακατεύομαι, μα αποφασίζω να γελάσω. Μεταφορά στο χωρο-χρόνο κι εγώ να μην το απολαύσω?

Το πρόγραμμα αρχίζει. Ο φωτισμός έχει χαμηλώσει. Οι θαμώνες τρώνε μπιφτέκια στη σχάρα. Οι μισοί. Οι υπόλοιποι πίνουν πέρδικα κόλα και τσιμπάνε κουνουπίδι με λεμόνι. Η πίστα γεμίζει με καλλιτέχνες. Εκείνοι φοράνε κοστούμια κάπως γυαλιστερά και παπούτσια μόρτικα. Εκείνες φοράνε λίγα. Γυαλιστερά!

Έχει πιαστεί ήδη ο απ' αυτός μου. Τον αβόλευτο έχουν αυτές οι καρέκλες!

Σηκώνεται στην πίστα κύριος με μουστάκι, κομπολόι και κοιλιά. Συνοδεύει κυρία με τα όλα της! Τα στήθη της, τα στομάχια της, τα προγούλια της,... Αναδεικνύεται με στρετς γυαλιστερό ντεπιές, γόβα βιλούδο και μπούκλα στο μαλλί. Χορεύουν τσιφτετέλι...

Πίνω μια γουλιά ουίσκι, πάω να πιάσω ένα φιστίκι και το χέρι μου περνάει ξώφαλτσα από τον λαχανοντολμά. Βολέυομαι στην αβόλευτη καρέκλα και βλέπω την λουλουδού. Ετών 50. Τουλάχιστον.

Ο κύριος με το κομπολόι της κάνει νόημα. Η λουλουδού ρίχνει λέλουδα στην κυρία με το στρετς ντεπιές. Κάνει νόημα και στο "παιδί". Κιβώτιο με σαμπάνιες φτάνει στην πίστα. Μάρκας 'Prive'. Απόψε θα γίνει ζημιά!

Στο βάθος παρέα μόνο από άντρες κάνει σαματά με ζεϊμπέκικα. Βαριά σαν αμαρτία... Τον πρόεδρο δεν βλέπω κι ανησυχώ!

Κάπου στις 4 το πρωί, αφού τελείωσαν οι λαχανοντολμάδες και η πέρδικα (και αφού ο απ' αυτός μου έχει μουδιάσει!), αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στα Χριστούγεννα του 2009. Ανοίγουμε την πόρτα και αναστενάζουμε από ανακούφιση...

Με το καλό να μας βρει το 2010! Να εγκλωβιστώ στα 90's θα μου έπεφτε βαρύ...

Χρόνια πολλά και καλά σε όλους!!!

Wednesday, December 23, 2009

Το μωρό της οικονομικής κρίσης

Τον τελευταίο χρόνο μένω σε σπίτι με νοίκι (ο πατέρας μου τα φταίει που είναι επενδυτής του πνεύματος) ακριβό (ο εαυτός μου τα φταίει που μεγαλωπιάνεται!), δουλεύω στο δημόσιο (κι ο μισθός τρέχει από τα μπατζάκια μου!) και το έτερον μου ήμισυ είναι απλήρωτο 10 μήνες (με άγνωστο χρόνο αποπληρωμής της εργασίας του).

Μάθαμε να μας φτάνει ο μισθός μου μόνο για το νοίκι και 2-3 λογαριασμούς, μειώσαμε τις εξόδους και τα ψώνια μας (έχουμε φτάσει να κάνουμε γενέθλια στα ρούχα μας!) και καταφέραμε (χωρίς κόπο οφείλω να ομολογήσω!) να γεμίσουμε δυο κάρτες visas και άλλη μια american express.

Κι ήταν τότε που σταμάτησα κι εγώ να πληρώνομαι όταν φύτεψα εκείνο το αποτυχημένο λεφτό-δεντρο. Λεφτά δεν είδα, αλλά μάσησα πράσινα φύλλα και τουμπανιάστηκα...
Μπήκα στο δίλημμα να πάρω δανεικά από την τράπεζα (νοικο-δάνειο δηλαδή). Είπαμε, ο πατέρας επενδύει στο πνεύμα! Α ρε πατέρα με τις φιλοσοφίες σου! Με αυτά τα ιδανικά με μεγάλωσες και σε λίγο θα ψάχνω συνταγές με κύριο συστατικό τα βιβλία...

Κι εκεί, στα πρόθυρα του να με λύγισει η οικονομική η κρίση, στα πρόθυρα του να θυσιάσω την ανεξαρτησία μου και να μετακομίσω στο σπίτι των γονιών, να ζεσταινόμαστε από τη ζέστη τους και να τρώμε από το φαγητό τους, το ελληνικό δημόσιο αποφάσισε πως δοκιμάστηκα αρκετά. Πληρώθηκα τους 2 μήνες μου και το δώρο μου, πληρώθηκε και το έτερον μου ήμισυ τους 4 μήνες του (από τους 10) και το δώρο του!

Ω τι θαύμα! Μπορούσα να ξεριζώσω το χαζο-λεφτό-δεντρο και να βάλω επιτέλους κανένα καλλωπιστικό φυτό!
Τρέξαμε να πληρώσουμε τις κάρτες. Τις δυο visas και την american express... Ανάσα.
Είδαμε πως περίσσεψαν λεφτά και αμέσως βγήκαμε έξω για φαγητό 2-3 απανωτές φορές και κεράσαμε τους φίλους μας. Άνθρωποι ξανά. Κοινωνικοί...
Είδαμε πως μας περίσσεψαν λεφτά και πήραμε 4-5 δωράκια Χριστουγεννιάτικα για τους δικούς μας. Και γαλαντόμοι!

Είδαμε πως μας περίσσεψαν λεφτά και βγήκα για εκείνα τα πραγματάκια που είχα σταμπάρει. Τύψεις! Ωχ! Πάμε πάλι. Βγήκα για εκείνα τα πράγματα που είχα σταμπάρει από καιρό. Τύψεις ξανά! Κάτι δεν πάει καλά... Μήπως να δοκιμάσω το ζευγάρι παπούτσια που είχα κατά νου και θα μου έρθει η όρεξη για ψώνια αμέσως μετά? Τύψεις, τύψεις, τύψεις! Απίστευτο! Έχω να πάρω καινούρια παπούτσια έναν ολόκληρο χρόνο και δε βρίσκω τη δύναμη να μπω στο μαγαζί! Τα γονίδια μου! Βοήθεια! Η οικονομική κρίση τα μετάλλαξε!
Ας δοκιμάσω με κάτι που έχω πιο πολύ ανάγκη. Με εκείνη την τσάντα ας πούμε. Την φτηνή. Πλησιάζω το μαγαζί. Κοιτάω την βιτρίνα. Πλησιάζω την πόρτα και απομακρύνομαι γρήγορα.
Την άλλη μέρα ξαναδοκιμάζω. Πλησιάζω το μαγαζί και σπρώχνω αποφασιστικά την πόρτα! Τι θάρρος! Κοιτάω τις τσάντες και νιώθω ενοχές. Σιγά να μην έχω ανάγκη μια καινούρια τσάντα! Την παίρνω μπας και θεραπευτώ.

Το έτερον μου ήμισυ γελάει. Με αποκαλεί το "μωρό της οικονομικής κρίσης" και γελάει. Θα με αφήσει, είπε, αύριο 9:00-21:00 στα μαγαζιά για να μπω στο πνεύμα των γιορτών. Λες να; Για να δούμε... Και μη μου πείτε πως δεν είναι αυτό το πνεύμα των γιορτών! :-D :-D :-D

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Monday, December 14, 2009

Είμαι πίσω κι είμαι Δρ. :)

Ετοιμάστηκα και πήγα μπροστά στους επτά. Ντυμένη σοβαρά αλλά και κομψά, όχι όμως υπερβολικά. Στρατηγικής θέμα... Υπολογιστής, διαφάνειες, προτζέκτορας, όλα έτοιμα και πάμε! Η καρδιά μου νόμισα πως θα σπάσει! Για τις 2-3 πρώτες διαφάνειες. Ξεχάστηκα μετά... Πώς να μην ξεχαστώ? Η διαδικασία ξεκίνησε στις 11:20 και τελείωσε στις 14:30. Έλιωσε η μάσκαρα από την αγωνία της τόση ώρα! Εγώ μόνο που κουράστηκα λίγο στο τέλος... Της είπα να κρατηθεί να μη γίνουμε ομαδικά ρεζίλι, οι βλεφαρίδες μου κι εγώ.
Τρεις ώρες μπροστά στους επτά και μετά, άλλα δεκαπέντε λεπτά έξω από την αίθουσα να τους περιμένω να συνεδριάσουν. Ψόφησα από το κρύο! Το κομψό δεν ήταν καθόλου ζεστό... Η πόρτα άνοιξε και αυτομάτως χαρακτηρίστηκα Δρ. Να θυμηθώ να αλλάξω το κουδούνι!

Νομίζει κανείς πως τρεις ώρες είναι πολλές? Ακολουθήσαν άλλες τέσσερις σε γνωστή ψαροταβέρνα με όχι και τόσο γνωστά φαγκριά. Στην πραγματικότητα για πρώτη φορά τα βλέπαμε. Αυτό δε μας εμπόδισε να τα φάμε! Κι είπαν για τα φανταρικά τους (μα αυτοί οι άντρες σε όποια ηλικία και σε όποια περίσταση???), τα φοιτητικά τους (κολλούσαν με την περίσταση), τα συνεδριακά τους (ίσως το μόνο ενδιαφέρον που ακούσα), το ψάρεμα (κι αυτό κολλούσε με την περίσταση), τους δρόμους του κρασιού, τους δείκτες ανεργίας στην Αγγλία (και στην Αμερική!) και την οικονομική κρίση. Αν δεν ήμουν τόσο κουρασμένη θα είχα υποδυθεί το φαγκρί. Για να μην συμμετέχω! Κι ας με τρώγανε...

Επέστρεψα στο δωμάτιο. Μεταξύ φθοράς κι αυθαρσίας... Επτά ώρες με ΔΕΠ δεν είναι και λίγες! Ήμουν βέβαια Δρ., άλλαξα με κάτι κομψό κι υπερβολικό και βγήκα για ποτό. Στο τσακ την γλίτωσε η παρέα να μην την φάω! Μετά από καμιά δεκαριά κροκοδείλια χασμουρητά έσπευσα στο κρεβάτι μου. Κοιμήθηκα σαν πουλάκι εκείνο το βράδυ. Με 5-6 λιγότερα κιλά ούτε που χρειάζομαι δίαιτα για τις γιορτές!

Πάει κι αυτό, πέρασε... Just call me Dr. :P

Tuesday, December 8, 2009

Όταν θες να γελάσεις, μα οι μύες αντιστέκονται...

Περίπου 6 χρόνια πριν
Παίρνω την απόφαση να ξεκινήσω διδακτορικό. Ούτε εγώ καταλαβαίνω πώς! Να παρατείνω τη φοιτητική ζωή θέλω μάλλον...

Περίπου 4 χρόνια πριν
Τα λεφτά της υποτροφίας (κλασσικά) δε μου φτάνουν. Κάνω 100 διαφορετικές δουλειές για να επιβιώσω. Όπως είναι φυσικό, όλες μισές...

Περίπου 2 χρόνια πριν
Μια ευκαιρία για συνεργασία. Την αρπάζω. Βρίσκομαι για 10 μήνες στη Γερμανία. Το Ινστιτούτο φημισμένο. Οι άνθρωποι έμπειροι. Με παρασύρουν... Προς τα πάνω. Για πρώτη φορά πιστευώ πως κάτι πάει να γίνει...

Περίπου 8 μήνες πριν
"Η δουλειά φαίνεται ολοκληρωμένη", λέει ο δάσκαλος. "Επιτέλους!", σκέφτομαι εγώ. Αρχίζω το γράψιμο... Κείμενα που πάνε μπρος και πίσω. Ακολουθούν μουτζούρες, διορθώσεις, εκνευρισμοί.

Περίπου 2 εβδομάδες πριν
Χτυπάει το τηλέφωνο. Ο αριθμός μάλλον γνωστός. Απαντάω με απορία στη φωνή... Ο δάσκαλος από την άλλη πλευρά. "Βρε βρε σαν τα χιόνια!", σκέφτομαι. Μας έχει φάει η e-επικοινωνία... "Είναι ώρα", μου λέει, "ώρα να παρουσιάσεις το διδακτορικό". Παίρνω ανάσα βαθιά... Μου έρχεται να χαμογελάσω, μα προλαβαίνει και με κυριεύει το άγχος. Τυπώνω το κείμενο. Το στέλνω στους επτά. Αρχίζω να ετοιμάζω την παρουσίαση. Διαφάνειες που πάνε μπρος και πίσω, σχόλια και διορθώσεις. Κλασσικά...

Κι εγώ? Τη μια χορεύω και την άλλη βλέπω εφιάλτες. "Με έχουν στήσει", λέει, "οι επτά της επιτροπής και με έχει λούσει κρύος ιδρώτας!"
Κοιτάω τις διαφάνειες ξανά. Τις διορθώνω. Τις κοιτάω ακόμα μια φορά. Τις διορθώνω ξανά. Τυπώνω πράγματα που πρέπει να διαβάσω. Στοίβες αφημένες σε όλα τα τραπέζια του σπιτιού. Οι ώρες του ύπνου μειώνονται. Δραματικά!

Στα πρόθυρα κατάρρευσης.
Πιστευώ η επιτυχία θα με προλάβει ;)

Wednesday, December 2, 2009

Άδειες τσέπες... Πάλι!

Ήρθε ο καινούριος μήνας. Παρέα με βροχές και χειμωνιάτικη διάθεση. Είπα για μια στιγμη να μπω στο πνεύμα των γιορτών. Να στολίσω και να χαρώ (με τα μάτια μου να κάνουν καρδούλες στο χρώμα του γκι). Η σκέψη εξαφανίστηκε σα λαμποργκινι με τέρμα το γκάζι...

Τι να γίνει? Οι καινούριοι μήνες έρχονται παρέα με κάτι συνοδούς αναποδιασμένους τελείως! Τα πόδια σου κόβονται μόνο που τους σκέφτεσαι, πού χώρος για καρδούλες στο χρώμα του γκι? Λογαριασμοί, νοίκι, κάρτες, άδειο ψυγείο και ... ω του θαύματος άδειες τσέπες!

Για δυο μήνες απλήρωτη εγώ, για καμιά δεκαριά μήνες απλήρωτο το έτερον μου ήμισυ. Τι να κάνω η γυναίκα? Έχω δοκιμάσει να φυτέψω λεφτό-δεντρο, αλλά δεν πιάνει το κόλπο. Όλο κάτι πράσινα φύλλα βγάζει. Άφαντοι οι καρποί!

Και όλο ακούω γύρω μου για ανθρώπους που κάνουν αποταμίευση. Εγώ ούτε 5 ευρώ το μήνα δε μπορώ να ρίξω στον κουμπαρά! Και είναι κι ωραιότατος, ροζ με αυτάκια και σγουρή ουρά... Μα να έχουν στην άκρη 150.000 ευρώ??? Εγώ ούτε 150 φασόλια δε μπορώ να έχω στην άκρη. Έρχονται μέρες και τα φτιάχνω αλάδωτα, δυο μερίδες τις βγάζουν...

Μήπως να ντυθώ τάρανδος ή Άγιος Βασίλης? Έχουν πέραση αυτές τις μέρες...