Monday, December 19, 2011

Ζητείται φόρεμα ριχτό με γκλίτερ

Πότε ήρθε ο Δεκέμβρης, πότε περπάτησε (ή μήπως έτρεξε;), και να που σε λίγες μέρες θα φτάσει στο τέλος του κιόλας. Κι ο χρόνος θα μας αποχαιρετήσει μαζί του. Μα πού να τα καταλάβω εγώ όλα αυτά; Από μέρα σε μέρα λίγο χρόνο να κοιμηθώ ψάχνω, αλλά μου τον παίρνουνε που να πάρει!

- Fri θα κάνεις ένα έξτρα Εργαστηριακό μάθημα για να καταλάβουν τα παιδιά;
- Να κάνω, ευχαρίστως (Λες και δε φτάνουν τόσες ώρες που έχω μάθημα, γκρρρ, που να μην έσωνα!)...
Και κόβει η Fri από τον ύπνο της, διαβάζει την papyrous larous britanika (όχι ολόκληρη, μην είμαστε και υπερβολικοί!), ετοιμάζει παραδείγματα, ασκήσεις, γυμναστικές επιδείξεις (κι ό,τι τέλος πάντων αρμόζει στην περίσταση) και πάει στο εργαστήριο για να καταλάβουν τα παιδιά. Κι εκεί είναι μόνο οι αράχνες να πλέκουν ανέμελα τον ιστό τους, οι κόκκοι σκόνης να επιδίδονται ανέμελα στις συζητήσεις τους, και κάπως αργότερα εμφανίζονται ράθυμα 2-3 φοιτητές που ήρθαν για να χαζέψουν τις (σεμνές;) φωτογραφίες της συμφοιτήτριάς τους στο διαδίκτυο. Να τα πω καλύτερα στις αράχνες που φαίνεται να παρακολουθούν στωικά ή να φωνάξω τον κυλικειάρχη μιας και είδα πως δεν έχει πολύ δουλειά;

- Αγάπη μου θα στολίσουμε το σπίτι;
- Ναι, καλέ μου οπωσδήποτε! (Δε με έκανε η μάνα μου ταξιτζή καλύτερα να μην έχω τέτοιες ευαισθησίες; Με το μπαρντόν κιόλας!)
Και κόβει η Fri από τον ύπνο της (ένα Σάββατο της μένει, πάει κι αυτό!) για να σκουπίσει, να σφουγγαρίσει, να ξεσκονίσει, και όλα όσα κάνουν τέλος πάντων οι καθώς πρέπει νοικοκυρές πριν να στολίσουν το σπίτι. Και θα μου πεις, πέτα εκεί πέρα 2-3 στολίδια ανάρριχτα να τελειώνεις. Εμ, δίκιο έχεις εσύ από το μέρος σου, αλλά κι εμείς που ζούμε σε αυτό το αχούρι βρήκαμε αφορμή να το βάλουμε σε μια σειρά. Άσε που είχα την ανησυχία πως θα κάνουν φωλιά τα φίδια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και θα ήταν χειρότερα μετά...

- Παιδί μου θα με βοηθήσεις με τα χριστουγεννιάτικα γλυκά;
- Έχω επιλογή αγαπημένη μου μανούλα (να καταστρέψω όλα τα μαγαζιά της περιοχής και να μη βρεις αλεύρι μήπως;);
- Έτσι είστε εσείς τα παιδιά, δε βοηθάτε τους γονείς. Κάνε ό,τι θέλεις...
- Θα σε βοηθήσω αγαπημένη μου μανούλα (τους καλικατζάρους μου μέσα!).
Και κόβει η Fri από τον ύπνο της (πάει και η Κυριακή!) για να γίνει μυλωνάς/φούρναρης/ζαχαροπλάστης/ψήστης. Μα ο χρόνος που θεωρώ εγώ αρκετός για να επιδοθώ σε ζαχαροπλαστικούς ζογκλερισμούς, δεν είναι ποτέ αρκετός για την μάνα. Γιατί φυσικά το να φτιάξει κανείς 2-3 λαμαρίνες κουραμπιέδες/μελομακάρονα (που αντιστοιχούν σε 100-120 κομμάτια) δεν είναι ούτε κατά διάνοια αυτό που έχει στο μυαλό της η μάνα!
Πλάσε (την καλλιτεχνία μου μέσα!), φούρνισε (ανάθεμα τις τύψεις μου!), ξεφούρνισε (τόσος θα γίνει ο απ' αυτός μου με τόσα γλυκά!), μέλωσε (κολλήσαμε τον τόπο!), αρχίσαμε πρωί και μας βρήκε η μαύρη νύχτα. Κάηκε και η λάμπα και μεταφέραμε όλα τα λαμπατέρ στην κουζίνα να ξεστραβωθούμε να βλέπουμε. Σαν καμπαρετζούδες με περίεργα βίτσια είχαμε καταντήσει εκεί μέσα... Και γέμισε πιατέλες και δώστου οι ζάχαρες άχνες και δώστου τα τριμμένα καρύδια, πιάστηκε η πλάτη μου τέλος πάντων, ήθελα να λιποθυμήσω το άτομο. Άσε που το σπίτι έγινε πάλι @$#$#@$# (μην το πω, είμαι και καλό κορίτσι!). Δηλαδή με τόση ζάχαρη άχνη το δέντρο μοιάζει σχεδόν χιονισμένο... Αφού, για να καταλάβετε την απελπισία μου, έφτασα κοντά στο να υποσχεθώ πως δε θα ξαναβάλω γλυκό ποτέ στο στόμα μου! Έφαγα μετά έναν κουραμπιέ να δοκιμάσω... Μεγάλη επιτυχία είχαμε φέτος! Και ετοιμάσαμε και γλυκά να φιλέψουμε όλη την οικουμένη, όλα κι όλα!

Τέλος πάντων, το θέμα είναι πως με τούτα και με εκείνα έχω κόψει το άτομο. Πλάτες, χέρια, μούτρα, μαλλιά σε μαύρο χάλι. Όπως έχω καταντήσει πρέπει να πάω εσώκλειστη σε κέντρο περιποίησης καμιά εβδομάδα για να στρώσω. Θα πάω και στην πεθερά τα Χριστούγεννα και δε θα έχω μούτρα να την αντικρίσω η γυναίκα! Προλαβαίνω να στρώσω επιδερμίδα; Εμ, δεν προλαβαίνω, την καριέρα μου μέσα! Πώς να προλάβω που τη μια μέρα έχω μάθημα ως αργά το απόγευμα και την άλλη πρωί-πρωί όπου φύγει-φύγει; Έχω να πάω και στην εκκλησία (μέρες που' ναι), όπου θα είναι η κυρία-Αννούλα, η κυρά-Κούλα, η κυρία Λίτσα και η κυρά-Πίτσα (για να καταλάβεις, high society, με ένα φυσικό ταλέντο στον 'κοινωνικό σχολιασμό'), ρεζίλι θα την κάνω την πεθερά και ποτέ δε θα μου το συγχωρήσει (με το δίκιο της δηλαδή!). Έχει έρθει κι αυτό το συφοριασμένο το ΔΝΤ και δε δύναμαι να πάρω η γυναίκα κάτι σε χρυσό, λαμέ, με γκλίτερ τέλος πάντων, να το ρίξω πάνω μου να τραβάω αλλού τα βλέμματα... Ουφ!

Monday, December 5, 2011

Αγροτουριστική προσφορά

Μια καταπληκτική αγροτουριστική εμπειρία στο Korinthiakos Agros!
Προνομιακές τιμές για λίγες μόνο μέρες!
Με διαμονή στο μοναδικό Villa Cotetsi...


Οι επισκέπτες του Korinthiakos Agros θα βρουν έναν ιδανικό προορισμό που περιλαμβάνει την φιλοξενία στο μοναδικό Villa Cotetsi, μεγάλη γκάμα γαστρονομικών επιλογών, όπως ντόπια αρνιά από φάρμες της περιοχής στο Kir-Thanasis Restaurant and Bar, το steak house της Thias-Elenis (ξεχωρίζει το κοτίσιο φιλέτο από ζώα που εκτρέφονται σε ένα κοντινό λιβάδι με δυόσμο), θεραπείες αναζωογόνησης και ευέξιας σε ντόπιους αγρούς, καθώς και το μπάνιο με λάστιχο σε παραδοσιακή αυλή.

Επίσης, θα έχουν την υποχρέωση να βιώσουν την πλούσια πολιτιστική παράδοση και την Ιστορία της Κορινθίας, μέσω του προγράμματος "Αυθεντική Κορινθία". Το πρόγραμμα περιλαμβάνει φυσικές δραστηριότητες, όπως συμμετοχή στην συγκομιδή ελιάς με στρώσιμο ελιόπανου, χτένισμα κλάρας, σάκιασμα ελιάς, μεταφορά σακιών στο λιοτρίβι, κτλ. Στην τιμή περιλαμβάνεται ολιγόλεπτο διάλειμμα για πικ-νικ με μυρωδάτο ελληνικό παραδοσιακό καφέ και μουστοκούλουρα από ντόπιο φούρνο!

Ακόμα στην ίδια λογική εξερεύνησης, προσφέρονται και φιλοσοφικοί περίπατοι (μια ομολογουμένως πρωτοποριακή δραστηριότητα) με οδηγό έναν καθηγητή του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, για όσους απολαμβάνουν εξίσου την φυσική δραστηριότητα με τους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Ειδικά για τους μικρούς μας φίλους, η Korinthiakos Agros προσφέρει μια μεγάλη γκάμα δημιουργικών δραστηριοτήτων. Για παράδειγμα, τα παιδιά μπορούν να μαζεύουν χόρτα, να τρώνε μανταρίνια απευθείας από το δέντρο, ή και να φτιάχνουν σφεντόνες.

Τέλος, για τη διαμονή τους οι επισκέπτες θα έχουν στη διάθεσή τους τα πολυτελή δωμάτια και τις σουίτες του Villa Cotetsi, με πλήρες πρωινό.

(Για περισσότερες πληροφορίες, http://xamogelakia.blogspot.com)


υ.γ. Κάθε χρόνο τον πόνο μου εγώ...
υ.γ. Αλλά τι να κάνω; Μετά από ένα "αγροτουριστικό" 2/ήμερο ψάχνω απελπισμένα για βοήθεια...
υ.γ.2 Κι όμως αυτή η προσφορά (ή παραλλαγή της) υπάρχει! Η αυθεντική διαφήμιση βρίσκεται εδώ http://en.aegeanair.com/all-about-us/blue-magazine/e-book/, σελ 32-33.

Wednesday, November 30, 2011

Τα λάθη...

... της φύσης ή μήπως μιας κοινωνίας που από καιρό τα βλέπει όλα μέσα από παραμορφωτικό γυαλί; Ας πω την ιστορία μου και μου λέτε εσείς μετά τι καταλάβατε...

Ήτανε βράδυ, ένα χειμωνιάτικο (σχεδόν) κρύο βράδυ. Βράδυ Σαββάτου, από αυτά που ντύνεσαι κάπως καλά και κανονίζεις με παρέα να βγεις. Κανονίσαμε για φαγητό με φίλους. Μας ανακοίνωσαν πως θα είναι κι άλλοι στην παρέα μας, μάλλον δεν έτυχε πιο πριν να τους γνωρίσουμε μας είπαν. Συναντηθήκαμε με τους φίλους, χαιρετούρες, νέα, ποδαράτοι προς την ταβέρνα. Φτάσαμε, το άλλο ζευγάρι ήταν ήδη εκεί, τους είδαμε από την τζαμαρία του μαγαζιού και ...

Φλας μπακ λίγους μήνες νωρίτερα.
Φτάνουμε στην ίδια ταβέρνα με συναδέλφους, θα είμασταν 4-5 άτομα. Καθόμαστε, παραγγέλνουμε. Ένα χέρι που κρατάει τσιγάρο (αναμμένο βέβαια!) εκτείνεται με θράσσος, φτάνει κάπου δίπλα από το αυτί ενός από τους συναδέλφους. Ακριβώς απέναντι υπάρχει μια ταμπέλα "Απαγορεύεται το κάπνισμα". Δεν έχω καταφέρει να αποσαφηνίσω αν αυτές οι ταμπέλες είναι περισσότερο για να καλύπτουν το κενό στον τοίχο (σαν κάποια ρετρό διακόσμηση) ή για να κάνουν κάποια σύσταση στους θαμώνες. Ο συνάδελφος φωνάζει την σερβιτόρα και ευγενικά την ρωτάει αν η ταμπέλα εννοεί το περιεχόμενο της. Η σερβιτόρα χαμογελαστή απαντάει πως "Βεβαίως!". Ο συνάδελφος γυρίζει με προσοχή για μην κάψει το αυτί του, ακουμπάει διακριτικά την πλάτη του χεριού και ζητάει ευγενικά, "Θα μπορούσατε να μην καπνίζετε;". Ο σύζυγος, όπως αποδείχτηκε αργότερα, της κυρίας με το εκτεινόμενο με θράσσος χέρι απαντάει (απειλητικά σχεδόν) "Όχι!". Ένα 'όχι' από αυτά που δε σου αφήνουν περιθώρια για συζήτηση, και είτε το βουλώνεις και συνεχίζεις να τρως παρέα με το καιόμενο τσιγάρο δίπλα από τη μούρη σου είτε σηκώνεσαι και παίζεις μπουνιές. Ο συνάδελφος αποφάσισε να πάρει την τρίτη επιλογή και να συνεχίσει τη συζήτηση. Μα απαραίτητη προϋποθέση για να μπορείς να συζητήσεις είναι ο συνομιλιτής σου να μπορεί να ακούει και (ίσως) να μπορεί σκέφτεται. Εκείνος ούτε άκουγε ούτε σκεφτόταν, άναψε τσιγάρο για να κάνει το δικό του παρέα με της κυρίας, και αδιαφόρησε επιδεικτικά όχι μόνο για την ταμπέλα "Απαγορεύεται το κάπνισμα", όχι μόνο για τους υπόλοιπους θαμώνες του μαγαζιού, αλλά και για τα δυο μωρά παιδιά που κάθονταν στην παρέα τους. Στο τέλος, φανερά εκνευρισμένος (και με το τσιγάρο φυσικά στο χέρι) μεταφέρθηκε (με όλη την παρέα του) σε ακριανό τραπεζάκι για να έχουν τα μωρά παιδιά το αποκλειστικό προνόμιο του ντουμανιάσματος.

Έμαθα αργότερα πως ο κύριος είναι γιατρός και η κυρία του χεριού πλούσια. Αυτά είναι σίγουρα χαρακτηριστικά που σε κάνουν σημαντικό μέλος της κοινωνίας στην μικρή μας πόλη...

Επιστροφή στο χειμωνιάτικο (σχεδόν) κρύο βράδυ Σαββάτου.
Φτάσαμε με τους φίλους μας στην ταβέρνα, το άλλο ζευγάρι ήταν ήδη εκεί, τους είδαμε από την τζαμαρία του μαγαζιού. Ω μα τι σύπμτωση, ήταν ο αξαγάπητος κύριος και η κυρία του χεριού εκτεινόμενου με θράσσος! Είπα να κάνω πως δεν τους θυμάμαι, κοίταξα με νόημα τον καλό μου, δεν ήταν τώρα ώρα να πιάσουμε την κουβέντα από εκεί που την είχαμε αφήσει την τελευταία φορά. Συστηθήκαμε, δώσαμε τα χέρια, τα δεξία, τα άλλα φυσικά κρατούσαν από ένα αναμμένο τσιγάρο. Η ταμπέλα στον τοίχο συνέχιζε να υπάρχει, αλλά το τραπεζάκι ήταν ακριανό αυτή τη φορά και ευτυχώς ο συνάδελφος δεν ήταν μαζί μας (ούτε τριγύρω). Καθήσαμε, παραγγείλαμε. Ο κύριος ανέλυε το πόσο έξυπνος είναι, το πόσες πολλές γνώσεις έχει σε διάφορους τομείς, το πόσες πολλές δεξιότητες σε διάφορα σπορ, και γενικά τόνιζε πόσο καταπληκτικός, μοναδικά υπέροχος τύπος είναι. Όταν ήθελε να δώσει στους συνομιλητές του μια ευκαιρία να αναδειχθούν και αυτοί ρωτούσε "Με τι είπαμε πως ασχολήσε εσύ;" και ευθύς αμέσως συμπλήρωνε "Τι να μας πουν μωρέ και οι καθηγητές του Πανεπιστημίου; Εγώ αυτούς τους έχω για το τίποτα!", ή "Ώστε μαθαίνεις κιθάρα, ε;" και ευθύς αμέσως συμπλήρωνε "Τι να μας πείτε κι εσείς οι μπαμπουίνοι! Καλά, εγώ παίζω όργανο (όχι μην σχολιάσετε!) από μικρό παιδί. Έχω λάβει μέρος στοοοο ... κονσέρτο όλων των εποχών!".

Ο κύριος είχε φάει σου λέει σε μεγάλα σαλόνια, κολλητός με τον χρυσό σκούφο τον ίδιο. Παράγγειλε κρασί κόκκινο του 19κάτι, μύρισε επιδεικτικά τον φελό (ο φελός!), για κυρίως πήρε φιλέτο μέτρια ψημένο. Αφού έκοψε το φιλέτο που του σέρβιραν θυμήθηκε να παραγγείλει πατάτες τηγανητές και λουκάνικα για την μέση. Φυσικά άφησε το φιλέτο. Αφού βρε κακομοίρη, αμόρφωτε, (μετά συγχωρήσεως κιόλας) με αρνίσιο παϊδάκι έχεις μεγαλώσει, τι τη θες την τόση ξιπασιά; Λες και προτίθεμαι να σε κλέψω από την κυρία του χεριού; Αλλά πού να ξέρω εγώ, ούτε γιατρός είμαι ούτε πλούσια.

Έτρωγα σχεδόν αμίλητη. Ευτυχώς που ο μάγειρας της ταβέρνας κάνει καλά τη δουλειά του. Άλλωστε ήξερα πως ο κύριος είναι γιατρός και η κυρία του χεριού πλούσια. Αυτά είναι σίγουρα χαρακτηριστικά που σε κάνουν σημαντικό μέλος της κοινωνίας στην μικρή μας πόλη...

Sunday, November 27, 2011

Τα πάθη

Με πήραν τηλέφωνο με περίσσευμα ενθουσιασμού.
Άτομο: Ενδιαφέρεστε να πάμε αύριο σε ένα μαγαζί με live μουσική;
Εγώ: Πού; Τι ώρα; Τι είδους μουσική;
Άτομο: Δεν έχω ιδέα!
Εγώ: Ωραία, να το συζητήσουμε με τον καλό μου και σας λέμε....

Το άλλο πρωί, το Άτομο μας ανακοίνωσε πως υπάρχει κράτηση για δέκα άτομα για το βράδυ σε ένα μαγαζί με live μουσική.
Εγώ: Πού; Τι ώρα; Τι είδους μουσική;
Άτομο: Δεν έχω ιδέα!
Εγώ: Ωραία, πάμε...

Παράπονο δεν έχω! Ούτε να σκεφτώ πού θα βγω Σαββάτο βράδυ, ούτε με ποιους, ούτε να ανησυχώ μήπως καταλήξω, ως συνήθως, να στέκομαι δίπλα από τις τουαλέτες γιατί εκεί είναι το μόνο μέρος με σχετική άπλα. Εκτός από το σαλόνι του σπιτιού μου φυσικά!

Όλα έτοιμα λοιπόν, το μόνο που μου μένει είναι να μάθω την ώρα που θα πρέπει να μετατραπεί η κολοκύθα μου σε άμαξα κι εγώ να βάλω το δεκάποντο και το eye liner. Α, και το μέρος που θα παρκάρω την κολοκύθα μου! Και το είδος της μουσικής βέβαια, αν και αυτό είναι δευτερευούσης σημασίας....

Το απόγευμα παίρνω sms από το Άτομο, "Εμείς δε θα έρθουμε τελικά. Πηγαίνετε εσείς, 10:15 να είστε στο 'Ανέβα στο τραπέζι μου'".
Κάναμε μια πρόοδο, μάθαμε το πότε και το πού. Ετοίμασα αμέσως το ραβδί για την κολοκύθα και ξεσκόνισα και τους είκοσι πόντους του πατούμενου. Έμενε να διαπιστώσω (από κοντά πια) το είδος της μουσικής. Το όνομα το μαγαζιού δεν οδήγησε κάπου συγκεκριμένα το φρεσκο-λουσμένο κεφαλάκι μου. Θα έφταιγαν οι μπούκλες που ακόμα δεν είχαν πάρει όγκο...

Ετοιμαστήκαμε, έβαλα κάτι λιτό και απέριττο για να πηγαίνω με όλα τα είδη μουσικής, έριξα ένα σάλτο να σκαρφαλώσω στο όχημα, και βουρ για το live της μικρής μας πόλης!

Φτάσαμε με 15/λεπτη καθυστέρηση, οι υπόλοιποι ήταν ήδη εκεί να στηρίζουν το μπαροτραπεζάκι μας. Τριγύρω χωρούσαν να σταθούν δέκα σκουπόξυλα, για δέκα άτομα έχω τις αμφιβολίες μου. Βολευτήκαμε, ευτυχώς δηλαδή που είχαμε απώλειες.

Η σκηνή ήταν έτοιμη, προς το παρόν ο DJ έπαιζε μουσική. Προσπάθησα να μαντέψω τι θα ακολουθήσει... Όταν είχα τα αυτιά μου ανοιχτά και τα μάτια μου κλειστά, η σκέψη μου οδηγούνταν σε μουσικά ταξίδια που κάνεις (ερωτευμένος) βράδυ με φεγγάρι. Όταν οι αισθήσεις μου άλλαζαν τακτική, ένιωθα άσχημα που δεν έβαλα κολάν με glitter και που έχω από καιρό ξεφορτωθεί εκείνο το λαχουρέ σακάκι. Συνέχισα έτσι να ταλανίζομαι ανάμεσα στις φεγγαράδες και στις περμανάντ για κάμποση ώρα.

Τα παιδιά που πήραν τις θέσεις τους στην μουσική σκηνή κατάφεραν τελικά να με παρασύρουν σε μουσικά μονοπάτια μελωδικά, με ένα εντυπωσιακά εμμελές βιολί, μονοπάτια που δεν χρειάζεσαι αβυσσαλέο ντεκολτέ για να ακολουθήσεις. Ωραίες μουσικές, έμορφοι στίχοι, τραγούδια, χαμόγελα, "στην υγειά μας", αφιερώσεις, ρυθμοί, χειροκρότημα, ... Έτσι, πέρασαν 3 ώρες. Ή μήπως ήταν 4;

Εντωμεταξύ, ο κύριος με την καδένα την ανάρριχτη στην τρίχα του δικού του αβυσσαλέου ντεκολτέ κερνούσε ποτά την κοπέλα (το κοπέλα με ποιητική αδεία, γιατί 15 χρονάκια είχαν περάσει σίγουρα από τότε που την είπε κάποιος 'κοπέλα' και το εννοούσε), 2-3 κυρίες με κολάν, γόβες, καμπύλες (και κύκλους τις λες) και strech μπλούζες με πούλιες (ω σίγουρα ράγισαν οι καθρέφτες) με νύχια και με δόντια συγκρατούσαν το κορμί το φιδίσιο για να μην λικνιστεί στους ήχους του Παπακωνσταντίνου, και οι τύποι με την μπριγιαντίνη στο μαλλί φαίνονταν να έχουν αγανακτήσει τόση ώρα αναμονή για κάτι πραγματικά 'αντρίκιο'. Ευτυχώς ακούστηκε και λίγο Ρασσούλης για να κάνουν όλοι τα μικρά τους σκέρτσα και κάπως να εκτονωθούν...

Το πρόγραμμα τελείωσε, είχα νιώσει ερωτευμένη, είχα τραγουδήσει πολύ, είχα χαμογελάσει ακόμα περισσότερο, είχα νιώσει πως κάτι διαφορετικά όμορφο έγινε απόψε στην μικρή μας πόλη. Ευχαριστήσαμε τους μουσικούς, μας ευχαρίστησαν κι αυτοί. Οι 2-3 κυρίες με τα κολάν και τις strech μπλούζες με πούλιες έδειχναν ξαφνικά να λάμπουν, μπορεί να ήταν και το εφέ από τις πούλιες, οι τύποι με την μπριγιαντίνη στο μαλλί έδειχναν ξαφνικά πιο ετοιμοπόλεμοι και ο κύριος με την καδένα την ανάρριχτη στην τρίχα παρήγγειλε φρέσκα ποτά. Δεν ήμουν σίγουρη πως καταλάβαινα... Και τότε ο DJ έβαλε το "Τηλεφώνησέ μου, ίσως να σου βγει σε καλό" και στο μαγαζί τα κολάν έκαναν ήδη σαματά. Πληρώσαμε και βγήκαμε. Πόσες διαφορετικές κουλτούρες χωράνε σε ένα βράδυ στο ίδιο κορμί; Κι ας είναι και φιδίσιο...

υ.γ. Ένα από τα κομμάτια που οι μουσικοί μας ερμήνευσαν εξαιρετικά, αφιερωμένο σε όλους μας...




υ.γ.2 Κι ακόμα ένα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας...

Monday, November 14, 2011

Πίσω, σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα...

Μετά από πολλά πήγαινε κι έλα, χωρίς περιττές δικαιολογίες, επέστρεψα... Καλώς σας βρήκα :)

Εντωμεταξύ, πήγα μερικά ταξίδια, έχασα 5-6 κιλά, "πάντρεψα" 3-4 φίλους, κι άλλαξα 2-3 πρωθυπουργούς. Μετά από όλα αυτά, πάλι πίσω σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα...

Σχεδόν, γιατί με τα δύο τρίτα του μισθού μου να μπαίνουν πια στην τσέπη ίσως τώρα να νιώθω κάπως πιο ελεύθερη. Και εξηγούμαι.
Έφυγε το άγχος για να αγοράσω σπίτι. Στο νοίκι εγώ, κι ο Βενιζέλος σάμπως να με αγαπάει πιο πολύ.
Έφυγε το άγχος για αγορές. Ποιος μπορεί να με παρεξηγήσει που φοράω το προ εξαετίας "ολοκαίνουριο" τζην μου; Ποιος νοιάζεται αν πάω κομμωτήριο; Και ποιος ο λόγος να πάρω τόσα τρόφιμα αν δε μπορώ ποτέ να τα καταναλώσω έγκαιρα; Αν γιορτάζει ο φίλος μου, δεν έχω πια να σκεφτώ ένα ευφάνταστο δώρο, του πάω ένα χειροποίητο γλυκό και το ευχαριστιόμαστε παρέα.
Έφυγε το άγχος για εξόδους. Και τι έγινε αν είναι Σαββατόβραδο; Μαζευόμαστε παρέα γύρω από το τζάκι, ψήνουμε κάστανα, πίνουμε κόκκινο κρασί από το χωριό και καίγεται το πελεκούδι. Την Κυριακή πάμε στον καφενέ στο χωριό και βάζει ο κυρ-Σταύρος βραστό να γλύφεις τα δάχτυλά σου! Χωρίς ugg, χωρίς lipgloss, χωρίς δήθεν, μόνο με χαμόγελα επειδή είναι Κυριακή κι επειδή είμαστε μαζί.

Μια άλλη όψη της "σχεδόν ίδιας" καθημερινότητάς μας, γιατί το να χαμογελάμε παραμένει σημαντικό...

Tuesday, May 31, 2011

Έλα να παίξουμε μπαλάκια πέρα δώθε*

Βρε τι έχω πάθει η γυναίκα! Από τη δουλειά σε φαγοπότι κι από το φαγοπότι στη δουλειά! Εδώ και πόσες μέρες δηλαδής αυτό το τροπάριο... Που τα 2-3 κιλά που ήθελα να χάσω γίνανε 6, ανάθεμα τα ψωμάκια μου! Που ούτε ένα ευχαριστώ στον Αμερικλάνο δεν πρόλαβα να πω για την απεύθυνση! Ευχαριστώ καλέ μου Αμερικλάνε :) Καταλαβέ με όμως, δεν έχω προλάβει να ξαστερώσω η έρμη. Σχολάω από τη δουλειά και σκάει κατευθείαν μπροστά μου το κοψίδι. Ανάσα δεν έχω καταφέρει να πάρω! Ααααχ Αμερικλάνε μου, στα βήματα που χάραξες εσύ! Έτσι κι απόψε...

Ο σύλλογος τένις διοργάνωσε φαγοπότι για το κλείσιμο της σεζόν. Να τους προσβάλλω τους ανθρώπουσνανε; Και για εσένα που αναρωτιέσαι, ναι πάω και τένις. Μα πόσα ταλέντα επιτέλους!

Πριν το φαγοπότι, έτσι για ξεκάρφωμα, έπαιξα μπαλάκια πέρα δώθε. Τα έπαιξα καλά μπορώ να πω, μια ώρα προπόνηση. Για να ανοίξει η όρεξη καλέ, μπα!

Ίσα που πρόλαβα να κάνω ένα ντουζ και να βάλω ένα τζην πριν να εμφανιστώ στην ταβέρνα. Σχεδόν στην ώρα μου. Έκατσα στην τελευταία καρέκλα που είχε μείνει άδεια. Αναψοκοκκινισμένη ακόμα από τα μπαλάκια που μέχρι πριν λίγο χτύπαγα ξανά και ξανά.

Ήπια 2-3 ποτήρια νερό, πρόσεξα πως δεν ήξερα σχεδόν κανέναν τριγύρω, ήπια 1 ποτηράκι κρασί να έρθω στα ίσα μου, και συστήθηκα στον κόσμο. Σε όσους ήταν σε ακτίνα, για τους υπόλοιπους ονόματα μη με ρωτάτε! Μια κομμώτρια ομορφούλα, μια ψηλή, μια κοντή, η προπονήτρια, 1-2 συμαθήτριες-συναθλήτριες, ένας δεσμοφύλακας, μια άνεργη, ένας ιδιοκτήτης καφέ, μια που είπε πως είναι στην ηλικία μου και με έκανε να αναρωτιέμαι αν είναι η ώρα μου για botox, και ένας καθηγητής πανεπιστημίου.

Α, το σημαντικότερο κόντεψα να ξεχάσω! Βρε έχει μπλοκάρει ο εγκέφαλός μου από το φαϊ, πολύ το φοβάμαι! Μαζί με εμένα, το τζήν μου και τα κόκκινά μου μάγουλα, στην ταβέρνα είχαν μπει νωρίτερα κυρίες απροσδιορίστου ηλικίας και απροσδιορίστου μεγέθους σουτιέν. Με κολλάν μαύρο, μπλούζα έξω από εδώ, και δωδεκάποντα τίγκα στο στρας υπερπαραγωγή. Ξαναμμένες κι αυτές. Λες να έπαιζαν μπαλάκια; Μα δεν τις είδα στην προπόνηση... Τέλος πάντων, καθήσαν αντιδιαμετρικά και πολύ στεναχωρήθηκα...

Ο προπονητής έκανε τα κουμάντα του... Αποδείχτηκε καλός μόνο για το γήπεδο. Μα τι να πω η τενίστρια; Αφού μετά από λίγο μας σέρβιραν σαλάτα, 2 τόνους πατάτες σε διάφορες παραλλαγές και 5-6 διαφορετικού τύπου σαγανάκια. Ήρθαμε και μπουκώσαμε τα άτομα, πήξαμε στον υδατάνθρακα και ξεκούμπωσα το πάνω κουμπί του τζην. Ανάθεμα την προπόνησή μου δηλαδή! Που θα έρθει η ώρα να βγω στην παραλία και θα με νομίζουν οι άνθρωποι για σβανάκι με μαγιό!

Μιλούσα με τους απέναντι, είχαμε πολλά κοινά, τι να σας λέω τώρα... Αυτά είναι τα καλά τέτοιων συμμαζώξεων ντε. Άμα τις πετυχαίνεις μην τις χάνεις, θα με θυμηθείς!

Κι αφού ανάσα δεν είχαμε, έσκασαν μύτη και κάτι ποικιλίες κρεατικών. Πού να χωρέσει το κοψίδι με όλη τη φυτεία από πατάτες στο στομάχι μου; Όταν σας λέω πως ο προπονητής δεν το έχει... Ρημαδοφάγαμε εκεί πέρα και διχώς να το καταλάβω άναψαν τα αίματα! Τι να πω; Μα σε ποια πιατέλα είχα πέσει και έχασα τα επεισόδια τα καλά;

Και δυναμώνει ξάφνου η μουσική με άσμα λαϊκό μόρτικο και ασήκωτο, σπάνε 2-3 πάτια έτσι για το τζέρτζελο, και σηκώνουνται. Ώπα λέω, και καταπίνω το λοκάνικο, αυτά είναι κέφια, δώστου να καταλάβει! Οι (γιατί να μην έχω την τύχη να τις γνωρίσω) κυρίες έχουν γεμίσει τον χώρο ανάμεσα στα τραπέζια. Δύσκολο δεν ήταν, να μην λέω ψώματα! Και πάμε ζεϊμπεκιές η μία και δώστου να χτυπάει παλαμάκια η άλλη. Και πάμε το στρας στη γόβα να δίνει ρεσιτάλ και δώστου το βυζί χλάπα της χλούπα της να είναι έτοιμο για bungee jumping. Ώπα λέμε, να καούν τα κάρβουνα και να χτυπηθούν τα μπαλάκια (για να είμαστε στο κλίμα)! Βρε τι είχε να γίνει αποσπερού και εγώ να μην έχω ιδέα! Σταμάτησα να τρώω. Ααααχ τι ωραία, να παίξουμε, να παίξουμε, σκέφτηκα! Θέλω να μάθω, το θέλω πολύ!


*Αφιερωμένο στις απανταχού κυρίες με όρεξη για μάθηση


Μα καλέ μου, όλα τα κόλπα τα καλά τα ξέραν οι κυρίες ;)

Friday, May 27, 2011

Περιμένοντας τον Κοντό...

Κατ' επίφαση γιατί ψηλός είναι ο άνθρωπος.

Άνοιξε που λέτε καινούρια θέση σε κεντρικό πανεπιστήμιο του Αγίου Πρόπερσυ, έγιναν οι αιτήσεις πριν από ένα χρόνο, κανονίστηκαν οι ομιλίες των υποψηφίων αιτούντων παρεπιδημούντων φέτος.

Είναι καιρός για καινούριες θέσεις; Όχι βέβαια! Αλλά με τους ρυθμούς που προχωράει η διαδικασία, μέχρι να ολοκληρωθεί, θα έχει βγει η Ελλάδα από την κρίση. Λέμε τώρα...

Κι έκανε το έτερον μου ήμισυ αίτηση για να γίνει καθηγηταρέος. Πού πας βρε πρόβατο; Εδώ μιλάμε για τέρατα! Της επιστήμης καλέ, με την καλή την έννοια!

Μέρα τάδε, κτίριο τάδε, αίθουσα δείνα, ώρα 13:30, του λέει ο Κοντός. Φόρεσε ο δικός μου υφασμάτινο παντελόνι, με έβαλε να του σιδερώσω το πουκάμισο μπας και το δικό του σιδέρωμα δεν ήταν αντάξιο της περίστασης, έβαλε χαμόγελο 'είμαι άνετος' και φύγαμε. Πήγα κι εγώ μαζί του, να του κρατάω το χέρι του άνετου ντε!

Από την αγωνία του μπας κι αργήσουμε, φτάσαμε ώρα 11:30, τσίμα κάρτα δηλαδή. Αλλά τι να του πεις; Επειδή την είδα τη βαλίτσα πως θα τράβαγε μακριά και δεν είμαι να χάνω γεύμα (τρελαίνομαι), καθήσαμε στο κυλικείο και πήρα τοστάκι ελαφρύ και καφέ σε κουβά. Πήρε κι ο καλός μου κάτι να τσιμπήσει. Εκτός του ότι ήταν πολύ χαλαρός και ήθελε να αράξει στο κυλικείο, άμα είναι νηστικός τον πιάνει νευρικότητα. Βέβαια άμα είναι χορτάτος τον πιάνει υπνηλία, αλλά είπαμε να πάρουμε το ρίσκο περιμένοντας τον Κοντό...

Στο κυλικείο γινόταν ο μάυρος χαμός! Μάυρος από τα τσιγάρα... Όπως θα έπρεπε δηλαδή σε έναν πανεπιστημιακό καφενέ. Και η αλήθεια είναι πως τρελαίνομαι και για πανεπιστημιακούς και για καφενέδες! Ααααχ! Φοιτητές με σκισμένα τζην και καφέ ανά χείρας, φοιτήτριες με σκισμένα τζην και στριφτό τσιγάρο (αυτές βέβαια μου ήταν αδιάφορες), τάβλι, πρέφα κοκ., ότι έπρεπε για να ξεχαστεί ο άνετος. Εγώ βλεφάριασα κάτι νεαρούς, τα μαναράκια μου (!), αλλά με τον κολλιτσίδα από δίπλα μου δεν είχα και πολλά περιθώρια...

Με αυτά και με τα άλλα πέρασε η ώρα και 13:00 νταν ο χαλαρός ξανατσιτώθηκε. Τον έλεγξα για λεκέδες (από καφέ, λάδι, τυρί κτλ.), μη μας πουν και λιγούρια τα τέρατα (της επιστήμης), και ξεκινήσαμε. Για την αίθουσα δείνα, που όπως αποδείχτηκε δεν ήταν και τόσο προφανές το πού βρισκόταν. Μετά από μια μίνι εξερεύνηση στο κτίριο, εγώ, που είμαι τρομερός ιχνηλάτης, ρώτησα έναν δίμετρο με πολλές προοπτικές μελαχρινό φοιτητή και μας οδήγησα ευθύς αμέσως στην σωστή αίθουσα. Η πόρτα ήταν κλειστή, η ταμπέλα έγραφε "αίθουσα συνεδριάσεων", από μέσα ακούγονταν συζητήσεις, κι όλο αυτό (για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω) λειτούργησε προτρεπτικά για τους ιδρωτοποιούς αδένες του χαλαρού. Τστστς, αναφώνησα, τσάμπα σιδέρωνα εγώ; Ο καλός μου όμως δεν έδειξε να με συμμερίζεται...

Επειδή είμαι καλός άνθρωπος, είπα να του κάνω παρέα μέχρι να ανοίξει η πόρτα. Αφού ερχόταν εκείνη η αποφράδα ώρα, ισχυρίστηκα πως θα περίμενα απέξω για να μην ενοχλώ. Το πλάνο όπως καταλαβαίνετε ηταν βέβαια να επιστρέψω, μόνη αυτή τη φορά, στο κυλικείο. Ααααχ!

Η ώρα πήγε 13:30, 13:45, 14:00, 14:20 και τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, η πόρτα δεν έλεγε να ανοίξει. Περιμέναμε τον Κοντό, το πουκάμισο είχε γίνει χάλια κι εγώ είχα αρχίσει να χάνω κάθε κέφι για κυλικεία και τα τοιαύτα. Καμιά φορά η πόρτα άνοιξε, βγήκε ο Κοντός μαζί με άλλες προσωπικότητες (ανατρίχιασες;) και δυο αιτούντες υποψηφίους. Ο δικός μου πήγε για τις απαραίτητες χειραψίες, εγώ λούφαξα σε ένα παγκάκι πιο πέρα για να περάσω απαρατήρητη. Λίγο ακόμα και μετά... ψηλοί όλου του πανεπιστημίου σας έρχομαι! Αμ δε! Με έπιασε το μάτι του Κοντού και τι να έκανα; Είμαι και γνωστή γνώριμη τοις πάσι η άτιμη... "Γειά σας κύριε Κοντέ μου! Γειά σας και λοιποί κύριοι! Τι μου κάνετε; Η γυναίκα, τα παιδιά, ο σκύλος; Πώς πάνε οι ερευνητικές σας δραστηριότητες; Σοβαρά; Μη μου πείτε!", έλεγα και προσπαθούσα να βγάλω από το μυαλό μου όποια σχέδια είχα κάνει. Η μοίρα μου πια ήταν προγεδιαγραμμένη, θα παρακολουθούσα την παρουσίαση.

Μπήκαμε στην αίθουσα, εγώ κι όλοι κύριοι γύρω από ένα οβάλ τραπέζι, ο καλός μου όρθιος στην άκρη της αίθουσας. Μωρέ έτσι όπως τον έβλεπα ένας κούκλος ήταν! Το χρυσούλι μου... Η παρουσίαση βέβαια αποδείχτηκε εξέταση, ο κούκλος τα έβγαζε πέρα άξια, κι έγω ήθελα να πάρω τηγάνι και να κατακεφαλίσω μερικούς-μερικούς. Μα να μιλάει ο άλλος ο άνθρωπος όρθιος μπροστά τους και αυτοί να μιλάνε μεταξύ τους, να σερφάρουν στο νετ, να πίνουν χυμούς, να μιλάνε στο τηλέφωνο; Ο μάι γκόντ με τέλεια προφορά, δηλαδή!

Κράτησε πολύ το πανυγήρι. Εκείνο το τοστ στο κυλικείο αποδείχτηκε τελικά η καλύτερη κίνηση της ημέρας! Ευχαριστούμε, όχι εμείς ευχαριστούμε, χαρήκαμε, όχι εμείς χαρήκαμε πιο πολύ, κι έξω από την πόρτα. Βρε τι τραβάω η γυναίκα!

Καλή επιτυχία κούκλε! Τουλάχιστον να γίνω κυρία μεγαλο-καθηγητού μία κάποια μέρα... :)

Friday, May 6, 2011

Η Αλίκη, το άλογο και ο ντολμάς

Έφαγα τα αρνιά μου, τα κοκορέτσια μου, τα τσουρέκια μου, ήρθα και πρήστηκα κι έγινα σαν ντολμάς. Αυτούς τους ωραίους τους τσουπωτούς...

Ευχαριστημένη καθώς ήμουν, ετοίμασα τη βαλίτσα μου, πασχαλινά κουλουράκια, σπιτικές μαρμελάδες και ένα κεφάλι τυρί για πεσκέσια. Aνέβηκα η χωριάτα στο αεροπλάνο με το κοφίνι παραμάσκαλα και φτάσαμε στην Αγγλία παραμονή του γάμου του αιώνα. Σημαιάκια, πανυγηρικό κλίμα, οι φάτσες του ζεύγους παντού! 'May you sign at the wedding book please?', ο Αγγλάρας στο αεροδρόμιο. Μα εγώ δεν είχα καπέλο! Φορτωμένη με το κοφίνι καθώς ήμουν, πήραμε το λεοφωρείο και φτάσαμε στα Αγγλικάς εξοχάς. Φίλοι, αγκαλιές, υποδοχές, 'βρε καλώς τον ντολμα', κτλ.

Πρώτη φορά στας Αγγλικάς εξοχάς, πρώτη φορά διαμονή σε british cottage (με τη σωστή προφορά), ευκαιρία για να κάνουμε πράγματα που δεν κάνουν συνήθως οι τουρίστες. As British as it gets, το λοιπόν... Χωρίς καπέλο φυσικά! Παρεπιμπτόντως το τσακίσαν το τυρί οι φίλοι μας, είναι Ιταλοί και ξέρουν ;)

Ήπιαμε απογευματινό cream tea (με τη σωστή προφορά), συνοδευόμενο από ένα σκασμό θερμίδες. Τα έφαγα όλα η γουρούνα! Για να το σερβίρουν έτσι, έτσι θα είναι. Μην τους προσβάλω τους ανθρώπους και είναι και ευγενάστατοι παναθεμά τους...

Περιηγήθηκαμε στην επαρχία του Oxfordshire: Stonehenge, Bath, Uffington White Horse, Faringdon Folly, ... Καταπράσινα δάση, ανθισμένα λιβάδια, ποτάμια, πάπιες, αφορμές για μια δροσιτική ale, περίπατοι, ... Να πω την αλήθεια μου, έπαθα μια αλλεργία στα μάτια! Δεν είμαστε και συνηθισμένοι εντώ στο Ελλάντα σε τόσα φυτά... Ο ήλιος πάντως είχες τις καλές του όλες τις ημέρες. Βρε τον φιλαράκο μας, τον κέρασα μια ale! Και ποιος μίλησε για βροχερή Αγγλία; Ου να μου χαθεί ο ψευταράς!

Πήγαμε στην Οχφόρδη, είδα κάτι Πανεπιστήμια να σε πιάνουν τα κλάματα! Εκεί σου λέει έχουν τόση άπλα και τόσο οξυγόνο που οι φοιτητές δε μπορούν να συγκεντρωθούν! Τους καημενούληδες... Βρε να τους φιλοξενήσουμε να πάρουν το καυσαέριό τους τα παιδιά! Και τριγύρω ούτε ένα τάβλι, ένας φραπές βρε παιδί μου, αυτοί σου λέει τον ελέυθερο χρόνο τους κάνουν κωπηλασία στο ποτάμι γύρω από το Πανεπιστήμιο, άκου τώρα πράγματα! I cannot beleive it (με τη σωστή προφορά) η γυναίκα! Από εκεί ξεκίνησε σου λέει και η ιστορία της Αλίκης, αυτής ντε στη χώρα των θαυμάτων! Μπα! Εμ, θα παραληρούσε κι αυτή με τόσο οξυγόνο...

Τέλος πάντων πήραμε τον αέρα μας κάμποσες μέρες και μια Πρωτομαγιά πρωί μας ξυπνάνε άγρια χαράματα, μας δίνουν κάτι ρούχα ασυνάρτητα να φορέσουμε, μας φορτώνουν στο αυτοκίνητο και παίρνουμε δρόμο. Δεν πήγε το μυαλό μου στο κακό, την έπεσα στο αυτοκίνητο. Ξύπνησα σε μια φάρμα, μου έδωσαν κι ένα κασκέτο και με έχωσαν σε ένα στάβλο. Δίπλα μου ένα θεριακωμένο άλογο, Celeste την ελέγανε, σελωμένο, έτοιμο για ιππασία. 'Oh, this is a really nice horse', λέω με μια προφορά μούρλια, 'who is going to ride it?'. Με κοιτάνε στα μάτια επίμονα, σκέφτομαι πως η προφορά μου δεν ήταν η ιδανική τελικά (oh, how can it be possible!), και πάω να επαναλάβω τη φράση μου. Μια Aγγλίδα, εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών όπως κατάλαβα αργότερα, έχει παρει το αυστηρό της, μου επισημαίνει πως το άλογο ζυγίζει μισό τόνο και πως δεν είναι αστείο πράγμα! Και ποιος την είπε αστεία τη Celeste, nice (με τη σωστή προφορά) την είπα!

Άρχισε η Aγγλίδα, εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών όπως είχα ήδη κατάλαβει, να μας εξηγεί τις αρχές τις ιππασίας, πώς το ένα, πώς το άλλο, τα έχασα εγώ κι ένιωθα η Αλίκη αυτοπροσώπως, κι αντί να την ακούω έβλεπα μπροστά μου λαγούς που μιλάνε και τρύπες που χάνονται. Όταν τελείωσε η Αγγλίδα εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών, μου είπε να σταθώ πλάι στο άλογο, να κοιτάξω προς την ουρά του αλόγου, να βάλω το πόδι μου στον αναβολέα (αυτό δεν το κατάλαβα στα αγγλικά, ούτε στα ελληνικά δεν το ήξερα μέχρι πριν λίγες μέρες δηλαδή, το υπέθεσα από τα συμφραζόμενα), να πιαστώ από τη χαίτη, να δώσω μια και να ανέβω στο άλογο. 'Πώς να το κάνω αυτό ο ζουμπάς;', ψέλλισα μέσα από τα δόντια μου; Καλά, η Celeste πρέπει να είχε ξεραθεί στα γέλια με την περίπτωση μου! Δεν ξέρω και αλογίστικα για να σας πω με σιγουριά...

Εν τη άυτη περιπτώση, λίγο σπρώξιμο από πίσω, λίγο τράβηγμα από μπροστά, ανεβαίνω καμιά φορά στο άλογο, τα πόδια σε σπαγκάτο. Πού να λυγίσουν προς τα κάτω; Αν η πλάτη του αλόγου έχει φάρδος (μαζί με τη σέλα) 60-70 πόντους σου λέω εγώ, κι το δικό μου ύψος είναι με ζόρι 1.60 μέτρα, πόσο μακριά πόδια να έχω δηλαδή που να μπορώ να κάθομαι στο άλογο και να κρέμονται και κάτω; Όχι πείτε μου! Μα κι αυτοί οι γονείς μου (καλά να είναι οι άνθρωποi δηλαδή) δε ζευγάρωναν με έναν Σουηδό/ή ο καθένας να βελτίωναν κάπως το DNA τους!

Να μου λέει το ένα η η Αγγλίδα η εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών, να μου λέει το άλλο. Τα μισά καταλάβαινα, τα μισά των μισών μπορούσα να κάνω. Και να αρχίσει σε κάποια φάση να ψιλο-καλπάζει η Celeste, καλά μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο, κι εγώ με τα πόδια σε σπαγκάτο να χορεύω σάμπα στην πλάτη της. Και τώρα να πέσω, και τώρα έπεσα, η μαύρη αγωνία με είχε φάει μέχρι να σταματήσει η Celeste. Κατέβηκα καμιά φορά, όταν τελείωσε το μάθημα η Αγγλίδα δηλαδή, όχι νωρίτερα. Σιγά να μη με λυπότανε αυτή! Και πήγαινα μετά σα συγκαμένο...

Ουφ! Μα φταίω εγώ τώρα που αναρωτιέμαι 'Μωρ' τι ήθελα το ντολμαδάκι πάνω στο αλογάκι;'.

Thursday, April 14, 2011

Πάσχα λέμε, ακούει κανείς;

Καλέ έρχεται το Πάσχα, πάρτε το χαμπάρι! Σας θέλω σε ετοιμότητα, μη σας βλέπω απαθείς!

Κι εγώ στη αρχή έτσι αψήφιστα το είχα πάρει, μα με προσγείωσε η πραγματικότητα στην ... σκληρή πραγματικότητα. Τέτοιες μεγάλες γιορτές σημαίνουν μεγάλες συγκινήσεις και κρούουν τον κώδωνα της ετοιμότητας! Για να είμαι ειλικρινής, φορούσα ωτασπίδες στην αρχή, κοιμόμουν τον ύπνο μου γαλήνια. Μα ήρθε αυτή η ρημάδα η πραγματικότητα, απρόσκλητη η γαϊδούρα, και μου τις τράβηξε βίαια. Με άρπαξε από τους ώμους και με ταρακούνησε. Τώρα που το θυμήθηκε, τρεχάτε ποδαράκια μου! Πήρα ανάσα και βούτηξα στα βαθιά. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσω την αναπνοή μου ή αν θα σκάσω στο τέλος, θα δείξει το μέλλον. Το άμεσο...

Και την έχω πάνω από το κεφάλι μου και με έχει φάει η μουρμούρα:

1. Νοείται Πάσχα χωρίς να έχεις κάνει γενική καθαριότητα;
Κι εγώ λέω πως νοείται. Αμ δεν είναι έτσι, σου λέει! Γιατί θα σου έρθει μια επίσκεψη το πεθερικό. Κι εσύ τι; Θα έχεις τζάμι φιμέ στο σαλόνι ή θα έχεις αφήσει τη σαύρα να γυρνάει ελέυθερη στο μπάνιο; Και με πείθει, δε λέω, αλλά δε θέλω! Να κάνω πως λείπω;

2. Νοείται Πάσχα χωρίς να φτιάξεις γλυκά;
Δηλαδή πως την έχεις δει τώρα, σου λέει. Ένα τσουρέκι, λίγα κουλούρια, τίποτα δε θα φτιάξεις; Τελείως άχρηστη είσαι δηλαδής; Εσύ δεν προέρχεσαι από σπίτι; Και στην (πολύ λογική) απάντηση πως και οι φουρναραίοι πρέπει να ζήσουν κι αυτοί, η μάνα πέφτει να πεθάνει που δεν έκανε κορίτσια άξια στην κοινωνία. Είναι κι αυτή η ρημάδα η κρίση στη μέση... Α ρε μάνα, τι τους ήθελα τους γάμους;

3. Νοείται Πάσχα χωρίς δώρα;
Τώρα εδώ τι να πω; Όταν βάφτιζα παιδάκια ήταν καλά και τώρα να κάνω πως δεν τα ξέρω; Α ρε Γιωργάκη τι μας έκανες! Φέρε ρε πίσω το δώρο του Πάσχα, αλητήριε, έχουμε υποχρεώσεις ρε!

4. Νοείται Πάσχα χωρίς να έχεις χάσει κιλά;
Εμ, βέβαια και νοείται! Δείτε εμένα τα τελευταία δε-θυμάμαι-πόσα χρόνια. Αφρατέυω και πάω και θα έρθει η ώρα που θα είμαι έτοιμη για τη σούβλα. Τις συναντήσεις με το πεθερικό φομάμαι κάπως, αλλά όταν το θυμάμαι (πως πρέπει να κάνω δίαιτα) δεν προλαβαίνω να γίνω Καγιά. Φτου στα μούτρα μου η φαγάνα! Δε φτάνει που θα έχω το τζάμι φιμέ, θα έχω και τον απ' αυτό μου πλατεία. Πες κάτι στη μητέρα αγάπη μου!

5. Νοείται Πάσχα χωρίς 5 σετ γονέων;
Γιατί θα είναι οι δικοί μου, θα είναι οι δικοί σου, θα είναι εκείνοι οι θείοι που τα παιδιά τους υπήρξαν προνοητικά και μετανάστευσαν... Που ανάθεμα την ώρα που γύρισα από τη Γερμανία! Τα έχουμε πει αυτά, μην επαναλαμβάνομαι... Και "φέρε στο θείο λίγο κρασί Friούλα", το πεθερικό με ύφος όλο γλύκα-φτου-χοντρή-αλλά-αφού-στραβώθηκε-ο-γιος-μου, "δε θα προσφέρεις στην πεθερά μια γαρδούμπα", η μάνα με ύφος πόσο-αχαϊρευτη-κόρη-έχω-τελος-πάντων-τίποτα-δε-μου-πήρε, "ποιος θα κόψει τα τυριά;", ο πατέρας με ύφος δε-σηκώνω-αναβολές, "γειά σου ρε ανιψιά, έλα να ρίξεις ένα χορό", ο θείος με ύφος αφού-είμαι-ακόμα-στον-κόσμο-αυτό-θα-το-κάψω-και-φέτος. Πόσες ώρες είπαμε πως απέχει η Αστραλία; Να πάρω το ντέφι μου και να εξαφανιστώ η αρκούδα!

Sunday, April 3, 2011

Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ

"Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ.
Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ.
Μιας και είμαι εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ,
χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ..."

Έτσι χαρωποί, με καιρό ευνοϊκό, ξεκίνησε μια παρέα φίλων, αγόρια και κορίτσια, παιδιά τριάντα και κάτι ψιλά οι περισσότεροι, 2 αυτοκίνητα γεμάτα από ακόμα εργένηδες και παρά λίγο εργένηδες.

Ήταν νωρίς το πρωί, καθώς διέσχιζαν τον δρόμο ανάμεσα σε δέντρα και μυρωδιές της φύσης τα αυτοκίνητα αναπηδούσαν στο ρυθμό της χαράς τους.

Έφτασαν στην ώρα τους, συστήθηκαν με τον οδηγό της αποστολής, κατευθύνθηκαν στη συνέχεια στο χώρο της καρνταρόμπας. Οι στολές τούς περίμεναν κάνοντας ηλιοθεραπεία.



Τις έβαλαν, εφαρμοστές καθώς ήταν αμέσως αναδείχτηκαν τα γραμμωμένα τους κορμιά. Ρουφήχτηκαν για τις 2-3 φωτογραφίες, μα πώς να σωθεί η κατάσταση;

Φόρτωσαν τη βάρκα τους στο τζιπ, μετά από μερικά χιλιόμετρα είχαν φτάσει στο σημείο της έναρξης. Το ποτάμι τους περίμενε κρύο και φουσκωμένο, μες στα νέυρα!

"Ήταν ένα μικρό καράβι,
ήταν ενά μικρό καράβι
που ήταν α-α-α-άταξιδευτο
οεοέ οε οε..."

Η βάρκα πήρε τη θέση της στο ποτάμι, η παρέα πήρε τη θέση της στη βάρκα και τσουπ έτοιμοι για τη μεγάλη κατάβαση! Κουπί στα γρήγορα, συγχρονισμός, συντονισμός, καμιά φωτογραφία στα πεταχτά, γέλια πολλά.

Για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, μέλη της παρέας βουτούσαν συχνά πυκνά για βυθοσκόπηση. Αφού επιβεβαίωναν πως όλα είναι πολύ κρυά μέσα στο ποτάμι, οι υπόλοιποι τους τραβούσανε ξανά στη βάρκα.

Στη μέση της διαδρομής, ακολούθησαν βουτιές από ψηλό βράχο, για να επιβεβαιώσουν οι υπόλοιποι της παρέας τα ευρήματα των πρώτων εξερευνητών. Τα νέρα ήταν όντως πολύ κρύα!



Ήπιαν όλοι καφε με κονιάκ πριν να πάρουν πάλι τα κουπιά στο χέρι και δυναμικά να συνεχίσουν την κατάβαση.

Μερικοί καταρράκτες στη συνέχεια έκλεψαν την παράσταση. Η παρέα πάντως επιβεβαίωσε θριαμβευτικά την ικανότητά της στο κουπί.



Στο τέλος, τα αγόρια της παρέας φορτώθηκαν τη βάρκα στους ώμους κι ανέβηκαν την πλαγιά για να συναντήσουν το τζιπ. Έφτασαν στην κορυφή ξεφυσώντας. Αυτό ήταν πραγματικά δύσκολη αποστολή!

Έβγαλαν τις στολές, τα σώματα τους ένιωσαν πολύ καλύτερα μέσα στα στεγνα τους ρούχα.

Μα η ενέργειά και η διάθεση της παρέας καλά κρατούσε. Για να εξαντληθεί λίγο αργότερα όταν δέθηκε με σχοινιά κατάβασης και έπεσε από μια γέφυρα 40 μέτρων. Ακόμα τρέμω!



"Τα περάσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα.
Τα περάσαμε όμορφα και τούτη τη φορά!"

Thursday, March 10, 2011

Ο φύκος, η ζαρτινιέρα και η κρέμα ρακομελέ

Και ντυθήκαμε επίσημα, και πήραμε το χαμόγελο και τη διάθεση μας την καλή μαζί. Λίγοι φίλοι και οι γονείς φτάσαμε στο Δημαρχείο, παραταχθήκαμε και περιμέναμε για να τους καμαρώσουμε. Το ζευγαράκι έφτασε, πιασμένο χέρι-χέρι, η νύφη με λουλουδικό και κοιλίτσα φουσκωμένη με τον διάδοχο, ο γαμπρός με όλη την οδοντοστοιχία σε κοινή θέα.

Μπήκαμε στην αίθουσα του Δημαρχείου, ένα ξύλινο γραφείο στη μία άκρη, μια κοντή βιβλιοθήκη στην άλλη, μερικές λίγες καρέκλες τριγύρω, μια μικρή γυάλινη ροτόντα στη μέση κι ένας φύκος να την κοσμεί, λίγα χαρτικά ανάριχτα εδώ κι εκεί για πλάκα. Ξεκινήσαμε με φωτογραφίες, μερικά καλά λόγια, μπόλικα χαμόγελα, και η σοβαρότητα που αρμόζει στην περίσταση. Οι φωτογραφίες μου έβγαιναν λίγο θαμπές κι αποφάσισα να ρυθμίσω τη μηχανή μου...

Ο αντιδήμαρχος έφτασε με στυλ ωωω-τώρα-παπαριές-πάμε-για-κανέναν-καφέ-βρε-φιλαράκια και ρούχα σντιστοίχου ύφους. Ζήτησε τις βέρες, διάβασε δυο λόγια, και τους έβαλε να υπογράψουν. Εγώ μόλις τέλειωνα τις ρυθμίσεις και ο αντιδήμαρχος είχε ήδη σφυρίξει τη λήξη. Ευτυχώς που δε με πλήρωναν τα παιδιά γιατί θα το έχανα το μεροκάματο! Ας τραβήξω τουλάχιστον φωτογραφίες από τις υπογραφές, σκέφτηκα. Το αποτέλεσμα ήταν φωτογραφίες με καταπληκτική σύνθεση! Σας παραθέτω μερικές μόνο περιγραφές: (1) ο φύκος, το μάτι του γαμπρού, ο φύκος και η άκρη του στυλό στο χαρτί, (2) ο φύκος, ο φύκος, το μαλλί της νύφης, ο φύκος και η γυάλινη ροτόντα, (3) ο φύκος, μια ιδέα του μάρτυρα, ο φύκος και ο φύκος, κτλ. Μεγάλη επιτυχία λέμε!

Ο αντιδήμαρχος κάτι είπε μέσα από τα δόντια του, μάλλον ευχή θα ήταν, κι έφυγε. Προφανώς θα πήγε επιτέλους για εκείνον τον καφέ! Εμείς ανοίξαμε σαμπάνιες. Ακολούθησαν ευχές, φωτογραφίες χωρίς τον φύκο και φιλιά. Έφυγαν οι περισσότεροι στη συνέχεια, για την ταβέρνα.

Μείναμε δυο-τρεις στην αίθουσα για να την αφήσουμε στο χάλι που τη βρήκαμε. Τα ποτήρια είχαν ακόμα σαμπάνια, ανοίξαμε μια τζαμένια πόρτα που οδηγούσε σε ένα μπαλκονάκι και ποτήσαμε μια ζαρτινιέρα με έτερους φύκους που, όπως ήταν εμφανές, χρησίμευε επίσης ως το σταχτοδοχείο του Δημαρχείου. Ένιωσα κάπως άσχημα για αυτό. Όχι για τα αποτσίγαρα που ήταν σε στρώματα τουλάχιστον 5, μα για το αλκοόλ στη γλάστρα. Αλλά και πάλι χρειαζόμασταν άμεσα μια κάποια λύση με τα γεμάτα ποτήρια! Να τα πιω όλα να γίνω λιάρδα και να χάσω τους μεζέδες μετά; Ένας υπάλληλος του Δημαρχείου σύρθηκε από το άπειρο ως το μπαλκόνι και με ύφος ωωω-με-κάνατε-να-σηκωθώ-από-την-καρέκλα-και-δεν-είναι-ακόμα-η-ώρα-να-σχολάσω μας είπε πως το αλκοόλ ξεραίνει τον φύκο, πράγμα που δεν κάνουν οι γόπες. Τον κοιτάξαμε, μας γύρισε την πλάτη και σύρθηκε πάλι πίσω στο άπειρο από όπου είχε εξαρχής εμφανιστεί.

Ακολούθησε φαγητό και ποτό μέχρι τελικής πτώσης σε κρητική νεο-ταβέρνα. Ο Κρητικός (με προφορά, μούσι, μαλλί, κι όλα τα αξεσουάρ) ήταν παιδί τζιμάνι! Μας έφτιαξε ένα γαμοπίλαφο που έπιανε άνετα στάνταρ σφακιανά, μας κέρασε κρέμα ρακομελέ (πρωτότυπη σούπερ συνταγή με touch κρητικό) και μας έδωσε μια μποτίλια σπιτική ρακή για μετά. Μη μείνουμε ξεμέθυστοι και δεν το χαρούμε αρκετά!

Μα υπάρχει καλύτερη αφορμή για παρεΐστικα χαμόγελα, για ιστορίες από τα παλιά και για μπόλικο αυθόρμηρο κέφι;
Να ζήσετε ευτυχισμένοι κι αγαπημένοι παιδιά!

Saturday, February 19, 2011

Για τα μάτια τα μελιά

Χάθηκα για άλλη μια φορά... Δηλαδή σας διαβάζω, μα δε βρίσκω το χρόνο να σχολιάσω, να γράψω, να είμαι αληθινά παρούσα. Και είχα ιστορίες να πω, μα τώρα τις ξέχασα νομίζω όλες... Όχι δεν πήγα στο Πακιστάν, δεν έβγαλα λεφτά! Είχε αντιρρήσεις το έτερον μου ήμισυ. Γαμώτο! "Μα γιατί καλέ μου;", τον ρωτάω, "εδώ πρόκειται για καλή μπίζνα και για κοινωνικό έργο μαζί!". "Τι σου λείπει μωρή", μου λέει εκείνος κι εγώ, συγκινημένη από τα ρομαντικά του λόγια, κάνω καρδούλες στα μάτια και του σκάω ένα φιλί. Αφήνεις τέτοιον άντρα; Και πήρα την απόφαση να μείνω...

Κι εκεί που ήθελα να συνεχίσω την καθημερινότητα μου, προέκυψαν δυο ταξιδάκια 2/ήμερα και μια προσθεσμία που ακόμα τρέχω να προλάβω και τα έκαναν όλα άνω-κάτω. Που να πήγαινα η γυναίκα στο Πακιστάν και να γινόμουν κολλητή της μελαμψής πεθεράς πιο εύκολο θα ήτανε, άντρα μου σγχώρα με!

Πρώτο έσκασε το νέο για την προθεσμία στο τέλος του Φλεβάρη. Ένα άρθρο πολυ-σέλιδο για ένα επιστημονικό περιοδικό. Με τα πειραματικά του αποτελέσματα, με τα συμπερασματά του, με τα όλα του. Ερευνητής άνθρωπος συστήνομαι, πρέπει να ιδρώσει ο απ' αυτός μου σου λέει. Λογικό... Κι όσο μας κόβει τα λεφτά η Αννούλα τόσο αυξάνονται οι ώρες δουλειάς. "Μα κυρά-Αννούλα μου δώσε κάτι παραπάνω, έχουμε ανάγκες κι εμείς οι επιστήμονες!", της λέμε. Έχει μουλαρώσει αυτή και κόβει και τελείως, άμα τύχει, τα λεφτά για έρευνα να είναι μέσα. Α, να χαθείς κατσίκα! Θα πάω στην Αγκέλα εγώ, που με ζήτησε κατ' όνομα κοτζαμάν εξειδικευμένο εργάτη, κι όταν θα με παρακαλάς θα είναι αργά! Ααααχ, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί την άφησα κατά πρώτης την Αγκέλα η αχάριστη! Σάμπως με αποπλάνησε η Αννούλα όταν με κοίταξε με εκείνα τα μάτια τα μελιά...

Κι εκεί που έχω έμπνευση εγώ και γράφω την ιστορία τη ζωής μου σε συνάρτηση με την έρευνα στον τομέα της ανάκτησης πληροφορίας, μου στέλνουμε πρόσκληση για την απονομή του διδακτορικού μου. Πέρισυ το σιάξαμε, φέτος βρώμισε. Περήφανος ο πατέρας μου σκάει με βαλίτσα έξω από το σπίτι και περιμένει να έρθει η μέρα να πάμε στα Χανιά. Η όπου-γάμος-και-χαρά-η-Βασίλω-πρώτη πεθερά προγραμματίζει να είναι κι αυτή εκεί, ένα τσουπ είναι άλλωστε από το άλλο μέρος του νησιού. Τι να κάνω, αφήνω τις συγγραφές κατά μέρος και κλείνω εισιτήρια για το νησί. Μαζεύω τη βαλίτσα, τον άντρα από το καθιστικό και τον πατέρα από την εξώπορτα και παίρνουμε το δρόμο για Πειραιά. Αφού αντιμετωπίσαμε χιόνι, βροχή, πλημμύρα, απεργίες με όπλο μια πακιστανική ομπρέλα σε σχήμα τέντας, φτάνουμε καμιά φορά στον Πειραιά, μπαίνουμε στο πλοίο, πίνουμε κάτι ρακές για να μπούμε στο κλίμα. Μετά από έχασα-το-μέτρημα καραφάκια ρακές, τους επισημαίνω πως είναι ώρα να σταματήσουμε τη ρακή, να κουστουμαριστούμε και να κατέβουμε από το πλοίο για να πάμε στην απονομή, όταν ο τύπος στο μπαρ μας λέει πως έχει απαγορευτικό και το καράβι δεν ξεκίνησε ακόμα. Την γκαντεμιά μου μέσα! Κίνησε ο Εβραίος και ήτανε Σάββατο... Κατεβαίνουμε από το πλοίο, είμαστε ακόμα στον Πειραιά, παραλίγο να ξεχάσω την πακιστανική ομπρέλα μου από τη σύγχιση (ή από το μεθύσι)! Για να ισορροπήσω την κατάσταση, προτείνω πολιτιστικό τουρ στην Αθήνα πριν να πάρουμε το δρόμο για το χωριό μας, κάτι που γίνεται αμέσως δεκτό. Κόρη, σύζυγος και πατέρας είδαμε το μουσείο της Ακρόπολης, περπατήσαμε στο ιστορικό κέντρο και καταλήξαμε σε παράσταση στο Εθνικό. Μα πόσο κουλτούρες είμαστε οι χωριάτες!

Ξαναπιάνω έπειτα την ιστορία της ζωής μου από επιστημονικής πλευράς και λίγο πριν να τελειώσω τον πρόλογο ξαναφτιάχνω βαλίτσα. Γκρρρ... Για έξω από εδώ γεγονός αυτή τη φορά, οπότε θα μείνω σοβαρή. Πάνε άλλες δυό μέρες.

Και τέλος πάντων, ακόμα γράφω. Και ακόμα τον ατελείωτο έχει αυτό το άρθρο. Που έτσι και το κόψουνε και δε το κάνουνε δεκτό για δημοσίευση, να τους κοπεί το σεξ μαχαίρι Αννούλα μου! Έτσι όπως μου έχει κοπεί κι εμένα αυτόν τον καιρό. Εμ, είναι αντιερωτική η συγγραφή επιστημονικών άρθρων, με τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή δε γίνεται μόνο το μυαλό σου σούπα καλέ! Τι τραβάω η γυναίκα! Τα ακούς Αννούλα μου; Θα έρθει ο καιρός που θα πάω στην Αγκέλα και θα με παρακαλάς...

Tuesday, January 18, 2011

Χίλιες και μία νύφες* (ή πώς χάνεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια)

Προχθές ήταν που μου πρότειναν δουλειά, στρωμένη με άμεσα κέρδη. Τα πράγματα είναι απλά, τα λεφτά είναι καλά. Επιπλέον της αμοιβής, περιλαμβάνει ταξίδια, επαφή με καινούριους πολιτισμούς, γνωριμία με καινούριες κουλτούρες. Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε δεν αφήνεις τέτοια επιχειρηματική πρόταση να πέσει κάτω...

Ετοιμάζω βαλίτσες κι έφυγα σφαίρα! Ταξιδάκι στο Πακιστάν, μια εβδομάδα διακοπούλες, όλα πληρωμένα, συμβόλαια με τον γαμπρό, γνωριμία με τα συμπεθέρια, την ευχή σας, το παραδάκι μου, ο γάμος μας κι έξω από την πόρτα. Στην επιστροφή στάση στο Dubai για 2/ήμερο του μέλιτος. Αυτό το τελευταίο ήταν δική μου ιδέα για να δώσω μια πιο φυσική/χαλαρή/αληθινή διάσταση στο event και για να χαλάσω λίγα από τα κέρδη, γνωστή εθισμένη στα απανταχού ψώνια. Αφού φτάσουμε στην Ελλάδα, πρώτα ο Θεός (χριστιανός ή μουσουλμάνος), φτιάχνει ο σύζυγος τα χαρτιά, βγάζει το ευρωπαϊκό του διαβατήριο κύριος και βάζω εγώ μπρος το διαζύγιο κυρία. Ο κεραυνοβόλος έρωτας δεν ευδοκίμησε, θα δεχτώ κριτική και για αυτό;

Μετά το διαζύγιο, ετοιμάζω βαλίτσες κι έφυγα σφαίρα! Ταξιδάκι, μια εβδομάδα διακοπούλες, όλα πληρωμένα, και νέος κεραυνοβόλος έρωτας με wanna-be ευρωπαίο από το Πακιστάν. Πληρώνουν οι γαμπροί 7.500 ευρώ για τα όμορφα τα μάτια μου, πώς μπορώ να τους τα αρνηθώ;


* Ευχαριστώ τη φίλη μου, ξέρει αυτή, για τον τίτλο...
Ευχαριστώ το φίλο μου, ξέρει αυτός, για το επιχειρηματικό πλάνο...

Friday, January 14, 2011

Μικρομεσαίος πατέρας με Matiz

Παρέα είμαστε, σε γενέθλια φίλων είμαστε, σαν παιδικό πάρτυ στα MacDonalds είμαστε. Παιδιά δεν έχουμε, παιδιά περιμένουν, πού να τις πας τις γυναίκες με την κοιλία ως το σβέρκο;

Ένας εκ της παρέας θα γίνει πατέρας το Μάιο (ο gonna-be πατέρας), ένας άλλος έχει μια κορούλα (να του ζήσει!) 14 μηνών (ο παλιο-πατέρας).

Ο gonna-be πατέρας δεν το έχει συνειδητοποιήσει τι πήγε κι έκανε. Έχει ένα matiz μας είπε, 850 ευρώ μισθό μας είπε, νοίκι σε 2/άρι μας είπε, έχει και πολλές απορίες μας είπε. Ο παλιο-πατέρας, από την άλλη, σε ρόλο έμπειρου μάγιστρου ανέλαβε να δώσει απαντήσεις σε όλα τα μυστήρια της ερχόμενης πατρότητας και της χαμένης πραότητας.

gonna-be πατέρας (gbπ): Πώς ήταν ο πρώτος χρόνος με παιδί;
παλιο-πατέρας (ππ): Γαμησέ τα!
Σαφής...

gbπ: Πόσα χρήματα χρειάζεται το μήνα το παιδί;
ππ: Εσύ με πόσα μπορείς να ζήσεις;
Μαιευτικός...

gbπ: Εγώ πάντως τη μπάλα και το τένις δεν τα κόβω!
ππ: Νομίζεις!
Προφητικός...

gbπ: Έχω ένα matiz, λες να το αλλάξω;
ππ: Εγώ με το saab ρίχνω και το πίσω κάθισμα και πάλι το καρότσι κολάρο το φοράω!
Κατηγορηματικός...

gbπ: Εμείς όμως είμαστε κοντοί.
ππ: Τα καρότσια δεν έχουν μεγέθη! Σε περίπτωση που τα νόμισες παντελόνια, το λέω.
Απόλυτος...

Ίδρωσε ο gonna-be πατέρας, ήπιε το μισό μπουκάλι ουίσκι να ξεχάσει το μέλλον, πήρε την καρδιά-περιβόλι που του έκανε ο γκουρού παλιο-πατέρας και πήγε να κάνει τάμα στην νεράιδα των μωρών να του το βγάλει κατευθείαν φαντάρο το δικό του. Και μετά, πρώτα ο Θεός, θα βάλει βίσμα να του βρει δουλειά.

Thursday, January 6, 2011

Γροινκ!

Και φτάσαμε στη Γερμανία κι από εκείνη τη στιγμή άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της ανθρώπινης εμφάνισής μας...

Μας υποδέχτηκαν οι φίλοι μας στο Saarbrücken με ζεστές αγκαλιές και με ζεστό φαγητό. Ανταποδώσαμε τις αγκαλιές και φάγαμε, όλη μέρα νηστικοί με μια ληγμένη μπύρα είμασταν. Ξεκουραστήκαμε και το πρωί, η πρώτη εικόνα που αντίκρυσα με έκανε να πεταχτώ από το κρεβάτι, έριξα και μια σπρωξιά στο διπλανό μου τον υπναρά, αλλά πού να συγκινηθεί αυτός, μόνο όταν του μίλησα για πρωινό πήρε το κορμί του και εμφανίστηκε στην κουζίνα, για να ανταπεξέλθει στο κρύο καλέ! Φορέσαμε εξοπλισμό φουλ-κομπλέ μετά και πήραμε τους δρόμους.

Η πόλη στολισμένη για τις γιορτές, στο κέντρο η υπάιθρια χριστουγεννιάτικη αγορά έδινε μια παραμυθένια ατμόσφαιρα. Περπατούσαμε τριγύρω όλη μέρα σχεδόν, άγγιζα τα πάντα σαν μικρό παιδί, τα ξύλινα παιχνίδια, τα χειροποίητα στολίδια, χάζευα τα ζαχαρωτά, ήθελα να αγοράσω όλους τους καρυοθραύστες της αγοράς, πήρα μόνο τους μισούς. Ενδιάμεσα ήπιαμε Glühwein (ζεστό κρασάκι με μυρωδικά να ζεσταθούν τα μέσα μας), τσιμπήσαμε και 2-3-5-6 Schwenker (για τους μη-ξέροντες, ελαφρύ έδεσμα, ήτοι μπριζόλα 10 πήχες χοιρινή, μαριναρισμένη με μπαχαρικά, ψημένη πάνω από τη φωτιά και προσφερόμενη με ψωμάκι-χερούλι, την τρως και την απολαμβάνεις από το πιγούνι ως το μέτωπο κι από αυτί σε αυτί).

Μετά από το πολύωρο περπάτημα και τα λίγα ψώνια είχε έρθει η ώρα για το δείπνο. Το τρώνε και νωρίς εκεί στας Γερμανίας. Φάγαμε ελαφριά (ένα σνιτσελάκι, μια τηγανιά πατάτες και ένα λίτρο μπύρα ο καθείς δεν το λες και βαριά!) και πήγαμε να ξαπλώσουμε τα κουρασμένα μας κορμιά...

Έφτασε με αυτά και με εκείνα η παραμονή τως Χριστουγέννων. Η μεγαλύτερη γιορτή εκεί στη Γερμανία σου λέει! Φάγαμε το πρωινό μας (σε ύφος αντίστοιχο των ελαφριών γευμάτων των τελευταίων ημερών), φτιάξαμε δυο πιτούλες, ντυθήκαμε, σενιαριστήκαμε, κολωνιαριστήκαμε, φορτώσαμε τις πιτούλες μας και τα δώρα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Σε όλη τη διαδρομή επαναλάμβανα (με άθλια προφορά εννοείται) το 'Καλά Χριστούγεννα' στα γερμανικά. Η γιαγιά μας περίμενε με στολισμένο σπίτι και στρωμένο τραπέζι. Την κοίταξα και ξέχασα τι έπρεπε να πω, μπα πανάθεμα με τελείως σουρωτήρι το κεφάλι μου! Ψέλλισα ένα 'Merry Christmas' και χαμογέλασα...

Βάλαμε τα δώρα μας κάτω από το δέντρο και τις πίτες στην κουζίνα. Έφτασαν σιγά-σιγά τα παιδιά της γιαγιάς και τα υπόλοιπα εγγόνια. Η γιαγιά, σωστός αρχηγός, έδινε το γενικό πρόσταγμα. Μαζευτήκαμε σε ένα δωμάτιο όλοι, μας μοίρασε κόλλες αναφοράς (στα γερμανικά τα έλεγαν δεν καταλάβαινα τίποτα εννοείται), βάλανε μουσική, πήρανε φλογέρες και αρχίσαν κάτι ακατάληπτα στα γερμανικά. Από το ρυθμό καταλάβαινα πως λέμε άλλοτε την 'Άγια νύχτα' και άλλοτε το 'Έλατο', ανοιγόκλεινα το στόμα, χαμογελούσα ενδιάμεσα και παρατηρούσα τριγύρω. Η γιαγιά τραγουδούσε πραγματικά αφοσιωμένη στο έργο της. Τα δυο μικρότερα εγγόνια τα κρατούσε η γιαγιά από το χέρι, τραγουδούσαν κι αυτά, δεν είχαν επιλογή. Η μια κόρη της γιαγιάς έπαιζε φλογέρα, η άλλη ήταν σοβαρή, η τρίτη το απολάμβανε. Ο γαμπρός της γιαγιάς είχε αράξει σε μια πολυθρόνα, χασμουριόταν διακριτικά κι απλά περίμενε τη φάση να περάσει. Από τα δυο μεγαλύτερα εγγόνια, ο ένας καθόταν πίσω πίσω κι έπινε μπύρα, ο άλλος (ο φίλος μας) είχε ξεγλιστρήσει στην κουζίνα κι έτρωγε πίτα. Τα είπανε όλα τα τραγούδια που είχαν τα χαρτιά, κανένα δεν παρέλειψαν, και μετά η γιαγιά είπε να περάσουμε στην τραπεζαρία. Το υπέθεσα δηλαδή μιας και όλοι κινήθηκαν προς τα εκεί. Ακολούθησε η ανταλλαγή των δώρων, αγκαλιές, χαρές, φιλιά, και 'Καλά Χριτούγεννα' στα γερμανικά που φυσικά δε θυμόμουν πως να πω. Χαμογελούσα και ανοιγόκλεινα το στόμα σε στυλ play-back, ο βλάκας της υπόθεσης!

Καμιά φορά θρωνιαστήκαμε στην τραπεζαρία, ξεκινήσαμε με πίτες και σαλάτες για να μας ανοίξει η όρεξη. Που δεν έχουμε συνήθως... Ακολούθησε χήνα υπερπαραγωγή ίσα με ένα αρνί που έφτασε καιόμενη στο τραπέζι. Έβγαζα φωτογραφιές περιμένοντας το θαύμα. Το παιδάκι από το χωριό πού να τα ξέρει τα φλαμπέ, ενθουσιάστηκα! Όταν έπεσε η φωτιά, η γιαγιά άρχισε το σερβίρισμα: χήνα ψητή (γεμισμένη με κιμά μουσχαρίσιο, λουκάνικα και μπαχαρικά), μπάλες πατάτας, κόκκινο λάχανο και ελαφριά σάλτσα από το λίπος της χήνας. Ψιλοπράγματα... Εκεί, περίπου πριν να σταματήσω να αναπνέω κι ενώ η καρδιά μου είχε αρχίσει να αργοσβήνει, είπα να πάψω το φαγητό. Φυσικά ακολούθησαν τα γλυκά...

Ούτε που θυμάμαι πως φτάσαμε στο σπίτι εκείνο το βράδυ, παραληρούσα, θα ήταν τρελό το πουλί που μας σερβίρανε...

Ανήμερα τα Χριστούγεννα οδηγήσαμε ως τη Γαλλία, φτάσαμε στο Spicheren Höhen. Απίστευτη διαδρομή, πανέμορφο τοπίο, καλή παρέα, παιχνίδια με το χιόνι και γέλια σαν μικρά παιδιά. Προφανώς, λόγω της ημέρας, κεραστήκαμε κι ένα γεύμα με όλη την επισημότητα και σχέδιο τη Μόνα Λίζα στα πιάτα μας. Τι να μας λέει ο μάστερ σεφ, αν δε χρεώσεις την πιστωτική δεν το ευχαριστιέσαι το βελουτέ κάστανου!

Κι επειδή είμαστε πολύ cool τύποι κι όλοι μας συμπαθούνε, είμασταν καλεσμένοι και σε άλλο τραπέζι την άλλη μέρα και σε άλλο την παρ' άλλη. Πολύ φαγητό! Να τους προσβάλουμε τους ανθρώπους;

Κάπου ενδιάμεσα πήγαμε μια εκδρομή στο Saarburg. Καταράκτες, όπου το νερό και ο πάγος έφτιαχναν έργα τέχνης, ένα κάστρο να κρέμεται επιβλητικό πάνω από την πόλη και στο βάθος τεράστιες πλαγές με αμπέλια να γεμίζουν το τοπίο. Πανέμορφα! Η μικρή πόλη γεμάτη με γωνιές στο ύφος του παραμυθιού, οινοθήκες, σοκολατερίες, μαγαζάκια κουκλίστικα με χειροποίητα αντικείμενα. Ψωνίσαμε εννοείται! Για να έχουμε κάτι να θυμόμαστε...

Έφτασαν οι μέρες να επιστρέψουμε. Ούτε που το καταλάβαμε πως πέρασε η εβδομάδα μας εκεί, σχεδόν ευχόμασταν να αποκλειστούμε, μα όλα δούλευαν ρολόι αυτή τη φορά. Πήραμε τα πράγματα μας, τα κιλά μας και το τρένο και ταξιδέψαμε προς το αεροδρόμιο. Γροινκ!

Όμορφος τρόπος να κλείσει η χρονιά... Μακάρι έτσι να είναι αυτή που μόλις ήρθε! Προς θεού, χωρίς τα κιλά!