Monday, November 12, 2012

Η αιχμή του δόρατος κι η θερμιδομάχος

Ο καλός μου 'χυμένος' στον καναπέ μια Κυριακή μετά από γεύμα στους γονείς μου για τέσσερις, το οποίο περιελάμβανε μια γαβάθα κεφτέδες, έξι τηγανιές πατάτες, δυο λεκάνες σαλάτα, οκτώ λίτρα κρασί, καφέ, κι ένα ταψί καρυδόπιτα, ξεφυσάει και τρίβει την χαριτωμένη κοιλιά του. (Δηλαδή χαριτωμένη ήταν κάποτε, τώρα πηγαίνει να γίνει απειλητική, αλλά όπως κι αν έχει πώς να κακολογήσω τη μεγάλη μου αγάπη;) Ξεφυσάει, που λέτε, ανοίγει τη ζώνη, ανοίγει και το κουμπί του παντελονιού. Τελικά το βγάζει το παντελόνι! Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, έβαλε μια πιτζάμα για να νιώσει άνετος. Ξεφυσάει και λίγο γέρνει στον καναπέ. Σάμπως να δυσκολεύεται να τακτοποιήσει την (απειλητική) κοιλιά... Μετά από συγκέντρωση, σιγή, και περισυλλογή ανακοινώνει με στόμφο: Σιχάθηκα τον εαυτό μου! (Αμέσως μου τράβηξε την προσοχή!) Τρώω πολύ τελευταία, δε νομίζεις; (Σώπα καημένε, εσύ που τσιμπάς σαν πουλάκι; Ε, λέγοντας πουλάκι, μπορεί να είναι και γυπαετός.) Ποτέ ξανά δεν ήμουν τόσο χοντρός! (Αυτό είναι αλήθεια. Χοντρό βέβαια δε σε λες, αλλά έχεις αρχίσει και τροφαντεύεις είναι η αλήθεια.) Στη μπάλα δεν ξεχύνομαι σαν τον άνεμο πια! (μπουχαχα, γενικά σε έχεις δει να παίζεις μπάλα;)
Αυτά είπε ο καλός μου κι ησύχασε πάλι μετά. Για να επανέλθει, "Αρχίζω δίαιτα και σε θέλω να με επιβλέπεις!".

Βρε δεν είμαστε καλά! Αυτός δίαιτα, που του στερείς για μια μέρα την τσουκνίδα (που ποτέ δε την τρώει φυσικά) και σε απειλεί με ασφαλιστικά μέτρα, γράφει άριες για αυτό το καταπληκτικό λαχανικό, και περιφέρεται ωσάν απελπισμένος ναυαγός. Που άλλη μια φορά (όλη κι όλη) στη ζωή του έκανε δίαιτα για 5 μέρες, κι αυτό για να έχει άποψη του πώς είναι να κάνεις δίαιτα, και μου έβγαλε την ψυχή επειδή δε επέτρεπε στον εαυτό του να φάει 1 καρβέλι ψωμί στην καθισιά! Βρε δεν είμαστε καλά!


"Μεγάλη μου αγάπη", του λέω, "έχεις πάρει 2-3 κιλά είναι η αλήθεια, μα είσαι σίγουρος για αυτό που πας να κάνεις;". "2-3;", μου λέει απειλητικά, "5 έχω πάρει!". Τι μας λέει τώρα ο άνθρωπος, που από τότε που γεννήθηκα αν είμαι μόνο 5 κιλά πάνω από το κανονικό μου κάνω πάρτυ αυτοθαυμασμού. "5 έχω πάρει και το νιώθω μόλις τρέχω, δεν είμαι η αιχμή του δόρατος πια για την ομάδα", συμπληρώνει. Δεν είμαστε καθόλου καλά! "Μοναδική μου αγάπη, μήπως υπερβάλλεις κάπως; Με 9 άλλους άσχετους για πλάκα δεν πάτε και τρέχετε γύρω-γύρω από μια μπάλα, ή έχω χάσει κάτι;", τον ρωτάω. Αν το βλέμμα του ήταν μαχαίρι θα είχατε θρηνήσει τώρα θύμα. "Θα σου συμπαρασταθώ", του λέω, "ξέρω ακριβώς τόσα χρόνια εμπειρίας πώς θα τα χάσεις τα κιλά. Θα κάνεις όμως υπομονή, σύμφωνοι;". Και δώσαμε τα χέρια.

Ήταν Δευτέρα τότε που ξεκίνησε. Ξεκίνησα κι εγώ μαζί του. Πάντα υπάρχουν περίσσια 2-3 κιλά που θέλω να χάσω. Άνοιξε τα μάτια του εκείνο το πρωί θυμάμαι κι αναφώνησε, "Ορίστε το στομάχι μου ήδη γουργουρίζει!". "Μα δεν αρχίσαμε ακόμα τη δίαιτα αγάπη μου!", είπα εγώ ενώ έβγαινα από τα σκεπάσματα. "Σκέψου και να την αρχίσουμε!", είπε εκείνος και δεν είχε κι άδικο... Και ξεκινήσαμε. Μην φανταστείτε κάτι σπουδαίο, κομμένα τα γλυκά, τα ψωμιά, τα λιπαρά και οι ποσότητες γιγάντων. Εγώ, επειδή δρούσα κυρίως υποστηρικτικά, έτρωγα και κανένα κουλουράκι να μην πάθω υπογλυκαιμία. Εκείνος κύριος!

Μία εβδομάδα μετά έφτασε η μέρα της κρίσης. Πρωινό ζύγισμα. Η μεγάλη μου αγάπη είχε χάσει 3 κιλά. Ολόκληρα! $@#$%@, άντρες! Εγώ είχα χάσει 900 γραμμάρια. Κάτι είναι κι αυτό...

Κάπως χαλαρώσαμε την επόμενη εβδομάδα. Ήταν και κολλητά γιορτές και πήγαμε σε 2 τραπέζια. Ή ήταν 3; Εντάξει συγκρατημένοι είμασταν. Εγώ λιγότερο γιατί δρούσα κυρίως υποστηρικτικά. Εκείνος κύριος.

Μία εβδομάδα μετά, στο πρωινό ζύγισμα η μεγάλη μου αγάπη είχε χάσει 1 κιλό. Εγώ είχα πάρει 1200 γραμμάρια! Και τώρα δηλαδή τι; Έχω πια να χάσω 3-4 κιλά που είναι περίσσια;


Δεν είναι άδικη η ζωή; Δεν είναι; Μοντέλο (για πλυντήρια) με πήρε, φάλαινα θα καταντήσω... Τι να κάνω, πείτε μου. Μήπως αν του ρίχνω μια χούφτα ζάχαρη στο φαγητό του βοηθήσει και τους δυο μας κάπως;

Wednesday, October 31, 2012

Γράσα, ράσα, κυρίες, πιτσιρίκια, και ποντίκια


Το ήθελαν έτσι οι συνθήκες ή να είναι άραγε αυτός ο χαρακτήρας μου; Από υπομονή έχω μπόλικη, γαϊδούρα η δικιά σου, ανεξάντλητη, να τραβάς τα όρια και σχεδόν να μην φτάνεις σε αδιέξοδο! Υπομονή κι ευγένεια. Σε πολλές περιπτώσεις μου έχει φανεί χρήσιμο αυτό το χαρακτηριστικό, στην εφορία για παράδειγμα, με τους φοιτητές, με κάτι λιμενεργάτες, με κάτι πιτσιρικάδες, με την κα. Κούλα του πάνω ορόφου, ... Δεν ξέρω βέβαια, αν αυτό που εγώ λέω χρήσιμο η κα. Κούλα, ο έφορας, ή ο πιτσιρικάς το λένε 'μ@λ@κί@', αλλά όπως κι αν έχει εγώ τη δουλειά μου την κάνω. Καλέ χωρίς ψυχοφάρμακα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων δηλαδή...

Μην τα πολυλογώ, ως φοιτήτρια πολλές φορές προσπάθησα να αυξήσω τα εισοδήματα μου και κατ' επέκταση τα βραδινά σφηνάκια (που σαβουρώναμε) στο μπαρ. Σε μια εταιρία πληροφορικής δούλεψα, μαθήματα ιδιαίτερα έκανα, μαθήματα σε σχολεία δημοτικά, σε γυμνάσια, σε λύκεια, σε ΙΕΚ, σεμινάρια γιατρών και άλλα δημοσίων υπαλλήλων. Ό,τι μπορούσα έκανα δηλαδή κι όλο και κάτι λεφτούλα έπαιρνα. Κι αν δεν τα έκανα σφηνάκια τα έκανα παπούτσια. Και με εκείνα και με τούτα ερχόμουν λοιπόν σε επαφή με πολύ κόσμο. Κι όταν έρχεσαι σε επαφή με τόσο κόσμο, με τόσο διαφορετικό κόσμο, η υπομονή είναι αρετή! Σε σώζει δηλαδή. Από πονοκεφάλους, έλκη, παρεξηγήσεις, αλκοολισμό, κι άλλα ασήμαντα ή σημαντικότερα 'δεινά', ανάλογα με την περίσταση δηλαδή.

Με έστελνε η εταιρία μου να εγκαταστήσω το πρόγραμμα διαχείρισης λιμενικών ταμείων σε ηπερεσίες κι ήταν στα καθήκοντα μου να εκπαιδεύσω τον λιμενεργάτη να το διαχειρίζεται. Ερχόταν ο άτομος με τις γαλότσες και τα γράσα, είχε 15' στη διάθεση του πριν να ξεφορτώσει το επόμενο πλοίο, κι έπινε 2 γουλιές καφέ, άνοιγε το μάτι γαρίδα, ξεβούλωνε το αυτί με το δαχτυλάκι-πατσαβούρα, έκανε το ποντίκι σαρίκι, έπιανε κι ένα φύλλο χαρτί κι έγραφε "Πάω στο Μενού, κάνω ένα κλικ, ανοίγει ένα κουτί και βγαίνει μια χοντρή ... σελίδα για εκτύπωση παραστατικού". Έφτανε το πλοίο και με το ποντίκι-σαρίκι τζίφος και το Μενού και το κουτί κι η χοντρή! "Άι σιχτίρ", έτρεχε στο πλοίο. Και μετά πάμε πάλι από την αρχή μέχρι να μάθουμε να εκτυπώνουμε τη χοντρή.

Μετά έκανα σεμινάρια σε δημόσιους υπαλλήλους, που είχαν προ πολλού περάσει τα πρώτα 'ήντα', που μέχρι να μάθουν να ανοίγουν το ρημάδι το Word είχα προλάβει να πλέξω 10 μέτρα κασκόλ! Που δεν ξέρω και να πλέχω δηλαδή! "Έλα κυρία απ' αυτούλα μου να τα πούμε πάλι από την αρχή, πατάω αυτό το ωραίο μπλε που βλέπω πάνω στην οθόνη, είδες τι ωραίο που είναι;", με κοιτούσε η κυρία απ' αυτούλα, έσκυβε στην τσάντα της, έβγαζε κουλουράκια και μου πρόσφερε ένα να 'πάρω τα πάνω μου'. Με 30 ώρες σεμινάριο, δεν ξέρω τι έμαθε η κυρία απ' αυτούλα από Word, εγώ πάντως τσίμπησα 2 κιλάκια για πλάκα!


Σε κάποια άλλη φάση, έκανα μάθημα 'Χρήση Υπολογιστών' σε ένα ΙΕΚ στο τμήμα 'Εκκλησιαστικών Σπουδών'. Θεός φυλάξοι δηλαδή! Ρασοφόροι 40χρονοι μαθητές με ελλιπείς γνώσεις (γενικά και ειδικά) κι εγώ στα 20 (και κάτι) με περίσσιο μαλλί. Ο παπά-Τάδε, πρώην αοιδός σε πανηγύρια της Θεσσαλίας, που είχε μόλις βρει την παπαδιά του, την παντρεύτηκε, κι ακολούθησε το δρόμο του Κυρίου. Ο παπά-Δείνα, πρώην ταξιτζής, πολύτεκνος, που αποφάσισε να κάνει στροφή στην καριέρα του. Ο παπά-ΤρίαΠουλάκιαΚάθονται, απόφοιτος τρίτης δημοτικού κι ο Θεός βοηθός μας. Και πες μου τώρα εσύ, πώς πιάνεις το χέρι του Παπά-ΤρίαΠουλάκιαΚάθονται να του δώσεις την αίσθηση της κίνησης του ποντικιού και του διπλού κλικ; Πιάνεις έτσι απλά, ή πρώτα σκύβεις, φιλάς, "Ευλόγησον Πάτερ", και πιάνεις μετά; Ένα ολόκληρο 6/μηνο ζήσαμε μεγάλες στιγμές!

Στο Δημοτικό, τα των μικρών τάξεων έπαιζαν Ζορό με τα ποντίκια και τα των μεγαλύτερων τάξεων μου έκαναν προξενιό με τον Μουσικό. Μέχρι να μάθουν να κάθονται στην καρέκλα και να κάνουν τον 'Πέρη και την Κάτια' στον υπολογιστή, είχα εγώ μάθει εντωμεταξύ πώς βοηθάνε ένα 6/χρονο αγοράκι να κάνει τσίσα, πώς ξεμπλέκουν μια κοτσίδα από τα δάχτυλα ενός αγριεμένου συμμαθητή της, και πώς μπορεί κανείς να περπατάει ενώ επάνω του κρέμονται 5 πιτσιρίκια ταυτόχρονα.

Και τέλος πάντων, κατέληξα να διδάσκω στο Πανεπιστήμιο. Μου αρέσει η δουλειά μου. Και οι φοιτητές μου. Με δοκιμάζουν συχνά, αλλά είπαμε υπομονή ανεξάντλητη...

Κι ένα ωραίο πρωί έπαθα αναλαμπή! Τόσο κόσμο προσπάθησα να εκπαίδευσα, μα να μου το ζητάει η μάνα μου τον τελευταίο χρόνο κι εγώ ως τώρα να αδιαφορώ; Ε, μα δεν είναι σωστό! Δηλαδή να ξέρει να το χειρίζεται το μηχάνημα η κάθε τυχάρπαστη κυρία και η μάνα μου, που το παιδί της δουλεύει στο Πανεπιστήμιο, να μην έχει ιδέα; "Μάνα, ήρθε η ώρα να κάνω την επιθυμία σου πραγματικότητα. Από αύριο αρχίζουμε μαθήματα!"

Κάναμε μια ολόκληρη ώρα εχθές, βάλαμε το ποντίκι σκουλαρίκι, και καταλήξαμε να βλέπουμε φωτογραφίες της ξενιτεμένης αδελφής μου. Θα συνεχίσω να προσπαθώ, μα φοβάμαι, πολύ φοβάμαι. Μπας κι αποδειχθεί πως η υπομονή δεν είναι αξίωμα...

Monday, October 8, 2012

Χαιρετίσματα από την Κίνα


"Αγαπημένη μου αδελφή,

Σε χαιρετώ θερμά από τας Ανατολάς. Τώρα που σου γράφω αυτό το γράμμα είμαι ακόμα άνθρωπος. Δεν ξέρω σε τι θα έχω μεταλλαχθεί μέχρι να το λάβεις. Σας αγαπώ πολύ, όλους! Να το πεις και στους γονείς...

Έφτασα εδώ προχθές το απόγευμα, μετά από 26 ώρες ταξίδι, μια 5/ωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης κι έναν αγώνα δρόμου στο αεροδρόμιο του Τόκιο. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι στο Τόκιο με περιεργάστηκαν για αρκετή ώρα κι αναγκάστηκα τελικά να τους προσφέρω κάτι μουστοκούλουρα που είχαν ξωμείνει στην τσάντα μου για να καταφέρω να προλάβω την επόμενη πτήση. Στα αεροπλάνα δεν έκλεισα μάτι, ξέρεις πως με πιάνει μια ελαφριά νευρικότητα. Στον τελικό προορισμό με περίμενε Κινέζος ταξιτζής με ταμπέλα που έφερε το όνομά μου. Νύσταζα η κακομοίρα, αλλά σε όλη τη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο μου δε μπόρεσα να κλείσω μάτι, κοντέψαμε να σκοτωθούμε περί τις 28 φορές! Νομίζω πως ξεκόλλησα το χερούλι της πόρτας από την αγωνία μου. Στα είχα άλλωστε πει τι συμβαίνει με τους ταξιτζήδες και την άλλη φορά που βρέθηκα εδώ στας Ανατολάς...

Να μην σου τα πολυλογώ, έφτασα κατάκοπη στο ξενοδοχείο και κοιμήθηκα περίπου 12 ώρες για να συνέλθω. Το ξενοδοχείο μου φαίνεται καλό, το δωμάτιο είναι μεγάλο και κυρίως δε μυρίζει μούχλα. Σε αυτό που είχα μείνει την τελευταία φορά πολύ υπέφερα με αυτήν την μυρωδιά. Το ξενοδοχείο έχει και πισίνα, μπορώ και τη βλέπω από το δωμάτιό μου. Το χρώμα της δεν είναι πολύ καλό, δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει.

Ευτυχώς έφτασα Σάββατο απόγευμα κι είχα μια ολόκληρη μέρα να εγκλιματιστώ πριν να πάω στη δουλειά. Εντωμεταξύ, βρέθηκα με τους (Ευρωπαίους) συναδέλφους και με κατατόπισαν κάπως. Βγήκαμε και για φαγητό όλοι μαζί την Κυριακή το βράδυ. Μα κάτσε να πάρω τα πράγματα με τη σειρά.

Ξύπνησα που λες την Κυριακή το πρωί και δεν έμπαινε καθόλου φως στο δωμάτιο, είχε έξω μια καταχνιά, μια μαυρίλα, σκέφτηκα πως το πάει για βροχή. Ντύθηκα και κατέβηκα στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για πρωινό. Είχε σούπες πολλές, δεν κατάλαβα τι είχε μέσα σε όλες, η μία πάντως ήταν με πόδια κότας. Μην παρεξηγήσεις, δεν εννοώ μπούτια, πόδια εννοώ! Τι να τους πεις τώρα; Κι όλη η αίθουσα να ρουφάει, πολύ ρούφηγμα όμως! Να σου σηκώνεται η τρίχα ένα πράγμα! Σκέψου τον καφενέ στο χωριό με τους παππούδες να πίνουν ελληνικό καφέ. Ε, στον καφενέ είναι πολιτισμένα τα πράγματα! (Αααχ και να είχα τώρα ένα αχνιστό ελληνικό καφεδάκι!)

Στο πρωινό που λες, εκτός από τις σούπες, είχε και δυο λογιών γάλα στο μπουφέ, ένα που ήταν σκόνη για τον καφέ κι ένα άλλο, αγγουριού το έλεγε. Μα δηλαδή έλεος! Θα το ακυρώσω αδελφή το πρωινό, δε φτάνει που δεν έχει κάτι να μπορείς να φας, δεν αντέχω να ζήσω άλλη μέρα αυτήν την ψυχική οδύνη! Μα μου σηκώθηκε η τρίχα της Ευρωπαίας κι όταν ήρθε μεσημέρι ακόμα ναυτία ένιωθα! Το αποφάσισα, θα πίνω καφέ ή τσάι στο δωμάτιο από αύριο, έχουν κάτι σακουλάκια και βραστήρα εκεί. Πόσο χάλια να είναι; Ξεροσφύρι, δεν πειράζει. Έδωσα κι εκείνα τα μουστοκούλουρα στους τελωνειακούς, που κακό χρόνο να έχουν κι αυτοί και οι μεταλλαγμένες κότες τους! Εννοείται ως εδώ δεν υπάρχει ίχνος φούρνου! Μα στα νταμάρια να με είχαν στείλει από την εταιρία μου, ένα ξεροκόμματο θα μου το πέταγαν οι επιστάτες, θα το βουτούσα στα λασπόνερα και θα το έτρωγα η γυναίκα! Τέλος πάντων, θα δω τι θα κάνω με αυτό το θέμα...

Ανέβηκα στο δωμάτιο μετά, πήρα κασκόλ και μπουφάν και βγήκα για έναν περίπατο. Μία που πάτησα το πόδι μου έξω από το ξενοδοχείο και μία που έγινα μούσκεμα στον ιδρώτα! Όχι μόνο δεν το πήγαινε για βροχή, μα είχε και 30 βαθμούς! Επέστρεψα στο δωμάτιο κι έβαλα καλοκαιρινά. Μετά βγήκα πάλι έξω κι έψαχνα τον ήλιο. Πού να τον βρω που έχει γίνει στον ουρανό κατεστημένο το καυσαέριο! Εννοείται πως οι κινούμενοι σε 2/κυκλα φοράνε όλοι μάσκες! Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου δηλαδή, όπως την προηγούμενη φορα. Εδώ η πόλη είναι πιο μικρή από αυτήν που είχα πάει την άνοιξη, έχει μόνο 8 εκ. κατοίκους. Βέβαια τα 4 εκ. λιγότεροι κάτοικοι οφείλω να ομολογήσω πως δεν κάνουν αισθητή διαφορά. Πάλι οι δρόμοι είναι γεμάτοι αυτοκίνητα, ανθρώπους, και σκουπίδια. Όλα σε υπερβολή! Πάλι όλα είναι καλυμμένα με ένα χρώμα καφετί, πάλι ο ήλιος δε φαίνεται, και πάλι ο αέρας δε μου φτάνει. Τώρα εξηγείται και το χρώμα στην πισίνα. Θέλουν και πισίνα τρομάρα τους! Ευτυχώς που θα μείνω μόνο 5 εβδομάδες δηλαδή. Που βέβαια το 'μόνο' είναι σχετικό...

Πήγαμε που λες αργότερα μέσα στη μέρα για φαγητό με τους συναδέλφους. Στο πρώτο εστιατόριο που μπήκαμε κάναμε ευθύς αμέσως μεταβολή και βγήκαμε. Ειδικευόταν σε πιάτα με σκύλους, ναι είχε φωτογραφίες παντού. Ήμαρτον! Να είμαι ανοιχτή σε νέες γεύσεις, αλλά βρε παιδί μου εδώ τα τρώνε όλα! Δηλαδή έτσι και ξεμείνω μπορεί να κάνουν κι εκτροφείο με 'Κατερίνες'! Το διανοείσαι;

Βρήκαμε ένα άλλο εστιατόριο που τουλάχιστον δεν είχε φωτογραφίες από τα φαγητά που σέρβιρε. Παραγγείλαμε chiken wings. Όπως κατάλαβες η κότα παίζει όλη την ημέρα. Μας τα σέρβιραν κι έμοιαζαν νορμάλ, τουλάχιστον αυτό ήθελα να πιστέψω από την πείνα μου τη μαύρη. Βέβαια δεν είχε πιρούνια στο τραπέζι, μα "άλλωστε οι φτερούγες τρώγονται με το χέρι", σκέφτηκα. Κι όρμηξα. Κι όμως άρχισαν να μας κοιτάνε περίεργα, μόνο που δεν μας πέταξαν έξω δηλαδής! Σιχαίνονται σου λέει άμα πιάνεις το φαγητό με τα χέρια!

Μωρέ άι σιχτίρ με δαύτους, μην ανοίξω το στόμα μου και δεν τους ξεπλένει ούτε ο Κίτρινος ποταμός! Σιχαίνονται άμα πιάνεις το φαγητό με τα χέρια, αυτοί που ρουφάνε τα πάντα ρύζια, φτερά, και σούπες, και παντού γύρω-γύρω ακούγεται φς, φς, φρρςςς. Είναι φυσιολογικό τώρα αυτό; Που έπιανα εγώ το φτερό με το χέρι τους πείραξε; Πετάνε καλά-καλά κάτω τις χαρτοπετσέτες, τα τσιγάρα, τα κόκαλα, έχουν γεμίσει τον τόπο λίγδα και ... άντε μην πω τι άλλο, για να με πουν εμένα βρωμιάρα!

Και το χειρότερο δεν στο έχω πει ακόμα αγαπημένη μου αδελφή. Ρουφάνε, εκτός από τα φαγητά τους, και συνέχεια τις μύτες τους. Τι να στα λέω τι γίνεται! Δε θέλω να συνεχίσω περί αυτού του θέματος για να μην σε φέρω στο αμήν και σκίσεις το γράμμα. Τι να κάνω η γυναίκα; Πες μου, τι; Όσο μείνω εδώ να σεβαστώ τους κανόνες τους, αλλά πες μου εσύ τώρα πώς θα γλείψω και θα ανακαλύψω τα 2 γρ. κρέας από τις κοτο-φτερούγες χρησιμοποιώντας τα chop sticks; Όχι, πες μου! Βρε άι σιχτίρ συγχύστηκα! Όπως κατάλαβες, ούτε το γεύμα ευχαριστήθηκα...

Σήμερα το πρωί πήγα στη δουλειά. Να μην σου λέω τι γίνεται εκεί μέσα! Και είμαι και σε ίδιο γραφείο με μηχανικούς. Ο ένας μπρρρ από εδώ, ο άλλος φρσσστ από εκεί, όλο ήχους κι αρώματα είμαστε εκεί μέσα! Κι όταν χρειάστηκε να δω από κοντά τη γραμμή παραγωγής έπρεπε να μπω στα αποδυτήρια να φορέσω τη στολή. Πήρα μια ανάσα απέξω, μπήκα, άλλαξα, βγήκα κι ανέπνευσα πάλι. Να σκάσω κόντεψα! Άι σιχτίρ με αυτή τη βρώμα! Μα πού με έστειλαν Θεέ μου; Και μετά τους πείραξε το χεράκι μου (που παρεμπιπτόντως το είχα πλυμένο) πάνω στις φτερούγες! Μην τα πεις όλα στους γονείς, άσε μην σκάσει η μαμά εδώ με την χλωρίνη κι έχουμε άλλα!

Το μεσημέρι πήγα να φάω στο εστιατόριο της εταιρίας. Παίρνεις το πιάτο σου και πας στο μάγειρα να σου βάλει από κάτι που δεν έχει ούτε σχήμα ούτε χρώμα (ίσως αυτό είναι καλύτερο, θα τα λέω όλα κοτόπουλο) και μετά βάζεις όσο ρύζι θες από ένα τεράστιο καζάνι που είναι στη μέση κατάχαμα. Σαν αυτό το καζάνι που είχε η γιαγιά στο χωριό, ζέσταινε νερά κι έπλενε τις κουβέρτες, θυμάσαι. Μα σου λέω πολύ φοβάμαι για τις συνέπειες της παραμονής μου εδώ...

Το απόγευμα πήρα το λεωφορείο για να επιστρέψω. Δεν έχω καταλάβει από ποια πλευρά οδηγούν γιατί όλα τα αυτοκίνητα πάνε σε όλα τα ρεύματα. Κι όλοι κορνάρουν συνεχώς! Να μην έχεις πονοκέφαλο θα αποκτήσεις! Και να μην έχεις στομαχόπονο πάλι θα αποκτήσεις! Διαμαρτυρόταν τόσο έντονα το στομάχι μου που ένιωθα το ζώο μέσα του να μιλάει. Ποιος να ξέρει και τι ζώο ήταν δηλαδής... Που ξέρεις δεν είμαι και καμιά ευαίσθητη, σε δρόμους ελληνικούς έχω μάθει και με το μπαμπά στο τιμόνι που δεν είναι και ο καλύτερος άνθρωπος. Μα αδελφούλα μου σου λέω εδώ οι άνθρωποι είναι αμίμητοι! Μια ευθεία ήταν η διαδρομή κι είδα το Χάρο καμιά δεκαριά φορές! Τουλάχιστον! Είναι σίγουρα Κινέζος! Θυμήσου να πω στην μαμά να μην ξανακάνει ποτέ παρατήρηση στον μπαμπά για την οδήγησή του.

Τέλος πάντων, με αυτά και με εκείνα περάσαν 2 μέρες. Κοντεύω να επιστρέψω; Αααχ, τι έπαθα η Ευρωπαία; Κοιτάζομαι συχνά στον καθρέφτη να δω αν έχω ουρά, κεραίες, ή μυτερά αυτία. Βρε άι σιχτίρ εδώ που με στείλανε! Για αυτό σου λέω πες στους γονείς χαιρετίσματα, εσωκλείω και φωτογραφία να με έχετε όσο είμαι ακόμα άνθρωπος.

Σας φιλώ και σας αγαπώ όλους,
Κατερίνα. "

Friday, October 5, 2012

7 να' ναι οι μπάλες παγωτό για να σταθώ στα πόδια μου!

Μα τι πράγμα κι αυτό, να σου έχουν φέρει ένα δώρο και να μην βρίσκεις χρόνο να σκίσεις το χαρτί, να σου έχουν δώσει έναν πίνακα και να μην προκάνεις να βάλεις ένα καρφί στον τοίχο! Μα δηλαδή, τις προάλλες δεν λέγαμε πως ο χρόνος διαστέλλεται; Δηλαδή εγώ το διατυμπάνιζα... Μα να κάνω την έρευνα, να προβώ σε δημοσίευση, και μετά να διαψεύδω τον ίδιο μου τον εαυτό; Ποιο είναι το κύρος μου μετά εμένα κύριοι; Κι είμαι και επιστήμονας άνθρωπος. Τστστς και πάλι τς!

Παίρνω ανάσα και συνεχίζω, με απόκαμαν τα παλιόπαιδα και η θλάση μου κι η μέση μου! Εγώ η λυγερόκορμη η γαζέλα κατάντησα να πηγαίνω ωσάν την σκουλικαντέρα, κούτσα κούτσα κι από κέφι ... άντε τώρα μην ανοίξει ο στόμας μου! Τστστς κι ωχ! (όχι μην..., ένας σφάχτης, δεν είναι κάτι σοβαρό)

Παίρνω ανάσα και φέρνω το καρφί. Και το σφυρί.
Για να κρεμάσω το δώρο μου ντε!

Όχι ρε γαμώτο μου, έχει και κάρτα ο πίνακας! Παιδιά, ένα-ένα, εδώ έκανα 10 μέρες να το ξετυλίξω κι άλλες τόσες να το αναρτήσω, όχι να έχω και διάβασμα από πάνω! Τι τις θέλετε τις κάρτες; Μπα!

Παίρνω ανάσα και διαβάζω δυνατά:

Μαζί με το βραβείο, έχεις και τις εξής υποχρεώσεις:
1. Να κάνεις link στους blogers που σου χάρισαν το βραβείο
2. Να αναφέρεις 7 τυχαία πράγματα για τον εαυτό σου
3. Να χαρίσεις το βραβείο σε 10 blogers

What are you talking about? Δεν την πέταγα την κάρτα με το περιτύλιγμα; Δεν τύχαινε να ήμουν αγράμματη η κουρούνα; Βρε παιδιά πάτε καλά; Εγώ ξέρω πως στις κάρτες γράφεις ευχές, δε βάζεις δουλειές! Μπα πανάθεμα το κορμάκι μου που από κυπαρισσένιο κοντεύει να καταντήσει ... άντε να μην πω, την ομορφάδα μου και την αλαβάστρινη επιδερμίδα μου, τι σημαίνει 'υποχρεώσεις'; Να βγάλω τώρα αφρούς από τα αυτιά; Η' καλύτερα καπνούς από το στόμα; Να γίνω παρανάλωμα να ησυχάσω τέλος πάντων!

Την ερευνά μου μέσα την αποτυχημένη, άκου εκεί διαστολές και συστολές και .... άντε τώρα με τους χασο-διδάκτορες! Φτου κακά! Για αυτό πάμε κατά διαόλου σαν κοινωνία...

Το δώρο μου το έδωσε η Αθηνά, αξιαγάπητη δε λέω, αλλά Αθηνούλα μας καλή λυπήσου τα μεταξένια μου μαλλιά, κάντο το δώρο αφού το θέλεις, μα να είναι μασέρ την άλλη φορά, σε θερμοπαρακαλώ!

Και τι να πω για εμένα βρε κορίτσι; Τι να πω που η τελειότητα μου αγγίζει τα όρια της υπερβολής (δεν τα ξεπερνάει βέβαια, μην είμαστε κι υπερβολικοί!)

Άντε ας προσπαθήσω επειδή είσαι εσύ...

Εφτά (7) πράγματα για εμένα, αφού τα ήθελες άκου τα:
1. Χρειάζομαι λίγες ώρες ύπνου για να ξεκουραστώ. Και με το που ανοίγω τα μάτια μου είμαι κατευθείαν στο 100% της απόδοσης μου. Αυτά τα 'θέλω πρώτα έναν καφέ για να ανοίξει το μάτι', 'την πρώτη μισή ώρα σέρνομαι' κτλ., καθόλου δεν τα καταλαβαίνω!

2. Μου αρέσει η κίνηση, η ενέργεια. Από όπου κι αν προέρχεται, χορό, περπάτημα, τένις, σκι, χοροπηδητό, ... Για να σου δώσω να καταλάβεις, τώρα με τη θλάση στο πόδι, τα ωραία μου χέρια κοντεύουν να πάθουν εξάρθρωση!

3. Όσο κουρασμένη κι αν είμαι, πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσω κάτι πριν να κοιμηθώ. Ας είναι και οι εσώκλειστες οδηγίες του Durex, κάτι!

4. Ακούω (σχεδόν) συνέχεια ραδιόφωνο, ή μάλλον το έχω εκεί στο βάθος να παίζει χαμηλά και που και που πιάνω έναν στίχο, μια μελωδία, μια είδηση και λίγο με ταξιδεύει ή λίγο με επαναφέρει. Ανάλογα με το που 'ήμουν' πριν...

5. Είμαι αθεράπευτα ρομαντική. Όλα θέλω να τα βλέπω μέσα από ένα ροζ φίλτρο, και να πιστεύω όλους τους ανθρώπους, και να τους σέβομαι, και να μου χαμογελούν. Βρε δεν πα' να υπάρχουν @!$#@%, εγώ πάλι θα τους χαμογελάω! "Ε, καλέ μου κύριε Σαμάρα;" Ε, όχι, είπαμε, όλα τα πράγματα έχουν τα όριά τους!

6. Το χαρακτηριστικό μου είναι τα μαλλιά μου, αχτένιστα, ατίθασα, και αυτόνομα! "Έλα, λέμε, μην ενοχλείτε τον κύριο πίσω μας!"

7. Ο καλός μου και οι φίλοι μου με λένε αξιόπιστη. Βάλε μου μια δουλειά και θα στην κάνω χωρίς δεύτερη κουβέντα, πες μου ένα μυστικό και θα μείνει για πάντα κρυφό, κολόνα η δικιά σου, πώς αλλιώς να στο πω;

Δεν τα είπαμε όλα εδώ, μην γένουμε και ρεζίλι δηλαδής κι έχουμε ένα κούτελο στην κοινωνία! "Έλα βρε τούφα ξεκόλλα, πήγαινε πιο εκεί, τώρα δείχνω το κούτελο!"


Το βραβείο το προωθώ και το δίνω σε όλους σας, περαστικά σας!
Και για να μην με πείτε τεμπέλα, θα αναφέρω και τους εξής συγκεκριμένους (έτσι για να περάσουν ότι τράβηξα, χιχιχι χαιρέκακο):
xristin
tremens
Apos
Μαμά Κουκουβάγια Βέρα
Πτηνό - Πιγκουίνος
Αυτού μεγαλειότης Koueen
maria
Κατερίνα
astakoulis
Nasia

Για να δούμε, θα σας αρέσει τώρα; :-Ρ

Tuesday, October 2, 2012

Κάνε Διάλεξη και θα δεις!


Γράφτηκαν κι είναι 110, ζωή να έχουν! Βγήκε το πρόγραμμα κι είμαι η πρώτη τους, τώρα αυτό είναι για καλό; Ετοιμάστηκα μέρες πριν, σκέφτηκα πολλές φορές πώς θα μπω, τι θα πω, πώς θα τους το πω, η πρώτη εντύπωση διαμορφώνει συμπεριφορές.

Ξύπνησα νωρίς με έναν κόμπο. Στο στομάχι και στο λαιμό. Δύο κόμπους δηλαδή. Χρόνια την κάνω αυτή τη δουλειά, αλλά η 'πρεμιέρα' είναι πάντα κάπως. Έχω συνηθίσει και σε άλλα μεγέθη, κακά τα ψέματα! Είμαι στα εργαστήριά μου, με 20-30 άτομα, να τους δείχνω, να με ρωτάνε, να κάνουμε παρέα πιο πολύ, αλλά αυτό... Διάλεξη σε 110 πρωτοετείς! Και μάλιστα η πρώτη τους! Με έλουσε ένας ιδρώτας. Κρύος θα ήταν... Πλύθηκα, ντύθηκα, βάφτηκα. Ελαφρά, μη με νομίσουν για καμιά κιτς παλιόγρια! Έχω πάθει και μια θλάση (αυτό είναι άλλη ιστορία, θα σας την πω μια των ημερών) και πάω κούτσα-κούτσα σαν λίγο από ψωράλογο. Αυτό με μάρανε τώρα να σκεφτούν πως έχω το ένα πόδι πιο κοντό από το άλλο. Ποιος θα τους μαζέψει μετά το μυαλό στα ουσιώδη;

Και λέει, εκεί που μπαίνω στο αμφιθέατρο κι όλοι στρέφουν τα βλέμματα τους (και οι 110!) πάνω μου, σκοντάφτω και σωριάζομαι! Μα τώρα γιατί το σκέφτηκα αυτό; Θα πηγαίνω σιγά-σιγά και προσεκτικά. Έτσι μπορεί και μην προσέξουν και το κουτσό μου πόδι. Αλλά μπας και με νομίζουν για καμιά ζαβή γριά; Θα μου πεις γρια με τσίτα το μάγουλο γίνεται, δε γίνεται! Για να δοκιμάσω λίγο τακουνάκι, σάμπως περπατάω δίχως να κουτσαίνω με το τακουνάκι. Αχ, τώρα είναι που θα σκοντάψω!

Ρωτάω την γραμματεία μας, "Κι όταν λέτε 110, θα έρθουν όλοι πιστεύεις;". "Είναι η πρώτη τους Διάλεξη σαν φοιτητές, εννοείται πως θα έρθουν όλοι! Και βάλε και μερικές μανάδες, 150 άτομα να υπολογίζεις." Τώρα να μου πει κάποιος γιατί εγώ να λέω ακόμα 'καλημέρα' στις κοπέλες της γραμματείας;

Κι άρχισα να με φαντάζομαι κάπως έτσι:

Ή κάπως έτσι:
Στο θηλυκό καλέ! Και χωρίς γυαλαμπούκες φυσικά! Και κάπως πιο θηλυκή. Και νέα. Ε, με λίγο ρουζ και μάσκαρα. Άντε και με ελαφρύ ντεκολτέ. Τέλος πάντως, το πιάσατε το νόημα...

Κοιτάω την ώρα, παίρνω το βιβλίο μου, τους μαρκαδόρους, μια βαθιά ανάσα, δεύτερη βαθιά ανάσα, ισιώνω την πλάτη, και μπαίνω. Δεν σκόνταψα για αρχή! Ουφ!
Ξέχασα και τη θλάση και το κουτσό και το μακρύ και το κοντό το πόδι, σφαίρα πήγαινα η άτιμη. Στην αρχή βέβαια πίστεψα πως η καρδιά μου ακούγεται ως τα πίσω έδρανα, αλλά μέχρι να τακτοποιηθούν όλοι στις θέσεις τους δεν την άκουγα ούτε εγώ πια. Τι; Με σκότωσαν; Κιόλας; Κοίταξα τριγύρω με τρόμο! Αλλά γύρω-γύρω δεν είχε λιβάδια με μαργαρίτες, είχε κάτι τέτοια πλασματάκια κι εκτός κι αν ο παράδεισος μοιάζει με ζωολογικό κήπο, θεώρησα πως ήμουν ακόμα στην αίθουσα. Περίεργα πράγματα...

Με κοίταζαν, τους κοίταγα κι εγώ... Έπρεπε κάτι να πω. Χωρίς να τραυλίσω. Και να έχει νόημα! Τους κοίταξα άλλη μια φορά, άνοιξα το στόμα. Θα μπορούσα να χλιμιντρίσω (στην ψυχολογική κατάσταση που ήμουν) μα ευτυχώς τους καλωσόρισα στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Αυτό ήταν! Πήρα φόρα μετά κι έλεγα. Δεν ξέρω αν ήταν ίδια με αυτά που είχα σκεφτεί να πω, αλλά έλεγα. Κι αυτοί με κοιτούσαν. Και με άκουγαν; Πάντως δεν μιλούσαν! Αυτός ήταν το μεγαλύτερο άγχος μου: πώς θα καταφέρω να επιβληθώ πάνω από 110 ψιθύρους. Μα δεν ακουγόταν κιχ! Περίεργα πράγματα... Μίλαγα κι έδειχνα και κοίταγα και μίλαγα, τους έκανα και 2-3 φορές να γελάσουν μου φαίνεται. Κοίταξα το ρολόι μου κι η ώρα είχε περάσει ήδη. "Καλή αρχή αγαπητοί συνάδελφοι, θα τα πούμε στην επόμενη Διάλεξη". Ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα!

Δυο-τρία πρόχειρα συμπεράσματα:
1. Έχεις θλάση; Κάνε Διάλεξη και θα δεις!
2. Είτε 10, είτε 30, είτε 110, άμα σου αρέσει αυτό που κάνεις...
(Το κατάλαβαν ή φταίει που είναι ψαράδες και θα μου δώσουν να καταλάβω αργότερα μέσα στο 6/μηνο; Τώρα αυτό γιατί έπρεπε να το σκεφτώ;)
3. Στο ανοιχτόχρωμο φαρδουλό πουκάμισο δε 'γράφει' ο ιδρώτας.
Μιας και λεφτά δεν παίζουν και είναι αμαρτία να φοράω κάθε φορά το ίδιο. Να βάλω διεύθυνση να μου στείλετε μερικά; Καλέ από αυτά που έχετε για πέταμα, μπα!

Monday, September 17, 2012

Φίλοι, φως, νερά, κι όνειρα

Σάββατο 8:00. Σε ένα παλιό 3άρι στο κέντρο της Αθήνας.
Το ξυπνητήρι χτυπάει μα εγώ νυστάζω ακόμα. Κάτι οι μπύρες, κάτι η ποικιλία κρεατικών (για ανθρώπους-γίγαντες), κάτι το ξενύχτι δεν το άφησαν να ξεκουραστεί το κορμί (και τι κορμί!)... Το κλείνω (το ξυπνητήρι), σηκώνομαι, σέρνοντας τις σαγιονάρες μπαίνω στο μπάνιο. Αναρωτιέμαι ποιος κανονίζει βάφτιση Σάββατο πρωί! Σίγουρα οι φίλοι μας, για αυτό δεν είχα περιθώριο να αδιαφορήσω και να αλλάξω πλευρό. Κάνω το μπάνιο μου και συνέρχομαι, ξυπνάω τον καλό μου (πάντα 'δε' προλαβαίνει και λέει άμα χτυπάει το ξυπνητήρι, δεν είναι αδικία που είμαι συνέχεια 'πρω';), μας φτιάχνω καφέδες. Παίρνουμε το πρωινό μας, ντύσιμο, βάψιμο, φόρτωμα αποσκευών στο αυτοκίνητο, και βουρ για Ανατολικά προάστια.

Σάββατο 11:30. Σε μια εκκλησία στα Ανατολικά προάστια.
Φτάνουμε κάπως νωρίς. Πάντα το παθαίνουμε αυτό, φταίει το μόνιμο άγχος μας πως (ως γνήσια επαρχιοτόπουλα) θα χαθούμε και θα καθυστερήσουμε. Καλύτερα έτσι, έχει άφθονο πάρκινγκ... Χαζεύουμε λίγο τριγύρω, φτάνουν οι γονείς με το παιδί, φτάνουν κι οι υπόλοιποι καλεσμένοι, χαιρετούρες, φιλιά, νέα, γέλια.
Κάποια στιγμή όλα είναι έτοιμα και ξεκινάει η τελετή. Φωτογραφίες, συγκίνηση, παιδικό κλάμα, καινούριο όνομα, μπομπονιέρες, ευχές.

Σάββατο 14:00. Σε ένα εστιατόριο στα Ανατολικά προάστια.
Παίρνουμε απεριτίφ να μας ανοίξει η όρεξη, στρογγυλοκαθόμαστε με τα μαχαιροπίρουνα ανά χείρας (γιατί μας έχει ανοίξει η όρεξη εδώ και ώρα!), τρώμε, πίνουμε, τα λέμε... Κλόουν για τα παιδιά (μα πόσα πολλά παιδιά! άμα ποτέ αποκτήσω τα δικά μου θα συνηθίσω και τα υπόλοιπα;), μουσικές, τρώμε, πίνουμε, τα λέμε... Ρίχνουμε 2-3 γυροβολιές για το καλό, ευχές, ευχαριστήρια, φιλιά, χαιρετούρες.

Σάββατο 16:30. Στο αυτοκίνητο με κατεύθυνση προς Πελοπόννησο.
Η μέρα μπορεί να διασταλεί, δε νομίζετε; Εμείς πάντως σκεφτήκαμε πως μπορούμε να το καταφέρουμε και να χωρέσουμε κοινωνικές εκδηλώσεις, ταξίδια, και δραστηριότητες εκεί μέσα. Κι ενώ τα βλέφαρα κλείνουν (θα ήταν το ποτό, θα ήταν το φαγητό ή μπας και ήθελαν τα κορμιά να τεμπελιάσουν;), οδηγούμε καμιά 200αριά χιλιόμετρα, ξεφορτώνουμε το αυτοκίνητο, πίνουμε έναν καφέ, βάζουμε τα κατάλληλα τα ρούχα, φτιάχνουμε τα σακίδια μας και ξεκινήσαμε ξανά.

Σάββατο 22:00. Στη βάση της ομάδας, χωριό Μάραθα (Βλαχόρραφτη).
Η νύχτα έχει πέσει εδώ και ώρα για τα καλά. Είμαστε 2 αυτοκίνητα, 8 άτομα συνολικά. Παρκάρουμε, με φακό προχωράμε ως της βάση της ομάδας, συναντάμε άλλα (θα ήταν 60;) άτομα, μας δίνουν εξοπλισμό, αλλάζουμε, γελάμε, βγάζουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Διαπιστώνω πως ξέχασα να ξεβαφτώ (πάει η μάσκαρα με το νεοπρέν;)! Άνθρωποι κι εξοπλισμός φορτώνονται στα τζιπ και μεταφέρονται στην κοίτη του ποταμού.

Σάββατο 24:00. Κοίτη Λούσιου.
Οι βάρκες πέφτουν στο ποτάμι και το πλήρωμα μπαίνει στις βάρκες. Η πανσέληνος λούζει το τοπίο, το νερό, τα δέντρα, οι σκιές, ο καθένας μας μπορεί να ονειρεύεται με τα μάτια του ανοιχτά, να μπει στο δικό του παραμύθι ή να ζει την μοναδικότητα της βραδιάς. Οδηγίες, κουπί, παφλασμός, γέλια, μερικές βουτιές, το φεγγάρι που πάει κι έρχεται ανάμεσα στα δέντρα. Ένα ζεστό τσάι στη μέση της διαδρομής, τονωτικό για να συνεχίσουμε. Κι ο Λούσιος που γίνεται Αλφειός, και το rafting που γίνεται βαρκάδα στην πανσέληνο. Ένα βλέμμα, ένα στιγμιαίο ρομαντικό χάδι, ένα πιτσίλισμα με το νερό, ανατριχίλα, γέλια...

Κυριακή 2:30. Γεφύρι Κούκου.
Η κατάβαση έχει τελειώσει, οι βάρκες έχουν φορτωθεί στα τζιπ. Μια τεράστια φωτιά στο κέντρο, βρεγμένα κορμιά τριγύρω προσπαθούν να ζεσταθούν (από τη φωτιά ή από τις αγκαλιές;), μια μεγάλη σκηνή στο βάθος περιμένει να φιλοξενήσει κόσμο, ζεστό φαγητό να δώσει θαλπωρή. Έχουμε αποφασίσει να επιστρέψουμε, η παρέα αναχωρεί. Το μετάνιωσα κάπως...

Κυριακή 4:00. Τρίπολη.
Κουρασμένοι πολύ, σχεδόν λιπόθυμοι, χαμογελάμε ακόμα και αποφασίζουμε να παρατείνουμε για λίγο τη βραδιά. Ζεστή κοτόσουπα στο κέντρο της πόλης, ακόμα μια φωτογραφία (μα η μάσκαρα δεν έχει φύγει τελείως!), (κουρασμένα αυτή τη φορά) χαμόγελα, καληνύχτες. Τα όνειρα θα συνεχιστούν με τα μάτια μας κλειστά...

Οι μέρες διαστέλλονται τελικά...
Αν είναι να χωρέσουν παρέες και χαμόγελα σίγουρα το κάνουν!

Καλή μας εβδομάδα!

Tuesday, September 4, 2012

Άλλα ταξίδια μακρινά

Να φταίει άραγε που δουλεύω με αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου (που έλεγε η γιαγιά μου η Τσεβή) και μετά την εργασία δεν ήθελα τούτο το καλοκαίρι ούτε να τα βλέπω, να φταίει που το έριξα στις αθλοπαιδιές κι όλο τον Ιούλιο έτρεχα (ωσάν την κατσίκα) στα γήπεδα, να φταίει που πέρασα σχεδόν όλο τον Αύγουστο μέσα (ή μήπως ήταν κάτω;) στο νερό, ή μήπως που τα ενοικιαζόμενα της κυρά-Μαριγούλας στη Νότια Κρήτη δεν είχαν WiFi; Δεν ξέρω τι ήταν από όλα (ή αν συνέβησαν όλα μαζί) αλλά φίλοι μου (όπως καταλάβατε) τρόμαξα να το ανοίξω τούτο εδώ τον χώρο. Αράχνες έπιασε, σας έχασα εσάς, με χάσατε κι εμένα... Φόρεσα φακιόλι σήμερα πρωί-πρωί, πήρα φτερό, κι έφτασα. Ένα ξεσκόνισμα, ένα μικρό σφουγγάρισμα, καλά μη φανταστείτε, όσα βλέπει η πεθερά έκανα εκεί επάνω-επάνω.

Και τώρα που είπα πεθερά, ποιος μου ευχήθηκε αυτό το καλοκαίρι, ποια νεράιδα καλή ήρθε και μου φύσηξε χρυσόσκονη; Τέτοια συγκυρία ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα! Πάμε στο πατρικό τους αντρούς μου και ω, τι κόσμος μαγικός, η πεθερούλα έλειπε ταξίδι! "Πότε έρχεστε μητέρα; Α, την άλλη εβδομάδα. Τι κρίμα! Καλά να περάσετε!" Και σκάμε μύτη το λοιπόν 5-6 νοματαίοι, με τα τζέτζελα, τα μέτζελα, το κάναμε το σπίτι κουκλί. Πήδαγες πάνω από το ψαροντούφεκο για να ανοίξεις το ψυγείο ένα πράγμα, καθημερινά πράγματα δηλαδή... Πήγαμε τις εκδρομές μας, τρώγαμε μεσημεριανό στις 6 το απόγευμα, και πρωινό στις 9 το βράδυ. Διακοπές χωρίς πρόγραμμα δηλαδή!

Παραλία Αχλιά, Λασίθι

Και περνάει η εβδομάδα, διώχνουμε τους νοματαίους, κρύβουμε το ψαροντούφεκο, στρώνουμε το τραπέζι για μεσημεριανό στις 2, και ... χτυπάει το τηλέφωνο. "Τι κάνετε μητέρα; Εμείς εδώ ηρεμία, όλα καλά, δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Να τώρα ετοιμαζόμασταν για μεσημεριανό. Τι ώρα να σας περιμένουμε; Τι; Την άλλη εβδομάδα; Τι κρίμα που δε θα σας δούμε σύντομα! Καλά να περάσετε!" Και κλείνουμε 3/ημερο στην νότια Κρήτη σε κάτι παραλίες μαγικές! Βουτιές, παρέες, ψαρούκλες σε ταβέρνα χάμω στο κυμοθάλασσο, με λίγα λόγια ζωάρα!
Παραλία Αμμόλοφοι, Άγιος Παύλος

Και περνάει η εβδομάδα, επιστρέφουμε σπίτι, φυσάμε να φύγει η σκόνη, και ... χτυπάει το τηλέφωνο. "Τι κάνετε μητέρα; Εμείς εδώ, τα ίδια και τα ίδια. Να, τώρα συμμαζεύουμε λίγο το σπίτι. Τι ώρα να σας περιμένουμε; Τι; Την άλλη εβδομάδα; Καλά να περάσετε!" Ε, πήγαμε κι εμείς στον Άγιο Νικόλαο, στην Ελούντα, στα Χανιά, ... Τι να κάναμε δηλαδής νέο ζευγάρι μόνο διακοπεύει;
Κόλπος Μιραμπέλου, Λασίθι

Για να μην τα πολυλογώ, με τούτα και με εκείνα μας πρόλαβε η πεθερούλα για 4 ολόκληρες μέρες κι έτσι μείναμε αγαπημένοι κι αμφότεροι ευχαριστημένοι ;-) Κλείνει η παρένθεση.

Φέτος το καλοκαίρι βελτιώθηκα στο τένις, μιλάμε για μεγάλη (;) παίχτρια η δικιά σας! Έλιωσα κάλτσες και σόλες Ιούνιο και Ιούλιο. Πώς μου βγήκε τώρα εμένα το αθλητικό προφίλ είναι άξιο απορίας. Αλλά άμα γερνάει ο άνθρωπος αρχίζει και ξεμωραίνεται...

Έκανα κι ό,τι μπορούσα με τα πολιτιστικά δρώμενα. Αξίζει να αναφέρω τη συναυλία του Γιάννη Χαρούλη στο θέατρο των Αγρών στο Ηράκλειο. Καταπληκτική φωνή με τρομερή ενέργεια κατάφερε να μας χαρίσει μια ονειρική βραδιά!


Επίσης, μετά από χρόνια που έζησα (και συνεχίζω να πηγαίνω) στην Κρήτη, ακόμα ανακαλύπτω παραλίες και γωνιές... Δεν είναι υπέροχο αυτό το νησί; Φέτος, το λοιπόν, με συνεπήρε το Ροδάκινο. Καθαρά νερά, καλοί άνθρωποι, τίμιο φαγητό, ηρεμία για σώμα και νου. Τι άλλο να θέλει κανείς; Όπου, τι σύμπτωση (!), βρέθηκα να μένω, να τρώω, και να κολυμπάω μαζί με τον ροζ πρόεδρο και την οικογένεια του. Αυτόγραφο δε ζήτησα, αλλά έψαξα τη μούρη μου σε εφημερίδες και περιοδικά. Τελικά, δεν ήταν αυτή η συνύπαρξη που θα μου χάριζε το 1' δημοσιότητας που μου αναλογεί. Έχω ακόμα να ελπίζω σε αυτή τη ζωή...
Παραλία Περιστερές, Ροδάκινο

Αααχ, όμορφα ήταν φέτος το καλοκαίρι! Απλά, με φίλους, ξεκουράστηκα, αλήτεψα, γέλασα πολύ, ερωτεύτηκα ξανά, ... Με το μυαλό ακόμα στου γιαλού τα βοτσαλάκια, πώς το μαζεύει κανείς ξανά μέσα στο κεφάλι του;

Καλό αποκαλόκαιρο να έχουμε!

Friday, June 8, 2012

Μαζώ and the ζώ(α)

Βρε αδελφέ, τρελή ανοικοδόμηση συμβαίνει στο Ηράκλειο! Κι εγώ δεν ήξερα! "Πού πας μαντάμ χωρίς να φροντίσεις να μάθεις πρώτα;", θα μου πεις. "Σε ένα bar βγήκα βρε παιδιά, πώς κάνετε έτσι;"

Που λέτε, βγήκα τις προάλλες για ένα ποτό και οι κυρίες όλες σκαρφαλωμένες σε σκαλωσιές (σε χρώμα φωσφοριζέ που είναι και της μόδας), οι κύριοι όλοι με το μπράτσο μάρμαρο (ελαφρώς αλειμμένο ή με τατουάζ ανάλογα) έχτιζαν γέφυρες για τις κοινωνικές ανισότητες, και όλα αυτά υπό το άγρυπνο (λίγο γλαρωμένο για την ακρίβεια) φιλοσοφικό (με μια δόση υπερβολής αυτό) βλέμμα του Μαζώ.

Μα πολύ φιλοσοφία ο άτιμος ο καλλιτέχνης βρε αδελφάκι μου! Τραγούδι και "γαμώ την πουτάνα μου" το πήγαινε. Κι αν δεν απαύτωνε την επαγγελματία, απαύτωνε το κέρατό του. Πολύ ενεργητικός μας προέκυψε ο αοιδός! Α βρε, αηδόνι λέμε ο αοιδός!

Και το φιλοθεάμον κοινό να λικνίζεται στους ρυθμούς του. Όχι τίποτα τελευταίοι ή τιποτένιοι το κοινό, ψαγμένοι τύποι κι αυτοί. Κατ' εικόνα του καλλιτέχνη δηλαδής. Ψαχνόντουσαν (ή έψαχναν;) όλοι μα μέσα σε ένα βυζί, σε έναν κώλο, σε ένα στόμα βρε αδελφέ! "Το βρήκατε παιδιά; Το χαμένο το νόημα..."

Εγώ εκεί πώς βρέθηκα; Ποιος θα μου πει; Για ένα ποτό με την παρέα μου βγήκα η γυναίκα (η αφιλοσόφητη). Με φλατ παπούτσι, χωρίς 'πρησμένο' συνοδό που ανάθεμα αν ανταλλάξαμε ένα φιλί τόσες ώρες! Τι φιλί; Ούτε βλέμμα δεν ανταλλάξαμε! Μας συνεπήραν τα θεάματα κι οι ήχοι. Μα πήραν και μας σήκωσαν δηλαδή...

Και βγαίνει ο καλλιτέχνης ο Θεός και τι λέει; "Είστε καλά;" Παραλήρημα... "Μα γιατί χαιρόμαστε βρε παιδιά;" Σε κάποια στιγμή εκεί που ερμηνεύει το βαθυστόχαστο, μας ζητάει να μην ντρεπόμαστε. "Δεν ντρεπόμαστε καλέ", φωνάζω. "Θέλω να παίξουμε", μας λέει. "Έχω και scrabble, πάμε μια παρτίδα;", του απαντάω. Αλλά εκεί ήταν που με χούφτωσε κατά λάθος ο από δίπλα κι έχασα τη συνέχεια. Τι; Δεν ήταν κατά λάθος; Όχι ρε γαμώτο και ξέχασα να νευριάσω! Ε, τότε έσκασε μύτη και τύπος με λαχεία και αμύγδαλα. "Άσε βρε φίλε, κι έκανα την τύχη μου απόψε μόνο και μόνο που ζω αυτήν την εμπειρία! Έχω χορτάσει φιλοσοφία, τι να μας κάνει το αμύγδαλο! Αλήθεια, είναι ψημένο;" Η τύπισσα με το λουλουδικό ανά χείρας κι εκείνη η άλλη με τη φωτογραφική-σταθείτε-κλικ-τελειώσαμε είχαν εμφανιστεί από ώρα...

Και που λέτε στο Ηράκλειο υπάρχουν τα λεφτά τελικά. Ρούχο, κόθορνος, μαλλί, extentions, γυαλί και παντελόνι Lee όλοι οι θαμώνες ένα πράγμα. Σαν το φτωχό συγγενή ένιωθα, αχτένιστη, άβαφη, γυμνή, και κοντή. Τα δυο πρώτα τα πασάρω γενικότερα ως στυλ. Το 'γυμνή' κατά που λέει ο λόγος. Το 'κοντή' παράπονο το έχω! Και που λέτε, οι κύριοι με το μπράτσο μάρμαρο τις αποτελείωσαν τις γέφυρες τελικά. Μεγάλοι, μικροί, πλούσιοι, αστοί, φτωχοί, χωρικοί, βοσκοί, ραδιοφωνικοί παραγωγοί (ο κατά λάθος με χούφτωσε που λέγαμε), μαθήτριες, φοιτήτριες, σαραντάρες, χωρισμένες, παντρεμένοι, στυλάτοι και κιτσάτοι, όλοι μαζί αμπιγιέ, φωσφοριζέ (που είναι και της μόδας) να αποκωδικοποιούν το σπινθηροβόλο το βλέμμα του καλλιτέχνη.

Ουφ βρε παιδιά! Βουτάω μαγιό, σορτς και σαγιονάρα και την κάνω για νότια Κρήτη. Πολύς πολιτισμός στην Βόρεια βρε αδελφάκι μου και δε μπορώ να τον χωνέψω η βλάχα!

Thursday, June 7, 2012

Χαθήκαμε...

Όλο έχω στο μυαλό μου κάτι να πω, μα πριν να προλάβω λίγο χρόνο να βρω η μέρα φτάνει στο τέλος της κι εγώ πέφτω τ' ανάσκελα για να συνέλθω.

Όλο κι έχω στο μυαλό μου μια ιστορία να διηγηθώ, μα οι εξελίξεις με προσπερνούν κι εγώ μένω άφωνη το μέλλον να κοιτάζω.

Εσείς αλήθεια θυμάστε να χαμογελάτε;




υ.γ. Υπόσχομαι πως απόψε θα βρω το χρόνο για να σας πω...

Friday, May 4, 2012

Περί φωτίσεως

"Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές. Η καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα αναδεικνύει πρώτη δύναμη το λευκό με ποσοστό περίπου 70%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας, τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη, καταστρώνοντας αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή. Μια έκπληξη όμως περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, "φωτίζεται", και ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας.", Περί φωτίσεως, Ζοζέ Σαραμάγκου

Δε μου αρέσει να γράφω εδώ για πολιτική. Είναι οι μέρες όμως τέτοιες. Είναι η αίσθηση πως προσπαθούν να μας φοβίζουν, να μας κάνουν να δούμε τα πράγματα αλλιώς. Παρωπίδες, τρομοκρατία, παραλογισμοί, ...

Ο φόβος είναι ένας από τους μεγάλους μας εχθρούς. Ίσως όμως ο φόβος να μπλοφάρει. Ίσως ο φόβος να δημιουργείται σε μια προσπάθεια του νου να ελέγξει το μέλλον. Το παρελθόν το ξέρουμε, σε αυτό νιώθουμε ασφάλεια. Το παρελθόν βέβαια (καλό ή κακό) τελείωσε. Μόνο να διδαχθούμε μπορούμε τώρα πια από αυτό. Το μέλλον είναι βήματα μπροστά, είναι ευκαιρία για να αλλάξουμε ίσως τα πράγματα, είναι η ευκαιρία μας για να εκπληρώσουμε τα όνειρά μας ...

Το ουσιαστικό πρόβλημα της ανθρωπότητας είναι να απαλλαγεί από τον φόβο.
Θα το καταφέρουμε άραγε; Θα καταφέρουμε την Κυριακή να ξεπεράσουμε τους φόβους μας;

"Δεν είμαι εγώ απαισιόδοξος. Είναι ο κόσμος απαίσιος.", Ζοζέ Σαραμάγκου

Wednesday, April 18, 2012

Βγες πιτσιρικά!

Βρέχει ξανά. Η άνοιξη έρχεται και κρύβεται ξανά. Σαν ένα μικρό χαριτωμένο παιδί, με ροζ αφράτα μαγουλάκια, με φωτεινά χαρούμενα μάτια, κοιτάει και κρύβεται μετά, φωτίζει το δωμάτιο με το χαμόγελό του και χάνεται ξανά. Έχει κάνει σκανταλιά; Μήπως ετοιμάζεται να κάνει; Ή μόνο να παίζει θέλει, ή μήπως να μας τραβάει την προσοχή; Πολύ φάτσα πάντως το μικρό πιτσιρίκι!

Βρέχει ξανά. Ο κόσμος πηγαινοέρχεται με το κεφάλι στριμωγμένο ανάμεσα σε ανασηκωμένους ώμους. Κάποιοι μικροπωλητές εμφανίστηκαν κι έχουν ομπρέλες σε προσφορά. Ο κόσμος πηγαινοέρχεται ασταμάτητα στην πλατεία. Άλλοι με κοντομάνικα, άλλοι με μπότες. Περίεργη που είναι αυτή η εποχή...

Κοιτάω τον κόσμο στα μάτια, αναρωτιέμαι τι σκέφτεται ο καθένας από τους περαστικούς με το κεφάλι στριμωγμένο ανάμεσα στους ώμους. Χαρά μήπως ή ενθουσιασμό; Σε μερικά μάτια διακρίνω το κενό... Ή μήπως είναι θλίψη; Η βροχή δε βοηθάει να ανθίσουν τα χαμόγελα. Πού είσαι πιτσιρίκι; Κι άλλα πράγματα όμως δεν τα βοηθούν. Δύσκολα που είναι χαμόγελα, κι αλήθεια πόσο περίεργες που είναι αυτές οι εποχές... Πιτσιρίκι, τσα!

Wednesday, April 4, 2012

Ωχ, ήρθε η άνοιξη!

Και περάσανε τα χιόνια, πάνε κι οι βροχές, μπήκαν στο πατάρι οι μπότες του σκι, καταχωνιάστηκαν στην ντουλάπα τα βαριά παλτά, ... Αυτό σημαίνει πως ήρθε η άνοιξη: τα δέντρα ανθίζουν, τα λουλούδια μοσχοβολούν, και τα πουλάκια τιτιβίζουν δηλαδή. Και φυσικά ο πεταλούδος ψάχνει την πεταλούδα του και ο μελισσούλος κάνει ματάκια στη μελισσούλα του. Τα ξέρουμε αυτά. Κι η διάθεση πάει και καλυτερεύει, τα μανίκια και τα μπατζάκια πάνε και κονταίνουν, τα ποδαράκια εξωτερικεύουν σιγά-σιγά το είναι τους. Όλα καλά, όλα ανθηρά με λίγα λόγια...

Μα τα πράγματα δεν είναι ποτέ έτσι απλά! Μαζί με την άνοιξη έρχεται συνήθως (!) και το Πάσχα. Το έχετε συνδυάσει με όμορφες αναμνήσεις; Με εξοχές, χαρές και πανηγύρια; Ελάτε τώρα, ας είμαστε λίγο ρεαλιστές! Όντως υπάρχει μια μέρα με εξοχές και πανηγύρια, αλλά πόσοι μπορούν να φτάσουν ένα κομμάτι ολόκληρο ως εκείνη τη μέρα και ποιος μπορεί στα αλήθεια να την απολαύσει τελικά;

Ας εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ.
Έχει φτιάξει ο καιρός αφενός και έρχεται η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης αφετέρου. Τι σημαίνει αυτό για τη μέση Ελληνίδα νοικοκυρά (ή μαμά αν προτιμάτε); Σημαίνει καθαριότητα του σπιτιού! Αλλά όχι τα πάνω-πάνω, όσα βλέπει η πεθερά, μιλάμε για καθαριότητα full complet από την καλή και από την ανάποδη. Τουτέστιν ξεκινάς μια εβδομάδα και κάνεις λαμπίκο παντζούρια, τζάμια, μπαλκόνια, φωτιστικά, κουρτίνες, τοίχους, πορτοπαράθυρα, χαλάκια, πατάκια, παπάκια, πουλάκια, μπιμπελό, σύνθετα, κρύσταλλα, και δε συμμαζεύεται. Φυσικά η μαμά δεν την παλεύει να τα κάνει όλα μόνη της, ο μπαμπάς είναι άντρας, και η κόρη στέφεται full-time η βασίλισσα του ξεσκονόπανου! Εύγε νέα μου! Το μόνο που σε σώζει είναι η μετανάστευση, αν δεν το προέβλεψες εγκαίρως κι έτυχε να είσαι τριγύρω ετοιμάσου να τρίψεις μέχρι να μη νιώθεις τον δεξί σου τον ώμο. Και τον αριστερό! Αν δε, έχεις τη μοναδική τύχη να υπάρχει και κήπος διαθέσιμος, τότε προβλέπεται ξεχορτάριασμα, σκάλισμα, φύτεμα, και άσπρισμα. Την μονοκατοικία μου μέσα δηλαδή!

Και τέλος πάντων, την καρδιά σου κάνεις πέτρα και βοηθάς. Τι κι αν τρέχεις σαν το τρελό στη δουλειά; Τα απογεύματά σου έχουν αφιέρωμα στη ζώνη του AZAX. Γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής μένεις σε σπίτι όχι σε σταύλο.
Κάνεις το λοιπόν, την τελευταία βουρτσιά με ασβέστη και κατάκοπος (ίσως και κάπως ευχαριστημένος) κοιτάς τα έργα σου. Τώρα, μπορεί να σκέφτεσαι πως τελείωσαν τα δύσκολα, έχει φτάσει η Μεγάλη Εβδομάδα, μπορείς να κάνεις βόλτα στα μαγαζιά, να ψωνίσεις για τα βαφτιστήρια σου, να δεις τους φίλους σου (οι περισσότεροι έχουν πιο χαλαρό ωράριο λόγω των γιορτών), να πας στην εκκλησία, και τέλος πάντων να ετοιμαστείς για τις εξοχές, της χαρές, και τα πανηγύρια. Μα όχι! Τα πανηγύρια, όπως λέει η Ελληνίδα νοικοκυρά (ή μάνα αν προτιμάτε), χρειάζονται την σωστή προετοιμασία. Είναι εντωμεταξύ να μην πει η νοικοκυρά προετοιμασία και να είσαι τριγύρω! Γιατί την επόμενη στιγμή θα βρεθείς βαλμένος μέχρι τους αγκώνες σε μια λεκάνη με υλικό να ζυμώνεις πασχαλινά κουλούρια! Ζύμωνε και δώστου και γύρνα και τούμπαρε και πρόσθεσε και αφαίρεσε και πλάσε και ψήσε και κάνε κουλούρια για έναν λόχο να τρώει ως τα βαθιά του γεράματα. "Μα θα φιλέψουμε κιόλας καλή μου Friούλα!". Ανάθεμα την φιλοτιμία μας δηλαδή.

Τα φτιάχνεις τα κουλούρια και τα στολίζεις σε πιατέλες κι έχει φτάσει η Μεγάλη Τρίτη. Αααα, άψογη μέρα για τσουρέκια! "Τι; Τα παλιό-έτοιμα θα πας στα βαφτιστήρια σου;". Δηλαδή να μην έχω φίλους να μην βαφτίζω τα παιδιά τους για να βρω την ηρεμία μου; Τα ζυμώνεις και κρατάς ώρα, κάνεις δεήσεις στις επτά παρθένες και τους οκτώ αγγέλους, τα ξαναζυμώνεις, τα πιστρώνεις με κουβέρτες, τα σταυρώνεις και κάπου στην Μεγάλη Τετάρτη τα έχεις έτοιμα και χαίρεσαι.

Και άντε μύρισε το σπίτι γλυκά για να καταλάβουμε πως έρχονται γιορτές. Όμως τι είναι μετά; Μα είναι Μεγάλη Πέμπτη αγαπητέ μου αναγνώστη μετά. Και τι συμβαίνει τη Μεγάλη Πέμπτη σε όλα τα Ελληνικά σπίτια; Βάφουμε αυγά και σφάζουμε αρνιά. Αυγά όχι 10-15 για το καλό! Όχι, όχι, όχι! Πάνω από 100 γιατί τα έχουμε δικά μας και γουστάρουμε να τα βάφουμε, έχετε πρόβλημα εσείς; Και γιατί "θα φιλέψουμε κιόλας". Το ότι τα τρώμε μετά ως το τέλος Μαΐου μπαγιάτικα, δεν είναι της παρούσης. Ο αληθινός λόγος βέβαια είναι πως "βρήκαμε παπά, ας θάψουμε καμπόσους", τουτέστιν αφού η Fri πετυχαίνει ωραίο (!) κόκκινο χρώμα στα αυγά, βάφει τουλάχιστον 100 δικά μας κι όσα κουβαλάνε οι γειτόνισσες γιατί σε αυτές δεν πετυχαίνει το χρώμα. Μα ο Φασιανός είμαι η άτιμη η γυναίκα;
Και καλά τα αυγά δε μιλάνε ούτε βρωμάνε. Τα αρνιά όμως; Κι ας μην περιγράψω την κατάσταση που ακολουθεί, οι σκηνές είναι σκληρές για όσους έχουν συνηθίσει να το παίρνουν έτοιμο το αμνοερίφιο από τον κρεοπώλη της γειτονιάς. Μόνο να αναφερθώ πολύ επιγραμματικά στην πάλη της εκάστοτε νοικοκυράς με τα εντόσθια του ζώου και τη μυρωδιά (ααααχ αυτή η μυρωδιά) που σκεπάζει όλη την άνοιξη, και την ανθισμένη μυγδαλιά και την ανθισμένη πασχαλιά, που καλύτερα να ήταν Γενάρης δηλαδή και να είχες συνάχι...

Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης είσαι κατάκοπος, πτώμα, θέλεις να ξαπλώσεις και να ξυπνήσεις μετά από ένα 3/ήμερο κατευθείαν στις χαρές και στα πανηγύρια. Αλλά τέτοιες ώρες ποιος τις σκέφτεται τις χαρές; Είναι η μέρα των 12 Ευαγγελίων, η μέρα που η εκκλησία είναι γεμάτη κόσμο, που καρέκλα δεν έχει που να κάνεις πέντε ευχέλαια μαζεμένα, που οι γριές σε κοιτάνε από πάνω ως κάτω και επισημαίνουν "πόσο μεγάλωσες", που αλλάζεις βάρος μία στο αριστερό το πόδι και μία στο δεξί και που πας και σωριάζεσαι στο τέλος στο κρεβάτι σου. Ποιος μίλησε για χαρές;

Κάπου στην Μεγάλη Παρασκευή αρχίζουν οι φαγωμάρες. Είναι η συσσωρευμένη κούραση, είναι που δεν τρως κανονικό φαγητό κάμποσες μέρες τώρα, είναι που τέτοια μέρα επιβάλλεται ούτε λάδι να μην φας, είναι που τα νεύρα σου έχουν γίνει τσατάλια με όλα αυτά. Και προσπαθείς να συντονίσεις τα βαφτιστήρια με το κοκορέτσι και την περιφορά του Επιταφίου και όλα λάθος τα κάνεις κι έχεις τη μάνα να σε ψέλνει, αμήν.

Το Μεγάλο Σάββατο απλά κάνεις υπομονή. Το έχεις πάρει απόφαση πια πως κάθε χρόνο θα περνάς το δράμα σου, κι αφού κατάφερες να φτάσεις ως εδώ χωρίς να σφάξεις κανέναν, ακόμα κι αν δε νιώθεις τα χέρια σου και τα πόδια σου, ακόμα κι αν δε μιλιέσαι με τη μάνα σου, χρειάζεται να κάνεις μια μέρα ακόμα υπομονή (πού θα πάει η άτιμη, δε θα περάσει;) για να γυρίσεις σε αυτούς τους υπέροχους αλλοτινούς ρυθμούς σου, δηλαδή δουλειά, σπίτι, γυμναστήριο, καφέ. Και κάπως έτσι κάνοντας υπομονή, μπαίνεις στην τελική ευθεία και βοηθάς στις ετοιμασίες για το βραδινό και για το αυριανό γεύμα.

Πετάγεσαι 10-15 φορές στο σούπερ μάρκετ γιατί όλο και κάτι χρειάζεται που δεν υπάρχει διαθέσιμο στο ντουλάπι/ψυγείο, τσιγαρίζεις, στρώνεις, ξεστρώνεις, αλατίζεις, πιπερίζεις, μαρινάρεις, κόβεις, ψιλοκόβεις, λαδώνεις, τεντώνεις, ζαρώνεις. Κι έχεις κάπου ενδιάμεσα ραντεβού στο κομμωτήριο για να κάνεις το μαλλί τέντα-λάχανο γιατί επιβάλλεται λόγω της ημέρας. Που θα σε δει ντε η κα. Σούλα! Κι αν πέρυσι ήσουν ανύπαντρη θα σε ρωτήσει αν "παντρεύτηκες;" (κι ας το ξέρει), κι αν πέρυσι ήσουν παντρεμένη θα σε ρωτήσει αν "ετοιμάζεις παιδί;" και "τι περιμένετε καλέ;". Οπότε να μην έχει να λέει η κα. Σούλα πως "έτσι που κυκλοφορεί, πώς περιμένει να βρει γαμπρό!" ούτε "τώρα παντρεύτηκε και έδεσε το γάιδαρο της!". Αυτονόητα πράγματα δηλαδή...

Και μετά μου λες εμένα για εξοχές, χαρές και πανηγύρια. Μωρέ τι θέλει κι έρχεται η άνοιξη; Χάθηκε να ήταν κατευθείαν καλοκαίρι;

υ.γ. Θα με δει κι η πεθερά κι έχω άγχος αν ο απ' αυτός μου είναι το σωστό μέγεθος φέτος :-S

Thursday, March 22, 2012

Το χρονικό μιας ... επιτυχημένης κατάβασης

Και είμαστε παρέα και χαιρόμαστε! Την ξενοδοχειάρα μας, την κρεβατάρα μας, στην κοσμάρα μας...
Ξυπνάμε νωρίς το πρωί, απολαμβάνουμε ένα καλό πρωινό (για να πάρουμε δυνάμεις), και αποχωρούμε στο δωμάτιό του ο καθένας για να ετοιμαστούμε.
Και φοράμε όλο μας τον εξοπλισμό, την ζεστούλα σαλοπέτα μας, τη μάλλινη την ασεξουαλική την κάλτσα ως το γόνατο, το κολλητό ισοθερμικό μπλουζάκι διαγράφω-τον-έξτρα-κόκκο-ζάχαρης-που-έφαγες-εχθές-κακό(!)-κορίτσι, το μπουφάν (με όλα του τα κονφόρτ), βάζουμε τον σκούφο, τη (δανεική) μάσκα και τα γάντια στην τσέπη. Λίγο πριν από την αναχώρηση βάζουμε και τα πόδια μας στον γύψο που χαριτολογώντας μπορείς να το πεις και μπότες του σκι.


Παρένθεση.
Καλά, εγώ έχω πάρει κάτι μπότες άψογες! Δεν είναι και γόβες βέβαια, αλλά δεδομένης της ακαμψίας τους έχουν πολύ στυλ! Με τις γούνες τους από μέσα, με τα σχέδια τους απέξω, και με ασορτί μπατόν! Χάρμα!
Κλείνει η παρένθεση.

Φτάνουμε στη ρίζα του βουνού και είμαστε στα 900 μ. Ψηλά θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί, σχεδόν στο επίπεδο της θάλασσας σε σχέση με αυτό που θα ακολουθήσει έχω να συμπληρώσω εγώ. Και παίρνουμε το τελεφερίκ, φορτώνουμε τα σκι στο πλάι του και πάει κι ανεβαίνει το άτιμο και σου κόβεται η ανάσα.

Μετά από 20' είμαστε στον κύριο χώρο του χιονοδρομικού, 1600 μ. σου λέει. Κόσμος αρκετός, μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες για το καλό, δένουμε μπότες, φοράμε σκούφο, (δανεική) μάσκα, γάντια και βουρ για τους αναβατήρες. Είμαστε ακόμα χαμηλά. Και παίρνουμε τον ένα αναβατήρα και μας ανεβάζει πιο ψηλά και παίρνουμε και τον επόμενο και μας φτάνει στα 2746 μ.
- "Γιούχου, Δία, Ήρα, είναι κανείς εδώ;", φωνάζω με ενθουσιασμό. Κανένας δεν απάντησε, θα είχαν πάει (οι σοφοί) στις θερινές τους κατοικίες.

Και όλη αυτήν ώρα που ανεβαίναμε απολάμβανα τη θέα η αφελής. Ούτε στιγμή δε σκέφτηκα πως εκεί ψηλά ενδέχεται να κάνει κρύο, ούτε στιγμή δεν προβληματίστηκα με τον τρόπο που (δε) θα μπορούσα να κατέβω τις πλαγιές με τα πόδια στο γύψο και τον γύψο σφηνωμένο στα μακρυνάρια...

Η μύτη μου άρχισε κατευθείαν να διαμαρτύρεται, κατέβαζα τον σκούφο, ανέβαζα το μπουφάν αλλά δεν έφταναν να κάνουν τη δουλειά σωστά. Με προμήθευσαν με full face. Δανεική μάσκα, δανεικό full face, σαν μύγα σε μεγένθυση με καταντήσανε! Αλλά σε αυτήν την περίπτωση, το στυλ οπισθοχώρησε μπρος στην ανάγκη να έχω τη μύτη μου στη θέση της και την επομένη.
-"Έτοιμη; Ας ξεκινήσουμε!", μου φώναξαν με ενθουσιασμό οι υπόλοιποι.

Δεν καλο-έβλεπα, δεν καλο-ανάσαινα, αλλά φώναξα ένα πολύ ζωηρό "Πάμε!" που αμέσως τους έπεισα!

Πάμε πιο πέρα, εκεί που αρχίζει η κατηφόρα, κάνουν ένα τσουπ μπροστά κι αρχίζουν την κατάβαση. Εγώ κάνω προσεκτικά ένα τσουπ πίσω. Βρε να κάνω έτσι να γλιστρίσω να έχουμε άλλα;

Δε λέω, ξέρω σκι, αλλά πλαγιά από πλαγιά έχει μια κάποια (πολύ μεγάλη) διαφορά! Κι αν σκεφτείς την πλαγιά που ξεκινάει από τα 2746 μ., πόσο ομαλή πιστεύεις εσύ πως θα είναι η κατάβαση; Οι υπόλοιποι κάνουν μια στάση 200 μ. μπροστά και φωνάζουν, "Έλα, δεν είναι τίποτα, αυτά που έχουμε πει να κάνεις και θα κατέβεις αέρα!". Μωρέ αυτά που έχουμε πει αλλιώς τα κάνω εγώ στο χαλί του σπιτιού μου, αλλιώς σε κλίση 2%, κι αλλιώς (δεν) τα κάνω σε κλήση 30%. Άκου εκεί αέρα, που έτσι και σαβουριαστώ θα φτάσω με τη μία στις θερινές κατοικίες των Θεών και δεν έχω και το μαγιό μου μαζί!

Καταπίνω μία, ξεροκαταπίνω δύο, "μια απόφαση είναι", σκέφτομαι και σπρώχνω λίγο μπροστά. Ξεκινάνε τα ρημάδια τα μακρυνάρια και σας το λέω, δεν είναι εύκολο να τα πείσεις πως δεν το εννοούσες!

"Ρίξε το βάρος σου μπροστά", "Βάλε πίεση στο έξω πόδι", "Τράβα το μέσα χέρι", δεν έκανα salsa καλύτερα που έχω κι έμφυτο το κούνημα η γυναίκα; Οι υπόλοιποι που με είδαν να ξεκινάω, ξεκίνησαν κι αυτοί, θα είχαν φτάσει στη βάση των αναβατήρων τώρα.

Εγώ μετά από 200 μ. κουράστηκα και στάθηκα να πάρω μια ανάσα. Και πάμε να κάνω άλλα 200 μ. και να σταθώ πάλι να πάρω μια ανάσα. Και πάμε πάλι και τσουπ μια σαβούρα, αναγκαστική ανάσα αυτή τη φορά. Είχα αρχίσει να ιδρώνω, το full face με έσφιγγε, από την αγωνία μου μάλλον ήταν. Μια ματιά προς τα πίσω, δέος! Και για την πλαγιά και για το πώς κατάφερα να το κατέβω αυτό. Πολλές ματιές προς τα μπροστά, κόμπος στο λαιμό. Τι με περίμενε ακόμα; Και το τέλος αργούσε να φανεί!

Κι έτσι ανάσα στην ανάσα, σαβούρα στη σαβούρα, έκανα τα 7χμ. της πίστας κι έφτασα αγαπητοί μου μετά από 1 ώρα και 15' στον κύριο χώρο του χινοδρομικού! Ένα ράκος, κάπως περήφανη, κάπως πιο έμπειρη, με μια εξαιρετική συλλογή από μώλωπες. Δεν τους είδα (πώς να τους δω άλλωστε κάτω από όλα αυτά που είχα ντυθεί;), αλλά τους ένιωθα για τα καλά.

Κι αυτή, που λέτε, ήταν μόλις η αρχή μιας λαμπρής σταδιοδρομίας στις πλαγιές...

Wednesday, March 21, 2012

Με τον ήλιο παρέα



Και όλα ξάφνου γεμίζουν φως, χρώματα, κι αρώματα...

Tuesday, February 14, 2012

Μικρό παιδί ο έρωτας με κάνει κάθε τόσο

Σε πολλούς δεν αρέσει αυτή η γιορτή, είμαι μάλλον ένας από αυτούς. Δε χρειάζεται ταμπέλες ο έρωτας για να υπάρξει, χρειάζεται αλήθεια, την αλήθεια μας...

Αυτή τη φορά όμως, ας δούμε τη μέρα ως μια αφορμή για να θυμηθούμε. Να θυμηθούμε πως είμαστε ερωτευμένοι, πως έχουμε φίλους, πως έχουμε όνειρα, πως έχουμε λόγους για να χαμογελάμε. Η καθημερινότητα τελευταία όλο και πιο συχνά μας κλέβει τέτοιες θυμίσεις...

Wednesday, February 8, 2012

Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ'άλλα μάτια;

Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ'άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά;

Στίχοι: Κώστας Κινδύνης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Thursday, January 26, 2012

Την αϋπνία μου μέσα!

Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ και λέω: Είναι η αϋπνία κολλητική; Γιατί πέρασα τις προάλλες από του tremens, ο οποίος λέει πως έχει αϋπνίες γιατί δεν μπορεί να στρίψει τσιγάρο, και σήμερα τσουπ το μάτι μου άνοιξε από τις 5:20! Μα κι αυτός ο tremens, άκου τώρα πράμα να σε απασχολεί και να χάνεις τον ύπνο σου. Εγώ πάλι γιατί ταράχτηκα δεν ξέρω...

Άνοιξε το μάτι γαρίδα, το πίεζα με τα χέρια κάτω, τίποτε αυτό. Και μετά σκέφτηκα πως δεν είχα βάλει πλυντήριο. Α, ώστε ξύπνησε η νοικοκυρά μέσα μου, σκέφτηκα. Κάτι ώρες άσχετες που βρίσκει κι αυτή... Για να την ηρεμήσω (και να καταφέρω κι εγώ να κοιμηθώ), σηκώθηκα μέσα στις μαύρες νύχτες, δεν έβρισκα και τις παντούφλες μου, ήταν και παγωμένα κάτω, σκουντούφλησα και στην πόρτα, δεν ήθελα να ανάψω και το φως να μην ξυπνήσω τον άλλο άνθρωπο, τέλος πάντων έφτασα στο πλυντήριο και το πάτησα το κουμπί. Μεγάλη δουλειά να έχεις ξεχάσει να πατήσεις το κουμπί πριν να πέσεις στο κρεβάτι! "Τώρα ησύχασες;", ρωτάω τη νοικοκυρά μέσα μου νευριασμένη κι επιστρέφω στο κρεβάτι. Τα πόδια μου δεν τα πολύ-ένιωθα. Ή από το κρύο ήταν ή που τα είχα τρακάρει στο κούφωμα...

Το πιέζω πάλι το μάτι στο μαξιλάρι, άντε καλέ μου Μορφέα και θα είμαι κομμάτια την υπόλοιπη τη μέρα. Μα μετά σκέφτηκα πως πρέπει να βγάλω θέματα για την εξεταστική. Μπα πανάθεμα με, τώρα βρήκε να ξυπνήσει και η επαγγελματίας μέσα μου; Την καθησύχασα, χρόνος υπάρχει για τα θέματα. Για ύπνο δεν υπάρχει, είναι ήδη 6:30 την αϋπνία μου μέσα!

Λέτε να φταίει που κι εγώ δεν στρίβω τσιγάρα; Να μάθω τέλος πάντων και να φτιάχνω μια ντουζίνα κάθε βράδυ πριν να πάω για ύπνο αν είναι να γιατρευτώ. Δεν καπνίζω βέβαια, αλλά θα τα στέλνω με τον γαλατά πρωί-πρωί tremens, να κάνω και την καλή μου πράξη ;-)

Wednesday, January 11, 2012

Ένας γάμος με απ΄όλα; Να τ' αφήσω;

- Παντρεύεται η πρώην μου, μου λέει ο καλός μου. Θέλεις να πάμε στο γάμο;
- Ποια πρώην σου αγάπη μου που έχουμε σχέση μια αιωνιότητα και μια μέρα; Αυτή που πιανόσασταν χέρι-χέρι στο δημοτικό;
- Ε, αυτή.
- Ε, τότε να πάμε. Είμαι πολιτισμένη εγώ! (Λέμε τώρα... Αλλά μια σιγουριά την είχα, δεν ξέρει και πιάνο ο δικός μου, πώς θα παίξει το Follow your heart;)

Και ντύνομαι και σενιάρομαι, γιατί μπορεί η αιωνιότητα να είναι πολύ, αλλά δε θα επιτρέψω η πρώην να είναι πιο όμορφη από εμένα! Έβαλα τα σέα μου, έβαλα τα μέα μου, μέχρι και κομμωτήριο πήγα η αχτένιστη να στρώσω την αφάνα!

Η πρώην τυχαίνει να είναι και οικογενειακή φίλη, οπότε μαντέψτε ποιος άλλος ήταν καλεσμένος; Η πεθερούλα φυσικά! Και ο κουνιάδος και η συννυφάδα (αλλά αυτοί δεν πειράζει!). Έξω τους ρίξαμε τους ανθρώπους τόσοι νοματέοι!

Το λοιπόν, κινάμε και φτάνουμε στην εκκλησία. Έριχνε και ψιλόβροχο, να' σου η δικιά σου αγκαζέ με την πεθερούλα κάτω από την ίδια ομπρέλα για να μη χαλάσει το μαλλί. Είχα και ένα άγχος γιατί δεν το έχει η πεθερούλα το τακούνι, φόραγα κι εγώ το δεκάποντο, γλιστρούσε και ο δρόμος και σκεφτόμουν τώρα θα το κάνουμε το θεαματικό να γελάσει κάθε καρυδιάς καρύδι! Αλλά το σώσαμε τελικά...

Ο διάκοσμος στην είσοδο της εκκλησίας παρέπεμπε σε Χριστούγεννα, λίγο από βιλούδο, λίγο από βαθύ κόκκινο, λίγο από γκι. Με το εορταστικό κλίμα των ημερών πήγαινε χάρμα! Η διακόσμηση εσωτερικά ήταν δεν-είχα-χρόνο-ασχολήθηκα-5-λεπτά-και-έβαλα-10-τριαντάφυλλα-τα-μισά-να-κοιτάνε-προς-τα-κάτω. Λες να ήταν σχέδιο;

Κάθομαι στην καρεκλίτσα μου (μην με χτυπήσει το δεκάποντο από τώρα κι έχουμε να εντυπωσιάσω και τη νύφη!) και περίμενα να αρχίσει η τελετή. Δεν ήξερα κανέναν, αλλά ήθελα να του γνωρίσω όλους! Είχε πολύ ζουμί η υπόθεση! Τελικά, αυτό το στρετς και αυτή η πούλια φορέθηκαν πολύ φέτος...

Ήταν και μια κυρία (κάτι σε πολύ κοντινό του ζευγαριού), στα πενήντα φεύγα, με σώμα μαμάς που θες να της ζουπάς τα μαγουλάκια, το γνωστό στενό φόρεμα, σε χρυσαφί με γκλίτερ, και γόβα με πάνω από δέκα πόντους τακούνι και πάνω από 2 νούμερα μεγαλύτερο νούμερο. Ποιος της το έκανε αυτό της κυρίας; Πράγματα που κανονικά είναι απλά, όπως το να κάτσεις και να περπατήσεις, για την κυρία είχαν γίνει μαραθώνιος.

Η νύφη ήρθε και εν μέσω χειροκροτημάτων το ζευγάρι εισήλθε στην εκκλησία. Να γραφτεί στα πρακτικά ως σημείωση (κι όχι επειδή είμαι εμπαθής) πως η ανθοδέσμη της νύφης ήταν από κρίνα.

Έγινε το μυστήριο, περιμέναμε στη σειρά μας για να ευχηθούμε στους νεόνυμφους, πήραμε την μπομπονιέρα (που ήταν ένα λίοπανο διακοσμημένο με ρόδι), και κατευθυνθήκαμε προς το αυτοκίνητο (αγκαζέ και με ομπρέλα, ακόμα έβρεχε γαμώτο!) για να πάμε στο κοσμικόν κέντρον.

Εντωμεταξύ, ο καλός μου είχε βρει όλους τους συμμαθητές του και είχαμε γίνει ένας λόχος άτομα!

Έτυχε να φτάσουν πρώτοι στο κέντρο ο κουνιάδος και η συννυφάδα, "πιάστε θέσεις και για εμάς", τους είπαμε. Φτάσαμε κι όλοι οι υπόλοιποι μετά από λίγο. Βόλευε να καθήσει ο καλός μου κοντά στους (από άλλοτε) συμμαθητές του (τόσα είχαν να πουν!), εγώ να καθήσω κοντά στον καλό μου (ήθελα να γνωρίσω και την πρότερη παρέα του ντε!), ο κουνιάδος να καθήσει κοντά στον αδελφό του (τα ήξερε κι αυτός τα παιδιά), κι έμεινε η συννυφάδα πλάι-πλάι με την πεθερούλα (Είναι καινούρια, ώρα να χαλαρώσει η παλιά, έτσι πάνε αυτά! Δεν ξέρω βέβαια πότε θα παλιώσει αυτή μιας και άλλη νύφη δεν προβλέπεται...).

Ενόσω γίνονταν οι συστάσεις και βολευόμασταν (τσιμπώντας από το γαμοκούλουρο γιατί μας είχε πιάσει μαύρη πείνα, το οποίο παρεμπιπτόντως ήταν πολύ νόστιμο!), πήραν και τα όργανα τη θέση τους στην πίστα.

Για το κέντρο τι να πω; Ωραίο σίγουρα, μα τόσο μεγάλο και ο κόσμος τόσος πολύς (700 άτομα +;) που ένιωθα να έχω πάει στην ετήσια κοπή πίτας των τραπεζικών υπαλλήλων νομού Αττικής. Αδιάφορο, εμείς είχαμε την παρέα μας και τα γαμοκούλουρα που μας αντιστοιχούσαν οπότε όλα καλά.

Το ζευγάρι δεν είχε ακόμα εμφανιστεί, την κυρία με το μεγάλο νούμερο παπούτσι πάνω από δέκα πόντους τακούνι την διέκρινα κάπου στο βάθος της αίθουσας. Η λύρα άρχισε να χτυπάει και τα φαγητά άρχισαν να έρχονται. Δώστου η λύρα, φέρε το ψητό, έλα λέμε η μαντινάδα, άρπα λέμε την πιατέλα με το γαμοπίλαφο. Πεντοζάλης τα όργανα, γιόμισμα στα ποτήρια με το κρασί. Κι εκεί που σκεφτόμουν πως κάπου τώρα θα σκάσουν μύτη τα κοριτσάκια των τραπεζοϋπαλλήλων να μας μοιράσουν λαχνούς για τη λαχειοφόρο αγορά, ήρθε το ζευγάρι. Α ναι, τους είχαμε ξεχάσει αυτούς!

Ήπιαν την σαμπάνια τους, χόρεψαν τον τετ-α-τετ χορό τους (όχι με λύρα αυτό), χαιρέτισαν τον κόσμο και κάθησαν στο τραπέζι τους. Κάπου στο βάθος κήπος, ούτε που τους βλέπαμε. Συνεχίσαμε να τρωγοπίνουμε και να συζητάμε (εξαιρετικό παρεάκι!), και μόλις το ζευγάρι με τους λοιπούς συγγενείς έδωσαν το σύνθημα του χορού ορμίσαμε στην πίστα. Εμ, μα πότε θα κάνω εγώ το εφέ μου;

Κάποια στιγμή πήρα είδηση πως εκείνο το έρμο το κοριτσάκι, η καινούρια ντε, ήταν σε κατάσταση λιγοθυμιάς (να θυμηθώ να της κάνω δώρο ένα ζευγάρι ωτοασπίδες!). "Έλα κούκλα μου να χορέψεις, φτάνει τώρα!". Ήρθε το κορίτσι, μα πού να πάρει τα πόδια του; Είχε γίνει πουρές το μυαλό της τόση ώρα, δεν έδινε εντολή να αλλάξει βήμα. Μα καλά τη βάλαμε να κάτσει εκεί που τη βάλαμε, πώς είναι δυνατόν και την ξεχάσαμε στην ίδια θέση τόση ώρα; Της φέραμε ντεπόν, τι να σου κάνει ένα χάπι, αυτό που της συνέβηκε θέλει ένα μήνα αποτοξίνωση για θεραπεία! Τελικά, ο κουνιάδος και η συννυφάδα έφυγαν. Μάτι το είπε η πεθερούλα...

Κι εκεί που εμείς συνεχίσαμε να πίνουμε και να χορεύουμε, είδα τη νύφη να φοράει σταράκια με κόκκινο σοσόνι και την κουμπαρά τζην κάτω από το φόρεμα. Το πάρτυ έπαιρνε άλλη διάσταση! Μεγάλη φράση, που κατάλαβα τη σημασία της αμέσως μετά.

Η ορχήστρα σταμάτησε να παίζει, ευχήθηκε στο ζευγάρι και άδειασε την πίστα. Κι ο κόσμος έκατσε στις θέσεις του. Ο φωτισμός χαμήλωσε μετά, σε σημείο να ψάχνω την μύτη μου (που μικρή δεν την λες!). Άρχισαν φωτορυθμικά τρελά και σε μια γιγαντοοθόνη προβάλλονταν η πίστα. "Ώπα, εδώ είμαστε", σκέφτηκα. Όπως αποδείχτηκε η φαντασία μου ήταν πολύ μικρότερη των περιστάσεων.

Ο dj έριξε τσιφτετέλι τρελό και στην πίστα μέσα από καπνούς (ναι καπνούς, χωρίς καμία υπερβολή!) εμφανίστηκε κοπέλα με περιβολή χανούμισσας (ημίγυμνη δηλαδή) και την εφτάπεπλο να κάνει νάζια και σκέρτσα και να κουνάει τους γοφούς και το στήθος και να γίνεται του τσιφτετελιού το κακό συναπάντημα. Είχαμε μείνει άφωνοι! Όλοι! Και η πεθερούλα (που είχε φύγει εντωμεταξύ) με αυτό το θέαμα το ίδιο θα πάθαινε! Τι σχέση έχει αυτό με το γάμο κανείς δε μπόρεσε να εξηγήσει. Ούτε αν πλήρωσαν για αυτό ή ήταν δώρο του καταστήματος καταφέραμε να μάθουμε. Ωιμέ! Και αφού τα έκανε όλα η καλλιτέχνης με την εφτάπεπλο, την πέταξε μετά, και πήρε κεριά. Τα φωτορυθμικά και η μουσική όπως τα έχουμε πει. Τα ανάβει η μαντάμ τα κεριά και δώστου να το κουνάει και να χύνει τα λιωμένα κεριά στον πληθωρικό γοφό και στην χωρίστρα του στήθους. Τι φταίω η γυναίκα, πες μου! Και είχα φάει και ένα σκασμό γαμοπίλαφο (μου αρέσει το άτιμο!)... Και αφού τέλος πάντων, τα έχυσε παντού τα κεριά, παίρνει μετά χρυσοποίκιλτη μαγκούρα. Να την ακουμπάει τη μαγκούρα στο στήθος και τσακ να κάνει και να την πετάει στο αέρα. Ρε τι λες! Κι εγώ που νόμιζα πως όλοι οι γάμοι είναι οι ίδιοι... Το ολοκλήρωσε το πρόγραμμα της καμιά φορά η μαντάμ (ένα 20/λεπτο άφωνοι είχαμε μείνει!) πήρε τον εξοπλισμό της και χάθηκε μέσα στους καπνούς όπως είχε εμφανιστεί. Βρε λες να μου έπεσε βαρύ το βραστό και βλέπω εφιάλτες; Μα βρήκα τη φωνή μου και ρώτησα. Όλοι τον ίδιο είχαμε δει...

Εν τέλει ήπιαμε λίγο κρασί ακόμα και ανεβήκαμε κι εμείς στην πίστα να κάνουμε το πρόγραμμά μας παρέα με τα φωτορυθμικά και τα τσιφτετέλια. Πόσο ντέρτι είχε επιτέλους αυτός ο dj; Με αυτά και με τούτα μας πήρε το ξημέρωμα...

Και άμα ήταν η νύφη να είναι με το σταράκι και το σοσόνι, εγώ τι στο καλό σκαρφάλωσα πάνω στο δεκάποντο; Και με τρίποντο πάλι εντύπωση θα έκανα! Και θα ήμουν και πιο άνετη... Τι εντύπωση δηλαδή, που έτσι όπως τα είχε όλα αυτός ο γάμος, ούτε το κερασάκι στην τούρτα δεν ήμουν εγώ... Τι; Γίνομαι εμπαθής; Βρε παιδιά, είμαι μια αιωνιότητα και μια μέρα με το άτομο, λέτε ακόμα να έχω ανασφάλειες;

Saturday, January 7, 2012

Μας πήραν είδηση

Κάνει το μπάνιο της (ζεστό-ζεστό και χαλαρωτικό), βάζει κρέμες κι αρώματα (μμμμ...), φοράει το καλό της φόρεμα (σικ, γιατί είναι κορίτσι από σπίτι), κάνει ένα αστραφτερό μακιγιάζ (προς Θεού, όχι υπερβολικό!), και σκαρφαλώνει στις ολοκαίνουριες γόβες της (12πόντες, καστόρινες, τέλειες!). Χαμόγελο (αληθινό), τον σύζυγο αγκαζέ, κι έτοιμη για την αλλαγή του χρόνου!

Αυτός, αυτή, η αδελφή, η μητέρα, κι ο πατέρας καταφθάνουν σε κοσμικό κέντρο. Για φέτος ο χρόνος θα τους βρει οικογενειακά και έξω καρδιά! Στο μαγαζί η ατμόσφαιρα εορταστική (και από καπνούς καθαρή!), το φαγητό πολύ καλό, το σέρβις εξαιρετικό και η ορχήστρα ζωντανή. Δυο άξιες λόγου παρατηρήσεις:
- Η ορχήστρα έχει προσανατολισμό δημοτικό και στα μέρη τους το κλαρίνο "βαράει" εναλλάξ καλαματιανό και τσάμικο. Καλές οι παραδόσεις, αλλά μια κάποια ποικιλία στην μουσική θα ήταν ευχάριστη στο αυτί...
- Το κέντρο, η μουσική, τα φαγητά, το γαμπριάτικο κοστούμι του λεγάμενου, όλα μοιάζουν με την ημέρα τους. Το μόνο που έλειπε ήταν το νυφικό της λεγάμενης. Και κάποιοι καλεσμένοι φυσικά. Δυναμικό flash back για το ζευγάρι μας...

Έφαγαν, ήπιαν, γέλασαν με την καρδιά τους. Και αφότου ο ένας χρόνος έφυγε κι ο άλλος ήρθε, έκοψαν την πίτα τους, αντάλλαξαν πολλές θερμές ευχές, έφεραν και δυο στροφές στην (ομολογουμένως γεμάτη και από νέους) πίστα. Μακάρι το νέο έτος να είναι γεμάτο από τέτοιες αφορμές, αφορμές για αληθινά και πλατιά χαμόγελα!

Η ώρα περνούσε, θα ήταν κοντά 2, ο λεγάμενος κι η λεγάμενη είχαν κανονίσει να συνεχίσουν με φίλους για ποτό. Καληνύχτισαν την αδελφή, την μητέρα και τον πατέρα (που είχαν άγριες διαθέσεις και ήθελαν να συνεχίσουν τις τζιριτζάτζουλες με το κλαρίνο ωσότου να κουραστεί ο κλαριτζής!) και πήγαν να βρουν την παρέα...

Τους βρήκαν! Σε ένα καταγώγιο, στριμωγμένους 10 άτομα σε ένα τραπεζάκι των 5, πνιγμένους σε κάπνα που την έκοβες με το μαχαίρι. Το μέρος ήταν ασφυκτικά γεμάτο, μάλλον βρομούσε, κι ο ήχος ήταν εκκωφαντικά ενοχλητικός. Καλή διάθεση μωρέ, σκέφτηκαν, και (με ομολογουμένως μεγάλη δυσκολία) προχώρησαν προς το τραπέζι τους. Μπουζούκια επαρχίας που κάνουν αρπαχτές στις γιορτές λεγόταν αυτό, αλλά δε βαριέσαι! Είχαν απίστευτα καλή διάθεση...

Βρίσκονται 2 καρέκλες, κάθονται αναπτύσσοντας στενές επαφές με τους γύρω, ζουπάνε κάπου πίσω τους τα πανωφόρια τους, χουφτώνουν λίγο το μπούτι του διπλανού τους και τα μαλλιά της πισινής τους, χύνουν ένα ποτήρι με νερό στο τραπέζι κι ένα με coca-cola επάνω τους, και τέλος πάντων βολεύονται κάπως με την κακή έννοια του ρητού 'όλοι οι καλοί χωράνε'. Οι ευχές και τα φιλιά με την παρέα ακολούθησαν αμέσως μετά με ήρεμες κινήσεις, η υγρασία στο φόρεμά της ήταν ήδη πολύ έντονη. Από τα χυμένα ποτήρια καλέ! Στη συνέχεια, ποτήρια, πάγος, πετρέλαιο, "στην υγειά μας, "καλή χρονιά" κι όλα τα σχετικά.

Μόνον αφού πήραν μια ανάσα συνειδητοποίησαν πως το μέρος απείχε κάπως από την πρώτη εντύπωση. Ήταν πολύ χειρότερο! Τραπεζάκια το ένα κολλητά με το άλλο, καρέκλες η μία πάνω στην άλλη, εξαερισμός ανύπαρκτος, διακόσμηση για τις γιορτές ας-γελάσω-!, κόσμος ο-καθένας-περιπτωσάρα-από-μόνος-του (ίσως τα ίδια να έλεγαν οι υπόλοιποι και για αυτούς σε τέτοιο μέρος που πήγαν να πιουν ρημαδο-ποτό), και από μουσικό σχήμα δεν-έχω-λόγια!

Η λεγάμενη με τις κρέμες και τα αρώματα (τώρα πια βρομούσε σαν παστός μπακαλέος), το καλό της φόρεμα (τι το ήθελε το σικ;) και έναν τεράστιο λεκέ από coca-cola στο μπούστο (μμμ, σικ σου λέει μετά), με ορθάνοιχτα τα μάτια κοιτούσε τριγύρω.

Το μέρος είχε γεμίσει από make-up, παγιέτα και στρετς όσο αφορά στις κυρίες. Ανεξαρτήτου ηλικίας κυρίες. Α, και με προκοίλια (δεν είναι σικ αλλά είναι αλήθεια)! Ή που είχαν παραγίνει από το φαγητό των εορτών, ή που τονίζονταν με την τόση παγιέτα και το τόσο στρετς. Ή, τι άλλο να πω, ίσως να ήταν ιδέα της λεγάμενης... Και να χορεύουν οι κυρίες (όλες ίδιες, με το στόκο στο μέτωπο και με το διώροφο μαλλί τίγκα στην λακ) και να λαμπυρίζουν οι παγιέτες και να τραβιέται το στρετς να φτάνει ως την αμασχάλη και χλάπα της χλούπα της το περιεχόμενο. Υπερθέαμα!

Οι δε κύριοι φορούσαν το απαραίτητο κοστούμι, σετ με γραβάτα. Λόγω της ημέρας... Η γραβάτα κατά προτίμηση κόκκινη. Και πιο απέριττοι αυτοί, μόνο με ένα πούρο στο χέρι. Πάφα της πούφα της το πούρο και λουλούδια στην κυρία από τον κύριο.

Οι λουλουδούδες υπ' ατμόν! Με το απαραίτητο στρετς κι αυτές, τα πανέρια και την μπανάνα-τσαντάκι στη μέση. Έτσι, να πέφτει το μετρητό! Και το λουλουδικό φυσικά...

Οι τραγουδίστριες (ή τραγουδιάρες είναι το σωστό;) ακολουθούσαν το πολύ συγκεκριμένο μοτίβο έχω-οπίσθια-τούμπανο-από-φωνή-δεν-σας-εγγυώμαι. Με φόρεμα που αναστέναζαν οι ραφές, κοντό όσο χρειάζεται για να κρύβει τα απαραίτητα από κάτω και όσο παρτό χρειάζεται για να δείχνει τα απαραίτητα από πάνω. Με μαλλί τεντόπανο να φτάνει ως τους γλουτούς, εκατοστό παραπάνω. Με φωνή, τι να πει κανείς για τη φωνή; Ηλικία απροσδιορίστου φυσικά. Κι αφού από φωνή κορμάρα, πάνω στην πίστα η τραγουδιάρα είχε βλέμμα πολλά υποσχόμενο. Όσο μπορούσες να δεις το βλέμμα της φυσικά. Κι όχι δεν έφταιγε μόνο ο καπνός. Ήταν κυρίως με την όπισθεν η καλλιτέχνιδα πάνω στην πίστα. Αφού το ξέρει το κορίτσι το δυνατό σημείο της, πειράματα να κάνει;

Οι τραγουδιστές ήταν πιο απλές περιπτώσεις. Το πολύ-πολύ ένα ανάρριχτο στρας στην αγκράφα της ζώνης, ένα κουτί τζελ στο μαλλί, κανένα γιλέκο με παγιέτα. Το πολύ-πολύ! Λόγω της ημέρας...

Και δώστου να τραγουδάνε (η λέξη χρησιμοποιείται καταχρηστικά) οι καλλιτέχνες και δώστου χλάπα της χλούπα της οι κυρίες (να είχε στόμα να μιλήσει αυτό το στρετς) και πάφα της πούφα της οι κύριοι (ντουμάνι εκεί μέσα!) και δώστου τα πανέρια και τα λουλούδια να πηγαινοέρχονται (με το γνωστό τα λουλούδια στην κυρία από τον κύριο) και να γεμίζουν μπανάνες-τσαντάκια.

Πάντως μετά από 2-3 ποτηράκια πετρέλαιο δεν ήταν τόσο άσχημο το μέρος, γλυκαίνουν οι φωνές και σαν να ομορφαίνουν οι κυρίες...

Όταν η παρέα ζήτησε το λογαριασμό, διαπίστωσε πως το μπουκάλι είχε την ίδια τιμή με τον Πάριο στις δόξες του (Oh mon dieu!). Επιπλέον, είχε περισσέψει πετρέλαιο πολύ. Κάβα τους το είπαν από το μαγαζί και καλούνταν να πάνε πάλι εκεί για να το καταναλώσουν. Δεν είναι τίποτα παιδιά! Με 2-3 ποτηράκια πετρέλαιο από το σπίτι έτοιμοι θα είστε για τρελή διασκέδαση. Και θυμηθείτε, την επόμενη φορά ας το κάνετε σωστά, απαραίτητο το στρετς με παγιέτες για τα κορίτσια και πούρο για τα αγόρια! Αν είναι ας το κάνετε σωστά...

Καλή μας λαμπερή χρονιά!