Wednesday, April 18, 2012

Βγες πιτσιρικά!

Βρέχει ξανά. Η άνοιξη έρχεται και κρύβεται ξανά. Σαν ένα μικρό χαριτωμένο παιδί, με ροζ αφράτα μαγουλάκια, με φωτεινά χαρούμενα μάτια, κοιτάει και κρύβεται μετά, φωτίζει το δωμάτιο με το χαμόγελό του και χάνεται ξανά. Έχει κάνει σκανταλιά; Μήπως ετοιμάζεται να κάνει; Ή μόνο να παίζει θέλει, ή μήπως να μας τραβάει την προσοχή; Πολύ φάτσα πάντως το μικρό πιτσιρίκι!

Βρέχει ξανά. Ο κόσμος πηγαινοέρχεται με το κεφάλι στριμωγμένο ανάμεσα σε ανασηκωμένους ώμους. Κάποιοι μικροπωλητές εμφανίστηκαν κι έχουν ομπρέλες σε προσφορά. Ο κόσμος πηγαινοέρχεται ασταμάτητα στην πλατεία. Άλλοι με κοντομάνικα, άλλοι με μπότες. Περίεργη που είναι αυτή η εποχή...

Κοιτάω τον κόσμο στα μάτια, αναρωτιέμαι τι σκέφτεται ο καθένας από τους περαστικούς με το κεφάλι στριμωγμένο ανάμεσα στους ώμους. Χαρά μήπως ή ενθουσιασμό; Σε μερικά μάτια διακρίνω το κενό... Ή μήπως είναι θλίψη; Η βροχή δε βοηθάει να ανθίσουν τα χαμόγελα. Πού είσαι πιτσιρίκι; Κι άλλα πράγματα όμως δεν τα βοηθούν. Δύσκολα που είναι χαμόγελα, κι αλήθεια πόσο περίεργες που είναι αυτές οι εποχές... Πιτσιρίκι, τσα!

Wednesday, April 4, 2012

Ωχ, ήρθε η άνοιξη!

Και περάσανε τα χιόνια, πάνε κι οι βροχές, μπήκαν στο πατάρι οι μπότες του σκι, καταχωνιάστηκαν στην ντουλάπα τα βαριά παλτά, ... Αυτό σημαίνει πως ήρθε η άνοιξη: τα δέντρα ανθίζουν, τα λουλούδια μοσχοβολούν, και τα πουλάκια τιτιβίζουν δηλαδή. Και φυσικά ο πεταλούδος ψάχνει την πεταλούδα του και ο μελισσούλος κάνει ματάκια στη μελισσούλα του. Τα ξέρουμε αυτά. Κι η διάθεση πάει και καλυτερεύει, τα μανίκια και τα μπατζάκια πάνε και κονταίνουν, τα ποδαράκια εξωτερικεύουν σιγά-σιγά το είναι τους. Όλα καλά, όλα ανθηρά με λίγα λόγια...

Μα τα πράγματα δεν είναι ποτέ έτσι απλά! Μαζί με την άνοιξη έρχεται συνήθως (!) και το Πάσχα. Το έχετε συνδυάσει με όμορφες αναμνήσεις; Με εξοχές, χαρές και πανηγύρια; Ελάτε τώρα, ας είμαστε λίγο ρεαλιστές! Όντως υπάρχει μια μέρα με εξοχές και πανηγύρια, αλλά πόσοι μπορούν να φτάσουν ένα κομμάτι ολόκληρο ως εκείνη τη μέρα και ποιος μπορεί στα αλήθεια να την απολαύσει τελικά;

Ας εξηγηθώ για να μην παρεξηγηθώ.
Έχει φτιάξει ο καιρός αφενός και έρχεται η μεγάλη γιορτή της Χριστιανοσύνης αφετέρου. Τι σημαίνει αυτό για τη μέση Ελληνίδα νοικοκυρά (ή μαμά αν προτιμάτε); Σημαίνει καθαριότητα του σπιτιού! Αλλά όχι τα πάνω-πάνω, όσα βλέπει η πεθερά, μιλάμε για καθαριότητα full complet από την καλή και από την ανάποδη. Τουτέστιν ξεκινάς μια εβδομάδα και κάνεις λαμπίκο παντζούρια, τζάμια, μπαλκόνια, φωτιστικά, κουρτίνες, τοίχους, πορτοπαράθυρα, χαλάκια, πατάκια, παπάκια, πουλάκια, μπιμπελό, σύνθετα, κρύσταλλα, και δε συμμαζεύεται. Φυσικά η μαμά δεν την παλεύει να τα κάνει όλα μόνη της, ο μπαμπάς είναι άντρας, και η κόρη στέφεται full-time η βασίλισσα του ξεσκονόπανου! Εύγε νέα μου! Το μόνο που σε σώζει είναι η μετανάστευση, αν δεν το προέβλεψες εγκαίρως κι έτυχε να είσαι τριγύρω ετοιμάσου να τρίψεις μέχρι να μη νιώθεις τον δεξί σου τον ώμο. Και τον αριστερό! Αν δε, έχεις τη μοναδική τύχη να υπάρχει και κήπος διαθέσιμος, τότε προβλέπεται ξεχορτάριασμα, σκάλισμα, φύτεμα, και άσπρισμα. Την μονοκατοικία μου μέσα δηλαδή!

Και τέλος πάντων, την καρδιά σου κάνεις πέτρα και βοηθάς. Τι κι αν τρέχεις σαν το τρελό στη δουλειά; Τα απογεύματά σου έχουν αφιέρωμα στη ζώνη του AZAX. Γιατί στο κάτω-κάτω της γραφής μένεις σε σπίτι όχι σε σταύλο.
Κάνεις το λοιπόν, την τελευταία βουρτσιά με ασβέστη και κατάκοπος (ίσως και κάπως ευχαριστημένος) κοιτάς τα έργα σου. Τώρα, μπορεί να σκέφτεσαι πως τελείωσαν τα δύσκολα, έχει φτάσει η Μεγάλη Εβδομάδα, μπορείς να κάνεις βόλτα στα μαγαζιά, να ψωνίσεις για τα βαφτιστήρια σου, να δεις τους φίλους σου (οι περισσότεροι έχουν πιο χαλαρό ωράριο λόγω των γιορτών), να πας στην εκκλησία, και τέλος πάντων να ετοιμαστείς για τις εξοχές, της χαρές, και τα πανηγύρια. Μα όχι! Τα πανηγύρια, όπως λέει η Ελληνίδα νοικοκυρά (ή μάνα αν προτιμάτε), χρειάζονται την σωστή προετοιμασία. Είναι εντωμεταξύ να μην πει η νοικοκυρά προετοιμασία και να είσαι τριγύρω! Γιατί την επόμενη στιγμή θα βρεθείς βαλμένος μέχρι τους αγκώνες σε μια λεκάνη με υλικό να ζυμώνεις πασχαλινά κουλούρια! Ζύμωνε και δώστου και γύρνα και τούμπαρε και πρόσθεσε και αφαίρεσε και πλάσε και ψήσε και κάνε κουλούρια για έναν λόχο να τρώει ως τα βαθιά του γεράματα. "Μα θα φιλέψουμε κιόλας καλή μου Friούλα!". Ανάθεμα την φιλοτιμία μας δηλαδή.

Τα φτιάχνεις τα κουλούρια και τα στολίζεις σε πιατέλες κι έχει φτάσει η Μεγάλη Τρίτη. Αααα, άψογη μέρα για τσουρέκια! "Τι; Τα παλιό-έτοιμα θα πας στα βαφτιστήρια σου;". Δηλαδή να μην έχω φίλους να μην βαφτίζω τα παιδιά τους για να βρω την ηρεμία μου; Τα ζυμώνεις και κρατάς ώρα, κάνεις δεήσεις στις επτά παρθένες και τους οκτώ αγγέλους, τα ξαναζυμώνεις, τα πιστρώνεις με κουβέρτες, τα σταυρώνεις και κάπου στην Μεγάλη Τετάρτη τα έχεις έτοιμα και χαίρεσαι.

Και άντε μύρισε το σπίτι γλυκά για να καταλάβουμε πως έρχονται γιορτές. Όμως τι είναι μετά; Μα είναι Μεγάλη Πέμπτη αγαπητέ μου αναγνώστη μετά. Και τι συμβαίνει τη Μεγάλη Πέμπτη σε όλα τα Ελληνικά σπίτια; Βάφουμε αυγά και σφάζουμε αρνιά. Αυγά όχι 10-15 για το καλό! Όχι, όχι, όχι! Πάνω από 100 γιατί τα έχουμε δικά μας και γουστάρουμε να τα βάφουμε, έχετε πρόβλημα εσείς; Και γιατί "θα φιλέψουμε κιόλας". Το ότι τα τρώμε μετά ως το τέλος Μαΐου μπαγιάτικα, δεν είναι της παρούσης. Ο αληθινός λόγος βέβαια είναι πως "βρήκαμε παπά, ας θάψουμε καμπόσους", τουτέστιν αφού η Fri πετυχαίνει ωραίο (!) κόκκινο χρώμα στα αυγά, βάφει τουλάχιστον 100 δικά μας κι όσα κουβαλάνε οι γειτόνισσες γιατί σε αυτές δεν πετυχαίνει το χρώμα. Μα ο Φασιανός είμαι η άτιμη η γυναίκα;
Και καλά τα αυγά δε μιλάνε ούτε βρωμάνε. Τα αρνιά όμως; Κι ας μην περιγράψω την κατάσταση που ακολουθεί, οι σκηνές είναι σκληρές για όσους έχουν συνηθίσει να το παίρνουν έτοιμο το αμνοερίφιο από τον κρεοπώλη της γειτονιάς. Μόνο να αναφερθώ πολύ επιγραμματικά στην πάλη της εκάστοτε νοικοκυράς με τα εντόσθια του ζώου και τη μυρωδιά (ααααχ αυτή η μυρωδιά) που σκεπάζει όλη την άνοιξη, και την ανθισμένη μυγδαλιά και την ανθισμένη πασχαλιά, που καλύτερα να ήταν Γενάρης δηλαδή και να είχες συνάχι...

Το βράδυ της Μεγάλης Πέμπτης είσαι κατάκοπος, πτώμα, θέλεις να ξαπλώσεις και να ξυπνήσεις μετά από ένα 3/ήμερο κατευθείαν στις χαρές και στα πανηγύρια. Αλλά τέτοιες ώρες ποιος τις σκέφτεται τις χαρές; Είναι η μέρα των 12 Ευαγγελίων, η μέρα που η εκκλησία είναι γεμάτη κόσμο, που καρέκλα δεν έχει που να κάνεις πέντε ευχέλαια μαζεμένα, που οι γριές σε κοιτάνε από πάνω ως κάτω και επισημαίνουν "πόσο μεγάλωσες", που αλλάζεις βάρος μία στο αριστερό το πόδι και μία στο δεξί και που πας και σωριάζεσαι στο τέλος στο κρεβάτι σου. Ποιος μίλησε για χαρές;

Κάπου στην Μεγάλη Παρασκευή αρχίζουν οι φαγωμάρες. Είναι η συσσωρευμένη κούραση, είναι που δεν τρως κανονικό φαγητό κάμποσες μέρες τώρα, είναι που τέτοια μέρα επιβάλλεται ούτε λάδι να μην φας, είναι που τα νεύρα σου έχουν γίνει τσατάλια με όλα αυτά. Και προσπαθείς να συντονίσεις τα βαφτιστήρια με το κοκορέτσι και την περιφορά του Επιταφίου και όλα λάθος τα κάνεις κι έχεις τη μάνα να σε ψέλνει, αμήν.

Το Μεγάλο Σάββατο απλά κάνεις υπομονή. Το έχεις πάρει απόφαση πια πως κάθε χρόνο θα περνάς το δράμα σου, κι αφού κατάφερες να φτάσεις ως εδώ χωρίς να σφάξεις κανέναν, ακόμα κι αν δε νιώθεις τα χέρια σου και τα πόδια σου, ακόμα κι αν δε μιλιέσαι με τη μάνα σου, χρειάζεται να κάνεις μια μέρα ακόμα υπομονή (πού θα πάει η άτιμη, δε θα περάσει;) για να γυρίσεις σε αυτούς τους υπέροχους αλλοτινούς ρυθμούς σου, δηλαδή δουλειά, σπίτι, γυμναστήριο, καφέ. Και κάπως έτσι κάνοντας υπομονή, μπαίνεις στην τελική ευθεία και βοηθάς στις ετοιμασίες για το βραδινό και για το αυριανό γεύμα.

Πετάγεσαι 10-15 φορές στο σούπερ μάρκετ γιατί όλο και κάτι χρειάζεται που δεν υπάρχει διαθέσιμο στο ντουλάπι/ψυγείο, τσιγαρίζεις, στρώνεις, ξεστρώνεις, αλατίζεις, πιπερίζεις, μαρινάρεις, κόβεις, ψιλοκόβεις, λαδώνεις, τεντώνεις, ζαρώνεις. Κι έχεις κάπου ενδιάμεσα ραντεβού στο κομμωτήριο για να κάνεις το μαλλί τέντα-λάχανο γιατί επιβάλλεται λόγω της ημέρας. Που θα σε δει ντε η κα. Σούλα! Κι αν πέρυσι ήσουν ανύπαντρη θα σε ρωτήσει αν "παντρεύτηκες;" (κι ας το ξέρει), κι αν πέρυσι ήσουν παντρεμένη θα σε ρωτήσει αν "ετοιμάζεις παιδί;" και "τι περιμένετε καλέ;". Οπότε να μην έχει να λέει η κα. Σούλα πως "έτσι που κυκλοφορεί, πώς περιμένει να βρει γαμπρό!" ούτε "τώρα παντρεύτηκε και έδεσε το γάιδαρο της!". Αυτονόητα πράγματα δηλαδή...

Και μετά μου λες εμένα για εξοχές, χαρές και πανηγύρια. Μωρέ τι θέλει κι έρχεται η άνοιξη; Χάθηκε να ήταν κατευθείαν καλοκαίρι;

υ.γ. Θα με δει κι η πεθερά κι έχω άγχος αν ο απ' αυτός μου είναι το σωστό μέγεθος φέτος :-S