Wednesday, October 31, 2012

Γράσα, ράσα, κυρίες, πιτσιρίκια, και ποντίκια


Το ήθελαν έτσι οι συνθήκες ή να είναι άραγε αυτός ο χαρακτήρας μου; Από υπομονή έχω μπόλικη, γαϊδούρα η δικιά σου, ανεξάντλητη, να τραβάς τα όρια και σχεδόν να μην φτάνεις σε αδιέξοδο! Υπομονή κι ευγένεια. Σε πολλές περιπτώσεις μου έχει φανεί χρήσιμο αυτό το χαρακτηριστικό, στην εφορία για παράδειγμα, με τους φοιτητές, με κάτι λιμενεργάτες, με κάτι πιτσιρικάδες, με την κα. Κούλα του πάνω ορόφου, ... Δεν ξέρω βέβαια, αν αυτό που εγώ λέω χρήσιμο η κα. Κούλα, ο έφορας, ή ο πιτσιρικάς το λένε 'μ@λ@κί@', αλλά όπως κι αν έχει εγώ τη δουλειά μου την κάνω. Καλέ χωρίς ψυχοφάρμακα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων δηλαδή...

Μην τα πολυλογώ, ως φοιτήτρια πολλές φορές προσπάθησα να αυξήσω τα εισοδήματα μου και κατ' επέκταση τα βραδινά σφηνάκια (που σαβουρώναμε) στο μπαρ. Σε μια εταιρία πληροφορικής δούλεψα, μαθήματα ιδιαίτερα έκανα, μαθήματα σε σχολεία δημοτικά, σε γυμνάσια, σε λύκεια, σε ΙΕΚ, σεμινάρια γιατρών και άλλα δημοσίων υπαλλήλων. Ό,τι μπορούσα έκανα δηλαδή κι όλο και κάτι λεφτούλα έπαιρνα. Κι αν δεν τα έκανα σφηνάκια τα έκανα παπούτσια. Και με εκείνα και με τούτα ερχόμουν λοιπόν σε επαφή με πολύ κόσμο. Κι όταν έρχεσαι σε επαφή με τόσο κόσμο, με τόσο διαφορετικό κόσμο, η υπομονή είναι αρετή! Σε σώζει δηλαδή. Από πονοκεφάλους, έλκη, παρεξηγήσεις, αλκοολισμό, κι άλλα ασήμαντα ή σημαντικότερα 'δεινά', ανάλογα με την περίσταση δηλαδή.

Με έστελνε η εταιρία μου να εγκαταστήσω το πρόγραμμα διαχείρισης λιμενικών ταμείων σε ηπερεσίες κι ήταν στα καθήκοντα μου να εκπαιδεύσω τον λιμενεργάτη να το διαχειρίζεται. Ερχόταν ο άτομος με τις γαλότσες και τα γράσα, είχε 15' στη διάθεση του πριν να ξεφορτώσει το επόμενο πλοίο, κι έπινε 2 γουλιές καφέ, άνοιγε το μάτι γαρίδα, ξεβούλωνε το αυτί με το δαχτυλάκι-πατσαβούρα, έκανε το ποντίκι σαρίκι, έπιανε κι ένα φύλλο χαρτί κι έγραφε "Πάω στο Μενού, κάνω ένα κλικ, ανοίγει ένα κουτί και βγαίνει μια χοντρή ... σελίδα για εκτύπωση παραστατικού". Έφτανε το πλοίο και με το ποντίκι-σαρίκι τζίφος και το Μενού και το κουτί κι η χοντρή! "Άι σιχτίρ", έτρεχε στο πλοίο. Και μετά πάμε πάλι από την αρχή μέχρι να μάθουμε να εκτυπώνουμε τη χοντρή.

Μετά έκανα σεμινάρια σε δημόσιους υπαλλήλους, που είχαν προ πολλού περάσει τα πρώτα 'ήντα', που μέχρι να μάθουν να ανοίγουν το ρημάδι το Word είχα προλάβει να πλέξω 10 μέτρα κασκόλ! Που δεν ξέρω και να πλέχω δηλαδή! "Έλα κυρία απ' αυτούλα μου να τα πούμε πάλι από την αρχή, πατάω αυτό το ωραίο μπλε που βλέπω πάνω στην οθόνη, είδες τι ωραίο που είναι;", με κοιτούσε η κυρία απ' αυτούλα, έσκυβε στην τσάντα της, έβγαζε κουλουράκια και μου πρόσφερε ένα να 'πάρω τα πάνω μου'. Με 30 ώρες σεμινάριο, δεν ξέρω τι έμαθε η κυρία απ' αυτούλα από Word, εγώ πάντως τσίμπησα 2 κιλάκια για πλάκα!


Σε κάποια άλλη φάση, έκανα μάθημα 'Χρήση Υπολογιστών' σε ένα ΙΕΚ στο τμήμα 'Εκκλησιαστικών Σπουδών'. Θεός φυλάξοι δηλαδή! Ρασοφόροι 40χρονοι μαθητές με ελλιπείς γνώσεις (γενικά και ειδικά) κι εγώ στα 20 (και κάτι) με περίσσιο μαλλί. Ο παπά-Τάδε, πρώην αοιδός σε πανηγύρια της Θεσσαλίας, που είχε μόλις βρει την παπαδιά του, την παντρεύτηκε, κι ακολούθησε το δρόμο του Κυρίου. Ο παπά-Δείνα, πρώην ταξιτζής, πολύτεκνος, που αποφάσισε να κάνει στροφή στην καριέρα του. Ο παπά-ΤρίαΠουλάκιαΚάθονται, απόφοιτος τρίτης δημοτικού κι ο Θεός βοηθός μας. Και πες μου τώρα εσύ, πώς πιάνεις το χέρι του Παπά-ΤρίαΠουλάκιαΚάθονται να του δώσεις την αίσθηση της κίνησης του ποντικιού και του διπλού κλικ; Πιάνεις έτσι απλά, ή πρώτα σκύβεις, φιλάς, "Ευλόγησον Πάτερ", και πιάνεις μετά; Ένα ολόκληρο 6/μηνο ζήσαμε μεγάλες στιγμές!

Στο Δημοτικό, τα των μικρών τάξεων έπαιζαν Ζορό με τα ποντίκια και τα των μεγαλύτερων τάξεων μου έκαναν προξενιό με τον Μουσικό. Μέχρι να μάθουν να κάθονται στην καρέκλα και να κάνουν τον 'Πέρη και την Κάτια' στον υπολογιστή, είχα εγώ μάθει εντωμεταξύ πώς βοηθάνε ένα 6/χρονο αγοράκι να κάνει τσίσα, πώς ξεμπλέκουν μια κοτσίδα από τα δάχτυλα ενός αγριεμένου συμμαθητή της, και πώς μπορεί κανείς να περπατάει ενώ επάνω του κρέμονται 5 πιτσιρίκια ταυτόχρονα.

Και τέλος πάντων, κατέληξα να διδάσκω στο Πανεπιστήμιο. Μου αρέσει η δουλειά μου. Και οι φοιτητές μου. Με δοκιμάζουν συχνά, αλλά είπαμε υπομονή ανεξάντλητη...

Κι ένα ωραίο πρωί έπαθα αναλαμπή! Τόσο κόσμο προσπάθησα να εκπαίδευσα, μα να μου το ζητάει η μάνα μου τον τελευταίο χρόνο κι εγώ ως τώρα να αδιαφορώ; Ε, μα δεν είναι σωστό! Δηλαδή να ξέρει να το χειρίζεται το μηχάνημα η κάθε τυχάρπαστη κυρία και η μάνα μου, που το παιδί της δουλεύει στο Πανεπιστήμιο, να μην έχει ιδέα; "Μάνα, ήρθε η ώρα να κάνω την επιθυμία σου πραγματικότητα. Από αύριο αρχίζουμε μαθήματα!"

Κάναμε μια ολόκληρη ώρα εχθές, βάλαμε το ποντίκι σκουλαρίκι, και καταλήξαμε να βλέπουμε φωτογραφίες της ξενιτεμένης αδελφής μου. Θα συνεχίσω να προσπαθώ, μα φοβάμαι, πολύ φοβάμαι. Μπας κι αποδειχθεί πως η υπομονή δεν είναι αξίωμα...

Monday, October 8, 2012

Χαιρετίσματα από την Κίνα


"Αγαπημένη μου αδελφή,

Σε χαιρετώ θερμά από τας Ανατολάς. Τώρα που σου γράφω αυτό το γράμμα είμαι ακόμα άνθρωπος. Δεν ξέρω σε τι θα έχω μεταλλαχθεί μέχρι να το λάβεις. Σας αγαπώ πολύ, όλους! Να το πεις και στους γονείς...

Έφτασα εδώ προχθές το απόγευμα, μετά από 26 ώρες ταξίδι, μια 5/ωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης κι έναν αγώνα δρόμου στο αεροδρόμιο του Τόκιο. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι στο Τόκιο με περιεργάστηκαν για αρκετή ώρα κι αναγκάστηκα τελικά να τους προσφέρω κάτι μουστοκούλουρα που είχαν ξωμείνει στην τσάντα μου για να καταφέρω να προλάβω την επόμενη πτήση. Στα αεροπλάνα δεν έκλεισα μάτι, ξέρεις πως με πιάνει μια ελαφριά νευρικότητα. Στον τελικό προορισμό με περίμενε Κινέζος ταξιτζής με ταμπέλα που έφερε το όνομά μου. Νύσταζα η κακομοίρα, αλλά σε όλη τη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο μου δε μπόρεσα να κλείσω μάτι, κοντέψαμε να σκοτωθούμε περί τις 28 φορές! Νομίζω πως ξεκόλλησα το χερούλι της πόρτας από την αγωνία μου. Στα είχα άλλωστε πει τι συμβαίνει με τους ταξιτζήδες και την άλλη φορά που βρέθηκα εδώ στας Ανατολάς...

Να μην σου τα πολυλογώ, έφτασα κατάκοπη στο ξενοδοχείο και κοιμήθηκα περίπου 12 ώρες για να συνέλθω. Το ξενοδοχείο μου φαίνεται καλό, το δωμάτιο είναι μεγάλο και κυρίως δε μυρίζει μούχλα. Σε αυτό που είχα μείνει την τελευταία φορά πολύ υπέφερα με αυτήν την μυρωδιά. Το ξενοδοχείο έχει και πισίνα, μπορώ και τη βλέπω από το δωμάτιό μου. Το χρώμα της δεν είναι πολύ καλό, δεν ξέρω τι ακριβώς συμβαίνει.

Ευτυχώς έφτασα Σάββατο απόγευμα κι είχα μια ολόκληρη μέρα να εγκλιματιστώ πριν να πάω στη δουλειά. Εντωμεταξύ, βρέθηκα με τους (Ευρωπαίους) συναδέλφους και με κατατόπισαν κάπως. Βγήκαμε και για φαγητό όλοι μαζί την Κυριακή το βράδυ. Μα κάτσε να πάρω τα πράγματα με τη σειρά.

Ξύπνησα που λες την Κυριακή το πρωί και δεν έμπαινε καθόλου φως στο δωμάτιο, είχε έξω μια καταχνιά, μια μαυρίλα, σκέφτηκα πως το πάει για βροχή. Ντύθηκα και κατέβηκα στο εστιατόριο του ξενοδοχείου για πρωινό. Είχε σούπες πολλές, δεν κατάλαβα τι είχε μέσα σε όλες, η μία πάντως ήταν με πόδια κότας. Μην παρεξηγήσεις, δεν εννοώ μπούτια, πόδια εννοώ! Τι να τους πεις τώρα; Κι όλη η αίθουσα να ρουφάει, πολύ ρούφηγμα όμως! Να σου σηκώνεται η τρίχα ένα πράγμα! Σκέψου τον καφενέ στο χωριό με τους παππούδες να πίνουν ελληνικό καφέ. Ε, στον καφενέ είναι πολιτισμένα τα πράγματα! (Αααχ και να είχα τώρα ένα αχνιστό ελληνικό καφεδάκι!)

Στο πρωινό που λες, εκτός από τις σούπες, είχε και δυο λογιών γάλα στο μπουφέ, ένα που ήταν σκόνη για τον καφέ κι ένα άλλο, αγγουριού το έλεγε. Μα δηλαδή έλεος! Θα το ακυρώσω αδελφή το πρωινό, δε φτάνει που δεν έχει κάτι να μπορείς να φας, δεν αντέχω να ζήσω άλλη μέρα αυτήν την ψυχική οδύνη! Μα μου σηκώθηκε η τρίχα της Ευρωπαίας κι όταν ήρθε μεσημέρι ακόμα ναυτία ένιωθα! Το αποφάσισα, θα πίνω καφέ ή τσάι στο δωμάτιο από αύριο, έχουν κάτι σακουλάκια και βραστήρα εκεί. Πόσο χάλια να είναι; Ξεροσφύρι, δεν πειράζει. Έδωσα κι εκείνα τα μουστοκούλουρα στους τελωνειακούς, που κακό χρόνο να έχουν κι αυτοί και οι μεταλλαγμένες κότες τους! Εννοείται ως εδώ δεν υπάρχει ίχνος φούρνου! Μα στα νταμάρια να με είχαν στείλει από την εταιρία μου, ένα ξεροκόμματο θα μου το πέταγαν οι επιστάτες, θα το βουτούσα στα λασπόνερα και θα το έτρωγα η γυναίκα! Τέλος πάντων, θα δω τι θα κάνω με αυτό το θέμα...

Ανέβηκα στο δωμάτιο μετά, πήρα κασκόλ και μπουφάν και βγήκα για έναν περίπατο. Μία που πάτησα το πόδι μου έξω από το ξενοδοχείο και μία που έγινα μούσκεμα στον ιδρώτα! Όχι μόνο δεν το πήγαινε για βροχή, μα είχε και 30 βαθμούς! Επέστρεψα στο δωμάτιο κι έβαλα καλοκαιρινά. Μετά βγήκα πάλι έξω κι έψαχνα τον ήλιο. Πού να τον βρω που έχει γίνει στον ουρανό κατεστημένο το καυσαέριο! Εννοείται πως οι κινούμενοι σε 2/κυκλα φοράνε όλοι μάσκες! Τα ίδια Παντελάκη μου τα ίδια Παντελή μου δηλαδή, όπως την προηγούμενη φορα. Εδώ η πόλη είναι πιο μικρή από αυτήν που είχα πάει την άνοιξη, έχει μόνο 8 εκ. κατοίκους. Βέβαια τα 4 εκ. λιγότεροι κάτοικοι οφείλω να ομολογήσω πως δεν κάνουν αισθητή διαφορά. Πάλι οι δρόμοι είναι γεμάτοι αυτοκίνητα, ανθρώπους, και σκουπίδια. Όλα σε υπερβολή! Πάλι όλα είναι καλυμμένα με ένα χρώμα καφετί, πάλι ο ήλιος δε φαίνεται, και πάλι ο αέρας δε μου φτάνει. Τώρα εξηγείται και το χρώμα στην πισίνα. Θέλουν και πισίνα τρομάρα τους! Ευτυχώς που θα μείνω μόνο 5 εβδομάδες δηλαδή. Που βέβαια το 'μόνο' είναι σχετικό...

Πήγαμε που λες αργότερα μέσα στη μέρα για φαγητό με τους συναδέλφους. Στο πρώτο εστιατόριο που μπήκαμε κάναμε ευθύς αμέσως μεταβολή και βγήκαμε. Ειδικευόταν σε πιάτα με σκύλους, ναι είχε φωτογραφίες παντού. Ήμαρτον! Να είμαι ανοιχτή σε νέες γεύσεις, αλλά βρε παιδί μου εδώ τα τρώνε όλα! Δηλαδή έτσι και ξεμείνω μπορεί να κάνουν κι εκτροφείο με 'Κατερίνες'! Το διανοείσαι;

Βρήκαμε ένα άλλο εστιατόριο που τουλάχιστον δεν είχε φωτογραφίες από τα φαγητά που σέρβιρε. Παραγγείλαμε chiken wings. Όπως κατάλαβες η κότα παίζει όλη την ημέρα. Μας τα σέρβιραν κι έμοιαζαν νορμάλ, τουλάχιστον αυτό ήθελα να πιστέψω από την πείνα μου τη μαύρη. Βέβαια δεν είχε πιρούνια στο τραπέζι, μα "άλλωστε οι φτερούγες τρώγονται με το χέρι", σκέφτηκα. Κι όρμηξα. Κι όμως άρχισαν να μας κοιτάνε περίεργα, μόνο που δεν μας πέταξαν έξω δηλαδής! Σιχαίνονται σου λέει άμα πιάνεις το φαγητό με τα χέρια!

Μωρέ άι σιχτίρ με δαύτους, μην ανοίξω το στόμα μου και δεν τους ξεπλένει ούτε ο Κίτρινος ποταμός! Σιχαίνονται άμα πιάνεις το φαγητό με τα χέρια, αυτοί που ρουφάνε τα πάντα ρύζια, φτερά, και σούπες, και παντού γύρω-γύρω ακούγεται φς, φς, φρρςςς. Είναι φυσιολογικό τώρα αυτό; Που έπιανα εγώ το φτερό με το χέρι τους πείραξε; Πετάνε καλά-καλά κάτω τις χαρτοπετσέτες, τα τσιγάρα, τα κόκαλα, έχουν γεμίσει τον τόπο λίγδα και ... άντε μην πω τι άλλο, για να με πουν εμένα βρωμιάρα!

Και το χειρότερο δεν στο έχω πει ακόμα αγαπημένη μου αδελφή. Ρουφάνε, εκτός από τα φαγητά τους, και συνέχεια τις μύτες τους. Τι να στα λέω τι γίνεται! Δε θέλω να συνεχίσω περί αυτού του θέματος για να μην σε φέρω στο αμήν και σκίσεις το γράμμα. Τι να κάνω η γυναίκα; Πες μου, τι; Όσο μείνω εδώ να σεβαστώ τους κανόνες τους, αλλά πες μου εσύ τώρα πώς θα γλείψω και θα ανακαλύψω τα 2 γρ. κρέας από τις κοτο-φτερούγες χρησιμοποιώντας τα chop sticks; Όχι, πες μου! Βρε άι σιχτίρ συγχύστηκα! Όπως κατάλαβες, ούτε το γεύμα ευχαριστήθηκα...

Σήμερα το πρωί πήγα στη δουλειά. Να μην σου λέω τι γίνεται εκεί μέσα! Και είμαι και σε ίδιο γραφείο με μηχανικούς. Ο ένας μπρρρ από εδώ, ο άλλος φρσσστ από εκεί, όλο ήχους κι αρώματα είμαστε εκεί μέσα! Κι όταν χρειάστηκε να δω από κοντά τη γραμμή παραγωγής έπρεπε να μπω στα αποδυτήρια να φορέσω τη στολή. Πήρα μια ανάσα απέξω, μπήκα, άλλαξα, βγήκα κι ανέπνευσα πάλι. Να σκάσω κόντεψα! Άι σιχτίρ με αυτή τη βρώμα! Μα πού με έστειλαν Θεέ μου; Και μετά τους πείραξε το χεράκι μου (που παρεμπιπτόντως το είχα πλυμένο) πάνω στις φτερούγες! Μην τα πεις όλα στους γονείς, άσε μην σκάσει η μαμά εδώ με την χλωρίνη κι έχουμε άλλα!

Το μεσημέρι πήγα να φάω στο εστιατόριο της εταιρίας. Παίρνεις το πιάτο σου και πας στο μάγειρα να σου βάλει από κάτι που δεν έχει ούτε σχήμα ούτε χρώμα (ίσως αυτό είναι καλύτερο, θα τα λέω όλα κοτόπουλο) και μετά βάζεις όσο ρύζι θες από ένα τεράστιο καζάνι που είναι στη μέση κατάχαμα. Σαν αυτό το καζάνι που είχε η γιαγιά στο χωριό, ζέσταινε νερά κι έπλενε τις κουβέρτες, θυμάσαι. Μα σου λέω πολύ φοβάμαι για τις συνέπειες της παραμονής μου εδώ...

Το απόγευμα πήρα το λεωφορείο για να επιστρέψω. Δεν έχω καταλάβει από ποια πλευρά οδηγούν γιατί όλα τα αυτοκίνητα πάνε σε όλα τα ρεύματα. Κι όλοι κορνάρουν συνεχώς! Να μην έχεις πονοκέφαλο θα αποκτήσεις! Και να μην έχεις στομαχόπονο πάλι θα αποκτήσεις! Διαμαρτυρόταν τόσο έντονα το στομάχι μου που ένιωθα το ζώο μέσα του να μιλάει. Ποιος να ξέρει και τι ζώο ήταν δηλαδής... Που ξέρεις δεν είμαι και καμιά ευαίσθητη, σε δρόμους ελληνικούς έχω μάθει και με το μπαμπά στο τιμόνι που δεν είναι και ο καλύτερος άνθρωπος. Μα αδελφούλα μου σου λέω εδώ οι άνθρωποι είναι αμίμητοι! Μια ευθεία ήταν η διαδρομή κι είδα το Χάρο καμιά δεκαριά φορές! Τουλάχιστον! Είναι σίγουρα Κινέζος! Θυμήσου να πω στην μαμά να μην ξανακάνει ποτέ παρατήρηση στον μπαμπά για την οδήγησή του.

Τέλος πάντων, με αυτά και με εκείνα περάσαν 2 μέρες. Κοντεύω να επιστρέψω; Αααχ, τι έπαθα η Ευρωπαία; Κοιτάζομαι συχνά στον καθρέφτη να δω αν έχω ουρά, κεραίες, ή μυτερά αυτία. Βρε άι σιχτίρ εδώ που με στείλανε! Για αυτό σου λέω πες στους γονείς χαιρετίσματα, εσωκλείω και φωτογραφία να με έχετε όσο είμαι ακόμα άνθρωπος.

Σας φιλώ και σας αγαπώ όλους,
Κατερίνα. "

Friday, October 5, 2012

7 να' ναι οι μπάλες παγωτό για να σταθώ στα πόδια μου!

Μα τι πράγμα κι αυτό, να σου έχουν φέρει ένα δώρο και να μην βρίσκεις χρόνο να σκίσεις το χαρτί, να σου έχουν δώσει έναν πίνακα και να μην προκάνεις να βάλεις ένα καρφί στον τοίχο! Μα δηλαδή, τις προάλλες δεν λέγαμε πως ο χρόνος διαστέλλεται; Δηλαδή εγώ το διατυμπάνιζα... Μα να κάνω την έρευνα, να προβώ σε δημοσίευση, και μετά να διαψεύδω τον ίδιο μου τον εαυτό; Ποιο είναι το κύρος μου μετά εμένα κύριοι; Κι είμαι και επιστήμονας άνθρωπος. Τστστς και πάλι τς!

Παίρνω ανάσα και συνεχίζω, με απόκαμαν τα παλιόπαιδα και η θλάση μου κι η μέση μου! Εγώ η λυγερόκορμη η γαζέλα κατάντησα να πηγαίνω ωσάν την σκουλικαντέρα, κούτσα κούτσα κι από κέφι ... άντε τώρα μην ανοίξει ο στόμας μου! Τστστς κι ωχ! (όχι μην..., ένας σφάχτης, δεν είναι κάτι σοβαρό)

Παίρνω ανάσα και φέρνω το καρφί. Και το σφυρί.
Για να κρεμάσω το δώρο μου ντε!

Όχι ρε γαμώτο μου, έχει και κάρτα ο πίνακας! Παιδιά, ένα-ένα, εδώ έκανα 10 μέρες να το ξετυλίξω κι άλλες τόσες να το αναρτήσω, όχι να έχω και διάβασμα από πάνω! Τι τις θέλετε τις κάρτες; Μπα!

Παίρνω ανάσα και διαβάζω δυνατά:

Μαζί με το βραβείο, έχεις και τις εξής υποχρεώσεις:
1. Να κάνεις link στους blogers που σου χάρισαν το βραβείο
2. Να αναφέρεις 7 τυχαία πράγματα για τον εαυτό σου
3. Να χαρίσεις το βραβείο σε 10 blogers

What are you talking about? Δεν την πέταγα την κάρτα με το περιτύλιγμα; Δεν τύχαινε να ήμουν αγράμματη η κουρούνα; Βρε παιδιά πάτε καλά; Εγώ ξέρω πως στις κάρτες γράφεις ευχές, δε βάζεις δουλειές! Μπα πανάθεμα το κορμάκι μου που από κυπαρισσένιο κοντεύει να καταντήσει ... άντε να μην πω, την ομορφάδα μου και την αλαβάστρινη επιδερμίδα μου, τι σημαίνει 'υποχρεώσεις'; Να βγάλω τώρα αφρούς από τα αυτιά; Η' καλύτερα καπνούς από το στόμα; Να γίνω παρανάλωμα να ησυχάσω τέλος πάντων!

Την ερευνά μου μέσα την αποτυχημένη, άκου εκεί διαστολές και συστολές και .... άντε τώρα με τους χασο-διδάκτορες! Φτου κακά! Για αυτό πάμε κατά διαόλου σαν κοινωνία...

Το δώρο μου το έδωσε η Αθηνά, αξιαγάπητη δε λέω, αλλά Αθηνούλα μας καλή λυπήσου τα μεταξένια μου μαλλιά, κάντο το δώρο αφού το θέλεις, μα να είναι μασέρ την άλλη φορά, σε θερμοπαρακαλώ!

Και τι να πω για εμένα βρε κορίτσι; Τι να πω που η τελειότητα μου αγγίζει τα όρια της υπερβολής (δεν τα ξεπερνάει βέβαια, μην είμαστε κι υπερβολικοί!)

Άντε ας προσπαθήσω επειδή είσαι εσύ...

Εφτά (7) πράγματα για εμένα, αφού τα ήθελες άκου τα:
1. Χρειάζομαι λίγες ώρες ύπνου για να ξεκουραστώ. Και με το που ανοίγω τα μάτια μου είμαι κατευθείαν στο 100% της απόδοσης μου. Αυτά τα 'θέλω πρώτα έναν καφέ για να ανοίξει το μάτι', 'την πρώτη μισή ώρα σέρνομαι' κτλ., καθόλου δεν τα καταλαβαίνω!

2. Μου αρέσει η κίνηση, η ενέργεια. Από όπου κι αν προέρχεται, χορό, περπάτημα, τένις, σκι, χοροπηδητό, ... Για να σου δώσω να καταλάβεις, τώρα με τη θλάση στο πόδι, τα ωραία μου χέρια κοντεύουν να πάθουν εξάρθρωση!

3. Όσο κουρασμένη κι αν είμαι, πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσω κάτι πριν να κοιμηθώ. Ας είναι και οι εσώκλειστες οδηγίες του Durex, κάτι!

4. Ακούω (σχεδόν) συνέχεια ραδιόφωνο, ή μάλλον το έχω εκεί στο βάθος να παίζει χαμηλά και που και που πιάνω έναν στίχο, μια μελωδία, μια είδηση και λίγο με ταξιδεύει ή λίγο με επαναφέρει. Ανάλογα με το που 'ήμουν' πριν...

5. Είμαι αθεράπευτα ρομαντική. Όλα θέλω να τα βλέπω μέσα από ένα ροζ φίλτρο, και να πιστεύω όλους τους ανθρώπους, και να τους σέβομαι, και να μου χαμογελούν. Βρε δεν πα' να υπάρχουν @!$#@%, εγώ πάλι θα τους χαμογελάω! "Ε, καλέ μου κύριε Σαμάρα;" Ε, όχι, είπαμε, όλα τα πράγματα έχουν τα όριά τους!

6. Το χαρακτηριστικό μου είναι τα μαλλιά μου, αχτένιστα, ατίθασα, και αυτόνομα! "Έλα, λέμε, μην ενοχλείτε τον κύριο πίσω μας!"

7. Ο καλός μου και οι φίλοι μου με λένε αξιόπιστη. Βάλε μου μια δουλειά και θα στην κάνω χωρίς δεύτερη κουβέντα, πες μου ένα μυστικό και θα μείνει για πάντα κρυφό, κολόνα η δικιά σου, πώς αλλιώς να στο πω;

Δεν τα είπαμε όλα εδώ, μην γένουμε και ρεζίλι δηλαδής κι έχουμε ένα κούτελο στην κοινωνία! "Έλα βρε τούφα ξεκόλλα, πήγαινε πιο εκεί, τώρα δείχνω το κούτελο!"


Το βραβείο το προωθώ και το δίνω σε όλους σας, περαστικά σας!
Και για να μην με πείτε τεμπέλα, θα αναφέρω και τους εξής συγκεκριμένους (έτσι για να περάσουν ότι τράβηξα, χιχιχι χαιρέκακο):
xristin
tremens
Apos
Μαμά Κουκουβάγια Βέρα
Πτηνό - Πιγκουίνος
Αυτού μεγαλειότης Koueen
maria
Κατερίνα
astakoulis
Nasia

Για να δούμε, θα σας αρέσει τώρα; :-Ρ

Tuesday, October 2, 2012

Κάνε Διάλεξη και θα δεις!


Γράφτηκαν κι είναι 110, ζωή να έχουν! Βγήκε το πρόγραμμα κι είμαι η πρώτη τους, τώρα αυτό είναι για καλό; Ετοιμάστηκα μέρες πριν, σκέφτηκα πολλές φορές πώς θα μπω, τι θα πω, πώς θα τους το πω, η πρώτη εντύπωση διαμορφώνει συμπεριφορές.

Ξύπνησα νωρίς με έναν κόμπο. Στο στομάχι και στο λαιμό. Δύο κόμπους δηλαδή. Χρόνια την κάνω αυτή τη δουλειά, αλλά η 'πρεμιέρα' είναι πάντα κάπως. Έχω συνηθίσει και σε άλλα μεγέθη, κακά τα ψέματα! Είμαι στα εργαστήριά μου, με 20-30 άτομα, να τους δείχνω, να με ρωτάνε, να κάνουμε παρέα πιο πολύ, αλλά αυτό... Διάλεξη σε 110 πρωτοετείς! Και μάλιστα η πρώτη τους! Με έλουσε ένας ιδρώτας. Κρύος θα ήταν... Πλύθηκα, ντύθηκα, βάφτηκα. Ελαφρά, μη με νομίσουν για καμιά κιτς παλιόγρια! Έχω πάθει και μια θλάση (αυτό είναι άλλη ιστορία, θα σας την πω μια των ημερών) και πάω κούτσα-κούτσα σαν λίγο από ψωράλογο. Αυτό με μάρανε τώρα να σκεφτούν πως έχω το ένα πόδι πιο κοντό από το άλλο. Ποιος θα τους μαζέψει μετά το μυαλό στα ουσιώδη;

Και λέει, εκεί που μπαίνω στο αμφιθέατρο κι όλοι στρέφουν τα βλέμματα τους (και οι 110!) πάνω μου, σκοντάφτω και σωριάζομαι! Μα τώρα γιατί το σκέφτηκα αυτό; Θα πηγαίνω σιγά-σιγά και προσεκτικά. Έτσι μπορεί και μην προσέξουν και το κουτσό μου πόδι. Αλλά μπας και με νομίζουν για καμιά ζαβή γριά; Θα μου πεις γρια με τσίτα το μάγουλο γίνεται, δε γίνεται! Για να δοκιμάσω λίγο τακουνάκι, σάμπως περπατάω δίχως να κουτσαίνω με το τακουνάκι. Αχ, τώρα είναι που θα σκοντάψω!

Ρωτάω την γραμματεία μας, "Κι όταν λέτε 110, θα έρθουν όλοι πιστεύεις;". "Είναι η πρώτη τους Διάλεξη σαν φοιτητές, εννοείται πως θα έρθουν όλοι! Και βάλε και μερικές μανάδες, 150 άτομα να υπολογίζεις." Τώρα να μου πει κάποιος γιατί εγώ να λέω ακόμα 'καλημέρα' στις κοπέλες της γραμματείας;

Κι άρχισα να με φαντάζομαι κάπως έτσι:

Ή κάπως έτσι:
Στο θηλυκό καλέ! Και χωρίς γυαλαμπούκες φυσικά! Και κάπως πιο θηλυκή. Και νέα. Ε, με λίγο ρουζ και μάσκαρα. Άντε και με ελαφρύ ντεκολτέ. Τέλος πάντως, το πιάσατε το νόημα...

Κοιτάω την ώρα, παίρνω το βιβλίο μου, τους μαρκαδόρους, μια βαθιά ανάσα, δεύτερη βαθιά ανάσα, ισιώνω την πλάτη, και μπαίνω. Δεν σκόνταψα για αρχή! Ουφ!
Ξέχασα και τη θλάση και το κουτσό και το μακρύ και το κοντό το πόδι, σφαίρα πήγαινα η άτιμη. Στην αρχή βέβαια πίστεψα πως η καρδιά μου ακούγεται ως τα πίσω έδρανα, αλλά μέχρι να τακτοποιηθούν όλοι στις θέσεις τους δεν την άκουγα ούτε εγώ πια. Τι; Με σκότωσαν; Κιόλας; Κοίταξα τριγύρω με τρόμο! Αλλά γύρω-γύρω δεν είχε λιβάδια με μαργαρίτες, είχε κάτι τέτοια πλασματάκια κι εκτός κι αν ο παράδεισος μοιάζει με ζωολογικό κήπο, θεώρησα πως ήμουν ακόμα στην αίθουσα. Περίεργα πράγματα...

Με κοίταζαν, τους κοίταγα κι εγώ... Έπρεπε κάτι να πω. Χωρίς να τραυλίσω. Και να έχει νόημα! Τους κοίταξα άλλη μια φορά, άνοιξα το στόμα. Θα μπορούσα να χλιμιντρίσω (στην ψυχολογική κατάσταση που ήμουν) μα ευτυχώς τους καλωσόρισα στην ακαδημαϊκή κοινότητα. Αυτό ήταν! Πήρα φόρα μετά κι έλεγα. Δεν ξέρω αν ήταν ίδια με αυτά που είχα σκεφτεί να πω, αλλά έλεγα. Κι αυτοί με κοιτούσαν. Και με άκουγαν; Πάντως δεν μιλούσαν! Αυτός ήταν το μεγαλύτερο άγχος μου: πώς θα καταφέρω να επιβληθώ πάνω από 110 ψιθύρους. Μα δεν ακουγόταν κιχ! Περίεργα πράγματα... Μίλαγα κι έδειχνα και κοίταγα και μίλαγα, τους έκανα και 2-3 φορές να γελάσουν μου φαίνεται. Κοίταξα το ρολόι μου κι η ώρα είχε περάσει ήδη. "Καλή αρχή αγαπητοί συνάδελφοι, θα τα πούμε στην επόμενη Διάλεξη". Ήμουν μούσκεμα στον ιδρώτα!

Δυο-τρία πρόχειρα συμπεράσματα:
1. Έχεις θλάση; Κάνε Διάλεξη και θα δεις!
2. Είτε 10, είτε 30, είτε 110, άμα σου αρέσει αυτό που κάνεις...
(Το κατάλαβαν ή φταίει που είναι ψαράδες και θα μου δώσουν να καταλάβω αργότερα μέσα στο 6/μηνο; Τώρα αυτό γιατί έπρεπε να το σκεφτώ;)
3. Στο ανοιχτόχρωμο φαρδουλό πουκάμισο δε 'γράφει' ο ιδρώτας.
Μιας και λεφτά δεν παίζουν και είναι αμαρτία να φοράω κάθε φορά το ίδιο. Να βάλω διεύθυνση να μου στείλετε μερικά; Καλέ από αυτά που έχετε για πέταμα, μπα!