Tuesday, December 31, 2013

Με υγεία, αγάπη, κι ευτυχία



Τελικά και στολίσαμε το δέντρο μας και φτιάξαμε τα γλυκά μας και μαζευτήκαμε όμορφες παρέες.
Και το σπίτι μας γέμισε μουσικές, μυρωδιές, και χαμόγελα.

Αποχαιρετώντας έτσι γλυκά το 2013, ας υποδεχτούμε ένα καινούριο έτος με την ευχή να μας φέρει μόνο λόγους για χαρά!



Μιας και για τον καλό μου κι εμένα θα είναι σίγουρα ιδιαίτερη αυτή η χρονιά, δε γίνεται παρά να ανυπομονούμε ;-)

Thursday, December 19, 2013

Ζητείται κατανόηση!

Σας έχασα, με χάσατε, τι να τα ψάχνουμε τώρα... Τι έγινα; Έλα μου ντε! Το θέμα είναι πως περνάει ο χρόνος χωρίς να το καταλαβαίνω. Αλήθεια πού πάει;

Κι εγώ να κουτσοδουλεύω, να κουτσοφτιάχνω το σπίτι, και να κουτσοφουσκώνω. Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σχετικό. Τι να πω; Ίσως να φταίει αυτό που λένε 'pregnancy mind', τουτέστιν το χάνω σιγά-σιγά και ούτε που το καταλαβαίνω. Το χάνω κι αν το ματαξαναβρώ σφυρίχτε μου κλέφτικα!

Πάλι καλά που τις τελευταίες μέρες έχω ανακάμψει αποφαστιστικά στην κουζίνα, φτιάχνω χριστουγεννιάτικα γλυκά και νιώθω δημιουργική. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, κυρίως ψάχνω συνταγές για χριστουγεννιάτικα γλυκά. Μα με προοπτική να τα φτιάξω! Λέμε τώρα...

Κατά τα άλλα, έχω ένα φούσκωμα! Κι όλοι λένε "Καλή είσαι και πού είσαι ακόμα!"... Δεν τους πιστεύω! Μόνο ο τύπος στο καφεκοπτείο εχθές ήταν ειλικρινής μαζί μου που μόλις με είδε αναφώνησε "Πώς έγινες έτσι;". Αυτό μάλιστα είναι μια σωστή αντίδραση. "Πώς έγινα άνθρωπε μου άστα βράστα, και πού είσαι ακόμα!", του απάντησα.

Ευτυχώς βέβαια που εκτός από το μυαλό μου, τη μέση μου, τις μπούκλες μου και τον αφαλό μου, τα υπόλοιπα φαίνεται να είναι όπως πρώτα. Το μέγεθος της μέσης είναι όμως σχετικό, γιατί εγώ ακόμα μέση δαχτυλίδι λέω πως έχω, αν είναι αυτό του βαρελιού υπάρχει κανένα πρόβλημα; Αλλά από την άλλη, τόσα χρόνια αχτένιστη, είναι ποτέ δυνατόν να εμφανίζομαι τώρα καθημερινά σαν τη Ζωζώ; Δηλαδή να αποφεύγω τον καθρέπτη ένα πράγμα γιατί κάθε φορά νομίζω πως μου έκανα διάρρηξη! Ο αφαλός δε με νοιάζει να είναι ρηχός, μόνο που με τρώει η ανησυχία μην λυθεί (όπως οι Γαλάτες μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι) και είναι δύσκολο (ή αδύνατο;) να με πείσει κάποιος για το αντίθετο.

Ευτυχώς που άμα έχω πολλές-πολλές ανησυχίες τρώω καμιά κλωτσιά εκ των έσω και συνέρχομαι! Φαίνεται για αυτό έχουν εφευρεθεί εξαρχής οι κλωτσιές εκ των έσω, για να φέρνουν στα συγκαλά τους εμάς με το 'pregnancy mind'. Ποιος να ξέρει...

Τι άλλα; Δεν έχω φτιάξει το παιδικό δωμάτιο ακόμα, δεν έχω ψωνίσει τα μωρουδιακά ακόμα, δεν έχουν έρθει Χριστούγεννα ακόμα. Αλλά καλύτερα, για τίποτα δεν είμαι έτοιμη ακόμα! Ούτε χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν έχουμε στολίσει! Μα επιτέλους δηλαδή! Θα αναγκαστώ να κάνω το κλασσικό, να παραγγείλω πίτσες και να φωνάξω τους συναδέλφους για τη βρωμο-δουλειά. Το μυστικό είναι οι πίτσες να ψήνονται ακόμα μόλις φτάσουν, αλλιώς το δέντρο μένει στη μέση. Για το αποτέλεσμα φυσικά μη με ρωτάτε, το φαντάζεστε... Καλέ όχι για τις πίτσες, ούτε ψίχουλο δε μένει, για το δέντρο!

Φτάνει και η πεθερούλα μεθαύριο και θα μας πιάσει στα πράσα! Ευτυχώς που παίζει μπόλικος κουραμπιές, που πολύ της αρέσει, και θα τις ρίξουμε άχνη στα μάτια... Και με την πεθερούλα τριγύρω, ξέρετε τώρα εσείς, ετοιμαζόμαστε να ζήσουμε μεγάλες στιγμές!Πάλι... Τουτέστιν βόλτες, φρου-φρου, κι αρώματα.

Αχ καλέ μου γέρε χρόνε δώσε μου μια πίστωση, ευκολίες πληρωμής, πώς αλλιώς να στο πω;


Saturday, October 19, 2013

Το παράδοξο του πώς μια αγελάδα παθαίνει νευρικές ανορεξίες

Stylish woman
Από την αρχή της ανθρωπότητας (δεν ήμουν εκεί, μα μου το έχουν πει!), οι γυναίκες ανά την υφήλιο νοιάζονται για την εμφάνισή τους. (Καταγεγραμμένο είναι αυτό κι αντιρρήσεις δε θέλω!) Έφτιαχναν φορέματα με τομάρια στην αρχή, χιτώνες ύστερα, έβαζαν χρώματα σε μάγουλα και σε χείλη (α, τις Σαλώμες!), κρεμούσαν στολίδια στο λαιμό και κοσμούσαν τους καρπούς (ντράγκα ντρουγκ τα βραχιολάκια). Κομψές κι όμορφες οι γυναίκες, κυνηγοί και δημοκράτες οι άντρες.

Κατά το πέρασμα των αιώνων, οι ιστορικές συγκυρίες (τουτέστιν, αν δεν έχουμε να φάμε τι να το κάνουμε το παντεσπάνι;) διαμόρφωναν άλλες κουλτούρες για τη μόδα και το στυλ. Σε μια εποχή που οι περισσότερες γυναίκες ήταν αγρότισσες, οι αριστοκράτισσες μόνο είχαν το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθούν με τη μόδα. Κι επειδή έτσι τις βόλευε (εμ, χαζές μια φορά δεν ήταν!) καθιέρωσαν το λευκό στην επιδερμίδα και το πληρωθικό στους γοφούς. Ταίριαζε άλλωστε αυτή η εικόνα με τα σαλόνια με τις βαριές κουρτίνες όπου σύχναζαν, και τα λουκούλια γεύματα που συχνά παράθεταν. (Με λίγα λόγια, ποιος τις υπολογίζει τις πληβείες;) Καθώς οι γυναίκες περνούσαν από την αγροτική στην αστική ζωή, καθώς η ανέχεια έδινε τη θέση της στο πλουραλισμό, το ηλιοκαμένο δέρμα (από τον καυτό ουρανό της Λούτσας τότενες) και το  σώμα που αδυνάτιζε (όλοι είχαν πια φαγητό, δε χρειάζόταν να φαίνεται στο μπράτσο τους!) πέρναγαν στο προσκήνιο.

Με αυτά και με τα άλλα, φτάσαμε στη σύγχρονη εποχή. (Όπου και μπορώ να σας τα πω από προσωπική εμπειρία τα πράγματα!) Σε μια εποχή που στυλ είναι το τατουάζ στο αυτί του Λάκη, η πλαστική στο στήθος της Τζένης και το λίφτινγκ στο μούτρο της Τατιάνας. Τη σήμερον ημέρα που λέτε αγαπητοί μου, δε μπορείς να προχωράς και χλάπα της χλούπα της να περισσεύουν πάνω σου ρούχα ή άλλα, άντε μην ανοίξω τον στόμα μου! Η σύγχρονη μόδα επιτάσσει να φοράμε ρούχο σε νούμερο -8! Κι εννοείται πως μετά αφιερώνει τηλεοπτικό χρόνο στη σύγχρονη μάστιγα της εποχής, τη νευρική ανορεξία.

Cow
Και τέλος πάντων, ενώ εγώ το καλοκαίρι φοράω μπικίνι που κάπως τσιτώνει στο γοφό, η μάνα μου μού ψήνει μουσακά. Η ομορφιά είναι βέβαια υπόθεση υποκειμενική, μα θέλω επιτέλους να μάθω το τι στ' αλήθεια μου συμβαίνει! Να μουγκανίσω δηλαδή ή να πάρω πολυβιταμίνες; Αυτά τα αντιφατικά μηνύματα πάντα μου δημιουργούσαν μια κάποια σύγχιση...

Νομίζω λοιπόν, πως είναι η ώρα να αφήσουμε την ιστορία της ανθρωπότητας (πρόφαση ήταν άλλωστε, ποιος νοιάστηκε στ' αλήθεια;) και να πιάσουμε τη δικη μου. Από την αρχή!

Ως παιδί ήμουν πάντα καλοφάγανο και στρουμπουλό. Οι γονείς (κι ο περίγυρος αν είχε τα θάρρητα) μου τόνιζαν με κάθε ευκαιρία πως πρέπει να αδυνατίσω. Ενώ η μάνα μου ξεφούρνιζε με κάθε ευκαιρία (και χωρίς) σπανακόπιτες, καρυδόπιτες, κουλούρια, και δε συμμαζεύεται πασπαλισμένο με λιπαρά και θερμίδες. Στη μεγάλη λαμαρίνα! Μα πάντα σπιτικό, όχι τίποτα βλακείες απ' έξω!

Πήγα γυμνάσιο μετά και κάπως άρχισα να ντρέπομαι γιατί το τζην μου ήταν κάπως μεγαλύτερο νούμερο από αυτό των άλλων παιδιών. Δεν έγινε και κάτι θα μου πείτε. Έλα όμως που μου το επεσήμαναν οι γονείς σε κάθε ευκαιρία! Μετά βέβαια μου έφερναν κέικ την ώρα που διάβαζα γιατί η ζάχαρη βοηθάει στη συγκέντρωση.

Μπερδευόμουν το λοιπόν η νεαρά η κορασίδα. Δεν υπήρχε τότενες βλέπετε και το TLife να στείλω την απορία μου στους ειδικούς να βρω μιαν άκρη. Θα τους έγραφα κάτι σαν: "Αγαπητοί μου, όλοι με λένε στρουμπουλή, μα με ταΐζουν κάμποσο. Πείτε μου τι να κάνω; Στη στήλη σας θα με κατατάσσατε ως αγελάδα ή μήπως θα βάζατε έναν ειδικό να μου πει για τη νευρική ανορεξία; Αυτά τα αντιφατικά πάντα μου δημιουργούν μια κάποια σύγχιση..."

Τέλος πάντων, φοιτήτρια έφυγα από το σπίτι με την αυτοπεποίθηση μου να παριστάνει τη σφουγγαρίστρα. Ένα καλοκαίρι γύρισα στη μάνα μου με 28 κιλά λιγότερα. (Σάμπως ο έρωτας έφταιγε, ή να ήταν που δε χόραγε λαμαρίνα στο μικρό μου το φούρνο;) Έχασε το χρώμα της η μάνα μου και για πρώτη φορά στη ζωή μου τη θυμάμαι να μη μιλάει. Ο πατέρας μου μού έστιψε έναν κουβά πορτοκάλια σε χυμό κι ενώ περίμενε να τον πιω ξέθαβε κάτι αποκόμματα για να μου διάβασει τι είναι η νευρική ανορεξία. Ήταν ενημερωμένος άνθρωπος, όχι κανένας αναχρονιστικός! Του είπα για το BMI μου και τον διαβέβαιωσα για την καλή μου υγεία, αλλά μετά μου έφερε ένα ποτήρι γάλα και δυο φέτες ψωμί με μέλι.

Πέρασαν τα χρόνια, έβαλα πίσω 3-4 κιλά, κάπου εκεί τα βρήκαμε. Ή τέλος πάντων στο περίπου...

Δέκα και χρόνια έχουν περάσει από τότε. Οι γονείς πιστεύουν πως τρώω λίγο αν δε δεχτώ συμπλήρωμα στο πιάτο ή τουλάχιστον ένα γλυκάκι μετά το φαγητό. Πάντα έχουν εύκαιρο εντωμεταξύ το απόκομμα για τη νευρική ανορεξία. Έτσι για να με κρατάνε σε εγρήγορση. Και στην τηλεφωνική μας επικοινωνία, η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από τις ερωτήσεις "Τι έφαγες σήμερα; Και για βραδινό;" και την παρατήρηση "Δεν τρως όμως καθόλου φρούτα!".  

Η πεθερούλα βέβαια, κάθε που με βλέπει, μου ζητάει να κάνω μια στροφή. Με κοιτάει διεξοδικά, ειδικά από πίσω (εκεί τα παίρνω τα άτιμα που δε μπορώ να ρουφιχτώ!), κι αποφαίνεται "Καλή είσαι τώρα, μην πάρεις κιλά". Αυτό τις περιόδους που οι γονείς ιδανικά θα ήθελαν να με μπουκώνουν διπλή μερίδα. Ή "Έχει τσιτώσει το παντελόνι, αν έχανες λίγο θα σου έστρωνε καλύτερα". (Ούτε προπονήτρια μου στην ενόργανη να ήτανε!) Αυτό όταν οι γονείς χαμογελούν ικανοποιημένοι γιατί "έστρωσε το μούτρο μου". Όταν παντρεύτηκα δε, αμέσως μετά την ευχή της, μου έδωσε την πολύτιμη συμβουλή (ή μήπως να ήταν απειλή;) να μην αφεθώ κι απλώσω.

Και τέλος πάντων, ενώ η μάνα μου μού ψήνει μουσακά, σε μια εβδομάδα από τώρα είναι ο γάμος του κουνιάδου κι εγώ έχω να κάνω στροφή. Η ομορφιά είναι βέβαια υπόθεση υποκειμενική θα μου πείτε, μα θέλω επιτέλους να μάθω το τι αλήθεια μου συμβαίνει! Να μουγκανίζω ή να παίρω πολυβιταμίνες; Αυτά τα αντιφατικά μηνύματα πάντα μου δημιουργούσαν μια κάποια σύγχιση... Κι είναι κι αυτός ο μουσακάς που μου έχει σπάσει τη μύτη!

Friday, October 18, 2013

10+1 διαφορετικοί τρόποι για να εκφράσετε τη γνώμη σας ή Αν δεν το κάνεις θα σε αποκληρώσω*

Το παρόν κείμενο αποτελεί πόνημα της φαντασίας μου. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τα λεγόμενα της πεθερούλας (δεν) είναι τυχαία.

Οι μανάδες (ενίοτε και οι πατεράδες) έχουν κάποιες φορές (ή μήπως όλες;) έναν μοναδικό τρόπο για να 'πουν' τη γνώμη τους. Μόνο να την πουν; Για να την πουν; Χμ, η ιδέα είναι πως δεν πρόκειται να σταματήσουν μέχρι να το πάρεις απόφαση και να κάνεις (επιτέλους βρε παιδί μου!) αυτό που σου 'προτείνουν'.

Όταν η 'γνώμη' (για το ίδιο πράγμα!) συνεχίζει να λέγεται κάπου δέκα χρόνια, δυο πράγματα (τουλάχιστον) μπορείς να συμπεράνεις (πέραν πάσης αμφιβολίας): 1. Το παιδί έχει αιωνόβια υπομονή (μπορείς να το πεις και γαϊδούρι, επιτρέψτε μου την έκφραση) και 2. Η μάνα (που δεν το βάζει ποτέ κάτω) θα βρει 10+1 τρόπους για να πει αυτό που έχει να πει (πού θα πάει; κάτι από όλα θα πιάσει!)

Οπότε (τυχαίο παράδειγμα), συνήθως ξεκινάει από κάτι απλό σαν
"Εσείς πότε θα κάνετε ένα παιδάκι;"

Πασάρει εαυτόν με ευρύτητα αντίληψης ξεστομίζοντας το
"Αν θέλετε να κάνετε παιδάκι εκτός γάμου, κάντε το, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα!"

Συνεχίζει, επιστρέφοντας από μια τυχαία βάφτιση, με το
"Εγώ άραγε θα αξιωθώ ποτέ να ζήσω τέτοιες χαρές;"

Ανοίγει τα χαρτιά της σε άσχετη στιγμή (κι ενώ συνήθως σιδερώνει) λέγοντας το
"Όποιος από τους δυο σας κάνει πρώτος παιδί θα μου τα πάρει όλα!"

Κι αφού παρεμβάλλει (με τυχαία σειρά) το δήθεν αδιάφορο, με το ανοιχτόμυαλο, το παραπονιάρικο και το σκληρό στυλ σε κάθε ευκαιρία για μερικά χρόνια, περνάει (τι άλλο να κάνει η έρμη η μάνα;) στα πιο εφευρετικά.


Επιστρέφει από μια επίσκεψη και λέει τα νέα
"Είχα πάει στη φίλη μου την Αφρούλα. Ο γιος της, πολύ καλό παιδί, ξέρεις που έχει παντρευτεί την Απαισιότατη, όλο προβλήματα έχουν με τη γυναίκα του. Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις... Εσείς που τα πάτε τόσο καλά, γιατί δεν κάνετε ένα παιδί;"

Δοκιμάζει το παστίτσιο που έφτιαξε η νύφη και το παίζει υπερήφανη
"Μμμμ, πολύ νόστιμο! Εσύ παιδάκι μου έχεις χρυσά χεράκια, πότε θα κάνετε ένα παιδί να γευτεί τα καλούδια που φτιάχνεις;"

Επιστρέφει μετά από 1 μήνα διακοπές στο εσωτερικό (και το εξωτερικό!) με χρώμα λατίνας και δήθεν απολογείται
"Τι να κάνω; Πάω για να διασκεδάσω, να ξεφύγω λίγο από τα καθημερινά, να ξεχαστεί το μυαλό μου. Στερήθηκα τόσα χρόνια, δεν υποχρεώνομαι και σε κανέναν για να κάνω μια βόλτα, έχω κάνει τα κουμάντα μου. Αν είχα εγγόνι τι να τις έκανα εγώ τόσες καταθέσεις;"

Βλέπει 'Πάμε Πακέτο' και ζει τις στιγμές
"Είδες, είδες (σνιφ-σνιφ-σνιφ), η μεγαλύτερη χαρά στη ζωή είναι να κάνεις παιδιά. Εσείς πότε είπαμε πως θα κάνετε τα δικά σας;"

Βλέπει 'Ανίτα SOS' και ζει τον πόνο του άλλου
Κοίτα πώς μπορεί να καταντήσει ο άνθρωπος, να ψάχνει παρέα μέσα από μια εκπομπή, ενώ αν είχε τα παιδιά του... Εσείς έτσι θα καταντήσετε;

Επιστρέφει από καφέ με μια φίλη της έχει πέσει από τα σύννεφα με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο
"Με την Αφρούλα είχαμε βγει. Τι να κάνει κι αυτή, εκεί παλεύει. Μου έλεγε για μια κοπέλα, κόρη της κουμπάρας της, άστα, έχει η κοπέλα πολύ ταλαιπωρηθεί, και δεν είναι και μεγάλη, αλλά ατόνησε η μήτρα της. Εσείς τι περιμένετε για να βάλετε μπροστά για ένα παιδί;"

Έχει βρει καινούριο ενοικιαστή και κρατάει (δήθεν αδιάφορα) την προκαταβολή
"Είναι κι αυτό ένα εισόδημα, βοηθάει να πάρεις μια ανάσα. Αν είχατε παιδί θα σας τα έδινα."

.....

Τώρα, αν μετά από δέκα χρόνια, το ζευγάρι αποφασίσει να κάνει παιδί, ποιος την πείθει τη μάνα ότι δεν είναι εξαιτίας της 'επιχειρηματολογίας' της; Άλλωστε ούτε το ζευγάρι δε μπορεί να είναι σίγουρο...

Wednesday, October 16, 2013

Όνειρο ζω; Μη με ξυπνάτε!

Κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, δεν ξέρω τι ώρα είναι, δε μπορώ να αποφασίσω αν πρέπει να ξυπνήσω ή αν μπορώ να αφεθώ. Το έτερον μου ήμισυ αναπνέει λίγο βαριά, ήχος στα όρια του καθησυχαστικού και του ενοχλητικού, αυτό μπορεί να μου κοστίσει τη συνέχεια του ύπνου μου. Τον σκουντάω λίγο, είναι μόλις 6 το πρωί, βολεύομαι καλύτερα, τελικά νυστάζω ακόμα...

Και ξάφνου 
- Τοκ-τοκ
- Τοκ-τοκ; Από πού έρχεται τώρα αυτό;
- Είμαι κι εγώ εδώ και είμαι ξύπνιο. Δε φταίω, δεν ξέρω τι ώρα είναι, μπορεί να με παρέσυρε το κάπου μεταξύ του ύπνου σου και του ξύπνιου σου.
- E;

Δεν πήγε το μυαλό μου με την πρώτη, δεν είναι σε εγρήγορση οι σκέψεις στις 6 το πρωί. Μα μετά κατάλαβα. Ήταν εκείνο το πλασματάκι που μεγαλώνει. Έχει δηλαδή γίνει δυνατό τώρα και μπορεί να κάνει αισθητή την παρουσία του; Καλώς το!





Ανακάθησα, έβαλα τα χέρια μου στην κοιλιά μου, και τα δυο, εκείνο χόρευε, ή σάμπως να έπαιζε κουτσό; Έκατσα ακίνητη. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Η κοιλιά μου παλλόταν σε μη κανονικούς ρυθμούς. Πρωτόγνωρο!

Τελείως ξύπνια πια, δεν ήθελα να κοιμηθώ, δεν ήθελα να το χάσω, δεν το ήξερα κι ήθελα να το γνωρίσω, ήθελα να το μοιραστώ με τον καλό μου, τον ξύπνησα τρυφερά. Και ήταν μια στιγμή που σου έρχεται να χαμογελάσεις αληθινά πλατιά, που ξεχνάς όλα τα άλλα, είναι τα υπόλοιπα καθόλου σημαντικά; Μήπως αυτή είναι η απόλυτη ευτυχία; 

Friday, October 4, 2013

Ήλιε που σώζεις τα λεφτά


Έχω πρόβλημα, θέμα μεγάλο, σημαντικό! Δεν αναφέρομαι στα ψυχολογικά μου, αυτά άλλωστε (αν υπάρχουν) για τους γύρω μου αποτελούν πρόβλημα, εγώ ιδέα δε μπορώ να έχω. Πρόβλημα μεγάλο σας λέω!

Και σκέφτηκα για μια στιγμή να απευθυνθώ σε ένα κανάλι, να το θέσουν για συζήτηση στα παράθυρα. Τα πρωινά, τα απογευματινά, τα βραδινά... Αλλά δεν τους έχω εμπιστοσύνη. Καμία! Θα το λύσουν ή θα κάνουν πως το λύνουν; Φοβάμαι μπας και μου δημιουργήσουν κι επιπρόσθετα θέματα και μετά εγώ τι θα γενώ; Άσε που έχουν και τρώγονται τελευταία με κάτι ανέκδοτα παρωχημένα. Μπα, καμία επιστοσύνη δε μπορώ να δείξω...

Θα εναποθέσω τις ελπίδες μου σε εσας. Σάμπως να χειμώνιασε. Νωρίς δεν είναι ακόμα για χειμώνα; Νωρίς δεν είναι για κάλτσες, μπότες, και πανωφόρια; Μεγάλο πρόβλημα...

Και τα έχω ψηλά τα ρημάδια. Τα χειμερινά ντε! Κι ο γιατρός δε με αφήνει να ανέβω σε σκάλα. Είχα σκοπό να το φέρω γλυκά στον καλό μου να κάνει κάπου μέσα στον Νοέμβριο την αβαρία, δεν πρόλαβα να τον προετοιμάσω όμως και μας πρόλαβαν οι καιρικές οι εξελίξεις. Τώρα, τι κανουμε;

Έπειτα, έχω ακόμα δυο προσκλήσεις να διευθετήσω. (Όταν τις προάλλες γκρίνιαζα εγώ κάτι ήξερα!) Δυο προσκλήσεις και δεν είναι τίποτα απλές. Γάμος κουνιάδου, βάφτιση εξαδέλφης, καταλαβαίνετε. Από τις περιστάσεις που αν τις αναφέρεις στην πωλήτρια θα σε φορτώσει με πούλια και ταφτά και θα σε χρεώσει ένα μισθό να είσαι σίγουρος! Την πούλια μου μέσα, με παχαίνει η ρημάδα!

Είχα σκεφτεί, που λέτε, να το παίξω ανοιξιάτικη. Άλλωστε τα καλά τα ρούχα ..., καταλαβαίνετε. Θα έσκαγα μύτη με το ραντάκι, με την εσάρπα, με ένα μπορελό τέλος πάντων, κι ασορτί πέδιλο. Τα είχα κανονίσει. "Έχει λίγη δροσιά, αλλά εγώ νιώθω φούντωση από τον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση", θα έλεγα. Αλλά άμα ο καιρός είναι για γούνα, μπορώ να δικαιολογηθώ;

Και τα είχα πληρώσει δηλαδή! Και τι να κάνω τώρα η γυναίκα; Να πάω καλοκαιρινή ή να πάω γυμνή; Γιατί την πωλήτρια ακόμα κι από τη βιτρίνα φοβάμαι να την δω! Η πούλια δε, μου δημιουργεί ρίγη! Και δεν είναι συγκίνησης. Την κάρτα του καλού μου δεν τολμώ να τη ζητήσω, πλήρωσε τη δόση για την εφορία. Τη δική μου πάλι την έχω για κομοδίνο τόσο που είναι φορτωμένη. Τι να λέμε τώρα;

Ωιμέ, ωιμέ, και τι να κάνω; Ήλιε που σώζεις τα λεφτά... Βέβαια μέχρι να πείσω τον καλό μου να κατεβάσει τα χειμερινά μπορεί να έχω αρπάξει καμιά πούντα. Άρρωστος άνθρωπος να παρευρεθεί σε κοινωνικές εκδηλώσεις; Είναι κι αυτό μια κάποια λύση...

Μπας και παίζει κανένα ρούχο κατάλληλο; Vintage θα το πούμε. Δεκτά midi και maxi φορέματα σε medium. Λόγω της επισημότητας των γεγονότων. Αν και ζουμπάς είμαι, και με mini κάπως θα βολευτώ...

Tuesday, October 1, 2013

As perfect as it gets!

Έτσι κάνουν οι μέρες και περνούν δίχως να το καταλάβω, πότε γκρίνιαξα τελευταία φορά, πότε πρόλαβε κι αράχνιασε ο τόπος εδώ μέσα; Καλά που μου το επισήμανε η Αγγελικούλα και έσπευσα να πάρω ξεσκονόπανο, μην περάσει και το πεθερικό κι έχουμε άλλα! Το φαντάζεστε; Φτου, φτου, φτου, τι ήθελα και το σκέφτηκα αυτό; Τσεμπέρι και κουβάς, γρήγορα σε δράση!

Και τώρα που φάνηκε και πάλι το χρώμα των επίπλων μπορώ με χαρά να τοποθετήσω το βραβείο που μόλις παρέλαβα. Όμως δεν κατάλαβα; Το βραβείο αυτό ποιοι το παίρνουν; Στους τεμπέληδες πάει; Γιατί, βρε παιδια, αν είναι έτσι με έχετε παρεξηγήσει! Απλά έχω χάσει το μυαλό μου αυτόν τον καιρό, κι η απόχη δε βοηθάει πολύ στην κατάσταση. Ή δεν ξέρω να την χειρίζομαι. Τι να πω; Εγώ θα σκέφτομαι πως το βραβείο πάει σε αγαπημένα blogs για να νιώσω κάπως καλύτερα...

Liebster Blog


Και τώρα που το τοποθέτησα στο ράφι και το βλέπω καλύτερα, μπορώ, με τα φτωχά γερμανικά μου, να πω με σιγουριά πως η αρχική μου υπόθεση υπήρξε βάσιμη. Με συγκινείτε ;-)

Οι κανόνες (για να είμαι συνεπής και να μην μου το πάρουν πίσω το βραβείο) είναι οι εξής:
1) Πρέπει να αναφέρεις και ευχαριστήσεις αυτόν που σου χάρισε το βραβείο.
2) Πρέπει να απαντήσεις στις ερωτήσεις που θα σου δοθούν.
3) Πρέπει να βραβεύσεις άλλα blogs.
4) Πρέπει να ακολουθήσεις τα blogs που βράβευσες.

Ευχαριστώ την Αγγελική (http://skepseis.co.uk/wp/). Μόνο πες μου ότι έκανα κάτι καλό για να αξίζω αυτό το βραβείο!

Τώρα ας περάσουμε στο ενδιαφέρον κομμάτι του βραβείου κι ας μιλήσουμε για εμένα.
  1. Ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό;
    Καλέ τι ερώτηση είναι αυτήν σε έναν άνθρωπο που τρώει από χόμπυ; Εξαρτάται από το περιβάλλον, τις καιρικές συνθήκες, την παρέα, τη διάθεση, τον τόπο, και τον χρόνο. Χμ...
    Συνυπολογίζοντας όλους τους άνω παράγοντες και το γεγονός πως πρέπει να δώσω μόνο μια απάντηση θα καταλήξω στον αξεπέραστο μουσακά. Όχι με παραλλαγές, πατάτες, κολοκύθια και γάλατα διαίτης. Τον αυθεντικό μαμαδίστικο μουσακά, καλή στρώση με γλυκιές μελιτζάνες, μυρωδάτος κυμάς και σπιτική μπεσαμέλ. Αααχ τι έπαθα τώρα; Μαμά!
  2. Τι δε μου αρέσει στους ανθρώπους;
    Πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι της παρούσης. Ας προσπαθήσω να συνοψίσω σε μία φράση.
    Η αγένεια, η υποκρισία, κι η υπερβολή. Θέλω να ξέρω πως αυτό που βλέπω ή ακούω αυτό ισχύει, να μου λένε μια καλημέρα (κι ας πέσει κάτω), και να μην αρχίζουν να ουρλιάζουν επειδή πέταξε χαμηλά μια πεταλούδα. As simple as it gets...
  3. Τι μου αρέσει στους ανθρώπους με τους οποίους κάνω παρέα;
    Πως αντιμετωπίζουν τη ζωή με χιούμορ. Δε χωράει η γκρίνια, τα συνεχή παράπονα, κι η μεμψιμοιρία στις κουβέντες μας. Χιούμορ κι αυτοσαρκασμός, αυτή είναι συνταγή! Άλλωστε είναι σε όλους μας γνωστό, η μουρμούρα είναι ψάρι και τρώγεται ψητό ;-)
  4. Τι με ηρεμεί;
    Να αγναντέυω τη θάλασσα, να ακούω τον παφλασμό των κυμάτων, να κάνω έναν περίπατο πιασμένοι χέρι-χέρι με τον αγαπημένο μου.
    (Πόσο απλός άνθρωπος είμαι τελικά;)
    Το γεγονός πως μένω ανάμεσα σε κάτι βουνά ΝΑ, να το κάνω τώρα θέμα ή μετά;
  5. Τι αγαπώ;
    Σε άνθρωπο, σε αντικείμενο, ή σε ιδέα; Ε;
  6. Τι με νευριάζει;
    Η αναμονή, απεριόριστα πολύ!
    Η αγένεια, συγγνώμη βρε άνθρωπε με ήξερες κι από εχθές;
    Ο ναρκισσισμός,  μπορείς να αφήσεις κάποιον άλλο να πει πόσο τέλειος/ευαίσθητος/χαρισματικός είσαι ή θα τα πείς όλα μόνος σου; Οι παντογνώστες, μα να έχεις γνώση και γνώμη για όλα, ακόμα και για το νούμερο καλσόν που φοράω, ε πάει πολύ!
    Να συνεχίσω;
  7. Ποιο αντικείμενο δεν αποχωρίζομαι ποτέ;
    Χμ, θα έλεγα το κινητό μου, αλλά είναι υπερβολή το ποτέ. Μάλλον το στυλό μου, όλο και κάτι μου έρχεται να σημειώσω, να βρεθώ με άδεια χέρια;
  8. Ποιες αφίσες χάζευα συστηματικά όταν ήμουν μικρή;
    Όταν ήμουν μικρή; Δε θέλετε να ξέρετε πώς έμοιαζα όταν ήμουν μικρή! Πιο πολλές πιθανότητες υπήρχαν να βρείτε στο δωμάτιό μου κανένα απόκομμα εφημερίδας με τη Μελίνα ή κανένα απόφθεγμα του Άλμπερτ παρά αφίσες με μουσικούς και ηθοποιούς. Ζαβό παιδί από κούνια...
Αν και δεν έχω ακριβή πληροφόρηση για τα κριτήρια της βράβευσης, επιτρέψτε μου, με ολοδική μου οπτική, να παραδώσω αυτό το βραβείο στους πολυαγαπημένους
astakoulis (http://astakoulis.blogspot.gr/), και

Τους υπόλοιπους πρόλαβαν και τους βράβευσαν. Εμ τώρα που το θυμήθηκα... Αν πάντως είναι κάποιος και δεν έχει παραλάβει το βραβείο, παρακαλώ πολύ να πάρει ένα, έχω πολλά, τα έβγαλα φωτοτυπία ντε!

Σας φιλώ σταυρωτά (για την υπομονή σας να ασχοληθείτε μαζί μου) και σας καλημερίζω. ;-)
Καλό μήνα να έχουμε!

Friday, September 6, 2013

Κάποιος να σταματήσει τις προσκλήσεις!

Τα τζιτζίκια μας άφησαν χρόνους, τελείωσαν τα σύκα, μια μουντήλα έρχεται και φεύγει στον ουρανό, φοράμε μπαλαρίνες (ροζ) κάποια απογεύματα με την έγνοια της ψιχάλας, αρχίζουν σιγά-σιγά να τσακώνονται στις ενημερωτικές εκπομπές από παράθυρα, ετοιμάζεται η έκθεση στη συμπρωτεύουσα, όλα υποδηλώνουν (όσο και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε) πως το καλοκαίρι φτάνει πια στο τέλος του. Φθινόπωρο λοιπόν...

Όλες οι μεταβάσεις από εποχή σε εποχή μου αρέσουν, μόνο αυτή μου τη δίνει στα νεύρα! Γιατί με τραβάνε από την ξαπλώστρα μου κι εγώ έχω γατζωθεί απάνου της σαν χταπόδι, γιατί η μέρα μικραίνει, γιατί πρέπει να αρχίσω να κουβαλάω ζακέτα μπας και, γιατί είναι καιρός για δίαιτα. Μα είναι ποτέ δυνατόν;

Για λίγο γίνομαι στριμμένη, γρήγορα μου περνάει και βλέπω πιο θετικά την όλη αλλαγή. Μη με ρωτάτε ποια είναι τα θετικά, τώρα δεν είμαι σε φάση!

Και τέλος πάντων, εκεί που προσπαθώ να συνέλθω και να επανέλθω σε εκείνα τα καθημερινά, εκεί που προσπαθώ να ψαρέψω το μυαλό μου (καλά, αυτό αράζει ακόμα σε κάποιο μώλο!) και να το βάλω στο κεφάλι μου, να θυμηθώ ποια ήταν η δουλειά μου, να κλείσω με το ζόρι τα ποδαράκια μου στις μικρές τους ροζ φυλακές, έρχονται από γύρω-γύρω και μου τα κάνουν μπάχαλο!

Μα είναι δυνατόν να παίρνω ακόμα προσκλήσεις για κοινωνικά γεγονότα; Τώρα που είναι φθινόπωρο και κάνω την προσπαθειά μου τι με ξεσηκώνεις κυρία μου με χαρές και πανυγήρια; Θέλεις να μου μπει στο μυαλό η ιδέα του 3/ήμερου και να έχουμε άλλα; Ξέρεις τι πρόβλημα θα είναι αυτό μετά; Δε μπορείς εσύ κάθε Σαββατοκύριακο να με κάνεις να ετοιμάζω βαλιτσάκι και να με κουβαλάς χιλιόμετρα και μετά να αναρωτιόμαστε γιατί δε μπορώ να συνέλθω! Έχω και προϊστάμενο να λογοδοτώ!

Τέλος, θα ξηλώσω το όνομα μου από το γραμματοκιβώτιο! Να ζήσετε και να σας ζήσει, μα η κυρία μετακόμισε για αλλού!

Sunday, August 25, 2013

Βρε θα τις κάψω όλες, φούστες, γόβες, και καμιζόλες!*

*[Αυτή η ιστορία κέρδισε το 3ο βραβείο στο 12ο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις". 
Το παιχνίδι μας προέτρεπε να φτιάξουμε μια ιστορία (μέχρι 500 λέξεις) που να περιέχει τις λέξεις μπαλαρίνα, πλήκτρο, κάγκελο, τοίχος και αυτοκτονίαΟι ψήφοι σας και τα καλά σας λόγια ήταν μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά για εμένα! 
Σας ευχαριστώ θερμά!]

Έγκυος; Έγκυος! Τι έγκυος; Είμαι έγκυος!
Να χαρώ; Να βάλω τα κλάματα; Να φοβηθώ ίσως, μήπως;
Μα τι αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις δηλαδή;

«Να χαρείς, γιατί να μη χαρείς, 35 χρονών μοσχάρα έφτασες, πόσες βόλτες θα κάνεις ακόμα;», μου τα κοπανάει ο άλλος μου εαυτός. Αυτός ο αγγελικός.

Άραγε να πάω στο γιατρό; Μήπως είναι νωρίς; Μήπως είναι αργά; Αλλά καλύτερα νωρίς παρά αργά.
Παραληρώ και πατάω αργά-αργά ένα-ένα τα πλήκτρα του τηλεφώνου. Λες και περιμένω από κάθε πλήκτρο και μιαν απάντηση στις χαοτικές μου σκέψεις. Μα τι λέω; Εδώ εγώ, με όλη τη σοφία που με διακρίνει (διδακτορικά, προϋπηρεσίες και δε συμμαζεύεται, να περιαυτολογήσω δε θέλω άλλο), και δε μπορώ να τις ξεμπλέξω τις σκέψεις, κουβάρι σαν τα σγουρά μου τα μαλλιά, τα πλήκτρα θα τη σώσουν την κατάσταση;

Απαντάει, κλείνω ραντεβού.
Κοιτάω έναν άδειο τοίχο και σκέφτομαι…
Πάει η μεσούλα μου, σκέφτομαι!
«Σιγά την μπαλαρίνα!», ανταπαντάει ο εαυτός μου.
Μην κρατήσει τη γλώσσα του μια φορά!

«Τι να σου πω μωρέ με τις ανοησίες που ακούω, μέση δαχτυλίδι και πράσινα άλογα! Κυρά μου αν ήθελες να φοράς στρετς εσύ να έβαζες στρετς και στον άλλο, ξέρεις πού, που τα αφήνετε όλα ελεύθερα (τα πουλιά τα παραπούλια) και μετά την πληρώνω εγώ με τις ανασφάλειες σας», τα είπε και ξαλάφρωσε ο εαυτός.

Αυτό βέβαια μου θύμισε να τρέξω στην ντουλάπα.
Παντελόνια στενά, φούστες πένσιλ, LBD, γόβες, τακούνια. «Ε ρε της επένδυσης μου το κάγκελο!», σκέφτομαι φωναχτά. Τι κάνουμε τώρα; Τι άλλο; Τα φοράμε, όλα μαζί αν χρειαστεί, όσο ακόμα προλαβαίνουμε!

Στο ιατρείο περιμένω σε ένα σαλονάκι μουσταρδί τρε πασέ. Μα μουσταρδί;
Μου είπε να πάω γύρω στις 9. Το βράδυ!
Ειδικά για την περίσταση έβαλα φούστα πένσιλ εμπριμέ, ένα ύφασμα, να σου κάνει έναν γοφό, την είχα συνδυάσει με μονόχρωμη μπλούζα σε χυτή γραμμή, τι να σας τα λέω τώρα!

Ο ιατρός έφτασε μετά τις 10:30. Το βράδυ ντε!
Είδε όλες τις κυρίες που περίμεναν πριν από εμένα και γύρω στη 1, εκεί που η πένσιλ είχε γίνει γομολάστιχα και μου είχε ανέβει ως το σαγόνι από το κουτουλίδι που είχα ρίξει στον μουσταρδί τον καναπέ, με φώναξε.

Με εξέτασε. «Είστε ολίγων έγκυος», μου λέει.
- Τι ολίγον;
- Ημερών.
- Αααα. («Στα μούτρα σου!», πετάγεται ο εαυτός.)

Μετά με κοίταξε με ένα χαμόγελο σαν κακιασμένος προϊστάμενος, σήκωσε το λάβαρο της επαναστάσεως και ξεκίνησε (χαιρέκακα νομίζω).
«Όχι στο αλάτι, στη ζάχαρη, στις σάλτσες, στα καυτερά, στα τηγανητά, στο αλκοόλ, στο τσιγάρο, στην επαφή, στα στενά, στην ορθοστασία, στο καθισιό, στα ταξίδια, στα μαντολίνα, στις απλωτές, στις μπηχτές, …», έλεγε.

Τα είχα χάσει!
Μα και στα στενά; Μόλις είχα κάνει τα σχέδιά μου για τα στενά!
Κι όταν λέει τα ταξίδια εννοεί κι εκείνα τα 2-3 που έχω προγραμματίσει για Χανιά, Λιθουανία, Αυστρία κι Ελβετία για τους επόμενους 5 μήνες; Κυρίως επαγγελματικά ήτανε…
Και τις επαφές; Ποιες επαφές; Τρίτου τύπου; Για 9 μήνες; Έρχεται στο μυαλό μου η σκηνή με τον Κωνσταντάρα και το χλιμίντρισμα. Χαμογελάω…

Κάτι δωδεκάποντες Manolo Blahnik που είχα πάντως προέβησαν ήδη σε αυτοκτονία.

Sunday, July 28, 2013

Ανέβηκα στο βάθρο!

Καλέ όχι στο βάραθρο, εκεί άλλωστε θα χρησιμοποιούσα το ρήμα γκεμοτσακίστηκα! Στο βάθρο ανέβηκα για να παραλάβω το 3ο βραβείο στο 12ο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις". Να, αν δε με πιστεύετε δείτε:



Η ιδέα ήταν να φτιάξουμε μια ιστορία που να περιέχει τις λέξεις μπαλαρίνα, πλήκτρο, κάγκελο, τοίχος, αυτοκτονία. Και καλά η μπαλαρίνα είναι κοριτσάκι χαρούμενο που κάνει σκέρτσα με πουέντ, η αυτοκτονία όμως; Βρε τι μου έλαχε;

Τι να γίνει, αυτό μου έτυχε αυτό προσπάθησα, κι έφτιαξα την ιστορία με τον πλήρως κατανοητό και εύηχο τίτλο "Βρε θα τις κάψω όλες, φούστες, γόβες και καμιζόλες". Μεγάλη έμπνευση σας λέω! Το λες βέβαια και παραλήρημα, συνηθισμένα πράγματα για εμένα δηλαδή...

Τις 22 ιστορίες που συμμετείχαν και την όλη διεξαγωγή του παιχνιδιού φιλοξένησε με ανοιχτές αγκάλες η Φλώρα, και της αξίζουν συγχαρητήρια για όλη τη δουλειά! Όπως και σε όλους τους διαγωνιζόμενους, νικητές ή όχι!

Οι ψήφοι σας και τα καλά σας λόγια είναι μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά για εμένα! Σας ευχαριστώ θερμά!
Αφού κατάφερα να σας κάνω να γελάσετε με μια ιστορία που περιείχε τη λέξη αυτοκτονία είμαστε σε καλό δρόμο, κι ελπίζω σε αυτόν να παραμείνουμε ;-)

Η ιστορία θα ανέβει εδώ σε επόμενη ανάρτηση. Είμαι και σε διακοπές, μην είστε ανυπόμονοι!

Μια μεγάλη καλημέρα για όλους! :-)

Friday, July 19, 2013

Έτοιμη για το νήπιο!

Καλέ δεν έχω γιορτάσει ποτέ γενέθλια στο e-στέκι μου!
Μα φέτος κλείνει τα 5 χρόνια λειτουργίας του, και το 5 είναι στρογγυλό και μου φαίνεται σημαντικό, κρίμα είναι να το αφήσουμε να περάσει κουτουρού!

Τι να κάνω κι εγώ; Έφερα μερικούς νοματαίους και μου έκαναν μιαν ανακαίνιση, έφτιαξα και γλυκάκι ειδικά για την περίσταση.

Περάστε για κέρασμα λοιπόν, είστε όλοι ευπρόσδεκτοι!



Γνώρισα πολλούς ανθρώπους και διάβασα πολλές ιστορίες με αφορμή τούτο το e-στέκι, έκανα ταξίδια σε κόσμους μέσα από λέξεις και εικόνες, όμορφα τα πέρασα αλήθεια....

Σας ευχαριστώ που μου κρατήσατε τόσο ζεστή συντροφιά :-)

Sunday, July 7, 2013

Ζητείται ισορροπία



Κι εκεί που περιμένεις να έρθει το καλοκαίρι, λυσσομανάει ο άνεμος, σε παίρνει και σε σηκώνει (Να θυμηθώ να αναθεωρήσω την άποψή μου περί παραπανίσιων κιλών). Κι εκεί που περιμένεις να πλαντάξεις από την ζέστη Ιούλιο μήνα, έρχεται ψιχάλα που μετά γίνεται μπόρα, σε κάνει να μην ξεχνάς να έχεις μια πρόχειρη ζακετούλα πάντα μαζί (Μπα, μήπως να κυκλοφορώ με βατραχοπέδιλο τώρα πια και στην πόλη;). Κι εκεί που περιμένεις να χαλαρώσεις με παρέα σε έναν καφενέ, σε περιμένουν κάτι μακριές 'to-do' λίστες (Τρομάρα μου έμαθα και το 'to-do'!). Κι εκεί που περιμένεις να ανοίξουν το στόμα τους οι σοφοί και να ακούσεις αποφεύγματα, σε αρπάζει η σαπίλα από τα ρουθούνια και σε κολλάει στον τοίχο (Να θυμηθώ να θυμάμαι πως μόρφωση και παιδεία δεν είναι έννοιες ταυτόσημες).

Βρε άι σιχτίρ επιτέλους! Έχουν έρθει τα πάνω κάτω, θέλω να ιδρώσω και κρυώνω, θέλω να αράξω κι όλο πρέπει να τρέχω, θέλω να ακούω τα κύματα κι ακούω τη βροχή, θέλω να φλυαρώ και το ζάρι να κυλάει σε ξύλινο τάβλι και πρέπει να τσακώνομαι για τα προφανή! Πού έχω μπλέξει;

Και καλά για όλα τα άλλα, μα την ανοησία των ανθρώπων δεν την αντέχω άλλο! Την ανοησία, μαζί με σκοπιμότητες κι εγωισμούς, όλοι τους καρικατούρες μιας τραγικά άσχημης παράστασης. "Τα λεφτά μας πίσω κύριε σκηνοθέτα, κατεβάστε τους κυρίους από τη σκηνή παρακαλώ!" Πόσο εύκολο θα ήταν...

Μα είναι αληθινοί, και κυρίους δε τους λες, και συνειδητοποιείς πόσο μικροί μπορούμε να γίνουμε οι άνθρωποι, να μαζέψουμε, να μαζέψουμε μέχρι που να μη μας ξεχωρίζεις από τον λεκέ στα πλακάκια. Και αυτοί οι τόσο μικροί είναι που κάνουνε τελικά κουμάντο. Αλήθεια γιατί; Λάστιχο και σφουγγαρίστρα χάθηκε να αγοράσουμε από το μαγαζάκι πιο κάτω; Να ξεπλύνουμε τους 'λεκέδες', να αστράψει ο τόπος;

Σας ζαλίζω και είναι σίγουρο πως δεν καταλαβαίνετε ούτε τα μισά από το παραλήρημα μου. Θα με συγχωρέσετε για αυτό! Μα άλλο σας ήθελα εγώ. Καμιά πυξίδα περίσσια βρίσκεται σε κανέναν μπας και βρω την άκρη; Που και μέση να βρω δηλαδή μπορεί κάτι να γίνει... Ή μήπως αντί για πυξίδα να μου υποδείξετε έναν πρόχειρο Καιάδα να τους σπρώξω όλους κάτω;

Μα έτσι δεν είναι η ζωή;
Κι ο καθένας από εμάς σχοινοβάτης που τραμπαλίζεται, κι ίσως στιγμές-στιγμές κιόλας να ζαλίζεται.
Λέτε μήπως να αρκεί μια δραμαμίνη κι είμαστε εντάξει;

Την καλησπέρα μου :-)

Monday, May 20, 2013

Fri - μανάδες: Νοκ-άουτ υπέρ των μανάδων φυσικά!


Θυμάστε που τις προάλλες μου ήρθε μια ακατανίκητη επιθυμία να κάνω μαθήματα υπολογιστών στη μητέρα μου; Αναλογίζεστε φαντάζομαι την κρίση που πέρασε η σχέση μας... Ε, από τότε επιδεινώθηκα! Και το μέλλον μου πια μοιάζει... Αχ, τι να πω; Ας βάλει ο μεγαλοδύναμος ένα χεράκι μπας κι έχω αύριο δίχως βαλεριάνα. Αν και χορταράκια του Θεού είναι όλα, ας μην τα καταδικάζουμε...

Που λέτε, έτσι αυθόρμητη που είμαι (ώρες-ώρες αυτό με έχει βάλει σε μπελάδες μεγάλους, μα όλο και ξεχνιέμαι το φελέκι μου και μου ξεφεύγουν νεράκι γάργαρο τα αυθόρμητα!) λέω σε μια παρέα: "Η μάνα μου πήρε μεγάλη χαρά με τα μαθήματα υπολογιστών και να που τώρα μπαίνει, ψάχνει, βρίσκει. Βρε λέτε να έκανα μαθήματα και σε άλλες μανάδες;"

Μα αγαπητοί μου τις μανάδες μην τις υποτιμάτε ποτέ, οι μανάδες έχουν αυτιά και στην πλάτη, οι μανάδες είναι απούσες και ταυτόχρονα πανταχού παρούσες!

Τετάρτη βράδυ ήτανε θυμάμαι που είπα εκείνο το αυθόρμητο, Πέμπτη πρωί, δε θυμάμαι αν είχα πλυθεί, καφέ πάντως δεν είχα σίγουρα πιει, ήταν μόλις χτύπησε το τηλέφωνο του σπιτιού.
- "Παρακαλώ;", με βραχνή φωνή εγώ.
- "Καλημέρα σας, είμαι η Τάδε, από το Σύλλογο κυριών Δείνα, ευχαριστούμε για την προσφορά, δεχόμαστε να μας κάνετε δωρεάν μαθήματα υπολογιστών, ποτέ αρχίζουμε;", με μια ανάσα από την άλλη γραμμή.
Τάβλα εγώ, σέκος, τ´ ανάσκελα, πώς να σας το πω;
- "Ε, εγώ ξέρετε, μια ιδέα είχα, δεν, χμ", γρύλισα κάτι ακατάσχετα μέσα από τα δόντια.
Μα το νερό άμα μπει στο αυλάκι, πώς να γυρίσει πίσω;

Και καταλήξαμε σήμερα εγώ με 16 τον αριθμό μανάδες, όλες μαζί στον ίδιο χώρο! Το εχετε πάθει ποτέ; Ε, επουδενί μην το επιχειρήσετε μόνοι στο σπίτι!
Α, και το σημαντικότερο ξέχασα! Μπροστά στις μανάδες δεν υπήρχε πλάστης, όχι, ούτε βελόνες, ούτε καφές. Υπολογιστής υπήρχε, ένας για την καθεμιά! Μάλιστα!
Ε, τι άλλο να σας πω; Αν επιμένετε να το δοκιμάσετε, να ξέρετε πως την βαλεριάνα την πίνετε σε δόσεις, μια πριν κι όσο πιο συχνά μπορείτε ανανεώνετε κατά τη διάρκεια!

Και που λέτε σήμερα μάθαμε πολλά πράματα, θάματα σπουδάματα! Μάθαμε πως το ποντίκι δεν είναι αυτό που παλεύει με τη γάτα, πως υπαρχουν παράθυρα που δε χρειάζονται πλύσιμο με Άζαξ, πως οι σημειώσεις μας μπορεί να διορθωθούν χωρίς να κάνουμε μουτζούρες, και πως τα γράμματα δεν είναι με τη σειρά στο πληκτρολόγιο γιατί αυτός που εφηύρε τους υπολογιστές ήταν σπασικλάκι!

Και τέλος το αποφάσισα, θα κάνω ασκήσεις ανώδυνου τοκετού ως την άλλη Δευτέρα, ό,τι ξέρει κανείς καλό είναι σε κάθε περίπτωση... ;-)

Υ.Γ. Για να μην παρεξηγηθώ, θαυμάζω το κουράγιο τους και την επιμονή τους!
Από υπομονή υστερούν λιγουλάκι, αλλά ποιος μπορεί να είναι τέλειος;

Αφιερωμένο σε όλες τις μανάδες που τόσο αγαπάμε να "πειράζουμε"...

Wednesday, May 15, 2013

9+1 λόγοι για να επισκεφτείς την Κύπρο


Θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος με ασφάλεια πως με κέρδισε τούτο το νησί. Δε φταίω εγώ, η ομορφάδα του τα φταίει όλα! Βρε λες να μετοικήσω; Είναι και που δεν τους καταλαβαίνω μόλις μιλάνε οι άτιμοι...

Κατέγραψα λοιπόν όλα όσα με κέρδισαν στην Κύπρο. Κι έχουμε και λέμε, κλείσε εισητηρία και μην παραλείψεις επουδενί τα κάτωθι.

1. Να βρεις έναν Κύπριο και απλά να του χαμογελάσεις. Θα σε ξεναγήσει, θα σου ανοίξει το σπίτι του, θα σου δώσει τις φλαούνες του, κι εσύ θα λατρέψεις τη φιλοξενία και την απλοχεριά ενός λαού πριν να το καταλάβεις! (Αν δεν έχεις δικό σου γνωστό let me know, σου δίνω το τηλέφωνο του δικού μου, αποδείχτηκε κελεπούρι :-))

2. Να φας κολοκοτή με τη συνοδεία δροσερής σπιτικής μανταρινάδας στην πλατεία Φανερωμένης. Θα νιώσεις κομμάτι της πόλης for sure! Και θα δεις με μιας όλα τα trends, το μέρος είναι hot spot σου λέω!

3. Να πιεις κυπριακό καφέ και να κανείς ναργιλέ στο γιαβάσικο καφενείο της λαϊκής γειτονιάς. Θα ζήσεις την απόλυτη εμπειρία χαλάρωσης, "αυτή είναι ζωή" θα αναφωνήσεις!

4. Να οδηγήσεις στο παλιό οδικό δίκτυο Λεμεσού-Πάφου. Θα μαγευτείς από την εναλλαγή τοπίων και την αβίαστη φυσική ομορφιά. (Προτείνεται Κύπριος οδηγός, διαφορετικά η φύση εκτός από αβίαστα όμορφη μπορεί να αποδειχθεί και με θράσος: "Μα πού πάνε και φυτρώνουν μέσα στη μέση τα άτιμα τα δέντρα!")

5. Να πιεις μια μεγάλη δροσερή μπύρα ΚΕΟ με παρέα δίπλα στη θάλασσα. Θα το δεις, αποτελεί το κατάλληλο σκηνικό για να θυμηθείς πως τα απλά πράγματα είναι που κάνουν τη διάφορα...

6. Να πας με ντόπιους στην ταβέρνα του χωριού. Εκείνη η ζεστασιά και η φιλοξενια θα σου μείνουν αξέχαστες! (Κι εκείνες οι γεύσεις εδώ που τα λέμε ;-))

7. Να σκαρφαλώσεις στο λόφο που ήρεμο στέκει το εκκλησάκι της Αγ. Μαρίνας. Για να δεις θάλασσα μπρος και τον κάμπο τριγύρω, τη Λάρνακα από τη μια και τη Λευκωσία από την άλλη, το φεγγάρι να ανατέλλει και τον ήλιο να χάνεται σε πορφύρο ουρανό.

8. Να αναζητήσεις live μουσική στο κέντρο της πόλης. Ποτέ δε μπορείς να ξέρεις πόσο (όμορφα) ανατρεπτική μπορεί να καταλήξει η βραδιά!

9. Να φας ότι τρώγεται! (Υπολόγισε βέβαια 3 κιλά/εβδομάδα για να μη λες μετά ότι δεν σου το είπα!) Εχουμε και λέμε, καρυδάτο, φλαούνες, δούκισα, κλέφτικο, κολοκοτή, ταχινόπιτα, σεφταλιές, λαχματζούν, ... Αχ, είναι μακριά η λίστα λέμε! (και πολλά τα κιλά, το είπαμε;)

10. Να πάρεις μαζί σου φεύγοντας, εκτός από χαλούμι και κυπριακό καφέ Χαραλαμπίδης ΛΤΔ, το σφίξιμο που σου αφήνει η εικόνα της τελευταίας διαιρεμένης πρωτεύουσας. Αυτό πώς να το αποφύγεις; Και δεν είμαι σίγουρη πως θα θελήσεις να το αποφύγεις...

Saturday, May 4, 2013

Πάσχα...

Κι άκουσα εχθές μια κουβέντα ανθρώπων μεγάλων, που στη ζωή δεν τα βρήκανε (ή δεν τα κάνανε;) εύκολα, να λένε:

- Έφτασε το Πάσχα, μεγάλη γιορτή...
- Ε, και τι θες να κάνουμε τώρα;
- Να σκεφτούμε τα λάθη μας, να ζητήσουμε συγχώρεση!
- Χα, από το Θεό; Ο Θεός μας είπε καλημέρα και μας ξέχασε μετά!
- Τι τον νοιάζει το Θεό; Από τους ανθρώπους, από τους ανθρώπους μας...


Καλή Ανάσταση!

Happy Easter

Tuesday, April 30, 2013

Περπατώντας στην Λευκωσία

Στέκομαι στην αρχή του άλλοτε πιο μακρυνού δρόμου πρωτεύουσας, τον δρόμο Λήδρα, κοιτάω πέρα μακριά, μια πόλη που μόλις ξυπνούσε.

Μόλις έχω φτάσει στο νησί, δεν ήξερα τι να περιμένω, δεν ήξερα τι με περίμενε να το δω...

Νότια πίσω μου ένα κομμάτι από τα μεγάλα μεσαιωνικά τείχη που έκτισαν κάποτε οι Ενετοί, το παλιό κτίριο του Δημαρχείου, οι ίσως το ίδιο παλιοί ψηλοί φοίνικες.
Town Hall, Nicosia, Cyprus


Βόρεια μπροστά μου ο μεγάλος πεζόδρομος, με τα ρολά από τα μαγαζιά μόλις να ανεβαίνουν, με τα λουλούδια να παίρνουν τη θέση τους πλάι από τις εισόδους, τους καταστηματάρχες να βγάζουν την πραμάτεια τους, και κάποιους πλανόδιους μουσικούς να ετοιμάζονται να δώσουν την καθημερινή τους παράσταση.
Lidra str., Nicosia, Cyprus


Μα δεν είναι τα κτίρια, δεν είναι οι μυρουδιές από τους φούρνους και τα γαλακτοπωλεία, δεν είναι οι άνθρωποι που τραγουδούν μόλις μιλούν. Η Λευκωσία δεν είναι μονάχα αυτά.
Nicosia, Cyprus


Διασχίζοντας τον πεζόδρομο βλέπεις να σμίγει το πολύ παλιό με το μοντέρνο, η καλαισθησία με την έπαρση του νεοπλουτισμού, το παραδοσιακά τρυφερό με το κάτι από παλιά ξεχασμένο.
Shoe shop, Nicosia, Cyprus


Χρώματα, μουσικές, κι άνθρωποι. Όλα μαζί να σε ταξιδεύουν σε μια άλλη εποχή και πάλι να σε φέρνουν πίσω σε μια πόλη αληθινή πολύ.
Coffee shop, Nicosia, Cyprus


Και καθώς ο κόσμος πληθαίνει γύρω μου και καθώς εγώ περπατώ και παρατηρώ, φτάνω και βλέπω "Η τελευταία διχοτομημένη πρωτεύουσα" πάνω σε μια προκλητικά επηρμένη ταμπέλα. Είναι σάμπως αυτό αρκετό για να με ταράξει; Ή βοηθάνε τα φυλάκια, τα συνθήματα, οι στρατιώτες, τα όπλα τους, τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα και τα εγκαταλελειμμένα σπίτια ανάμεσά τους;
Borders, Nicosia, Cyprus


Και με πιάνει μια αγωνία: συνηθίζονται τα σύνορα σε μια πόλη άραγε;

Περπατάω σε στενά και στρίβω και βγαίνω και ακολουθώ μια γραμμή και βλέπω εναλλάξ σημαίες, εναλλάξ φυλάκια, εναλλάξ καμπαναριά και μιναρέδες. Αυτό το τελευταίο θα το θαύμαζα αλήθεια αν έλειπαν όλα τα υπόλοιπα!

Όσες μέρες έμεινα στην Λευκωσία την ακολούθησα τη γραμμή, κάποια φορά την πέρασα κιόλας, με τύλιξε με αγωνία, με θυμό, με απορία. Συνηθίζονται άραγε τα σύνορα στην ίδια σου την πόλη;

Μα η πόλη είναι ζωντανή κι έχει ανθρώπους και συνήθειες κι από τις δυο πλευρές της γραμμής. Ένας ιμάμης που καλεί για προσευχή και ναοί που ετοιμάζονται για την Αγία Εβδομάδα. Άνθρωποι που πάνε στη δουλειά τους και άλλοι που πίνουνε μανταρινάδα σπιτική.

Κι εγώ που πίνω καφέ ( είναι κυπριακός ή άραγε τούρκικος;) σε μια πλατεία και ξεφυλλίζω τον οδηγό ενός νησιού.
Drinking coffee, Nicosia, Cyprus

Μα πώς μπορεί να σε προετοιμάσει ένα βιβλίο για το τι σε περιμένει να το δεις εδώ;

Saturday, April 27, 2013

Η άνοιξη αυστηρή

Ένα χελιδόνι δε φέρνει την άνοιξη, ούτε μια μυγδαλιά, ούτε μια βοκαμβίλια! Και πώς να την εφέρουν δηλαδής; Τι νομίζετε είναι η άνοιξη; Καμιά αλαφροΐσκιωτη; Καμιά ανεμοπαρμένη; Καμιά κοπελούδα που παρασύρεται κι όπου την καλούνε σηκώνεται και πάει;

Η άνοιξη κρύβεται μέσα σε ροζ ανθισμένες πασχαλιές, πίσω από το γαλάζιο του ουρανού, μέσα στις παπαρούνες των κάμπων, στους ήχους από τιτιβίσματα πουλιών, μοιάζει ανέμελη σαν τα χαμόγελα παιδιών. Μπορεί έτσι να ήθελε να είναι, ποιος την ξέρει;

Μα είναι γυναίκα πολύ δυναμική! Πώς άλλωστε θα έβρισκε το θάρρος να τα βάλει με τον παλιό-χειμώνα; Δυναμική, θαρραλέα, με υπομονή, σπρώχνει τη μιζέρια έξω από την πόρτα, «περάστε καλή μου, μη σας κρατάμε άλλο!», ρίχνει διακριτικά αλάτι πίσω από την καρέκλα της κατήφειας.

Όχι, καλέ όχι, δεν της αρέσει η μοναξιά, μόνο που προτιμάει άλλου είδους παρέα. Ναι, αν την καταφέρεις την άνοιξη να’ ρθεί, θα πρέπει να αφήσεις και μιαν αχτίδα ελπίδας κάπου να βολευτεί και στην ιδέα της αλλαγής χώρο για να φωλιάσει.

Δεν ξέρω ποια φτάνει πρώτη και ποια ακολουθεί, μη με ρωτάτε. Όλες τους κοπέλες όμορφες, σαν τα γάργαρα νερά όλες. Αν τις καταφέρεις να’ ρθουνε, θα δεις! Κι ετοιμάζουν και φέρνουν μαζί αποσκευές, γιομάτες από ζεστασιά, κι έρχονται και τρυπώνουν σε ψυχές και σε μυαλά. Αν τις καταφέρεις να’ ρθουνε, χάρμα θα είναι, όλες τους μοντέλα για φωτογραφία, θα δεις!

Ναι, αν την καταφέρεις την άνοιξη να΄ρθεί. Είναι όμως γυναίκα πολύ δυναμική, θέλει πείσμα για να την πείσεις, κι επιμονή! Νομίζεις ζητάει πολλά, ναι;

Αν την κοιτάξεις όμως στα μάτια, αληθινά, προς Θεού όχι επιφανειακά, θα το καταλάβεις· σου δίνει μιαν υπόσχεση και βγαίνει αληθινή. Θα ανθίσουν τα χαμόγελα σου λέει, θα γεμίσει η ψυχή χρώματα κι αρώματα σου λέει. Κι αυτό δεν είναι πράγμα διόλου απλό!

Μπορείς τώρα να το καταλάβεις; Θέλει δουλειά η άνοιξη να’ ρθεί, πώς άλλωστε να ξεβολευτεί μόνο και μόνο για να μην κακοκαρδίσει ένα χελιδόνι;


...........


Με ετούτη την ιστορία πήρα μέρος στο 9ο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ". 
Συγχαρητήρια στη me (maria) για την άψογη διοργάνωση του παιχνιδιού!
Θερμά συγχαρητήρια στους νικητές Μαρία Κανελλάκη, Joan Petra, και Funky Monkey, καθώς και σε όλους τους συμμετέχοντες! 



Thursday, April 18, 2013

Βαρκούλες αρμενίζουνε

Το μυαλό μου και μια λίρα δηλαδή!

Εδώ ο κόσμος καίγεται, ρύζι οι δουλειές, οι προθεσμίες απειλητικά κοντά, το σπίτι μου κατοικία για λογιών-λογιών ζωύφια κι εγώ;
Εγώ...
Εγώ αράζω νωχελικά, απολαμβάνω ζεστό καφέ, ποτίζω ντάλιες, παραγγέλνω λαμπάδες, χαζεύω λουλουδάτα φορέματα.



Τα τηλέφωνα σπάνε, οι φοιτητές μου με κυνηγάνε, χαρτιά κάνουν κατάληψη στο γραφείο παντού, σκουπίδια πνίγουν την πόλη κι εγώ;
Εγώ...
Εγώ κανονίζω βόλτα με τα ποδήλατα, πεζοπορία στο Βουραϊκό, rafting στον ποταμό.




Ναι, ναι, επείγουσες είναι όλες οι δουλειές, μα τα τσουρέκια για τα βαφτιστήρια καθώς ψήνονται κάνουν όλο το σπίτι να μοσχοβολάει.
Κι ο ουρανός είναι ωραίος τώρα που έγινε φωτεινός μπλε, και τα λουλούδια είναι κρίμα να τα χάνει κανείς τώρα που είναι ολάνθιστα, κι η άνοιξη κάνει τη φύση να μυρίζει τόσο ωραία!
Μα είναι καιρός αυτός τώρα να έχει κανείς υποχρεώσεις;

Thursday, April 4, 2013

Γράμμα από την Κίνα Νο2

Πολύ-αγαπημένη μου αδελφή,

Σε χαιρετώ από τα πέρατα της γης, της κίτρινης για να μην ξεχνιόμαστε. Πες στο μπαμπά είμαι καλά, πες στη μαμά να με ξεματιάζει αδιαλείπτως πρώτη της δουλειά κάθε πρωί.

Εδώ που με έριξε η δουλειά (κι η τύχη μου η κίτρινη) τα πράγματα πάνε περίπου όπως σας τα έχω πει. Άντε ίσως και λίγο χειρότερα, αλλά μην το κάνουμε και θέμα! Μένω σε ένα ξενοδοχείο πολύ καλό, με τις κρεβατάρες μου, τις καναπεδάρες μου, τα λουτρά μου, τα έτσι κι αλλιώτικα μου, παράπονο δεν έχω! Αφού για να καταλάβεις στη λεκάνη μου ρίχνουν ροδοπέταλα κάθε πρωί. Ποια λεκάνη καλέ; Της τουαλέτας! Τι να σου λέω τώρα... Για να δεις και να καταλάβεις σου στέλνω και φωτογραφία (μετά με συγχωρήσεως δηλαδή!).

Living in a chinese hotel

Και η θέα από το δωμάτιο μου δεν είναι άσχημη, σαν να πρασίνισε ο τόπος, σαν να φάνηκε κάπως ο ουρανός. Θα φταίει που μας έχει τρυπήσει τα κοκαλάκια μας η βροχή ως φαίνεται. Ήρθε και διαλύθηκε το καυσαέριο όλο, και γύρευε πού πήγε και κάθισε. Ευτυχώς δηλαδή που δε βάζω μπουγάδα!

Από τη μία πλευρά βλέπω τα φασίλιτις (πώς το λέμε μωρέ στην Ελλάδα;) του ξενοδοχείου. Είδες πισινούλα που την έχουμε; Πολύ σένια! Καλά εννοείται πως δε μπαίνεις μέσα που να σε κάνουν χρυσή, μην ξεχνιόμαστε κιόλας! Την υγειά μας να έχουμε...

View from my hotel in China

Από την άλλη πλευρά βλέπω γήπεδα, δέντρα και κάτι θάλασσες. Βρε αυτό θα φταίει που φαίνεται το μπλε του ουρανού, το θαλασσινό αεράκι το παίρνει ως φαίνεται το καυσαέριο και το ταξιδεύει στην άλλη πόλη που ήμανε την προηγούμενη φορά. Λες και δεν τους έφτανε εκεί το δικό τους καυσαέριο, χρειάζουνταν και το αποδημητικό! Τέλος πάντων...

View from hotel in China

Οπότε που λες, με τέτοια καλή διάθεση ξεκινάω το πρωί. Μετά βέβαια πηγαίνω στη δουλειά και μου φεύγει, αλλά μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας; Δηλαδή εγώ το προσπαθώ να μη μου φύγει, αλλά να για παράδειγμα κάνουμε ένα μπρέικ για σνακ και στο μηχάνημα που ρίχνουμε τα κόινς βγάζει κάτι τσιπς.

Chinese chips

Δεν το καταλαβαίνεις στην αρχή, τσιπς λες είναι, δεν τα πήρες δα για να κάνεις ασκητική ζωή, για να σου κόψει τη λιγούρα τα πήρες. Αλλά Βούδα μου κίτρινε, Κλυταιμνήστρα πανούργα, όχι να τρώω πόδια κότας και σε τσιπς, ΟΧΙ! Θα γίνω Μεταξάς, θα τους πυρπολήσω, θα τους ανατινάξω, δε θέλω να τους βλέπω! Πόδια κότας στο μπουφέ του πρωινού, πόδια κότας στην λαϊκή την αγορά, πόδια κότας στη σούπα, ψητά, τηγανητά. Μα και σε τσιπς; Τέλος, τέλος, καλύτερα να τρώω τα ροδοπέταλα από ξέρεις πού!

Με αυτά και μ' εκείνα μου ανεβαίνει η πίεση, χτυπάει ταβάνι, έχω και τον συνάδελφο δίπλα με τα πτύελα... Θεέ μου σχώρα με! 

Τι να κάνω; Τι άλλο να κάνω; Υπομονή και μασάζ κάνω. Πάω και με τρίβουν, στο κεφάλι με τρίβουν,  στις πατούσες με τρίβουν, να ξεχαστώ και να ξεχάσω με τρίβουν. Δε θα έρθει Πάσχα, δε θα έρθω στη Ελλάδα, έχω να βάλω αυγά και κουλούρια στη βαλίτσα...

Α, δε σου είπα έχω και τις επιτυχίες μου εδώ! Τις προάλλες που ήταν Σάββατο πήγαμε με συναδέλφους σε κλαμπ να το ρίξουμε έξω. Είναι, για να καταλάβεις, σαν ντίσκο του '80, πίστα, ντισκομπάλες, κτλ. Τρελά κέφια δηλαδή! Παίρνουμε τις μπύρες μας, κάνουμε τα καλαμπούρια μας, αισθάνομαι βλέμματα να με διαπερνούν από τριγύρω. "Μπα ιδέα μου θα είναι", σκέφτομαι. Κι όμως είναι κόσμος που με παρατηρεί, άντρες και γυναίκες. Χαμογελώ σε μια Κινεζούλα, παίρνει το θάρρος κι έρχεται να μου μιλήσει. Να χορέψει μαζί μου ήθελε στην πίστα. Ε, είπα να της κάνω το χατίρι. Χορέψαμε έναν χορό, κι άλλο, κι άλλο. "Νισάφι!", της λέω στα ελληνικά, "μην το παρακάνουμε κιόλας!". Με ευχαριστεί, πολύ ευγενική κοπέλα, και μετά μου λέει όλο θαυμασμό, "What a wonderful big nose that you have!", μου λέει! Συγκινήθηκα η γυναίκα, παρολίγον να με πάρουν τα ζουμιά! Δεν ήταν ιδέα μου πως όλοι με κοιτούσαν τελικά. Πες στη μαμά να μην αμελεί το ξεμάτιασμα κάθε πρωί, ναι;

Την Κυριακή πήγα για λίγο περπάτημα μπάι δε σι.

Sea walk at China

Ηρέμησε κάπως το μυαλό μου. Καλά μην φανταστείς παλιό χανιώτικο λιμάνι, αλλά την πλάκα του την είχε... Κι έτσι αμέριμνα όπως περιπλανιόμουν σε δρόμους και στενά πετυχαίνω μια υπαίθρια αγορά. Το ξέρεις πόσο μου αρέσει να χαζεύω τα εμπορεύματα, έτσι δεν είναι; Χώθηκα λοιπόν ανάμεσα σε πάγκους, σακούλια, και τσουβάλια.

Chinese market

Παίζει πολύ το αποξηραμένο εμπόρευμα εδώ. Ή μήπως να είναι λιαστό; Προσπάθησα να καταλάβω περί τίνος πρόκειται, όχι για να ικανοποιήσω την όρεξη μου καλέ (πλάκα κάνουμε;), μόνο για την περιέργειά μου...

Chinese market

Την αθερίνα μόνο μπόρεσα να καταλάβω. Ενδιαφέρεσαι; Να στείλω τσουβαλάκι; Πες το και στο μπαμπά, για ουζομεζές κάνει μάλλον... Ή για να τον έχεις εσύ στο γραφείο αντί για πασατέμπο. Λέμε τώρα...

Α, πήγα και σε ένα σούπερ μάρκετ! Τι να αγοράσεις καλέ; Γάλα από μήλο ή από φιστίκια; Έτσι για να χαζέψω λίγο πήγα... Σκορβούτο θα πάθω εδώ Παναγία μου! Αααχ, το Πάσχα έχει να στενάξει το πιρούνι! Τέλος πάντων, αλλού ήθελα να καταλήξω. Το τρεντ εδώ είναι να κυκλοφορούν άνετα, με πιτζαμούλες, με ρομπίτσες. Πας για ψώνια, γιατί να σε στενεύει ο καβάλος δηλαδής;

Chinese Super Market

Μήπως για δώρα να σας φέρω τέτοιο κουστουμάκι; Είναι πάλι που φοβάμαι μήπως σας κάτσει κάπρι και του χαλάσετε το στυλ...

Σας φιλώ κι ανυπομονώ,
η αδελφή σου (με την υπέροχη μεγάλη μύτη).


υ.γ. Αν μου ζητήσουν να κάνω φωτογράφηση όχι δε θα πω, διεθνή καριέρα σου έρχομαι, ετοιμάσου!

υ.γ.2 Πες του μπαμπά να πάρει καμιά ντουζίνα Tsakiris, το μεγάλο μέγεθος(!), να τους τα κρατάω την άλλη φορά να δουν πώς είναι τα τσιπς...

υ.γ.3 Πες στη μαμά να εξαφανίσει από το ψυγείο του σπιτιού, το κρεοπωλείο της γειτονιάς, και την αυλή του χωριού όλα τα κοτερά. Δε θέλω μήτε να τα βλέπω! 

Sunday, March 31, 2013

Ήθελα η μούρη μου να φορέσει σέλα!


Είμαστε που είμαστε έξω από το Μπολσόι δε μπαίνουμε και μία μέσα να δούμε περί τίνος πρόκειται; Γούνες δεν είχαμε, μήτε και σκαρπίνια για να καμαρώνουμε με το σύρε κι έλα. Μα έχουν φύγει από τη μόδα καλή μου στη δική μας τη χώρα! Εμείς τώρα φοράμε γαλότσες με καρό! Αλλά πού να καταλάβεις εσύ;

Πρώτη στάση στην γκαρνταρόμπα. Καπελιέρες, κρεμάστρες, καθρέφτες. Μωρ' τι να αφήσουμε εμείς εδώ; Το φέσι και το μπουφάν το φουσκωτό; Γυαλίζομαι στους καθρέπτες, στρώνω το κατσόμαλλο, και βγάζω φωτογραφία με φόντο όλο τον κόσμο τον καλό.

Δεύτερη στάση στη σάλα. Τι να ήταν άραγε παλιά εδώ; Θα τα έπινε ο αυτοκράτορας πριν την ψυχαγωγία...
Καθαρίζω τη γαλότσα στο παχυλό χαλί διακριτικά. "Σιγά τον πολυέλαιο", σκέφτομαι καθώς κοιτάω αδιάφορα ψηλά.
Τα φλας πάνε κι έρχονται. Φωτογράφε, τράβα καλέ κι εμένα μία!

Ανεβαίνουμε την σκάλα, ας πάνε τα σκαρπίνια με το ασανσέρ...

Στάση τρίτη (βοήθειά μας) στο θεωρείο. Κολλητό ήταν με το του αυτοκράτορα. Εμ, το παχνί δεν μ’ άρεσε, ήθελ’ αρχοντιά! Η κυρία στο ίδιο μπαλκονάκι βγάζει το κυάλι και παρατηρεί... Εγώ βγάζω φωτογραφίες την ορχήστρα, την πλατεία, και την σκηνή. Ωραίο το θεατράκι δε μπορώ να πω, ρουστίκ, με τις κολονίτσες του κι από όλα.

Κι όταν το κουδούνι χτυπήσει τρεις φορές κλείνουν τα φώτα κι αρχίζει όπερα γερμανική. Μη ρωτάτε γιατί! Αυτό είχε, αυτό μας έλαχε να περάσουμε. Όπερα γερμανική με ρώσικους υπότιτλους.

Και καθώς κανένα από τα δυο δεν είναι το φόρτε μου, σκουντάω το έτερον μου ήμισυ να μου μεταφράσει καμιά άρια. Τέλειος συγχρονισμός! Τον πρόλαβα εκεί επάνω που είχε γύρει και ήταν έτοιμος να σηκώσει τα λιθάρια!

"Βρε μεγάλη μου αγάπη", του λέω εμφανώς ενοχλημένη, "άνοιξε τα γκαβά σου και μορφώσου!" Με κοίταξε η κυρία από δίπλα σαν κουκουβάγια με το κυάλι. Καλά ντε, τι φοβάσαι, μπας και χάσεις πώς λαλούν οι παπαγάλοι; Ε ρε κάτι περίεργοι άνθρωποι!

Άκουγα κι εγώ, τι να ακούσω δηλαδή; Κυρίως έβλεπα. Τα χρώματα έβλεπα, τα σκηνικά έβλεπα, τα πουά στο καλσόν της διπλανής έβλεπα, έβλεπα και τις φάτσες των ηθοποιών δίχως κυάλι, έβλεπα... Αετός η δικιά σου!

Τρεις πράξεις είχε το εργάκι και πιάστηκε ο αγκώνας μου να σκουντάω τον καλό μου. Μα δεν είναι να τον πηγαίνεις πουθενά το χρυσό μου!

Τελειώνει καμιά φορά, με διχώς ούτε ένα φιστίκι, ξεροσφύρι το κατάπιαμε, και κάνουμε έτσι (επιτέλους!) να φύγουμε. Σαν τα ελατήρια δηλαδή πεταχτήκαμε επάνω! Ευτυχώς που δεν είχαμε να παραλάβουμε κάστορα από την γκαρνταρόμπα και την γλιτώσαμε την ουρά παρέα με τα σκαρπίνια.

Τόσο κέφι μας είχε ανοίξει η όρεξη εντωμεταξύ. Μπαίνουμε σε ένα μαγαζάκι παρακάτω, άντε πάλι κι εδώ απίκο ο γκαρνταρομπέρ! Τι να σου δώσω μάνα μου; Πειράζει να βγάλω τη γαλοτσίτσα που έχουν ανάψει τα πόδια μου σαν να τα έχω ακουμπισμένα σε καλοριφέρ;

Τέλος πάντων μετά τον γκαρνταρομπέρ μας παραλαμβάνει ο μετρ και μας καθίζει σε μιαν αίθουσα πολύ σένια. Τόσο πολυέλαιο μαζεμένο σε μια μέρα δεν είχα δηλαδή ποτές μου δει! Δεν έφταιγε όμως ο πολυέλαιος που κάνανε τα μάτια μου πουλάκια!

Μας έφερε ο μετρ το μενού. Τι ήταν αυτό που πάθαμε; Κύριος, δε θέλουμε να το αγοράσουμε το κατάστημα! Κι εκεί που τη γλώσσα μας είχαμε καταπιεί ψάχνοντας να βρούμε το πιάτο το πιο φτηνό, σκάει μύτη μπαντούλα 'το τρίο τσαλαπετεινό '. Την τέχνη μου μέσα απόψε!

Παραγγέλνουμε εκεί χάμω μια ταραμοσαλάτα στα δύο. Τι να φας και να μην φαλιρίσεις δηλαδής;

Ο καλός μου τώρα είχε ξυπνήσει, κοκκινίσει, και χτυπήσει μπλακ τζακ σε πίεση.

Ρημαδοφάγαμε ό,τι μας σέρβιραν εκεί πέρα, πλερώσαμε όλο μας τον εβδομαδιαίο προϋπολογισμό, και φύγαμε σαν κλέφτες. Καλέ πριν να καταλάβουν πως για τιπ αφήσαμε κάτι χαρτάκια από τσίχλες!

Και κάπως έτσι καταλήξαμε με το φεσάκι μας στον ώμο για το δρόμο, για τον τρόμο (στη θέα του λογαριασμού της πιστωτικής)...

Friday, March 29, 2013

Μόσχα

Μόσχα, μια πόλη 12.000.000 κατοίκων, μια πόλη με σχεδόν 9 αιώνες ιστορία, η πόλη των Σοβιέτ με τα μουσεία, τις όπερες, και τα τερατώδη γκρίζα κτίρια, η πόλη του έντονου χριστιανισμού με τις δεκάδες εκκλησίες, τους περίτεχνους γυαλιστερούς τρούλους, τους πιστούς δίχως ξέσκεπα μαλλιά. Μια πόλη ζωντανή μέρα και νύχτα, με χρώματα και αντιθέσεις πάνω και κάτω από τη γη...


Και τι να πρωτοκοιτάξεις, τι να πρωτοθαυμάσεις, τι να προλάβεις να γευτείς;
Επέτρεψα με ένα γλυκό συναίσθημα, ένιωσα η πόλη να με αγκάλιασε, της παραδόθηκα κι εγώ και την άφησα να με ταξιδέψει...

Και είδα έναν παγωμένο ποταμό να κυκλώνει την πόλη, μια πόλη που ταλαντεύεται ανάμεσα στο παραδοσιακό και στο κάτι κάπως νέο.


Μια αυτοκρατορία που απλώθηκε ως τα πέρατα της γης για να κλειστεί μετά στα σταλινο-γοτθικού ρυθμού κτίριά της.


Μια ζεστή σούπα μπορς και μια μεγάλη ουρά στα ταμείο των Mac Donalds.


Ένα μετρό με σταθμούς μουσειακούς και κόσμο να μην κοντοστέκεται για να θαυμάσει.


Κομψές κοπέλες με καπέλα γούνινα να περπατούν ανυπόμονα σε τακούνια ψηλά, πρόθυμες να σε βοηθήσουν κι ας μην ξέρουν μια λέξη αγγλικά.


Καφέ με σφυροδρέπανο για διακόσμηση στους τοίχους και το illy να τείνει να αντικαταστήσει το μυρωδάτο φρουτένιο τσάι τους.


Θέλω να επιστρέψω εκεί και να είναι άνοιξη που οι βιολέτες θα ανθίζουν.
Και θα περιμένω να δω ανθρώπους που θα έχουν μια καλύτερη ζωή, χωρίς να θυσιάσουν εύχομαι κάτι από τη μοναδικότητά τους και την παιδεία τους και την ανθρωπιά τους.



Η Μόσχα δεν είναι η τέλεια πόλη, σε παρασύρει όμως μαζί της μέσα από την ιστορία της, τα κτίρια, τους ανθρώπους, τα χρώματά της. Κι ας είναι ένα από αυτά το γκρι...

Μόσχα, μια αληθινή πόλη με αληθινούς ανθρώπους...

Wednesday, February 20, 2013

Η high society και το κακό συναπάντημα

Καλέ ήμασταν καλεσμένοι σε gala, πώς το λένε ελληνικά οι μικρο-αστοί δε θυμάμαι! Από το απόγευμα που λες άρχισαν οι ετοιμασίες, σημαντική στιγμή στη ζωή μας γαρ, βάλαμε τα σατέν, τις γραβάτες, κάναμε τις βλεφαρίδες κάγκελο και το βυζί τούμπανο, ζωντανό γουναρικό, τσάντα επ' ώμου, κι έξω από την πόρτα. Τι στιγμές πρόκειται να ζήσω η γυναίκα!

Φτάσαμε στο κοσμικό event ακριβώς, να μην πάει λεπτό χαμένο! Σάλιο στα φρύδια, ρούφηγμα, κόρδωμα, ανοίγουμε την πόρτα. "Α, κυρία Κοκοβίκου κι εσείς εδώ, πολύ χάρηκα που σας βλέπω", τι θέλει 110 χρονών γυναίκα στο κοσμικό event πού θες να ξέρω;, "Κύριε Δήμαρχε, παρακαλώ μετά από εσάς", μπα πανάθεμα τον όπου γάμος και χαρά, μια λύση με τα σκουπίδια δε μπορεί να βρει!, "Κύριε αντιπεριφερειάρχη τι κάνουτε;", σαν νονός της νύχτας είναι πανάθεμα τον!, "Καλησπέρα σας κύριε της κυρίας!", κοκ.



Γάνιασα μέχρι να φτάσουμε στο τραπέζι! Μιας και είμαστε οι πρώτοι, κάθισα με θέα όλη την πίστα και το μεγαλύτερο μέρος του μαγαζιού. Μην χάσω και καμιά λεπτομέρεια από τη βραδιά! Ήταν βλέπεις κι η πρώτη μας φορά! Βέβαια, έμειναν εκτός θέας 2 τραπέζια, αλλά πού να τους προλάβω όλους; Έβγαλα το ζώο από πάνω μου, κάθισα, κι εξέπνευσα ελεύθερα τώρα που το στομάχι ήταν πιο χαμηλά από το ύψος της ροτόντας. Το κέρατο μου! Όλες τους συλφίδες είναι! Και την A γραμμή μου μέσα! Όσο χρόνο κι αν το μελέτησα, το φόρεμα σε ίσια γραμμή φαίνεται να είναι πιο in! Θυμίστε μου την επόμενη φορά να μην συμβουλευτώ το Tatiana on-line, είναι τελείως πίσω στα του στυλ τελικά. Ευτυχώς με μια πρώτη ματιά το χρώμα στο νύχι μου φαίνεται να ακολουθεί τις τάσεις. "Κυρία Παρλαπιπίτσα μου καλησπέρα, τι κάνει ο σύζυγος; Α, ναι ναι τον βλέπω που συνομιλεί με τον αγαπητό μας Δήμαρχο. Καλή σας διασκέδαση!". Τώρα δηλαδή πώς να το πάρω που όλοι αυτοί μαζευτήκαμε εδώ; Τίποτα, τίποτα! Ανεβαίνω στο high society δεν εξηγείται αλλιώς! Μα πώς το λένε ελληνικά οι μικρο-αστοί το high society καθόλου δε θυμάμαι!

Α, καταφθάνουν κι άλλοι στο τραπέζι μας. Κάποιους τους ξέρω, για αυτό άλλωστε καθόμαστε και μαζί. Κάποιοι είναι φίλοι των φίλων μας. "Fri, χάρηκα πολύ! Καθίστε". Έχουμε βέβαια ήδη πιάσει εμείς τις θέσεις τις προνομιακές, χα! Εκτός από τους φίλους μας (αγαπητούς, δεν έχω κάτι να σχολιάσω, μην είμαι και γαϊδούρα! Φτου κακά, αυτήν δεν είναι έκφραση της high society! Μην είμαι και καμία jenny ήθελα να πω! Ε; Γεννημένη παιδί μου για γουναρικό και χειραψίες με δημάρχους είμαι η άτιμη!), ήταν στην παρέα μια κυρία συμπαθέστατη με έναν κύριο (με 24 τικ) για πίστα (να σου κάνει αυτός σαματά μεγάλο την εποχή του "Είμαι στα χάι μου", να μην μπορείς να τον ξεχάσεις!). Μετά έμαθα πως ο κύριος είναι γιατρός, να σε τεντώσει κάτω δηλαδή για εξέταση, να νομίζεις πως θα σου πάρει την πίεση κι αυτός να σου πετάξει γαρούφαλο να αναστηθείς ένα πράγμα! Ήταν επίσης, παρέα μας 2 φίλες, φανταστείτε ο Αστερίξ κι ο Οβελίξ στο θηλυκό τους, η μία μικροκαμωμένη (με βάψιμο βέβαια υπερπαραγωγή και μαλλί ούτε οι αδελφές Μαγγίρα στις μεγάλες δόξες τους!), η άλλη 1.85 με κάτι πλάτες ντουλάπα δίμετρη (στο φάρδος!) και μια κοιλιά που είχε καταπιεί όλο το αγριογούρουνο αμάσητο. Η Οβελίξ, που αξίζει περαιτέρω την προσοχή μας, ήταν με φόρεμα μίνι (με έκανες κομμάτια) και βλέμμα πολύ μαγκιώρικο, άλα, μόνο το κομπολόι της Χρονοπούλου της έλειπε, ίσα, κι έπινε κρασί κι έλεγε πως έχει κάψει καρδιές πολλές, όπα! Μεγάλες στιγμές με μεγάλες γνωριμίες στο high το society...



Γιόμισε τέλος πάντων η αίθουσα, πήξαμε στη γυαλάδα και το ζωντανό γουναρικό, άρχισαν οι σερβιτόροι τη δουλειά τους. Πρώτο πιάτο μια σούπα με corn flour. Μπορεί να είχε κι άλλα υλικά μα δεν τα κατάλαβα. Δεύτερο πιάτο μια κρέπα με κάτι απροσδιορίστου μέσα κι ένα κανελόνι που μάλλον άφησαν την κυρά-Κούλα τη γειτόνισσα να το προσέχει και ξεχάστηκε η κακομοίρα, έχει και αλτσχάιμερ, και το έψηνε 3 μεροκάματα μέχρι να την πάρουν είδηση και να το βγάλουν από το φούρνο. Τρίτο πιάτο μπριζόλα, πατάτες και πιλάφι, πρωτότυπο. Το ρύζι προκάτ, 5 κόκκοι, 1 αρακάς, 1 ροδέλα καρότο. Την μπριζόλα πήγα να την κόψω έπαθα τενοντίτιδα κι έχασα έναν κοπτήρα. Πατάτα δε δοκίμασα, ένιωθα να μην αντέχω άλλο ρίσκο. Χάζεψα λιγάκι τριγύρω αντί αυτού. Ξέρεις όμως, σκεφτόμουν πως μπορεί να γεννήθηκα για γουναρικό και χειραψίες με δημάρχους, αλλά τόσα χρόνια βλαχάρα πού να καταλάβει ο ουρανίσκος μου από τα φαγιά που τρώνε οι δημάρχοι; Θα το προσπαθήσω όμως και θα εξοικειωθώ η επαρχιώτισσα! Φτου μου!

Αποφάγαμε καμιά φορά, βγάλαν λόγους ο δήμαρχος, ο αντιπεριφερειάρχης, 2-3 πρόεδροι. "Κλαπ, κλαπ, κλαπ, εξαιρετικοί, μπράβο σας!", ούτε μια πρόταση δεν μπορούν να συντάξουν, μιλάνε και καταλαβαίνεις τα ορθογραφικά που κάνουν δηλαδή! Τι άλλο θα ακούσω η διδάκτορας; Είχαμε και την Οβελίξ να μας κοιτάει με "είδα κάτι μάτια με έκαναν κομμάτια" και να μας λέει πως όλοι οι άντρες είναι για πάρτη της απόψε αφού οι υπόλοιπες είμαστε καπαρωμένες. Άλα λέμε, γιατρέ πιάσε τα γαρούφαλα και μην ξεχνιέσαι!



Κι άναψε μετά μεγάλο γλέντι στην πίστα! Από όλα είχε το πρόγραμμα, και τα παραδοσιακά μας, και τα ξένα μας, και εκείνα που είναι μόνο για τα κορμιά τα φιδίσια. Η κυρία Κοκοβίκου με τα χείλη ως τα φρύδια και τα φρύδια ως το μέτωπο έκανε φούρλες τρελές, ο κύριος της κυρίας λυγούσε τη μεσούλα του, ο κύριος δήμαρχος αποχώρησε σεμνά, μα ο κύριος αντιπεριφερειάρχης ξεσάλωσε προκλητικά, ο γιατρός τραγουδούσε και το ζούσε, η Οβελίξ έπινε κι έπαιζε το μάτι της, α ρε τα gala και το high το society γλέντια που τα κάνουν!

Πήξαμε βρε παιδάκι μου στην καλή την κενωνία και το δήθεν, μπα πανάθεμά μας και το θυμήθηκα πώς το λένε ελληνικά οι μικρο-αστοί...

Monday, January 21, 2013

Το βοδάκι μμμ


Έλα παραδέξου το, είσαι κι εσύ ένας από εμάς, από αυτούς που παιδιά μετρούσαμε τους ρόμβους στο πάτωμα για να περάσει η ώρα, που μεγαλώνοντας χρησιμοποιούσαμε ραβασάκια για να μιλάμε κρυφά με τους συμμαθητές. Απλά παραδέξου το, δεν είναι ντροπή! Ως ενήλικες, επαγγελματίες, σοβαροί (κι άλλα σοβαροφανή επίθετα) έχουμε μάθει να προσποιούμαστε καλύτερα τους ακροατές (δεν μπορείς πια να ανοίγεις το στόμα ωσάν κροταλίας, ολόκληρος μαντράχαλος!), κρατάμε σημειώσεις (που συνήθως είναι τα ψώνια για το σούπερ μάρκετ), παρατηρούμε όλο ζωντάνια την αίθουσα (και μετράμε πόσοι από τους παριστάμενους έχουν βαμμένα μαλλιά), ή κοιτάμε στα μάτια τον ομιλητή μας (και στην καλύτερη περίπτωση μετράμε πόσες φορές είπε κάποια χαρακτηριστική του λέξη). Πώς να το κάνουμε; Οι ομιλίες είναι βαρετές! Συνήθως... Ειδικά άμα προέρχονται από αρχές, τουτέστιν διευθυντές, προέδρους, νομάρχες, δημάρχους,... Κατάλαβες τι εννοώ, μακριά από εμάς κι ας είναι και ρόμπες, my precious ώτα.

Είναι όμως κάποιες φορές που ανεβαίνει εκεί επάνω ο ομιλητής και σε κάνει να κρέμεσαι από τα χείλη του, σε παρασέρνει, θέλεις να τα ακούσεις όλα, να ανοίξεις τα αυτιά σου, το μυαλό σου, την καρδιά σου! Δε σε νοιάζουν πια οι ρόμβοι στο πάτωμα, μήτε το κομοδινί μαλλί του μπροστινού, τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, ή το πόσες φορές άκουσες τη λέξη 'έτσι'. Είναι φορές που ο ομιλητής είναι ρήτορας, σε παίρνει και σε πάει βρε αδελφέ!

Ήταν πρωί θυμάμαι και πήγα στην εκκλησία. Από τις σπάνιες φορές, το μολογώ. Για κοινωνικό event ήταν, τουτέστιν πένθος. Βαρύ το κλίμα, αμηχανία, θλίψη, δε θέλω να το συζητήσω αυτό. Τελείωσε η λειτουργία, δε νομίζω πως άκουσα πολλά, μέτρησα ρόμβους αρκετές φορές. Και τότε ήταν που ο ιερέας βγήκε στο βήμα. Περιμένεις να ακούσεις τα τυπικά που λέγονται σε αυτές τις περιπτώσεις, άντε και λίγα παραπάνω για να σε πιάσει η μέση σου από την ορθοστασία. Είναι η τυπική περίπτωση που λες 'ωχ' και κάνεις υπομονή ή διακριτικά υποχωρείς από την πίσω πόρτα.


Όταν όμως ο ιερέας βάζει το ένα χέρι στην τσέπη, στηρίζεται με το άλλο σε μια εικόνα αριστερά του και ξεκινάει λέγοντας "Αυτή εδώ θα είναι η μεγαλύτερη ομιλία της καριέρας μου" ενώ είναι 60 χρονών, σου τραβάει την προσοχή, πώς να το κάνουμε; Ας μείνω, σκέφτεσαι, έχει προοπτικές ο ομιλητής. Και πράγματι είχε!

Τα γραφόμενα παρακάτω είναι αποκλειστικά έμπνευση του ομιλητή, χρησιμοποιώ δικές του εκφράσεις, τα σχόλια μου τα παραθέτω σε παρένθεση.

----------
Αρχίζοντας ήλπισε να μας ευχαρίστησε η ψαλμωδία (αλλιώς τι; θα μας δώσει τα λεφτά μας πίσω;) από τους ψάλτες (τους δεξιούς, αριστερούς δεν είχε) και αν όχι απόλυτα να είμαστε επιεικείς καθώς εκεί είναι χωριό (αυτό δεν είναι δικαιολογία πάτερ και το ξέρεις!).

Μετά ευχήθηκε στους πενθούντες να ζήσουν να τον θυμούνται τον άνθρωπο (με συνοπτικές διαδικασίες αυτές οι τυπικούρες, γεια σου priest που βάση δίνεις στα σημαντικά!).

(Κι άρχισε η δική του μεγάλη στιγμή!) Με αφορμή την παραβολή με τους δέκα λεπρούς, που ο Jesus τους θεράπευσε όλους και μόνο ο ένας από αυτούς επέστρεψε για να τον ευχαριστήσει, ο ομιλητής μάς είπε πως είμαστε όλοι αμαρτωλοί (τι εννοεί, ξέρει κάτι που εγώ δεν είπα;), κι εγώ κι εσύ κι αυτός ο ίδιος (ε, όχι!), πως οι αμαρτίες όλες συγχωρούνται (open-minded ο priest!), μία μόνο έχει το ακαταλόγιστο. (Επική μουσική, λίγη χρονοκαθυστέρηση, ο ιδρώτας να ρέει από την αγωνία), αυτή η αμαρτία φίλοι μου πιστοί είναι η αχαριστία. Σου λέει αν σου δώσει ο συνάνθρωπος σου ένα κομμάτι ψωμί κι εσύ δεν του πεις ευχαριστώ είσαι κάθαρμα, το κατάλαβες; Αν ο γείτονας σε ωφελήσει κάπως κι εσύ τον κουτσομπολέψεις ο Άγιος Πέτρος σου την κλείνει την πύλη στα μούτρα. Δηλαδή ακόμα και τίποτα καλό να μην λάβεις από τον μπάρμπα-Μπρίλιο άμα πεις κάτι αρνητικό για αυτόν είσαι βρωμόψυχος και μπροστά σου θα το βρεις. Το κατάλαβες καλύτερα τώρα; Αν είσαι αχάριστος ούτε που θέλει να σε ξέρει ο priest, ο Jesus κι ο πατέρας αυτού. Μικρόψυχε, αμαρτωλέ, κάθαρμα, απολίτιστε, απόβρασμα της κενωνίας! (Και καθώς κουνάει τα χέρια του ο ομιλητής, βλέπουμε τους ιριδισμούς του ρούχου κάτω από το φως του πολυελαίου, εμείς κι αυτός ο ίδιος, φαίνεται πράγματι πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα.)

Και για να καταλάβουν και οι απλοί άνθρωποι πόσο σημαντικό είναι να μην είμαστε αχάριστοι, o priest έφερε ένα παράδειγμα από το ζωικό το βασίλειο. Το ξέρουμε όλοι πως εμείς οι άνθρωποι θεωρούμαστε ανώτεροι από τα ζα, έτσι δεν είναι; (Αυστηρό βλέμμα και εναέρια κίνηση του χεριού.) Ας το σκεφτούμε λίγο, ακόμα και τα ζα εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους, ας πράξουμε ανάλογα λοιπόν. Το νου σας ρεμάλια! Έχεις κοτερά, μια γελάδα, ένα γαϊδούρι, ας του συγχωρεθεί η έκφραση, ένα βόιδι βρε αδελφέ, κι όταν το ταΐσεις ή το χαϊδέψεις αυτό ευχαριστημένο σε κοιτάει (κατάματα ή με συστολή;) και σου λέει μμμμ (η κοτούλα κο, το πουλάκι τσίου, κ.ο.κ.) από ευγνωμοσύνη, ο άνθρωπος δεν είναι άξιος να πει μια καλή κουβέντα δηλαδής; Φτου σας γαϊδούρια, συγχωρέστε του την έκφραση, καθάρματα, αμαρτωλοί! Φτάνει, πολλά είπε, τώρα όλοι για καφέ και κονιάκ. Μην αργείτε τέκνα, έχει να πάει και σε μια κοπή πίτας στο καπάκι.
----------

Δεν ξέρω τι άτομο είναι αυτός ο priest, αλλά αποδείχθηκε θαυμάσιος ομιλητής. Οι πενθούντες έσκασαν στα γέλια, το κοινό ζωήρεψε, και οι γιαγιάδες αναφώνησαν "Καλά τα είπες παππούλη". "Είχα μεγάλα κέφια τέκνα μου!". Θα ήταν ως φαίνεται λόγω του event...

Friday, January 18, 2013

Καλύτερα να μασάς, αλλιώς πάρε έναν Γκαρνταρομπέρ!


Φίλοι αγαπημένοι που έχουμε να δούμε κάμποσο καιρό μας φωνάζουν σπίτι τους. Με αφορμή τις γιορτές, με αφορμή το χαλαρό πρόγραμμα και μια επικείμενη καινούρια δουλειά. Όχι για κάτι επίσημο, κάτι χαλαρό και παρεΐστικο, τουτέστιν προοπτική για μια εξαιρετική βραδιά! Η ιδέα είναι πως ο καθένας μας θα πάει από κάτι (που τρώγεται ή πίνεται) κι η παρέα θα στηθεί γύρω από ένα με ζεστασιά στρωμένο τραπέζι.

Φτάνουμε με τον καλό μου ολίγον βόρεια στην Αττική, από χωριό είμαστε, καλά δεν τα ξέρουμε τα μέρη. Κρατάμε ένα μουσακά για ορεκτικό (!), κάτι ακόμα για γλυκό, και χτυπάμε το κουδούνι. Ευχές, αγκαλιές, τζάκι αναμμένο, τραπέζι στρωμένο, οι κατσαρόλες να βράζουν, οι μυρωδιές να έχουν ευχάριστα γεμίσει τον χώρο. Λίγο κρασί στο ποτήρι, ιστορίες από τα παλιά που σπουδάζαμε μαζί κι άλλα πιο πρόσφατα νέα...

"Ποιους άλλους περιμένουμε;"
"Κάποιους φίλους του οικοδεσπότη, παλιοί συμμαθητές με τις κοπέλες τους..."
"Καλώς να έρθουν όποιοι κι αν είναι!"

Χτυπάει το κουδούνι ξανά και ξανά, νέοι χαμογελαστοί και καινούριες μυρωδιές καταφθάνουν. Συστάσεις. Μάλιστα... Είμαστε τέσσερις της θετικής (και ακαδημαϊκής) και όλοι οι υπόλοιποι από αλλού, επαγγελματικούς χώρους που δεν είμαι σίγουρη αν θαυμάζω ή αν απλά δεν πολύ-καταλαβαίνω: διακοσμητής εσωτερικού χώρου, ψυχολόγος, μετεωρολόγος, φιλόσοφος,... Δεν βάζω ταμπέλες στους ανθρώπους, είμαι ανοιχτή στο να με εκπλήξουν ευχάριστα. Άλλωστε όταν μαζευόμαστε οι του συναφιού πολλές φορές καταλήγουμε να συζητάμε για τη δουλειά. Βαρετό...

Γνωριζόμαστε, κάνουμε κουβέντα γύρω από το τζάκι, δυο κοπέλες στην άκρη μιλάνε μεταξύ τους για ένα πολυπόθητο ζευγάρι γόβες που επιτέλους βρέθηκε. Απλώνουμε τις πιατέλες, γεμίζουμε τα ποτήρια με κρασί, η παρέα μεταφέρεται στο τραπέζι. Λέμε για τις γιορτές που μόλις πέρασαν, πίνουμε στην υγεία της οικοδέσποινας που μόλις βρήκε δουλειά (σε δύσκολους καιρούς ομολογουμένως), μιλάμε για ταξίδια παλιά κι άλλα που θέλουμε να πάμε...

Δυο από τα ζευγάρια ετοιμάζουν γάμο. Η κουβέντα έρχεται σε αυτούς. Το ένα ζευγάρι παντρεύεται το καλοκαίρι και κανονίζει το ταξίδι που θέλουν να πάνε. "Στη Νέα Υόρκη και κάπου αλλού κοντά", μας λέει ο γαμπρός. "Κοντά στην Αθήνα;", ρωτάω εγώ. "Καμιά Σαντορίνη, μιας και θα είναι καλοκαίρι", μου απαντάει ο γαμπρός. Η μπουκιά κάθεται στο λαιμό της νύφης, γουρλώνει τα μάτια, τη χτυπάμε στην πλάτη, της δίνουμε νερό. Μα τι κοντέψαμε να πάθουμε! Από τη μια στιγμή στην άλλη δηλαδή! Με μάτια που σχεδόν κλαίνε από τον παρολίγον πνιγμό, "Κάπου αλλού κοντά στην Νέα Υόρκη", μου λέει με αυστηρή φωνή. Τόσο που αν την είχα δασκάλα θα πήγαινα αμέσως στη μαμά μου τρέχοντας! "Βρε αγάπη μου, κοντά εδώ δεν είχαμε πει;" "Κοντά στη Νέα Υόρκη είχαμε πει, θα πάμε στη Χαβάη μετά!" "Μα εγώ νόμισα θα θέλαμε να πάμε κάπου να ξεκουραστούμε..." Μόνο να τον κοιτάξει χρειάστηκε.

Επιστρέφουμε στο φαγητό μας, κάπως πιο αμίλητοι, "ωραίο καιρό μας έκανε στις γιορτές", κτλ. Το κρασί βοηθάει να επιστρέψουμε στην αφέλειά μας. Το άλλο ζευγάρι παντρεύεται τον Μάρτη κι ακόμα δεν έχει κάνει προετοιμασίες. Μόνο το πολυπόθητο ζευγάρι γόβες που επιτέλους βρήκε η νύφη είναι δεδομένο. "Μα δε χρειάζεται να κλείσετε κάποιο χώρο για το τραπέζι;", ρωτάω εγώ. Γιατί δε μασάω δε μπορώ να καταλάβω! "Μπα θα το κάνουμε στο σπίτι της θείας μου της Ζωζούς", μου λέει ο γαμβρός. "Α, θα έχετε λίγο κόσμο", σκέφτομαι φωναχτά. "Σχετικά ναι, 250 άτομα", μου απαντάνε. "Σε χωριό είναι το σπίτι;" "Όχι, στο Παλαιό Ψυχικό." Μα τώρα φταίω εγώ; Να πεις να είναι καλοκαίρι, να είσαι σε χωριό, να το κάνεις στην αυλή, να βάλεις και 5-6 σούβλες, να έρθουν και τα όργανα να γίνει ο χαμός ο ίδιος! Αλλά Μάρτη μήνα σε σπίτι στην Αθήνα; Είμαι κι από χωριό και δεν τα ξέρω αυτά τα πρωτευουσιάνικα... "Πόσο μεγάλο είναι το σπίτι που θα βολέψει τόσους νομάτους, αν επιτρέπεται;" "Είναι ευρύχωρο, 270 τετραγωνικά, θα ρίξουμε κι έναν τοίχο που από καιρό το θέλαμε." Τώρα ήταν η σειρά μου να μου κάτσει η μπουκιά, δεν ήθελα να δώσω στόχο, ξεροκατάπια και ζούληξα τα μάτια μου στη θέση τους. Καλύτερα να μασάω!

Έχει εντωμεταξύ ανοίξει ζωηρή συζήτηση στο τραπέζι σχετικά... Θα ρίξουνε έναν τοίχο να ενώσουν δυο από τα σαλόνια του σπιτιού, το σπίτι έχει τέσσερις τουαλέτες και κήπο που θα χρησιμοποιηθεί για πάρκινγκ των καλεσμένων. Θα χρειαστούν ένα άτομο για να κρατάει καθαρά τα μπάνια, ακόμα έναν για να βοηθάει με το παρκάρισμα. Μα το θέμα που συζητήθηκε εκτεταμένα ήταν το ζήτημα των πανωφοριών. Μάρτης μήνας θα είναι, οι καλεσμένοι θα φοράνε παλτά, γούνες, αλεπούδες. Πού θα τα ακουμπήσουν, οέο; Ταιριάζει να πετάξεις την βιζόν πάνω σε μια καρέκλα; Κι από πάνω να ακουμπήσει ο καθένας τις βρωμοχερούκλες του (με το διαμάντι); Να κάνει έτσι δηλαδή να χύσει τίποτα το παιδί από το κέτερινγκ να γίνει εκεί μέσα του ξεμαλλιάσματος; Εμ, δεν ταιριάζει! Ή μήπως ταιριάζει να βάλεις ντιβανομπάουλο στην είσοδο να ακουμπάνε εκεί όλα τα πανωφόρια; Μα τώρα σκέψου τη βιζόν πλακωμένη από άλλα 100 παλτά! Να καθίσει το πέλος της, να σου έρχεται εγκεφαλικό κατευθείαν και να μην μπορούν να σε επαναφέρουν αέρηδες από τρεις τσάντες Louis Vuitton!

Πάει και τέρμα το πιο συνετό να κάνει κανείς σε αυτήν την περίπτωση είναι να αγοράσει σύστημα κρεμάσματος πανωφοριών, συρόμενες κρεμάστρες ντε! Θα κρεμάει ο καθένας το πανωφόρι του, κύριος αυτός, τέντα η βιζόν. Μα όμως τώρα αναλογίσου, 250 πανωφόρια κρεμασμένα, η ώρα 2 τη νύχτα και πάει η γιαγιά η ετών ογδοήντα να πάρει τη βιζόν. Όχι κάντο εικόνα! Και μετά ο νεαρός που έχει κατεβάσει ένα ποτάμι χοχτέιλ να ψάχνει το μπεζ του Burberry ανάμεσα σε άλλα 60 μπεζ Burberry. Είναι ποτέ δυνατόν; Άρα χρειάζονται κι αριθμοί, ένας στην κρεμάστρα κι ένας στο τσεπάκι του καλεσμένου. Μα όπως και να το δεις είναι ταλαιπωρία να ψάχνει ο καλεσμένος (που θα έχει πιει, κουραστεί, που τέλος πάντων σε γκαλά πήγε όχι να σκάψει!) να συνταιριάξει τους αριθμούς. Πού καταλήγουμε άρα; Πως ένα παιδί να κάνει τον γκαρνταρομπέρ είναι το πλέον απαραίτητο σταφ σε αυτόν το γάμο. Σχεδόν το ίδιο απαραίτητο με τις πολυπόθητες γόβες! Απλά τα πράγματα μανδάμ...

Μωρέ να στείλω τον καλό μου να κάνει τον γκαρνταρομπέρ; Ένα μεροκάματο δεν έβλαψε κανένα...
Πιστεύω πάντως πως εγώ τα έφαγα τρία κομμάτια μουσακά... Με τις υγείες μου!