Monday, January 21, 2013

Το βοδάκι μμμ


Έλα παραδέξου το, είσαι κι εσύ ένας από εμάς, από αυτούς που παιδιά μετρούσαμε τους ρόμβους στο πάτωμα για να περάσει η ώρα, που μεγαλώνοντας χρησιμοποιούσαμε ραβασάκια για να μιλάμε κρυφά με τους συμμαθητές. Απλά παραδέξου το, δεν είναι ντροπή! Ως ενήλικες, επαγγελματίες, σοβαροί (κι άλλα σοβαροφανή επίθετα) έχουμε μάθει να προσποιούμαστε καλύτερα τους ακροατές (δεν μπορείς πια να ανοίγεις το στόμα ωσάν κροταλίας, ολόκληρος μαντράχαλος!), κρατάμε σημειώσεις (που συνήθως είναι τα ψώνια για το σούπερ μάρκετ), παρατηρούμε όλο ζωντάνια την αίθουσα (και μετράμε πόσοι από τους παριστάμενους έχουν βαμμένα μαλλιά), ή κοιτάμε στα μάτια τον ομιλητή μας (και στην καλύτερη περίπτωση μετράμε πόσες φορές είπε κάποια χαρακτηριστική του λέξη). Πώς να το κάνουμε; Οι ομιλίες είναι βαρετές! Συνήθως... Ειδικά άμα προέρχονται από αρχές, τουτέστιν διευθυντές, προέδρους, νομάρχες, δημάρχους,... Κατάλαβες τι εννοώ, μακριά από εμάς κι ας είναι και ρόμπες, my precious ώτα.

Είναι όμως κάποιες φορές που ανεβαίνει εκεί επάνω ο ομιλητής και σε κάνει να κρέμεσαι από τα χείλη του, σε παρασέρνει, θέλεις να τα ακούσεις όλα, να ανοίξεις τα αυτιά σου, το μυαλό σου, την καρδιά σου! Δε σε νοιάζουν πια οι ρόμβοι στο πάτωμα, μήτε το κομοδινί μαλλί του μπροστινού, τα ψώνια στο σούπερ μάρκετ, ή το πόσες φορές άκουσες τη λέξη 'έτσι'. Είναι φορές που ο ομιλητής είναι ρήτορας, σε παίρνει και σε πάει βρε αδελφέ!

Ήταν πρωί θυμάμαι και πήγα στην εκκλησία. Από τις σπάνιες φορές, το μολογώ. Για κοινωνικό event ήταν, τουτέστιν πένθος. Βαρύ το κλίμα, αμηχανία, θλίψη, δε θέλω να το συζητήσω αυτό. Τελείωσε η λειτουργία, δε νομίζω πως άκουσα πολλά, μέτρησα ρόμβους αρκετές φορές. Και τότε ήταν που ο ιερέας βγήκε στο βήμα. Περιμένεις να ακούσεις τα τυπικά που λέγονται σε αυτές τις περιπτώσεις, άντε και λίγα παραπάνω για να σε πιάσει η μέση σου από την ορθοστασία. Είναι η τυπική περίπτωση που λες 'ωχ' και κάνεις υπομονή ή διακριτικά υποχωρείς από την πίσω πόρτα.


Όταν όμως ο ιερέας βάζει το ένα χέρι στην τσέπη, στηρίζεται με το άλλο σε μια εικόνα αριστερά του και ξεκινάει λέγοντας "Αυτή εδώ θα είναι η μεγαλύτερη ομιλία της καριέρας μου" ενώ είναι 60 χρονών, σου τραβάει την προσοχή, πώς να το κάνουμε; Ας μείνω, σκέφτεσαι, έχει προοπτικές ο ομιλητής. Και πράγματι είχε!

Τα γραφόμενα παρακάτω είναι αποκλειστικά έμπνευση του ομιλητή, χρησιμοποιώ δικές του εκφράσεις, τα σχόλια μου τα παραθέτω σε παρένθεση.

----------
Αρχίζοντας ήλπισε να μας ευχαρίστησε η ψαλμωδία (αλλιώς τι; θα μας δώσει τα λεφτά μας πίσω;) από τους ψάλτες (τους δεξιούς, αριστερούς δεν είχε) και αν όχι απόλυτα να είμαστε επιεικείς καθώς εκεί είναι χωριό (αυτό δεν είναι δικαιολογία πάτερ και το ξέρεις!).

Μετά ευχήθηκε στους πενθούντες να ζήσουν να τον θυμούνται τον άνθρωπο (με συνοπτικές διαδικασίες αυτές οι τυπικούρες, γεια σου priest που βάση δίνεις στα σημαντικά!).

(Κι άρχισε η δική του μεγάλη στιγμή!) Με αφορμή την παραβολή με τους δέκα λεπρούς, που ο Jesus τους θεράπευσε όλους και μόνο ο ένας από αυτούς επέστρεψε για να τον ευχαριστήσει, ο ομιλητής μάς είπε πως είμαστε όλοι αμαρτωλοί (τι εννοεί, ξέρει κάτι που εγώ δεν είπα;), κι εγώ κι εσύ κι αυτός ο ίδιος (ε, όχι!), πως οι αμαρτίες όλες συγχωρούνται (open-minded ο priest!), μία μόνο έχει το ακαταλόγιστο. (Επική μουσική, λίγη χρονοκαθυστέρηση, ο ιδρώτας να ρέει από την αγωνία), αυτή η αμαρτία φίλοι μου πιστοί είναι η αχαριστία. Σου λέει αν σου δώσει ο συνάνθρωπος σου ένα κομμάτι ψωμί κι εσύ δεν του πεις ευχαριστώ είσαι κάθαρμα, το κατάλαβες; Αν ο γείτονας σε ωφελήσει κάπως κι εσύ τον κουτσομπολέψεις ο Άγιος Πέτρος σου την κλείνει την πύλη στα μούτρα. Δηλαδή ακόμα και τίποτα καλό να μην λάβεις από τον μπάρμπα-Μπρίλιο άμα πεις κάτι αρνητικό για αυτόν είσαι βρωμόψυχος και μπροστά σου θα το βρεις. Το κατάλαβες καλύτερα τώρα; Αν είσαι αχάριστος ούτε που θέλει να σε ξέρει ο priest, ο Jesus κι ο πατέρας αυτού. Μικρόψυχε, αμαρτωλέ, κάθαρμα, απολίτιστε, απόβρασμα της κενωνίας! (Και καθώς κουνάει τα χέρια του ο ομιλητής, βλέπουμε τους ιριδισμούς του ρούχου κάτω από το φως του πολυελαίου, εμείς κι αυτός ο ίδιος, φαίνεται πράγματι πολύ ευχαριστημένος με το αποτέλεσμα.)

Και για να καταλάβουν και οι απλοί άνθρωποι πόσο σημαντικό είναι να μην είμαστε αχάριστοι, o priest έφερε ένα παράδειγμα από το ζωικό το βασίλειο. Το ξέρουμε όλοι πως εμείς οι άνθρωποι θεωρούμαστε ανώτεροι από τα ζα, έτσι δεν είναι; (Αυστηρό βλέμμα και εναέρια κίνηση του χεριού.) Ας το σκεφτούμε λίγο, ακόμα και τα ζα εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους, ας πράξουμε ανάλογα λοιπόν. Το νου σας ρεμάλια! Έχεις κοτερά, μια γελάδα, ένα γαϊδούρι, ας του συγχωρεθεί η έκφραση, ένα βόιδι βρε αδελφέ, κι όταν το ταΐσεις ή το χαϊδέψεις αυτό ευχαριστημένο σε κοιτάει (κατάματα ή με συστολή;) και σου λέει μμμμ (η κοτούλα κο, το πουλάκι τσίου, κ.ο.κ.) από ευγνωμοσύνη, ο άνθρωπος δεν είναι άξιος να πει μια καλή κουβέντα δηλαδής; Φτου σας γαϊδούρια, συγχωρέστε του την έκφραση, καθάρματα, αμαρτωλοί! Φτάνει, πολλά είπε, τώρα όλοι για καφέ και κονιάκ. Μην αργείτε τέκνα, έχει να πάει και σε μια κοπή πίτας στο καπάκι.
----------

Δεν ξέρω τι άτομο είναι αυτός ο priest, αλλά αποδείχθηκε θαυμάσιος ομιλητής. Οι πενθούντες έσκασαν στα γέλια, το κοινό ζωήρεψε, και οι γιαγιάδες αναφώνησαν "Καλά τα είπες παππούλη". "Είχα μεγάλα κέφια τέκνα μου!". Θα ήταν ως φαίνεται λόγω του event...

Friday, January 18, 2013

Καλύτερα να μασάς, αλλιώς πάρε έναν Γκαρνταρομπέρ!


Φίλοι αγαπημένοι που έχουμε να δούμε κάμποσο καιρό μας φωνάζουν σπίτι τους. Με αφορμή τις γιορτές, με αφορμή το χαλαρό πρόγραμμα και μια επικείμενη καινούρια δουλειά. Όχι για κάτι επίσημο, κάτι χαλαρό και παρεΐστικο, τουτέστιν προοπτική για μια εξαιρετική βραδιά! Η ιδέα είναι πως ο καθένας μας θα πάει από κάτι (που τρώγεται ή πίνεται) κι η παρέα θα στηθεί γύρω από ένα με ζεστασιά στρωμένο τραπέζι.

Φτάνουμε με τον καλό μου ολίγον βόρεια στην Αττική, από χωριό είμαστε, καλά δεν τα ξέρουμε τα μέρη. Κρατάμε ένα μουσακά για ορεκτικό (!), κάτι ακόμα για γλυκό, και χτυπάμε το κουδούνι. Ευχές, αγκαλιές, τζάκι αναμμένο, τραπέζι στρωμένο, οι κατσαρόλες να βράζουν, οι μυρωδιές να έχουν ευχάριστα γεμίσει τον χώρο. Λίγο κρασί στο ποτήρι, ιστορίες από τα παλιά που σπουδάζαμε μαζί κι άλλα πιο πρόσφατα νέα...

"Ποιους άλλους περιμένουμε;"
"Κάποιους φίλους του οικοδεσπότη, παλιοί συμμαθητές με τις κοπέλες τους..."
"Καλώς να έρθουν όποιοι κι αν είναι!"

Χτυπάει το κουδούνι ξανά και ξανά, νέοι χαμογελαστοί και καινούριες μυρωδιές καταφθάνουν. Συστάσεις. Μάλιστα... Είμαστε τέσσερις της θετικής (και ακαδημαϊκής) και όλοι οι υπόλοιποι από αλλού, επαγγελματικούς χώρους που δεν είμαι σίγουρη αν θαυμάζω ή αν απλά δεν πολύ-καταλαβαίνω: διακοσμητής εσωτερικού χώρου, ψυχολόγος, μετεωρολόγος, φιλόσοφος,... Δεν βάζω ταμπέλες στους ανθρώπους, είμαι ανοιχτή στο να με εκπλήξουν ευχάριστα. Άλλωστε όταν μαζευόμαστε οι του συναφιού πολλές φορές καταλήγουμε να συζητάμε για τη δουλειά. Βαρετό...

Γνωριζόμαστε, κάνουμε κουβέντα γύρω από το τζάκι, δυο κοπέλες στην άκρη μιλάνε μεταξύ τους για ένα πολυπόθητο ζευγάρι γόβες που επιτέλους βρέθηκε. Απλώνουμε τις πιατέλες, γεμίζουμε τα ποτήρια με κρασί, η παρέα μεταφέρεται στο τραπέζι. Λέμε για τις γιορτές που μόλις πέρασαν, πίνουμε στην υγεία της οικοδέσποινας που μόλις βρήκε δουλειά (σε δύσκολους καιρούς ομολογουμένως), μιλάμε για ταξίδια παλιά κι άλλα που θέλουμε να πάμε...

Δυο από τα ζευγάρια ετοιμάζουν γάμο. Η κουβέντα έρχεται σε αυτούς. Το ένα ζευγάρι παντρεύεται το καλοκαίρι και κανονίζει το ταξίδι που θέλουν να πάνε. "Στη Νέα Υόρκη και κάπου αλλού κοντά", μας λέει ο γαμπρός. "Κοντά στην Αθήνα;", ρωτάω εγώ. "Καμιά Σαντορίνη, μιας και θα είναι καλοκαίρι", μου απαντάει ο γαμπρός. Η μπουκιά κάθεται στο λαιμό της νύφης, γουρλώνει τα μάτια, τη χτυπάμε στην πλάτη, της δίνουμε νερό. Μα τι κοντέψαμε να πάθουμε! Από τη μια στιγμή στην άλλη δηλαδή! Με μάτια που σχεδόν κλαίνε από τον παρολίγον πνιγμό, "Κάπου αλλού κοντά στην Νέα Υόρκη", μου λέει με αυστηρή φωνή. Τόσο που αν την είχα δασκάλα θα πήγαινα αμέσως στη μαμά μου τρέχοντας! "Βρε αγάπη μου, κοντά εδώ δεν είχαμε πει;" "Κοντά στη Νέα Υόρκη είχαμε πει, θα πάμε στη Χαβάη μετά!" "Μα εγώ νόμισα θα θέλαμε να πάμε κάπου να ξεκουραστούμε..." Μόνο να τον κοιτάξει χρειάστηκε.

Επιστρέφουμε στο φαγητό μας, κάπως πιο αμίλητοι, "ωραίο καιρό μας έκανε στις γιορτές", κτλ. Το κρασί βοηθάει να επιστρέψουμε στην αφέλειά μας. Το άλλο ζευγάρι παντρεύεται τον Μάρτη κι ακόμα δεν έχει κάνει προετοιμασίες. Μόνο το πολυπόθητο ζευγάρι γόβες που επιτέλους βρήκε η νύφη είναι δεδομένο. "Μα δε χρειάζεται να κλείσετε κάποιο χώρο για το τραπέζι;", ρωτάω εγώ. Γιατί δε μασάω δε μπορώ να καταλάβω! "Μπα θα το κάνουμε στο σπίτι της θείας μου της Ζωζούς", μου λέει ο γαμβρός. "Α, θα έχετε λίγο κόσμο", σκέφτομαι φωναχτά. "Σχετικά ναι, 250 άτομα", μου απαντάνε. "Σε χωριό είναι το σπίτι;" "Όχι, στο Παλαιό Ψυχικό." Μα τώρα φταίω εγώ; Να πεις να είναι καλοκαίρι, να είσαι σε χωριό, να το κάνεις στην αυλή, να βάλεις και 5-6 σούβλες, να έρθουν και τα όργανα να γίνει ο χαμός ο ίδιος! Αλλά Μάρτη μήνα σε σπίτι στην Αθήνα; Είμαι κι από χωριό και δεν τα ξέρω αυτά τα πρωτευουσιάνικα... "Πόσο μεγάλο είναι το σπίτι που θα βολέψει τόσους νομάτους, αν επιτρέπεται;" "Είναι ευρύχωρο, 270 τετραγωνικά, θα ρίξουμε κι έναν τοίχο που από καιρό το θέλαμε." Τώρα ήταν η σειρά μου να μου κάτσει η μπουκιά, δεν ήθελα να δώσω στόχο, ξεροκατάπια και ζούληξα τα μάτια μου στη θέση τους. Καλύτερα να μασάω!

Έχει εντωμεταξύ ανοίξει ζωηρή συζήτηση στο τραπέζι σχετικά... Θα ρίξουνε έναν τοίχο να ενώσουν δυο από τα σαλόνια του σπιτιού, το σπίτι έχει τέσσερις τουαλέτες και κήπο που θα χρησιμοποιηθεί για πάρκινγκ των καλεσμένων. Θα χρειαστούν ένα άτομο για να κρατάει καθαρά τα μπάνια, ακόμα έναν για να βοηθάει με το παρκάρισμα. Μα το θέμα που συζητήθηκε εκτεταμένα ήταν το ζήτημα των πανωφοριών. Μάρτης μήνας θα είναι, οι καλεσμένοι θα φοράνε παλτά, γούνες, αλεπούδες. Πού θα τα ακουμπήσουν, οέο; Ταιριάζει να πετάξεις την βιζόν πάνω σε μια καρέκλα; Κι από πάνω να ακουμπήσει ο καθένας τις βρωμοχερούκλες του (με το διαμάντι); Να κάνει έτσι δηλαδή να χύσει τίποτα το παιδί από το κέτερινγκ να γίνει εκεί μέσα του ξεμαλλιάσματος; Εμ, δεν ταιριάζει! Ή μήπως ταιριάζει να βάλεις ντιβανομπάουλο στην είσοδο να ακουμπάνε εκεί όλα τα πανωφόρια; Μα τώρα σκέψου τη βιζόν πλακωμένη από άλλα 100 παλτά! Να καθίσει το πέλος της, να σου έρχεται εγκεφαλικό κατευθείαν και να μην μπορούν να σε επαναφέρουν αέρηδες από τρεις τσάντες Louis Vuitton!

Πάει και τέρμα το πιο συνετό να κάνει κανείς σε αυτήν την περίπτωση είναι να αγοράσει σύστημα κρεμάσματος πανωφοριών, συρόμενες κρεμάστρες ντε! Θα κρεμάει ο καθένας το πανωφόρι του, κύριος αυτός, τέντα η βιζόν. Μα όμως τώρα αναλογίσου, 250 πανωφόρια κρεμασμένα, η ώρα 2 τη νύχτα και πάει η γιαγιά η ετών ογδοήντα να πάρει τη βιζόν. Όχι κάντο εικόνα! Και μετά ο νεαρός που έχει κατεβάσει ένα ποτάμι χοχτέιλ να ψάχνει το μπεζ του Burberry ανάμεσα σε άλλα 60 μπεζ Burberry. Είναι ποτέ δυνατόν; Άρα χρειάζονται κι αριθμοί, ένας στην κρεμάστρα κι ένας στο τσεπάκι του καλεσμένου. Μα όπως και να το δεις είναι ταλαιπωρία να ψάχνει ο καλεσμένος (που θα έχει πιει, κουραστεί, που τέλος πάντων σε γκαλά πήγε όχι να σκάψει!) να συνταιριάξει τους αριθμούς. Πού καταλήγουμε άρα; Πως ένα παιδί να κάνει τον γκαρνταρομπέρ είναι το πλέον απαραίτητο σταφ σε αυτόν το γάμο. Σχεδόν το ίδιο απαραίτητο με τις πολυπόθητες γόβες! Απλά τα πράγματα μανδάμ...

Μωρέ να στείλω τον καλό μου να κάνει τον γκαρνταρομπέρ; Ένα μεροκάματο δεν έβλαψε κανένα...
Πιστεύω πάντως πως εγώ τα έφαγα τρία κομμάτια μουσακά... Με τις υγείες μου!

Friday, January 11, 2013

"Albatross!! Albatross!! Albatross!!" "What flavour is it?"


Καλέ ήρθε ο νέος έτος, τα μάθατε; Και πού είμαι εγώ τόσο καιρό; Κόντεψα να χάσω τις εξελίξεις! Αλλά ζούσα κοσμοϊστορικά γεγονότα, δεν προλάβαινα να ασχοληθώ με αυτά τα απλά συνηθισμένα. Κατ' αρχήν ήρθαν και μου σκάσανε όλες οι προθεσμίες μέσα στο μήνα Δεκέμβριο. "Βρε παιδιά, τώρα που όλοι στολίζουνε κι αγαπιούνται;" "Τώρα", σου λέει, "τρέχα να προλάβεις κι άσε τις δικαιολογίες!" Και ξεκίνησα να προλάβω κάτι αξιολογήσεις και κάτι δημοσιεύσεις, κι ήρθαν και σκάσανε μετά οι προθεσμίες για να φάω μια πιατέλα κουραμπιέδες ως το τέλος του έτους. Χωμένη στη ζάχαρη άχνη ως τα μπούνια, έσβηνε και κένταγε η κόρη το μαντήλι, ντήλι, ντήλι, ντήλι, ένα πράγμα. Ενδιάμεσα, και λίγες ώρες πριν να γεννηθεί (για πολλοστή φορά) ο τέτοιες μέρες τιμώμενος, φώναξα και μια αρμαθιά φίλους στο σπίτι και μου στόλισαν το δέντρο. Δηλαδή λίγο αποκριάτικο τους βγήκε, αλλά παράπονο δεν έχω ήταν πολύ πρόθυμα τα παιδιά! Κάπως έτσι με βρήκε το τέλος του δώδεκα...

Για την αλλαγή του χρόνου είπαμε να χαλαρώσω λιγάκι και πήγα μετά της συνοδείας του αγαπημένου μου αντρούς σε ένα φιλικό σπίτι. Από την υπερβολική χαλάρωση (ή μήπως να ήταν από το υπερβολικό μασαμπούκωμα;) κοντέψαμε να χάσουμε την αλλαγή του χρόνου! Ήταν κι αυτός ο Καμίνης με τους λόγους του και μας παρέσυρε... Τέλος πάντων, η αρχή του δεκατρία (λίγα λεπτά πριν λίγα μετά, μικρή σημασία έχει) ήταν πολύ ευχάριστη. Με φίλους είμαστε, γέλια και χαρές κάναμε, καλό φαγητό είχαμε, μπόλικο κρασί πίναμε, τι άλλο να ζητήσει κανείς; Εντάξει το φλουρί θα ήταν μια καλή προσθήκη, βρέθηκε τελικά από τον αδελφό του οικοδεσπότη, στημένο ήτανε, αλλά από δικηγόρους πόσα περισσότερα να περιμένεις; Παίξαμε και χαρτιά μετά για το καλό του έτους και μας βρήκε το πρωί. Φύγαμε από εκεί τελικά με ένα σακούλι γίγαντες...

Εντωμεταξύ είχε έρθει η πολυαγαπημένη μου αδελφή από τα εξωτερικά. Με άλλον αέρα οφείλω να ομολογήσω. Για να καταλάβετε, όταν έτρεχε η μύτη της με τσεκ τηνε σκούπιζε! Είναι το ελβετικό φράγκο που τον σηκώνει τέτοιον αέρα... Μας έφερε δώρα κι αγκαλιές, μας είπε τα νέα της από τα ταξίδια, τα νέα της από τη δουλειά, και ότι ο δικός της τής χάρισε ένα αυτοκίνητο για το καλό του χρόνου! What are you talking about? Τον βρήκες τυχαία τον δικό σου ή υπάρχει κατάστημα και με άλλους τέτοιους; Να κάνω μια επένδυση να αγοράσω έναν! Α, για τον αγαπημένο μου σύζυγο μην έχετε ανησυχία, τον αγαπάω τον εκτιμάω, αλλά θα καταλάβει. Αν μάλλιστα του υποδείξω και το αντίστοιχο κατάστημα θα συνεννοηθούμε ακόμα πιο εύκολα...

Μετά πήγα για λίγο στας Αθήνας. Μην σκεφτείτε κάτι ιδιαίτερο, λίγο να δω φίλους, μα επίσης για να δω έναν γιατρό. Όχι, όχι, μην μπαίνετε σε διαδικασία να φανταστείτε κάτι τραγικό, ένα θέμα που υπάρχει εδώ και δυο δεκαετίες (και δεν εννοώ την ανεπάρκεια ωριμότητας!) και για κάποιο λόγο τώρα με έπεισαν να πάρω γνώμη καθηγητή (θεωρητικού δηλαδή, λες και δεν ξέρω, λες και δεν κάνω κι εγώ την ίδια δουλειά!). Με εξέτασε τηλεσκοπικά ο κύριος καθηγητής, με το ένα μάτι για ακρίβεια, το άλλο (όπως και τα χέρια του) τα είχε στο laptop, και έδωσα 100 ευρώ για 5' από το χρόνο του και για γνώσεις που βρίσκει κι η θεια μου η Μαριγώ στο ιντερνέτ. Αυτά παθαίνω άμα αφήνω άλλους να με πείθουν για θέματα που δεν είναι ειδικοί...

Μετά ήμουνα καλεσμένη σε έναν γάμο. Αααα, όλα κι όλα, έβαλα το τακούνι μου και μάσκαρα για να ταιριάζω στην περίσταση. Κάγκελο σου λέει η βλεφαρίδα! Κι η τρίχα δηλαδή γιατί πόσο κρύο να κρατήσει το κοντομάνικο φορεματάκι. Ο γάμος κέφι είχε και χαρά είχε και το ζευγάρι ήταν τρισευτυχισμένο! Πολύ γελάσαμε, πολύ ήπιαμε, πολύ χορέψαμε, ένα κάταγμα στο πόδι έπαθε κάπου ενδιάμεσα η νύφη. Δεν είναι δηλαδή κάτι που να της χαλάει την ευτυχία, μόνο που χρειάστηκε να αναβάλουν το ταξίδι του μέλιτος και μια μικρή ανησυχία υπάρχει μήπως και δεν προλάβουν τις εκπτώσεις στο New York! Μωρέ δε βαριέσαι, χαρά να υπάρχει...

Ύστερα πήραμε αερόπλανο και πήγαμε στο νησί. Η μάσκαρα ακόμα κάγκελο και τα πόδια πρησμένα. Μα τι να γίνει; Στις 3 ξετελέψαμε από τον χορό (κι έλιωσα την πίστα για να λέμε την αλήθεια!) και στις 6 είμαστε αεροδρόμιο. Μα δε μας πτοεί τίποτις εμάς. Κάναμε έναν 3/ωρο ύπνο και ένα 2/ωρο μποτέ και να σου έτοιμοι οι δικοί σου για αρραβωνιάσματα. Όχι δικά μας καλέ, αλλωνόνανε. Μα όπου γάμος και χαρά οι δικοί σου πρώτοι, τώρα θα μας μάθεις; Και να τα φορέματα και τα μακιγιάζ, να οι τούρτες και οι σαμπάνιες, και να τα χρυσαφικά να κρέμονται, δυο ρολόγια ο γαμπρός, σετ η νύφη, σταυροί, σκουλαρίκια, όλα κπομπιλέ, και να τα όργανα να βαράνε και να τα τακουνάκια να χορεύουμε, πρώτος χορός, δεύτερος χορός, οικογενειακές φωτογραφίες. Από όλα είχε το σκηνικό, παράπονο δεν έχω! "Albatross!! Albatross!! Άντε και στο γάμο με χαρά πολύ!

Καλή μας χρονιά το λοιπόν, να έχουμε υγεία, να έχουμε αγάπη, να έχουμε χαρά.
Κι όπως κι αν το δεις κάπου πάντα υπάρχει ένας τουλάχιστον λόγος για αληθινά πλατιά χαμόγελα!