Wednesday, February 20, 2013

Η high society και το κακό συναπάντημα

Καλέ ήμασταν καλεσμένοι σε gala, πώς το λένε ελληνικά οι μικρο-αστοί δε θυμάμαι! Από το απόγευμα που λες άρχισαν οι ετοιμασίες, σημαντική στιγμή στη ζωή μας γαρ, βάλαμε τα σατέν, τις γραβάτες, κάναμε τις βλεφαρίδες κάγκελο και το βυζί τούμπανο, ζωντανό γουναρικό, τσάντα επ' ώμου, κι έξω από την πόρτα. Τι στιγμές πρόκειται να ζήσω η γυναίκα!

Φτάσαμε στο κοσμικό event ακριβώς, να μην πάει λεπτό χαμένο! Σάλιο στα φρύδια, ρούφηγμα, κόρδωμα, ανοίγουμε την πόρτα. "Α, κυρία Κοκοβίκου κι εσείς εδώ, πολύ χάρηκα που σας βλέπω", τι θέλει 110 χρονών γυναίκα στο κοσμικό event πού θες να ξέρω;, "Κύριε Δήμαρχε, παρακαλώ μετά από εσάς", μπα πανάθεμα τον όπου γάμος και χαρά, μια λύση με τα σκουπίδια δε μπορεί να βρει!, "Κύριε αντιπεριφερειάρχη τι κάνουτε;", σαν νονός της νύχτας είναι πανάθεμα τον!, "Καλησπέρα σας κύριε της κυρίας!", κοκ.



Γάνιασα μέχρι να φτάσουμε στο τραπέζι! Μιας και είμαστε οι πρώτοι, κάθισα με θέα όλη την πίστα και το μεγαλύτερο μέρος του μαγαζιού. Μην χάσω και καμιά λεπτομέρεια από τη βραδιά! Ήταν βλέπεις κι η πρώτη μας φορά! Βέβαια, έμειναν εκτός θέας 2 τραπέζια, αλλά πού να τους προλάβω όλους; Έβγαλα το ζώο από πάνω μου, κάθισα, κι εξέπνευσα ελεύθερα τώρα που το στομάχι ήταν πιο χαμηλά από το ύψος της ροτόντας. Το κέρατο μου! Όλες τους συλφίδες είναι! Και την A γραμμή μου μέσα! Όσο χρόνο κι αν το μελέτησα, το φόρεμα σε ίσια γραμμή φαίνεται να είναι πιο in! Θυμίστε μου την επόμενη φορά να μην συμβουλευτώ το Tatiana on-line, είναι τελείως πίσω στα του στυλ τελικά. Ευτυχώς με μια πρώτη ματιά το χρώμα στο νύχι μου φαίνεται να ακολουθεί τις τάσεις. "Κυρία Παρλαπιπίτσα μου καλησπέρα, τι κάνει ο σύζυγος; Α, ναι ναι τον βλέπω που συνομιλεί με τον αγαπητό μας Δήμαρχο. Καλή σας διασκέδαση!". Τώρα δηλαδή πώς να το πάρω που όλοι αυτοί μαζευτήκαμε εδώ; Τίποτα, τίποτα! Ανεβαίνω στο high society δεν εξηγείται αλλιώς! Μα πώς το λένε ελληνικά οι μικρο-αστοί το high society καθόλου δε θυμάμαι!

Α, καταφθάνουν κι άλλοι στο τραπέζι μας. Κάποιους τους ξέρω, για αυτό άλλωστε καθόμαστε και μαζί. Κάποιοι είναι φίλοι των φίλων μας. "Fri, χάρηκα πολύ! Καθίστε". Έχουμε βέβαια ήδη πιάσει εμείς τις θέσεις τις προνομιακές, χα! Εκτός από τους φίλους μας (αγαπητούς, δεν έχω κάτι να σχολιάσω, μην είμαι και γαϊδούρα! Φτου κακά, αυτήν δεν είναι έκφραση της high society! Μην είμαι και καμία jenny ήθελα να πω! Ε; Γεννημένη παιδί μου για γουναρικό και χειραψίες με δημάρχους είμαι η άτιμη!), ήταν στην παρέα μια κυρία συμπαθέστατη με έναν κύριο (με 24 τικ) για πίστα (να σου κάνει αυτός σαματά μεγάλο την εποχή του "Είμαι στα χάι μου", να μην μπορείς να τον ξεχάσεις!). Μετά έμαθα πως ο κύριος είναι γιατρός, να σε τεντώσει κάτω δηλαδή για εξέταση, να νομίζεις πως θα σου πάρει την πίεση κι αυτός να σου πετάξει γαρούφαλο να αναστηθείς ένα πράγμα! Ήταν επίσης, παρέα μας 2 φίλες, φανταστείτε ο Αστερίξ κι ο Οβελίξ στο θηλυκό τους, η μία μικροκαμωμένη (με βάψιμο βέβαια υπερπαραγωγή και μαλλί ούτε οι αδελφές Μαγγίρα στις μεγάλες δόξες τους!), η άλλη 1.85 με κάτι πλάτες ντουλάπα δίμετρη (στο φάρδος!) και μια κοιλιά που είχε καταπιεί όλο το αγριογούρουνο αμάσητο. Η Οβελίξ, που αξίζει περαιτέρω την προσοχή μας, ήταν με φόρεμα μίνι (με έκανες κομμάτια) και βλέμμα πολύ μαγκιώρικο, άλα, μόνο το κομπολόι της Χρονοπούλου της έλειπε, ίσα, κι έπινε κρασί κι έλεγε πως έχει κάψει καρδιές πολλές, όπα! Μεγάλες στιγμές με μεγάλες γνωριμίες στο high το society...



Γιόμισε τέλος πάντων η αίθουσα, πήξαμε στη γυαλάδα και το ζωντανό γουναρικό, άρχισαν οι σερβιτόροι τη δουλειά τους. Πρώτο πιάτο μια σούπα με corn flour. Μπορεί να είχε κι άλλα υλικά μα δεν τα κατάλαβα. Δεύτερο πιάτο μια κρέπα με κάτι απροσδιορίστου μέσα κι ένα κανελόνι που μάλλον άφησαν την κυρά-Κούλα τη γειτόνισσα να το προσέχει και ξεχάστηκε η κακομοίρα, έχει και αλτσχάιμερ, και το έψηνε 3 μεροκάματα μέχρι να την πάρουν είδηση και να το βγάλουν από το φούρνο. Τρίτο πιάτο μπριζόλα, πατάτες και πιλάφι, πρωτότυπο. Το ρύζι προκάτ, 5 κόκκοι, 1 αρακάς, 1 ροδέλα καρότο. Την μπριζόλα πήγα να την κόψω έπαθα τενοντίτιδα κι έχασα έναν κοπτήρα. Πατάτα δε δοκίμασα, ένιωθα να μην αντέχω άλλο ρίσκο. Χάζεψα λιγάκι τριγύρω αντί αυτού. Ξέρεις όμως, σκεφτόμουν πως μπορεί να γεννήθηκα για γουναρικό και χειραψίες με δημάρχους, αλλά τόσα χρόνια βλαχάρα πού να καταλάβει ο ουρανίσκος μου από τα φαγιά που τρώνε οι δημάρχοι; Θα το προσπαθήσω όμως και θα εξοικειωθώ η επαρχιώτισσα! Φτου μου!

Αποφάγαμε καμιά φορά, βγάλαν λόγους ο δήμαρχος, ο αντιπεριφερειάρχης, 2-3 πρόεδροι. "Κλαπ, κλαπ, κλαπ, εξαιρετικοί, μπράβο σας!", ούτε μια πρόταση δεν μπορούν να συντάξουν, μιλάνε και καταλαβαίνεις τα ορθογραφικά που κάνουν δηλαδή! Τι άλλο θα ακούσω η διδάκτορας; Είχαμε και την Οβελίξ να μας κοιτάει με "είδα κάτι μάτια με έκαναν κομμάτια" και να μας λέει πως όλοι οι άντρες είναι για πάρτη της απόψε αφού οι υπόλοιπες είμαστε καπαρωμένες. Άλα λέμε, γιατρέ πιάσε τα γαρούφαλα και μην ξεχνιέσαι!



Κι άναψε μετά μεγάλο γλέντι στην πίστα! Από όλα είχε το πρόγραμμα, και τα παραδοσιακά μας, και τα ξένα μας, και εκείνα που είναι μόνο για τα κορμιά τα φιδίσια. Η κυρία Κοκοβίκου με τα χείλη ως τα φρύδια και τα φρύδια ως το μέτωπο έκανε φούρλες τρελές, ο κύριος της κυρίας λυγούσε τη μεσούλα του, ο κύριος δήμαρχος αποχώρησε σεμνά, μα ο κύριος αντιπεριφερειάρχης ξεσάλωσε προκλητικά, ο γιατρός τραγουδούσε και το ζούσε, η Οβελίξ έπινε κι έπαιζε το μάτι της, α ρε τα gala και το high το society γλέντια που τα κάνουν!

Πήξαμε βρε παιδάκι μου στην καλή την κενωνία και το δήθεν, μπα πανάθεμά μας και το θυμήθηκα πώς το λένε ελληνικά οι μικρο-αστοί...