Tuesday, April 30, 2013

Περπατώντας στην Λευκωσία

Στέκομαι στην αρχή του άλλοτε πιο μακρυνού δρόμου πρωτεύουσας, τον δρόμο Λήδρα, κοιτάω πέρα μακριά, μια πόλη που μόλις ξυπνούσε.

Μόλις έχω φτάσει στο νησί, δεν ήξερα τι να περιμένω, δεν ήξερα τι με περίμενε να το δω...

Νότια πίσω μου ένα κομμάτι από τα μεγάλα μεσαιωνικά τείχη που έκτισαν κάποτε οι Ενετοί, το παλιό κτίριο του Δημαρχείου, οι ίσως το ίδιο παλιοί ψηλοί φοίνικες.
Town Hall, Nicosia, Cyprus


Βόρεια μπροστά μου ο μεγάλος πεζόδρομος, με τα ρολά από τα μαγαζιά μόλις να ανεβαίνουν, με τα λουλούδια να παίρνουν τη θέση τους πλάι από τις εισόδους, τους καταστηματάρχες να βγάζουν την πραμάτεια τους, και κάποιους πλανόδιους μουσικούς να ετοιμάζονται να δώσουν την καθημερινή τους παράσταση.
Lidra str., Nicosia, Cyprus


Μα δεν είναι τα κτίρια, δεν είναι οι μυρουδιές από τους φούρνους και τα γαλακτοπωλεία, δεν είναι οι άνθρωποι που τραγουδούν μόλις μιλούν. Η Λευκωσία δεν είναι μονάχα αυτά.
Nicosia, Cyprus


Διασχίζοντας τον πεζόδρομο βλέπεις να σμίγει το πολύ παλιό με το μοντέρνο, η καλαισθησία με την έπαρση του νεοπλουτισμού, το παραδοσιακά τρυφερό με το κάτι από παλιά ξεχασμένο.
Shoe shop, Nicosia, Cyprus


Χρώματα, μουσικές, κι άνθρωποι. Όλα μαζί να σε ταξιδεύουν σε μια άλλη εποχή και πάλι να σε φέρνουν πίσω σε μια πόλη αληθινή πολύ.
Coffee shop, Nicosia, Cyprus


Και καθώς ο κόσμος πληθαίνει γύρω μου και καθώς εγώ περπατώ και παρατηρώ, φτάνω και βλέπω "Η τελευταία διχοτομημένη πρωτεύουσα" πάνω σε μια προκλητικά επηρμένη ταμπέλα. Είναι σάμπως αυτό αρκετό για να με ταράξει; Ή βοηθάνε τα φυλάκια, τα συνθήματα, οι στρατιώτες, τα όπλα τους, τα αγκαθωτά συρματοπλέγματα και τα εγκαταλελειμμένα σπίτια ανάμεσά τους;
Borders, Nicosia, Cyprus


Και με πιάνει μια αγωνία: συνηθίζονται τα σύνορα σε μια πόλη άραγε;

Περπατάω σε στενά και στρίβω και βγαίνω και ακολουθώ μια γραμμή και βλέπω εναλλάξ σημαίες, εναλλάξ φυλάκια, εναλλάξ καμπαναριά και μιναρέδες. Αυτό το τελευταίο θα το θαύμαζα αλήθεια αν έλειπαν όλα τα υπόλοιπα!

Όσες μέρες έμεινα στην Λευκωσία την ακολούθησα τη γραμμή, κάποια φορά την πέρασα κιόλας, με τύλιξε με αγωνία, με θυμό, με απορία. Συνηθίζονται άραγε τα σύνορα στην ίδια σου την πόλη;

Μα η πόλη είναι ζωντανή κι έχει ανθρώπους και συνήθειες κι από τις δυο πλευρές της γραμμής. Ένας ιμάμης που καλεί για προσευχή και ναοί που ετοιμάζονται για την Αγία Εβδομάδα. Άνθρωποι που πάνε στη δουλειά τους και άλλοι που πίνουνε μανταρινάδα σπιτική.

Κι εγώ που πίνω καφέ ( είναι κυπριακός ή άραγε τούρκικος;) σε μια πλατεία και ξεφυλλίζω τον οδηγό ενός νησιού.
Drinking coffee, Nicosia, Cyprus

Μα πώς μπορεί να σε προετοιμάσει ένα βιβλίο για το τι σε περιμένει να το δεις εδώ;

Saturday, April 27, 2013

Η άνοιξη αυστηρή

Ένα χελιδόνι δε φέρνει την άνοιξη, ούτε μια μυγδαλιά, ούτε μια βοκαμβίλια! Και πώς να την εφέρουν δηλαδής; Τι νομίζετε είναι η άνοιξη; Καμιά αλαφροΐσκιωτη; Καμιά ανεμοπαρμένη; Καμιά κοπελούδα που παρασύρεται κι όπου την καλούνε σηκώνεται και πάει;

Η άνοιξη κρύβεται μέσα σε ροζ ανθισμένες πασχαλιές, πίσω από το γαλάζιο του ουρανού, μέσα στις παπαρούνες των κάμπων, στους ήχους από τιτιβίσματα πουλιών, μοιάζει ανέμελη σαν τα χαμόγελα παιδιών. Μπορεί έτσι να ήθελε να είναι, ποιος την ξέρει;

Μα είναι γυναίκα πολύ δυναμική! Πώς άλλωστε θα έβρισκε το θάρρος να τα βάλει με τον παλιό-χειμώνα; Δυναμική, θαρραλέα, με υπομονή, σπρώχνει τη μιζέρια έξω από την πόρτα, «περάστε καλή μου, μη σας κρατάμε άλλο!», ρίχνει διακριτικά αλάτι πίσω από την καρέκλα της κατήφειας.

Όχι, καλέ όχι, δεν της αρέσει η μοναξιά, μόνο που προτιμάει άλλου είδους παρέα. Ναι, αν την καταφέρεις την άνοιξη να’ ρθεί, θα πρέπει να αφήσεις και μιαν αχτίδα ελπίδας κάπου να βολευτεί και στην ιδέα της αλλαγής χώρο για να φωλιάσει.

Δεν ξέρω ποια φτάνει πρώτη και ποια ακολουθεί, μη με ρωτάτε. Όλες τους κοπέλες όμορφες, σαν τα γάργαρα νερά όλες. Αν τις καταφέρεις να’ ρθουνε, θα δεις! Κι ετοιμάζουν και φέρνουν μαζί αποσκευές, γιομάτες από ζεστασιά, κι έρχονται και τρυπώνουν σε ψυχές και σε μυαλά. Αν τις καταφέρεις να’ ρθουνε, χάρμα θα είναι, όλες τους μοντέλα για φωτογραφία, θα δεις!

Ναι, αν την καταφέρεις την άνοιξη να΄ρθεί. Είναι όμως γυναίκα πολύ δυναμική, θέλει πείσμα για να την πείσεις, κι επιμονή! Νομίζεις ζητάει πολλά, ναι;

Αν την κοιτάξεις όμως στα μάτια, αληθινά, προς Θεού όχι επιφανειακά, θα το καταλάβεις· σου δίνει μιαν υπόσχεση και βγαίνει αληθινή. Θα ανθίσουν τα χαμόγελα σου λέει, θα γεμίσει η ψυχή χρώματα κι αρώματα σου λέει. Κι αυτό δεν είναι πράγμα διόλου απλό!

Μπορείς τώρα να το καταλάβεις; Θέλει δουλειά η άνοιξη να’ ρθεί, πώς άλλωστε να ξεβολευτεί μόνο και μόνο για να μην κακοκαρδίσει ένα χελιδόνι;


...........


Με ετούτη την ιστορία πήρα μέρος στο 9ο παιχνίδι "ΠΑΙΖΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΛΕΞΕΙΣ". 
Συγχαρητήρια στη me (maria) για την άψογη διοργάνωση του παιχνιδιού!
Θερμά συγχαρητήρια στους νικητές Μαρία Κανελλάκη, Joan Petra, και Funky Monkey, καθώς και σε όλους τους συμμετέχοντες! 



Thursday, April 18, 2013

Βαρκούλες αρμενίζουνε

Το μυαλό μου και μια λίρα δηλαδή!

Εδώ ο κόσμος καίγεται, ρύζι οι δουλειές, οι προθεσμίες απειλητικά κοντά, το σπίτι μου κατοικία για λογιών-λογιών ζωύφια κι εγώ;
Εγώ...
Εγώ αράζω νωχελικά, απολαμβάνω ζεστό καφέ, ποτίζω ντάλιες, παραγγέλνω λαμπάδες, χαζεύω λουλουδάτα φορέματα.



Τα τηλέφωνα σπάνε, οι φοιτητές μου με κυνηγάνε, χαρτιά κάνουν κατάληψη στο γραφείο παντού, σκουπίδια πνίγουν την πόλη κι εγώ;
Εγώ...
Εγώ κανονίζω βόλτα με τα ποδήλατα, πεζοπορία στο Βουραϊκό, rafting στον ποταμό.




Ναι, ναι, επείγουσες είναι όλες οι δουλειές, μα τα τσουρέκια για τα βαφτιστήρια καθώς ψήνονται κάνουν όλο το σπίτι να μοσχοβολάει.
Κι ο ουρανός είναι ωραίος τώρα που έγινε φωτεινός μπλε, και τα λουλούδια είναι κρίμα να τα χάνει κανείς τώρα που είναι ολάνθιστα, κι η άνοιξη κάνει τη φύση να μυρίζει τόσο ωραία!
Μα είναι καιρός αυτός τώρα να έχει κανείς υποχρεώσεις;

Thursday, April 4, 2013

Γράμμα από την Κίνα Νο2

Πολύ-αγαπημένη μου αδελφή,

Σε χαιρετώ από τα πέρατα της γης, της κίτρινης για να μην ξεχνιόμαστε. Πες στο μπαμπά είμαι καλά, πες στη μαμά να με ξεματιάζει αδιαλείπτως πρώτη της δουλειά κάθε πρωί.

Εδώ που με έριξε η δουλειά (κι η τύχη μου η κίτρινη) τα πράγματα πάνε περίπου όπως σας τα έχω πει. Άντε ίσως και λίγο χειρότερα, αλλά μην το κάνουμε και θέμα! Μένω σε ένα ξενοδοχείο πολύ καλό, με τις κρεβατάρες μου, τις καναπεδάρες μου, τα λουτρά μου, τα έτσι κι αλλιώτικα μου, παράπονο δεν έχω! Αφού για να καταλάβεις στη λεκάνη μου ρίχνουν ροδοπέταλα κάθε πρωί. Ποια λεκάνη καλέ; Της τουαλέτας! Τι να σου λέω τώρα... Για να δεις και να καταλάβεις σου στέλνω και φωτογραφία (μετά με συγχωρήσεως δηλαδή!).

Living in a chinese hotel

Και η θέα από το δωμάτιο μου δεν είναι άσχημη, σαν να πρασίνισε ο τόπος, σαν να φάνηκε κάπως ο ουρανός. Θα φταίει που μας έχει τρυπήσει τα κοκαλάκια μας η βροχή ως φαίνεται. Ήρθε και διαλύθηκε το καυσαέριο όλο, και γύρευε πού πήγε και κάθισε. Ευτυχώς δηλαδή που δε βάζω μπουγάδα!

Από τη μία πλευρά βλέπω τα φασίλιτις (πώς το λέμε μωρέ στην Ελλάδα;) του ξενοδοχείου. Είδες πισινούλα που την έχουμε; Πολύ σένια! Καλά εννοείται πως δε μπαίνεις μέσα που να σε κάνουν χρυσή, μην ξεχνιόμαστε κιόλας! Την υγειά μας να έχουμε...

View from my hotel in China

Από την άλλη πλευρά βλέπω γήπεδα, δέντρα και κάτι θάλασσες. Βρε αυτό θα φταίει που φαίνεται το μπλε του ουρανού, το θαλασσινό αεράκι το παίρνει ως φαίνεται το καυσαέριο και το ταξιδεύει στην άλλη πόλη που ήμανε την προηγούμενη φορά. Λες και δεν τους έφτανε εκεί το δικό τους καυσαέριο, χρειάζουνταν και το αποδημητικό! Τέλος πάντων...

View from hotel in China

Οπότε που λες, με τέτοια καλή διάθεση ξεκινάω το πρωί. Μετά βέβαια πηγαίνω στη δουλειά και μου φεύγει, αλλά μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας; Δηλαδή εγώ το προσπαθώ να μη μου φύγει, αλλά να για παράδειγμα κάνουμε ένα μπρέικ για σνακ και στο μηχάνημα που ρίχνουμε τα κόινς βγάζει κάτι τσιπς.

Chinese chips

Δεν το καταλαβαίνεις στην αρχή, τσιπς λες είναι, δεν τα πήρες δα για να κάνεις ασκητική ζωή, για να σου κόψει τη λιγούρα τα πήρες. Αλλά Βούδα μου κίτρινε, Κλυταιμνήστρα πανούργα, όχι να τρώω πόδια κότας και σε τσιπς, ΟΧΙ! Θα γίνω Μεταξάς, θα τους πυρπολήσω, θα τους ανατινάξω, δε θέλω να τους βλέπω! Πόδια κότας στο μπουφέ του πρωινού, πόδια κότας στην λαϊκή την αγορά, πόδια κότας στη σούπα, ψητά, τηγανητά. Μα και σε τσιπς; Τέλος, τέλος, καλύτερα να τρώω τα ροδοπέταλα από ξέρεις πού!

Με αυτά και μ' εκείνα μου ανεβαίνει η πίεση, χτυπάει ταβάνι, έχω και τον συνάδελφο δίπλα με τα πτύελα... Θεέ μου σχώρα με! 

Τι να κάνω; Τι άλλο να κάνω; Υπομονή και μασάζ κάνω. Πάω και με τρίβουν, στο κεφάλι με τρίβουν,  στις πατούσες με τρίβουν, να ξεχαστώ και να ξεχάσω με τρίβουν. Δε θα έρθει Πάσχα, δε θα έρθω στη Ελλάδα, έχω να βάλω αυγά και κουλούρια στη βαλίτσα...

Α, δε σου είπα έχω και τις επιτυχίες μου εδώ! Τις προάλλες που ήταν Σάββατο πήγαμε με συναδέλφους σε κλαμπ να το ρίξουμε έξω. Είναι, για να καταλάβεις, σαν ντίσκο του '80, πίστα, ντισκομπάλες, κτλ. Τρελά κέφια δηλαδή! Παίρνουμε τις μπύρες μας, κάνουμε τα καλαμπούρια μας, αισθάνομαι βλέμματα να με διαπερνούν από τριγύρω. "Μπα ιδέα μου θα είναι", σκέφτομαι. Κι όμως είναι κόσμος που με παρατηρεί, άντρες και γυναίκες. Χαμογελώ σε μια Κινεζούλα, παίρνει το θάρρος κι έρχεται να μου μιλήσει. Να χορέψει μαζί μου ήθελε στην πίστα. Ε, είπα να της κάνω το χατίρι. Χορέψαμε έναν χορό, κι άλλο, κι άλλο. "Νισάφι!", της λέω στα ελληνικά, "μην το παρακάνουμε κιόλας!". Με ευχαριστεί, πολύ ευγενική κοπέλα, και μετά μου λέει όλο θαυμασμό, "What a wonderful big nose that you have!", μου λέει! Συγκινήθηκα η γυναίκα, παρολίγον να με πάρουν τα ζουμιά! Δεν ήταν ιδέα μου πως όλοι με κοιτούσαν τελικά. Πες στη μαμά να μην αμελεί το ξεμάτιασμα κάθε πρωί, ναι;

Την Κυριακή πήγα για λίγο περπάτημα μπάι δε σι.

Sea walk at China

Ηρέμησε κάπως το μυαλό μου. Καλά μην φανταστείς παλιό χανιώτικο λιμάνι, αλλά την πλάκα του την είχε... Κι έτσι αμέριμνα όπως περιπλανιόμουν σε δρόμους και στενά πετυχαίνω μια υπαίθρια αγορά. Το ξέρεις πόσο μου αρέσει να χαζεύω τα εμπορεύματα, έτσι δεν είναι; Χώθηκα λοιπόν ανάμεσα σε πάγκους, σακούλια, και τσουβάλια.

Chinese market

Παίζει πολύ το αποξηραμένο εμπόρευμα εδώ. Ή μήπως να είναι λιαστό; Προσπάθησα να καταλάβω περί τίνος πρόκειται, όχι για να ικανοποιήσω την όρεξη μου καλέ (πλάκα κάνουμε;), μόνο για την περιέργειά μου...

Chinese market

Την αθερίνα μόνο μπόρεσα να καταλάβω. Ενδιαφέρεσαι; Να στείλω τσουβαλάκι; Πες το και στο μπαμπά, για ουζομεζές κάνει μάλλον... Ή για να τον έχεις εσύ στο γραφείο αντί για πασατέμπο. Λέμε τώρα...

Α, πήγα και σε ένα σούπερ μάρκετ! Τι να αγοράσεις καλέ; Γάλα από μήλο ή από φιστίκια; Έτσι για να χαζέψω λίγο πήγα... Σκορβούτο θα πάθω εδώ Παναγία μου! Αααχ, το Πάσχα έχει να στενάξει το πιρούνι! Τέλος πάντων, αλλού ήθελα να καταλήξω. Το τρεντ εδώ είναι να κυκλοφορούν άνετα, με πιτζαμούλες, με ρομπίτσες. Πας για ψώνια, γιατί να σε στενεύει ο καβάλος δηλαδής;

Chinese Super Market

Μήπως για δώρα να σας φέρω τέτοιο κουστουμάκι; Είναι πάλι που φοβάμαι μήπως σας κάτσει κάπρι και του χαλάσετε το στυλ...

Σας φιλώ κι ανυπομονώ,
η αδελφή σου (με την υπέροχη μεγάλη μύτη).


υ.γ. Αν μου ζητήσουν να κάνω φωτογράφηση όχι δε θα πω, διεθνή καριέρα σου έρχομαι, ετοιμάσου!

υ.γ.2 Πες του μπαμπά να πάρει καμιά ντουζίνα Tsakiris, το μεγάλο μέγεθος(!), να τους τα κρατάω την άλλη φορά να δουν πώς είναι τα τσιπς...

υ.γ.3 Πες στη μαμά να εξαφανίσει από το ψυγείο του σπιτιού, το κρεοπωλείο της γειτονιάς, και την αυλή του χωριού όλα τα κοτερά. Δε θέλω μήτε να τα βλέπω!