Sunday, July 28, 2013

Ανέβηκα στο βάθρο!

Καλέ όχι στο βάραθρο, εκεί άλλωστε θα χρησιμοποιούσα το ρήμα γκεμοτσακίστηκα! Στο βάθρο ανέβηκα για να παραλάβω το 3ο βραβείο στο 12ο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις". Να, αν δε με πιστεύετε δείτε:



Η ιδέα ήταν να φτιάξουμε μια ιστορία που να περιέχει τις λέξεις μπαλαρίνα, πλήκτρο, κάγκελο, τοίχος, αυτοκτονία. Και καλά η μπαλαρίνα είναι κοριτσάκι χαρούμενο που κάνει σκέρτσα με πουέντ, η αυτοκτονία όμως; Βρε τι μου έλαχε;

Τι να γίνει, αυτό μου έτυχε αυτό προσπάθησα, κι έφτιαξα την ιστορία με τον πλήρως κατανοητό και εύηχο τίτλο "Βρε θα τις κάψω όλες, φούστες, γόβες και καμιζόλες". Μεγάλη έμπνευση σας λέω! Το λες βέβαια και παραλήρημα, συνηθισμένα πράγματα για εμένα δηλαδή...

Τις 22 ιστορίες που συμμετείχαν και την όλη διεξαγωγή του παιχνιδιού φιλοξένησε με ανοιχτές αγκάλες η Φλώρα, και της αξίζουν συγχαρητήρια για όλη τη δουλειά! Όπως και σε όλους τους διαγωνιζόμενους, νικητές ή όχι!

Οι ψήφοι σας και τα καλά σας λόγια είναι μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά για εμένα! Σας ευχαριστώ θερμά!
Αφού κατάφερα να σας κάνω να γελάσετε με μια ιστορία που περιείχε τη λέξη αυτοκτονία είμαστε σε καλό δρόμο, κι ελπίζω σε αυτόν να παραμείνουμε ;-)

Η ιστορία θα ανέβει εδώ σε επόμενη ανάρτηση. Είμαι και σε διακοπές, μην είστε ανυπόμονοι!

Μια μεγάλη καλημέρα για όλους! :-)

Friday, July 19, 2013

Έτοιμη για το νήπιο!

Καλέ δεν έχω γιορτάσει ποτέ γενέθλια στο e-στέκι μου!
Μα φέτος κλείνει τα 5 χρόνια λειτουργίας του, και το 5 είναι στρογγυλό και μου φαίνεται σημαντικό, κρίμα είναι να το αφήσουμε να περάσει κουτουρού!

Τι να κάνω κι εγώ; Έφερα μερικούς νοματαίους και μου έκαναν μιαν ανακαίνιση, έφτιαξα και γλυκάκι ειδικά για την περίσταση.

Περάστε για κέρασμα λοιπόν, είστε όλοι ευπρόσδεκτοι!



Γνώρισα πολλούς ανθρώπους και διάβασα πολλές ιστορίες με αφορμή τούτο το e-στέκι, έκανα ταξίδια σε κόσμους μέσα από λέξεις και εικόνες, όμορφα τα πέρασα αλήθεια....

Σας ευχαριστώ που μου κρατήσατε τόσο ζεστή συντροφιά :-)

Sunday, July 7, 2013

Ζητείται ισορροπία



Κι εκεί που περιμένεις να έρθει το καλοκαίρι, λυσσομανάει ο άνεμος, σε παίρνει και σε σηκώνει (Να θυμηθώ να αναθεωρήσω την άποψή μου περί παραπανίσιων κιλών). Κι εκεί που περιμένεις να πλαντάξεις από την ζέστη Ιούλιο μήνα, έρχεται ψιχάλα που μετά γίνεται μπόρα, σε κάνει να μην ξεχνάς να έχεις μια πρόχειρη ζακετούλα πάντα μαζί (Μπα, μήπως να κυκλοφορώ με βατραχοπέδιλο τώρα πια και στην πόλη;). Κι εκεί που περιμένεις να χαλαρώσεις με παρέα σε έναν καφενέ, σε περιμένουν κάτι μακριές 'to-do' λίστες (Τρομάρα μου έμαθα και το 'to-do'!). Κι εκεί που περιμένεις να ανοίξουν το στόμα τους οι σοφοί και να ακούσεις αποφεύγματα, σε αρπάζει η σαπίλα από τα ρουθούνια και σε κολλάει στον τοίχο (Να θυμηθώ να θυμάμαι πως μόρφωση και παιδεία δεν είναι έννοιες ταυτόσημες).

Βρε άι σιχτίρ επιτέλους! Έχουν έρθει τα πάνω κάτω, θέλω να ιδρώσω και κρυώνω, θέλω να αράξω κι όλο πρέπει να τρέχω, θέλω να ακούω τα κύματα κι ακούω τη βροχή, θέλω να φλυαρώ και το ζάρι να κυλάει σε ξύλινο τάβλι και πρέπει να τσακώνομαι για τα προφανή! Πού έχω μπλέξει;

Και καλά για όλα τα άλλα, μα την ανοησία των ανθρώπων δεν την αντέχω άλλο! Την ανοησία, μαζί με σκοπιμότητες κι εγωισμούς, όλοι τους καρικατούρες μιας τραγικά άσχημης παράστασης. "Τα λεφτά μας πίσω κύριε σκηνοθέτα, κατεβάστε τους κυρίους από τη σκηνή παρακαλώ!" Πόσο εύκολο θα ήταν...

Μα είναι αληθινοί, και κυρίους δε τους λες, και συνειδητοποιείς πόσο μικροί μπορούμε να γίνουμε οι άνθρωποι, να μαζέψουμε, να μαζέψουμε μέχρι που να μη μας ξεχωρίζεις από τον λεκέ στα πλακάκια. Και αυτοί οι τόσο μικροί είναι που κάνουνε τελικά κουμάντο. Αλήθεια γιατί; Λάστιχο και σφουγγαρίστρα χάθηκε να αγοράσουμε από το μαγαζάκι πιο κάτω; Να ξεπλύνουμε τους 'λεκέδες', να αστράψει ο τόπος;

Σας ζαλίζω και είναι σίγουρο πως δεν καταλαβαίνετε ούτε τα μισά από το παραλήρημα μου. Θα με συγχωρέσετε για αυτό! Μα άλλο σας ήθελα εγώ. Καμιά πυξίδα περίσσια βρίσκεται σε κανέναν μπας και βρω την άκρη; Που και μέση να βρω δηλαδή μπορεί κάτι να γίνει... Ή μήπως αντί για πυξίδα να μου υποδείξετε έναν πρόχειρο Καιάδα να τους σπρώξω όλους κάτω;

Μα έτσι δεν είναι η ζωή;
Κι ο καθένας από εμάς σχοινοβάτης που τραμπαλίζεται, κι ίσως στιγμές-στιγμές κιόλας να ζαλίζεται.
Λέτε μήπως να αρκεί μια δραμαμίνη κι είμαστε εντάξει;

Την καλησπέρα μου :-)