Friday, September 6, 2013

Κάποιος να σταματήσει τις προσκλήσεις!

Τα τζιτζίκια μας άφησαν χρόνους, τελείωσαν τα σύκα, μια μουντήλα έρχεται και φεύγει στον ουρανό, φοράμε μπαλαρίνες (ροζ) κάποια απογεύματα με την έγνοια της ψιχάλας, αρχίζουν σιγά-σιγά να τσακώνονται στις ενημερωτικές εκπομπές από παράθυρα, ετοιμάζεται η έκθεση στη συμπρωτεύουσα, όλα υποδηλώνουν (όσο και να μη θέλουμε να το παραδεχτούμε) πως το καλοκαίρι φτάνει πια στο τέλος του. Φθινόπωρο λοιπόν...

Όλες οι μεταβάσεις από εποχή σε εποχή μου αρέσουν, μόνο αυτή μου τη δίνει στα νεύρα! Γιατί με τραβάνε από την ξαπλώστρα μου κι εγώ έχω γατζωθεί απάνου της σαν χταπόδι, γιατί η μέρα μικραίνει, γιατί πρέπει να αρχίσω να κουβαλάω ζακέτα μπας και, γιατί είναι καιρός για δίαιτα. Μα είναι ποτέ δυνατόν;

Για λίγο γίνομαι στριμμένη, γρήγορα μου περνάει και βλέπω πιο θετικά την όλη αλλαγή. Μη με ρωτάτε ποια είναι τα θετικά, τώρα δεν είμαι σε φάση!

Και τέλος πάντων, εκεί που προσπαθώ να συνέλθω και να επανέλθω σε εκείνα τα καθημερινά, εκεί που προσπαθώ να ψαρέψω το μυαλό μου (καλά, αυτό αράζει ακόμα σε κάποιο μώλο!) και να το βάλω στο κεφάλι μου, να θυμηθώ ποια ήταν η δουλειά μου, να κλείσω με το ζόρι τα ποδαράκια μου στις μικρές τους ροζ φυλακές, έρχονται από γύρω-γύρω και μου τα κάνουν μπάχαλο!

Μα είναι δυνατόν να παίρνω ακόμα προσκλήσεις για κοινωνικά γεγονότα; Τώρα που είναι φθινόπωρο και κάνω την προσπαθειά μου τι με ξεσηκώνεις κυρία μου με χαρές και πανυγήρια; Θέλεις να μου μπει στο μυαλό η ιδέα του 3/ήμερου και να έχουμε άλλα; Ξέρεις τι πρόβλημα θα είναι αυτό μετά; Δε μπορείς εσύ κάθε Σαββατοκύριακο να με κάνεις να ετοιμάζω βαλιτσάκι και να με κουβαλάς χιλιόμετρα και μετά να αναρωτιόμαστε γιατί δε μπορώ να συνέλθω! Έχω και προϊστάμενο να λογοδοτώ!

Τέλος, θα ξηλώσω το όνομα μου από το γραμματοκιβώτιο! Να ζήσετε και να σας ζήσει, μα η κυρία μετακόμισε για αλλού!