Saturday, October 19, 2013

Το παράδοξο του πώς μια αγελάδα παθαίνει νευρικές ανορεξίες

Stylish woman
Από την αρχή της ανθρωπότητας (δεν ήμουν εκεί, μα μου το έχουν πει!), οι γυναίκες ανά την υφήλιο νοιάζονται για την εμφάνισή τους. (Καταγεγραμμένο είναι αυτό κι αντιρρήσεις δε θέλω!) Έφτιαχναν φορέματα με τομάρια στην αρχή, χιτώνες ύστερα, έβαζαν χρώματα σε μάγουλα και σε χείλη (α, τις Σαλώμες!), κρεμούσαν στολίδια στο λαιμό και κοσμούσαν τους καρπούς (ντράγκα ντρουγκ τα βραχιολάκια). Κομψές κι όμορφες οι γυναίκες, κυνηγοί και δημοκράτες οι άντρες.

Κατά το πέρασμα των αιώνων, οι ιστορικές συγκυρίες (τουτέστιν, αν δεν έχουμε να φάμε τι να το κάνουμε το παντεσπάνι;) διαμόρφωναν άλλες κουλτούρες για τη μόδα και το στυλ. Σε μια εποχή που οι περισσότερες γυναίκες ήταν αγρότισσες, οι αριστοκράτισσες μόνο είχαν το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθούν με τη μόδα. Κι επειδή έτσι τις βόλευε (εμ, χαζές μια φορά δεν ήταν!) καθιέρωσαν το λευκό στην επιδερμίδα και το πληρωθικό στους γοφούς. Ταίριαζε άλλωστε αυτή η εικόνα με τα σαλόνια με τις βαριές κουρτίνες όπου σύχναζαν, και τα λουκούλια γεύματα που συχνά παράθεταν. (Με λίγα λόγια, ποιος τις υπολογίζει τις πληβείες;) Καθώς οι γυναίκες περνούσαν από την αγροτική στην αστική ζωή, καθώς η ανέχεια έδινε τη θέση της στο πλουραλισμό, το ηλιοκαμένο δέρμα (από τον καυτό ουρανό της Λούτσας τότενες) και το  σώμα που αδυνάτιζε (όλοι είχαν πια φαγητό, δε χρειάζόταν να φαίνεται στο μπράτσο τους!) πέρναγαν στο προσκήνιο.

Με αυτά και με τα άλλα, φτάσαμε στη σύγχρονη εποχή. (Όπου και μπορώ να σας τα πω από προσωπική εμπειρία τα πράγματα!) Σε μια εποχή που στυλ είναι το τατουάζ στο αυτί του Λάκη, η πλαστική στο στήθος της Τζένης και το λίφτινγκ στο μούτρο της Τατιάνας. Τη σήμερον ημέρα που λέτε αγαπητοί μου, δε μπορείς να προχωράς και χλάπα της χλούπα της να περισσεύουν πάνω σου ρούχα ή άλλα, άντε μην ανοίξω τον στόμα μου! Η σύγχρονη μόδα επιτάσσει να φοράμε ρούχο σε νούμερο -8! Κι εννοείται πως μετά αφιερώνει τηλεοπτικό χρόνο στη σύγχρονη μάστιγα της εποχής, τη νευρική ανορεξία.

Cow
Και τέλος πάντων, ενώ εγώ το καλοκαίρι φοράω μπικίνι που κάπως τσιτώνει στο γοφό, η μάνα μου μού ψήνει μουσακά. Η ομορφιά είναι βέβαια υπόθεση υποκειμενική, μα θέλω επιτέλους να μάθω το τι στ' αλήθεια μου συμβαίνει! Να μουγκανίσω δηλαδή ή να πάρω πολυβιταμίνες; Αυτά τα αντιφατικά μηνύματα πάντα μου δημιουργούσαν μια κάποια σύγχιση...

Νομίζω λοιπόν, πως είναι η ώρα να αφήσουμε την ιστορία της ανθρωπότητας (πρόφαση ήταν άλλωστε, ποιος νοιάστηκε στ' αλήθεια;) και να πιάσουμε τη δικη μου. Από την αρχή!

Ως παιδί ήμουν πάντα καλοφάγανο και στρουμπουλό. Οι γονείς (κι ο περίγυρος αν είχε τα θάρρητα) μου τόνιζαν με κάθε ευκαιρία πως πρέπει να αδυνατίσω. Ενώ η μάνα μου ξεφούρνιζε με κάθε ευκαιρία (και χωρίς) σπανακόπιτες, καρυδόπιτες, κουλούρια, και δε συμμαζεύεται πασπαλισμένο με λιπαρά και θερμίδες. Στη μεγάλη λαμαρίνα! Μα πάντα σπιτικό, όχι τίποτα βλακείες απ' έξω!

Πήγα γυμνάσιο μετά και κάπως άρχισα να ντρέπομαι γιατί το τζην μου ήταν κάπως μεγαλύτερο νούμερο από αυτό των άλλων παιδιών. Δεν έγινε και κάτι θα μου πείτε. Έλα όμως που μου το επεσήμαναν οι γονείς σε κάθε ευκαιρία! Μετά βέβαια μου έφερναν κέικ την ώρα που διάβαζα γιατί η ζάχαρη βοηθάει στη συγκέντρωση.

Μπερδευόμουν το λοιπόν η νεαρά η κορασίδα. Δεν υπήρχε τότενες βλέπετε και το TLife να στείλω την απορία μου στους ειδικούς να βρω μιαν άκρη. Θα τους έγραφα κάτι σαν: "Αγαπητοί μου, όλοι με λένε στρουμπουλή, μα με ταΐζουν κάμποσο. Πείτε μου τι να κάνω; Στη στήλη σας θα με κατατάσσατε ως αγελάδα ή μήπως θα βάζατε έναν ειδικό να μου πει για τη νευρική ανορεξία; Αυτά τα αντιφατικά πάντα μου δημιουργούν μια κάποια σύγχιση..."

Τέλος πάντων, φοιτήτρια έφυγα από το σπίτι με την αυτοπεποίθηση μου να παριστάνει τη σφουγγαρίστρα. Ένα καλοκαίρι γύρισα στη μάνα μου με 28 κιλά λιγότερα. (Σάμπως ο έρωτας έφταιγε, ή να ήταν που δε χόραγε λαμαρίνα στο μικρό μου το φούρνο;) Έχασε το χρώμα της η μάνα μου και για πρώτη φορά στη ζωή μου τη θυμάμαι να μη μιλάει. Ο πατέρας μου μού έστιψε έναν κουβά πορτοκάλια σε χυμό κι ενώ περίμενε να τον πιω ξέθαβε κάτι αποκόμματα για να μου διάβασει τι είναι η νευρική ανορεξία. Ήταν ενημερωμένος άνθρωπος, όχι κανένας αναχρονιστικός! Του είπα για το BMI μου και τον διαβέβαιωσα για την καλή μου υγεία, αλλά μετά μου έφερε ένα ποτήρι γάλα και δυο φέτες ψωμί με μέλι.

Πέρασαν τα χρόνια, έβαλα πίσω 3-4 κιλά, κάπου εκεί τα βρήκαμε. Ή τέλος πάντων στο περίπου...

Δέκα και χρόνια έχουν περάσει από τότε. Οι γονείς πιστεύουν πως τρώω λίγο αν δε δεχτώ συμπλήρωμα στο πιάτο ή τουλάχιστον ένα γλυκάκι μετά το φαγητό. Πάντα έχουν εύκαιρο εντωμεταξύ το απόκομμα για τη νευρική ανορεξία. Έτσι για να με κρατάνε σε εγρήγορση. Και στην τηλεφωνική μας επικοινωνία, η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από τις ερωτήσεις "Τι έφαγες σήμερα; Και για βραδινό;" και την παρατήρηση "Δεν τρως όμως καθόλου φρούτα!".  

Η πεθερούλα βέβαια, κάθε που με βλέπει, μου ζητάει να κάνω μια στροφή. Με κοιτάει διεξοδικά, ειδικά από πίσω (εκεί τα παίρνω τα άτιμα που δε μπορώ να ρουφιχτώ!), κι αποφαίνεται "Καλή είσαι τώρα, μην πάρεις κιλά". Αυτό τις περιόδους που οι γονείς ιδανικά θα ήθελαν να με μπουκώνουν διπλή μερίδα. Ή "Έχει τσιτώσει το παντελόνι, αν έχανες λίγο θα σου έστρωνε καλύτερα". (Ούτε προπονήτρια μου στην ενόργανη να ήτανε!) Αυτό όταν οι γονείς χαμογελούν ικανοποιημένοι γιατί "έστρωσε το μούτρο μου". Όταν παντρεύτηκα δε, αμέσως μετά την ευχή της, μου έδωσε την πολύτιμη συμβουλή (ή μήπως να ήταν απειλή;) να μην αφεθώ κι απλώσω.

Και τέλος πάντων, ενώ η μάνα μου μού ψήνει μουσακά, σε μια εβδομάδα από τώρα είναι ο γάμος του κουνιάδου κι εγώ έχω να κάνω στροφή. Η ομορφιά είναι βέβαια υπόθεση υποκειμενική θα μου πείτε, μα θέλω επιτέλους να μάθω το τι αλήθεια μου συμβαίνει! Να μουγκανίζω ή να παίρω πολυβιταμίνες; Αυτά τα αντιφατικά μηνύματα πάντα μου δημιουργούσαν μια κάποια σύγχιση... Κι είναι κι αυτός ο μουσακάς που μου έχει σπάσει τη μύτη!

Friday, October 18, 2013

10+1 διαφορετικοί τρόποι για να εκφράσετε τη γνώμη σας ή Αν δεν το κάνεις θα σε αποκληρώσω*

Το παρόν κείμενο αποτελεί πόνημα της φαντασίας μου. Οποιαδήποτε ομοιότητα με τα λεγόμενα της πεθερούλας (δεν) είναι τυχαία.

Οι μανάδες (ενίοτε και οι πατεράδες) έχουν κάποιες φορές (ή μήπως όλες;) έναν μοναδικό τρόπο για να 'πουν' τη γνώμη τους. Μόνο να την πουν; Για να την πουν; Χμ, η ιδέα είναι πως δεν πρόκειται να σταματήσουν μέχρι να το πάρεις απόφαση και να κάνεις (επιτέλους βρε παιδί μου!) αυτό που σου 'προτείνουν'.

Όταν η 'γνώμη' (για το ίδιο πράγμα!) συνεχίζει να λέγεται κάπου δέκα χρόνια, δυο πράγματα (τουλάχιστον) μπορείς να συμπεράνεις (πέραν πάσης αμφιβολίας): 1. Το παιδί έχει αιωνόβια υπομονή (μπορείς να το πεις και γαϊδούρι, επιτρέψτε μου την έκφραση) και 2. Η μάνα (που δεν το βάζει ποτέ κάτω) θα βρει 10+1 τρόπους για να πει αυτό που έχει να πει (πού θα πάει; κάτι από όλα θα πιάσει!)

Οπότε (τυχαίο παράδειγμα), συνήθως ξεκινάει από κάτι απλό σαν
"Εσείς πότε θα κάνετε ένα παιδάκι;"

Πασάρει εαυτόν με ευρύτητα αντίληψης ξεστομίζοντας το
"Αν θέλετε να κάνετε παιδάκι εκτός γάμου, κάντε το, εγώ δεν έχω κανένα πρόβλημα!"

Συνεχίζει, επιστρέφοντας από μια τυχαία βάφτιση, με το
"Εγώ άραγε θα αξιωθώ ποτέ να ζήσω τέτοιες χαρές;"

Ανοίγει τα χαρτιά της σε άσχετη στιγμή (κι ενώ συνήθως σιδερώνει) λέγοντας το
"Όποιος από τους δυο σας κάνει πρώτος παιδί θα μου τα πάρει όλα!"

Κι αφού παρεμβάλλει (με τυχαία σειρά) το δήθεν αδιάφορο, με το ανοιχτόμυαλο, το παραπονιάρικο και το σκληρό στυλ σε κάθε ευκαιρία για μερικά χρόνια, περνάει (τι άλλο να κάνει η έρμη η μάνα;) στα πιο εφευρετικά.


Επιστρέφει από μια επίσκεψη και λέει τα νέα
"Είχα πάει στη φίλη μου την Αφρούλα. Ο γιος της, πολύ καλό παιδί, ξέρεις που έχει παντρευτεί την Απαισιότατη, όλο προβλήματα έχουν με τη γυναίκα του. Δύσκολο πράγμα οι σχέσεις... Εσείς που τα πάτε τόσο καλά, γιατί δεν κάνετε ένα παιδί;"

Δοκιμάζει το παστίτσιο που έφτιαξε η νύφη και το παίζει υπερήφανη
"Μμμμ, πολύ νόστιμο! Εσύ παιδάκι μου έχεις χρυσά χεράκια, πότε θα κάνετε ένα παιδί να γευτεί τα καλούδια που φτιάχνεις;"

Επιστρέφει μετά από 1 μήνα διακοπές στο εσωτερικό (και το εξωτερικό!) με χρώμα λατίνας και δήθεν απολογείται
"Τι να κάνω; Πάω για να διασκεδάσω, να ξεφύγω λίγο από τα καθημερινά, να ξεχαστεί το μυαλό μου. Στερήθηκα τόσα χρόνια, δεν υποχρεώνομαι και σε κανέναν για να κάνω μια βόλτα, έχω κάνει τα κουμάντα μου. Αν είχα εγγόνι τι να τις έκανα εγώ τόσες καταθέσεις;"

Βλέπει 'Πάμε Πακέτο' και ζει τις στιγμές
"Είδες, είδες (σνιφ-σνιφ-σνιφ), η μεγαλύτερη χαρά στη ζωή είναι να κάνεις παιδιά. Εσείς πότε είπαμε πως θα κάνετε τα δικά σας;"

Βλέπει 'Ανίτα SOS' και ζει τον πόνο του άλλου
Κοίτα πώς μπορεί να καταντήσει ο άνθρωπος, να ψάχνει παρέα μέσα από μια εκπομπή, ενώ αν είχε τα παιδιά του... Εσείς έτσι θα καταντήσετε;

Επιστρέφει από καφέ με μια φίλη της έχει πέσει από τα σύννεφα με αυτά που συμβαίνουν στον κόσμο
"Με την Αφρούλα είχαμε βγει. Τι να κάνει κι αυτή, εκεί παλεύει. Μου έλεγε για μια κοπέλα, κόρη της κουμπάρας της, άστα, έχει η κοπέλα πολύ ταλαιπωρηθεί, και δεν είναι και μεγάλη, αλλά ατόνησε η μήτρα της. Εσείς τι περιμένετε για να βάλετε μπροστά για ένα παιδί;"

Έχει βρει καινούριο ενοικιαστή και κρατάει (δήθεν αδιάφορα) την προκαταβολή
"Είναι κι αυτό ένα εισόδημα, βοηθάει να πάρεις μια ανάσα. Αν είχατε παιδί θα σας τα έδινα."

.....

Τώρα, αν μετά από δέκα χρόνια, το ζευγάρι αποφασίσει να κάνει παιδί, ποιος την πείθει τη μάνα ότι δεν είναι εξαιτίας της 'επιχειρηματολογίας' της; Άλλωστε ούτε το ζευγάρι δε μπορεί να είναι σίγουρο...

Wednesday, October 16, 2013

Όνειρο ζω; Μη με ξυπνάτε!

Κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, δεν ξέρω τι ώρα είναι, δε μπορώ να αποφασίσω αν πρέπει να ξυπνήσω ή αν μπορώ να αφεθώ. Το έτερον μου ήμισυ αναπνέει λίγο βαριά, ήχος στα όρια του καθησυχαστικού και του ενοχλητικού, αυτό μπορεί να μου κοστίσει τη συνέχεια του ύπνου μου. Τον σκουντάω λίγο, είναι μόλις 6 το πρωί, βολεύομαι καλύτερα, τελικά νυστάζω ακόμα...

Και ξάφνου 
- Τοκ-τοκ
- Τοκ-τοκ; Από πού έρχεται τώρα αυτό;
- Είμαι κι εγώ εδώ και είμαι ξύπνιο. Δε φταίω, δεν ξέρω τι ώρα είναι, μπορεί να με παρέσυρε το κάπου μεταξύ του ύπνου σου και του ξύπνιου σου.
- E;

Δεν πήγε το μυαλό μου με την πρώτη, δεν είναι σε εγρήγορση οι σκέψεις στις 6 το πρωί. Μα μετά κατάλαβα. Ήταν εκείνο το πλασματάκι που μεγαλώνει. Έχει δηλαδή γίνει δυνατό τώρα και μπορεί να κάνει αισθητή την παρουσία του; Καλώς το!





Ανακάθησα, έβαλα τα χέρια μου στην κοιλιά μου, και τα δυο, εκείνο χόρευε, ή σάμπως να έπαιζε κουτσό; Έκατσα ακίνητη. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Η κοιλιά μου παλλόταν σε μη κανονικούς ρυθμούς. Πρωτόγνωρο!

Τελείως ξύπνια πια, δεν ήθελα να κοιμηθώ, δεν ήθελα να το χάσω, δεν το ήξερα κι ήθελα να το γνωρίσω, ήθελα να το μοιραστώ με τον καλό μου, τον ξύπνησα τρυφερά. Και ήταν μια στιγμή που σου έρχεται να χαμογελάσεις αληθινά πλατιά, που ξεχνάς όλα τα άλλα, είναι τα υπόλοιπα καθόλου σημαντικά; Μήπως αυτή είναι η απόλυτη ευτυχία; 

Friday, October 4, 2013

Ήλιε που σώζεις τα λεφτά


Έχω πρόβλημα, θέμα μεγάλο, σημαντικό! Δεν αναφέρομαι στα ψυχολογικά μου, αυτά άλλωστε (αν υπάρχουν) για τους γύρω μου αποτελούν πρόβλημα, εγώ ιδέα δε μπορώ να έχω. Πρόβλημα μεγάλο σας λέω!

Και σκέφτηκα για μια στιγμή να απευθυνθώ σε ένα κανάλι, να το θέσουν για συζήτηση στα παράθυρα. Τα πρωινά, τα απογευματινά, τα βραδινά... Αλλά δεν τους έχω εμπιστοσύνη. Καμία! Θα το λύσουν ή θα κάνουν πως το λύνουν; Φοβάμαι μπας και μου δημιουργήσουν κι επιπρόσθετα θέματα και μετά εγώ τι θα γενώ; Άσε που έχουν και τρώγονται τελευταία με κάτι ανέκδοτα παρωχημένα. Μπα, καμία επιστοσύνη δε μπορώ να δείξω...

Θα εναποθέσω τις ελπίδες μου σε εσας. Σάμπως να χειμώνιασε. Νωρίς δεν είναι ακόμα για χειμώνα; Νωρίς δεν είναι για κάλτσες, μπότες, και πανωφόρια; Μεγάλο πρόβλημα...

Και τα έχω ψηλά τα ρημάδια. Τα χειμερινά ντε! Κι ο γιατρός δε με αφήνει να ανέβω σε σκάλα. Είχα σκοπό να το φέρω γλυκά στον καλό μου να κάνει κάπου μέσα στον Νοέμβριο την αβαρία, δεν πρόλαβα να τον προετοιμάσω όμως και μας πρόλαβαν οι καιρικές οι εξελίξεις. Τώρα, τι κανουμε;

Έπειτα, έχω ακόμα δυο προσκλήσεις να διευθετήσω. (Όταν τις προάλλες γκρίνιαζα εγώ κάτι ήξερα!) Δυο προσκλήσεις και δεν είναι τίποτα απλές. Γάμος κουνιάδου, βάφτιση εξαδέλφης, καταλαβαίνετε. Από τις περιστάσεις που αν τις αναφέρεις στην πωλήτρια θα σε φορτώσει με πούλια και ταφτά και θα σε χρεώσει ένα μισθό να είσαι σίγουρος! Την πούλια μου μέσα, με παχαίνει η ρημάδα!

Είχα σκεφτεί, που λέτε, να το παίξω ανοιξιάτικη. Άλλωστε τα καλά τα ρούχα ..., καταλαβαίνετε. Θα έσκαγα μύτη με το ραντάκι, με την εσάρπα, με ένα μπορελό τέλος πάντων, κι ασορτί πέδιλο. Τα είχα κανονίσει. "Έχει λίγη δροσιά, αλλά εγώ νιώθω φούντωση από τον ενθουσιασμό και τη συγκίνηση", θα έλεγα. Αλλά άμα ο καιρός είναι για γούνα, μπορώ να δικαιολογηθώ;

Και τα είχα πληρώσει δηλαδή! Και τι να κάνω τώρα η γυναίκα; Να πάω καλοκαιρινή ή να πάω γυμνή; Γιατί την πωλήτρια ακόμα κι από τη βιτρίνα φοβάμαι να την δω! Η πούλια δε, μου δημιουργεί ρίγη! Και δεν είναι συγκίνησης. Την κάρτα του καλού μου δεν τολμώ να τη ζητήσω, πλήρωσε τη δόση για την εφορία. Τη δική μου πάλι την έχω για κομοδίνο τόσο που είναι φορτωμένη. Τι να λέμε τώρα;

Ωιμέ, ωιμέ, και τι να κάνω; Ήλιε που σώζεις τα λεφτά... Βέβαια μέχρι να πείσω τον καλό μου να κατεβάσει τα χειμερινά μπορεί να έχω αρπάξει καμιά πούντα. Άρρωστος άνθρωπος να παρευρεθεί σε κοινωνικές εκδηλώσεις; Είναι κι αυτό μια κάποια λύση...

Μπας και παίζει κανένα ρούχο κατάλληλο; Vintage θα το πούμε. Δεκτά midi και maxi φορέματα σε medium. Λόγω της επισημότητας των γεγονότων. Αν και ζουμπάς είμαι, και με mini κάπως θα βολευτώ...

Tuesday, October 1, 2013

As perfect as it gets!

Έτσι κάνουν οι μέρες και περνούν δίχως να το καταλάβω, πότε γκρίνιαξα τελευταία φορά, πότε πρόλαβε κι αράχνιασε ο τόπος εδώ μέσα; Καλά που μου το επισήμανε η Αγγελικούλα και έσπευσα να πάρω ξεσκονόπανο, μην περάσει και το πεθερικό κι έχουμε άλλα! Το φαντάζεστε; Φτου, φτου, φτου, τι ήθελα και το σκέφτηκα αυτό; Τσεμπέρι και κουβάς, γρήγορα σε δράση!

Και τώρα που φάνηκε και πάλι το χρώμα των επίπλων μπορώ με χαρά να τοποθετήσω το βραβείο που μόλις παρέλαβα. Όμως δεν κατάλαβα; Το βραβείο αυτό ποιοι το παίρνουν; Στους τεμπέληδες πάει; Γιατί, βρε παιδια, αν είναι έτσι με έχετε παρεξηγήσει! Απλά έχω χάσει το μυαλό μου αυτόν τον καιρό, κι η απόχη δε βοηθάει πολύ στην κατάσταση. Ή δεν ξέρω να την χειρίζομαι. Τι να πω; Εγώ θα σκέφτομαι πως το βραβείο πάει σε αγαπημένα blogs για να νιώσω κάπως καλύτερα...

Liebster Blog


Και τώρα που το τοποθέτησα στο ράφι και το βλέπω καλύτερα, μπορώ, με τα φτωχά γερμανικά μου, να πω με σιγουριά πως η αρχική μου υπόθεση υπήρξε βάσιμη. Με συγκινείτε ;-)

Οι κανόνες (για να είμαι συνεπής και να μην μου το πάρουν πίσω το βραβείο) είναι οι εξής:
1) Πρέπει να αναφέρεις και ευχαριστήσεις αυτόν που σου χάρισε το βραβείο.
2) Πρέπει να απαντήσεις στις ερωτήσεις που θα σου δοθούν.
3) Πρέπει να βραβεύσεις άλλα blogs.
4) Πρέπει να ακολουθήσεις τα blogs που βράβευσες.

Ευχαριστώ την Αγγελική (http://skepseis.co.uk/wp/). Μόνο πες μου ότι έκανα κάτι καλό για να αξίζω αυτό το βραβείο!

Τώρα ας περάσουμε στο ενδιαφέρον κομμάτι του βραβείου κι ας μιλήσουμε για εμένα.
  1. Ποιο είναι το αγαπημένο μου φαγητό;
    Καλέ τι ερώτηση είναι αυτήν σε έναν άνθρωπο που τρώει από χόμπυ; Εξαρτάται από το περιβάλλον, τις καιρικές συνθήκες, την παρέα, τη διάθεση, τον τόπο, και τον χρόνο. Χμ...
    Συνυπολογίζοντας όλους τους άνω παράγοντες και το γεγονός πως πρέπει να δώσω μόνο μια απάντηση θα καταλήξω στον αξεπέραστο μουσακά. Όχι με παραλλαγές, πατάτες, κολοκύθια και γάλατα διαίτης. Τον αυθεντικό μαμαδίστικο μουσακά, καλή στρώση με γλυκιές μελιτζάνες, μυρωδάτος κυμάς και σπιτική μπεσαμέλ. Αααχ τι έπαθα τώρα; Μαμά!
  2. Τι δε μου αρέσει στους ανθρώπους;
    Πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι της παρούσης. Ας προσπαθήσω να συνοψίσω σε μία φράση.
    Η αγένεια, η υποκρισία, κι η υπερβολή. Θέλω να ξέρω πως αυτό που βλέπω ή ακούω αυτό ισχύει, να μου λένε μια καλημέρα (κι ας πέσει κάτω), και να μην αρχίζουν να ουρλιάζουν επειδή πέταξε χαμηλά μια πεταλούδα. As simple as it gets...
  3. Τι μου αρέσει στους ανθρώπους με τους οποίους κάνω παρέα;
    Πως αντιμετωπίζουν τη ζωή με χιούμορ. Δε χωράει η γκρίνια, τα συνεχή παράπονα, κι η μεμψιμοιρία στις κουβέντες μας. Χιούμορ κι αυτοσαρκασμός, αυτή είναι συνταγή! Άλλωστε είναι σε όλους μας γνωστό, η μουρμούρα είναι ψάρι και τρώγεται ψητό ;-)
  4. Τι με ηρεμεί;
    Να αγναντέυω τη θάλασσα, να ακούω τον παφλασμό των κυμάτων, να κάνω έναν περίπατο πιασμένοι χέρι-χέρι με τον αγαπημένο μου.
    (Πόσο απλός άνθρωπος είμαι τελικά;)
    Το γεγονός πως μένω ανάμεσα σε κάτι βουνά ΝΑ, να το κάνω τώρα θέμα ή μετά;
  5. Τι αγαπώ;
    Σε άνθρωπο, σε αντικείμενο, ή σε ιδέα; Ε;
  6. Τι με νευριάζει;
    Η αναμονή, απεριόριστα πολύ!
    Η αγένεια, συγγνώμη βρε άνθρωπε με ήξερες κι από εχθές;
    Ο ναρκισσισμός,  μπορείς να αφήσεις κάποιον άλλο να πει πόσο τέλειος/ευαίσθητος/χαρισματικός είσαι ή θα τα πείς όλα μόνος σου; Οι παντογνώστες, μα να έχεις γνώση και γνώμη για όλα, ακόμα και για το νούμερο καλσόν που φοράω, ε πάει πολύ!
    Να συνεχίσω;
  7. Ποιο αντικείμενο δεν αποχωρίζομαι ποτέ;
    Χμ, θα έλεγα το κινητό μου, αλλά είναι υπερβολή το ποτέ. Μάλλον το στυλό μου, όλο και κάτι μου έρχεται να σημειώσω, να βρεθώ με άδεια χέρια;
  8. Ποιες αφίσες χάζευα συστηματικά όταν ήμουν μικρή;
    Όταν ήμουν μικρή; Δε θέλετε να ξέρετε πώς έμοιαζα όταν ήμουν μικρή! Πιο πολλές πιθανότητες υπήρχαν να βρείτε στο δωμάτιό μου κανένα απόκομμα εφημερίδας με τη Μελίνα ή κανένα απόφθεγμα του Άλμπερτ παρά αφίσες με μουσικούς και ηθοποιούς. Ζαβό παιδί από κούνια...
Αν και δεν έχω ακριβή πληροφόρηση για τα κριτήρια της βράβευσης, επιτρέψτε μου, με ολοδική μου οπτική, να παραδώσω αυτό το βραβείο στους πολυαγαπημένους
astakoulis (http://astakoulis.blogspot.gr/), και

Τους υπόλοιπους πρόλαβαν και τους βράβευσαν. Εμ τώρα που το θυμήθηκα... Αν πάντως είναι κάποιος και δεν έχει παραλάβει το βραβείο, παρακαλώ πολύ να πάρει ένα, έχω πολλά, τα έβγαλα φωτοτυπία ντε!

Σας φιλώ σταυρωτά (για την υπομονή σας να ασχοληθείτε μαζί μου) και σας καλημερίζω. ;-)
Καλό μήνα να έχουμε!