Tuesday, December 31, 2013

Με υγεία, αγάπη, κι ευτυχία



Τελικά και στολίσαμε το δέντρο μας και φτιάξαμε τα γλυκά μας και μαζευτήκαμε όμορφες παρέες.
Και το σπίτι μας γέμισε μουσικές, μυρωδιές, και χαμόγελα.

Αποχαιρετώντας έτσι γλυκά το 2013, ας υποδεχτούμε ένα καινούριο έτος με την ευχή να μας φέρει μόνο λόγους για χαρά!



Μιας και για τον καλό μου κι εμένα θα είναι σίγουρα ιδιαίτερη αυτή η χρονιά, δε γίνεται παρά να ανυπομονούμε ;-)

Thursday, December 19, 2013

Ζητείται κατανόηση!

Σας έχασα, με χάσατε, τι να τα ψάχνουμε τώρα... Τι έγινα; Έλα μου ντε! Το θέμα είναι πως περνάει ο χρόνος χωρίς να το καταλαβαίνω. Αλήθεια πού πάει;

Κι εγώ να κουτσοδουλεύω, να κουτσοφτιάχνω το σπίτι, και να κουτσοφουσκώνω. Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σχετικό. Τι να πω; Ίσως να φταίει αυτό που λένε 'pregnancy mind', τουτέστιν το χάνω σιγά-σιγά και ούτε που το καταλαβαίνω. Το χάνω κι αν το ματαξαναβρώ σφυρίχτε μου κλέφτικα!

Πάλι καλά που τις τελευταίες μέρες έχω ανακάμψει αποφαστιστικά στην κουζίνα, φτιάχνω χριστουγεννιάτικα γλυκά και νιώθω δημιουργική. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, κυρίως ψάχνω συνταγές για χριστουγεννιάτικα γλυκά. Μα με προοπτική να τα φτιάξω! Λέμε τώρα...

Κατά τα άλλα, έχω ένα φούσκωμα! Κι όλοι λένε "Καλή είσαι και πού είσαι ακόμα!"... Δεν τους πιστεύω! Μόνο ο τύπος στο καφεκοπτείο εχθές ήταν ειλικρινής μαζί μου που μόλις με είδε αναφώνησε "Πώς έγινες έτσι;". Αυτό μάλιστα είναι μια σωστή αντίδραση. "Πώς έγινα άνθρωπε μου άστα βράστα, και πού είσαι ακόμα!", του απάντησα.

Ευτυχώς βέβαια που εκτός από το μυαλό μου, τη μέση μου, τις μπούκλες μου και τον αφαλό μου, τα υπόλοιπα φαίνεται να είναι όπως πρώτα. Το μέγεθος της μέσης είναι όμως σχετικό, γιατί εγώ ακόμα μέση δαχτυλίδι λέω πως έχω, αν είναι αυτό του βαρελιού υπάρχει κανένα πρόβλημα; Αλλά από την άλλη, τόσα χρόνια αχτένιστη, είναι ποτέ δυνατόν να εμφανίζομαι τώρα καθημερινά σαν τη Ζωζώ; Δηλαδή να αποφεύγω τον καθρέπτη ένα πράγμα γιατί κάθε φορά νομίζω πως μου έκανα διάρρηξη! Ο αφαλός δε με νοιάζει να είναι ρηχός, μόνο που με τρώει η ανησυχία μην λυθεί (όπως οι Γαλάτες μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι) και είναι δύσκολο (ή αδύνατο;) να με πείσει κάποιος για το αντίθετο.

Ευτυχώς που άμα έχω πολλές-πολλές ανησυχίες τρώω καμιά κλωτσιά εκ των έσω και συνέρχομαι! Φαίνεται για αυτό έχουν εφευρεθεί εξαρχής οι κλωτσιές εκ των έσω, για να φέρνουν στα συγκαλά τους εμάς με το 'pregnancy mind'. Ποιος να ξέρει...

Τι άλλα; Δεν έχω φτιάξει το παιδικό δωμάτιο ακόμα, δεν έχω ψωνίσει τα μωρουδιακά ακόμα, δεν έχουν έρθει Χριστούγεννα ακόμα. Αλλά καλύτερα, για τίποτα δεν είμαι έτοιμη ακόμα! Ούτε χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν έχουμε στολίσει! Μα επιτέλους δηλαδή! Θα αναγκαστώ να κάνω το κλασσικό, να παραγγείλω πίτσες και να φωνάξω τους συναδέλφους για τη βρωμο-δουλειά. Το μυστικό είναι οι πίτσες να ψήνονται ακόμα μόλις φτάσουν, αλλιώς το δέντρο μένει στη μέση. Για το αποτέλεσμα φυσικά μη με ρωτάτε, το φαντάζεστε... Καλέ όχι για τις πίτσες, ούτε ψίχουλο δε μένει, για το δέντρο!

Φτάνει και η πεθερούλα μεθαύριο και θα μας πιάσει στα πράσα! Ευτυχώς που παίζει μπόλικος κουραμπιές, που πολύ της αρέσει, και θα τις ρίξουμε άχνη στα μάτια... Και με την πεθερούλα τριγύρω, ξέρετε τώρα εσείς, ετοιμαζόμαστε να ζήσουμε μεγάλες στιγμές!Πάλι... Τουτέστιν βόλτες, φρου-φρου, κι αρώματα.

Αχ καλέ μου γέρε χρόνε δώσε μου μια πίστωση, ευκολίες πληρωμής, πώς αλλιώς να στο πω;