Wednesday, March 2, 2016

Το ένα παιδί καλό παιδί, τ' άλλο γαμώ τη μάνα του!

Είχαν αρχίσει να στρώνουν τα πράγματα στη ζωή του ζευγαριού. Ο πιτσιρικάς κοιμόταν τώρα πια μονορούφι 10 ώρες τις νύχτες, ανάσταση για το ζευγάρι της ιστορίας μας! Έπειτα, όλοι μαζί μετακόμισαν στη Γερμανία· να δει το μάτι σου φαρδιά πεζοδρόμια χωρίς κολώνες φυτεμένες στη μέση και ράμπες χωρίς παρκαρισμένα αυτοκίνητα και εστιατόρια που δεν είναι τεκές και παιδικά καθίσματα σε όλα τα καφέ και αλλαξιέρες σε όλες τις τουαλέτες και μια δουλειά που δεν τους έτρωγε χρόνο από τα απογέυματα και  ... Τελικά, πρέπει να αφιερώσω μια άλλη ιστορία για αυτή τους την εμπειρία.


Πέρασαν έτσι, με γέλια, παιχνίδια, παρέες κι εκδρομές, 6 μήνες πριν να γυρίσουν πάλι στην Ελλάδα, τέλος Φλεβάρη ήτανε, ο πιτσιρικάς χρόνιζε, το κανονικό τους σπίτι τους περίμενε, οι γονείς του επέστρεφαν στις κανονικές τους δουλειές. Στην καρδιά του χειμώνα στη Γερμανία αλώνιζαν. Στην Ελλάδα έκαναν γούβα στους καναπέδες! Αυτό θα πει κανονικότητα...

Πόσες ταινίες να δει πια το ζευγάρι; Άλλο ένα βράδυ με ολόγιομο φεγγάρι το έκανε το θαύμα του και να' τη πάλι η ροζ γραμμή. Τουτέστιν, πάμε πάλι από την αρχή. Τουλάχιστον σε αυτή τη φάση δεν είχε καρίερα στο τένις η μανδάμ!

Το τι έγινε μετά, αυτή τη φορά, περιγράφεται πολύ εύκολα: δεν έδωσε κανείς σημασία! Με λίγα λόγια δηλαδή, το ένα παιδί καλό παιδί, τ' άλλο γαμώ τη μάνα του! Από εκεί που ο καλός της τής ετοίμαζε πρωινό με φρεσκοστιμένο χυμό, τώρα της ζητούσε να του  φτιάξει τοστ και να του βάλει ένα ποτήρι από το χυμό του σούπερ μάρκετ (βιαζόταν να φύγει ο άνθρωπος, μπα!). Η πεθερά αναφώνησε "πάλι;",  ζήτησε πίσω το πουπουλένιο της μαξιλάρι (ένιωθε κάτι ποναλάκια στη μέση), και δήλωσε πως δε θέλει με τίποτα το παιδί να πάρει το όνομά της (που τελείως τυχαία το είχαν δώσει ήδη στην αντρική του έκδοση στο πρώτο τους παιδί).


Κι εννοείται πως η μανδάμ (τι να την πω πια κι αυτή που ήθελε κι άλλη εγκυμοσύνη στην ηλικία της; τώρα που το σκέφτομαι βέβαια, η μήτρα της τελικά καθόλου δεν είχε ατονίσει) δούλευε κανονικά, φρόντιζε το σπίτι, μαγείρευε, έπαιζε με το παιδί, και τέλος πάντων έκανε ό,τι προβλέπεται να γίνει από μια εργαζόμενη μητέρα. Καμιά φορά, όταν την έβλεπαν ζαλωμένη με τον 13 κιλών πια γιο, ίσως να της έλεγε κάποιος "τι θες και τον σηκώνεις ολόκληρο γάιδαρο;". Να προσφερθεί βέβαια αυτός ο κάποιος να το ανεβάσει το 18 μηνών παιδί στην καρέκλα για να φάει ούτε λόγος!

Αν δεν ήταν και οι προβλεπόμενες από τον γιατρό εξετάσεις, η κιουρία καθόλου δε θα θυμόταν ότι ήταν έγκυος. Αν και ποια εγκυμοσύνη; Στις εξετάσεις είχαν και τρώγονταν όλοι οι της άσπρης ρόμπας με την ηλικία της! "Πόσο είπαμε ότι είστε; Πόοσο;" (καλά χριστιανέ μου, πώς κάνεις έτσι;) ή "Είστε πάνω από 35, οι πιθανότητες για το σύνδρομο δεν-έχει-συμβεί-ποτέ-σε-κανένα ανεβαίνουν κατακόρυφα!" (κι αν ξέρουν αυτοί τι σημαίνει πιθανότητα, η μανδάμ μπορούσε να τους βγάλει τη σκωληκοειδίτιδα στο άψε σβήσε) ή "Στην ηλικία σας προβλέπονται 324 επιπλέον εξετάσεις, όχι ότι θα συμβαίνει κάτι" (τι να συμβεί δηλαδή; μόνο που θα της πάρετε και την καλή της την κιλότα στο τέλος). Μάταια προσπαθούσε να τους πει ότι δεν είναι η Σάρα, μάταια τους έβαζε κάτω τα μαθηματικά και τους έβγαζε ακριβώς τα ποσοστά. Έξιναν λίγο το κεφάλι τους, έμοιαζαν κάπως να το σκέφτονται και μετά (χωρίς τελικά να έχουν ακούσει ή καταλάβει τίποτα) της απαντούσαν "Φαίνεται πως έχετε δίκιο, αλλά είστε πάνω από 35!". Άι σιχτίρ, το ήξερε, για νέο της το έλεγαν; (Και στην συνομοταξία των γιατρών πρέπει να αφιερώσω μια ιστορία οπωσδήποτε!)

Κάποιο πρωινό, ετοιμάζονταν για εκδρομή, ο δρόμος τους τούς έβγαλε στο νοσοκομείο. "Βρε", χρονιάρες μέρες καθώς ήταν, "δεν μπαίνουμε να ευχηθούμε", σκέφτηκε το ζευγάρι. Την μπουζουριάσανε την κιουρία! "Τ' ανάσκελα", της είπαν, "για όσο χρειαστεί!" "Για πόσο δηλαδή;" Δεν της απάντησε κανείς... Έμεινε εκεί να κοιτάει από το παράθυρο τις εποχές να αλλάζουν. Οι υπόλοιποι είχαν και δουλειές, μαζί της θα ασχολούνται;


Ξεχάστηκε ο γιος, βιάστηκε η κόρη. Κρατήθηκε δηλαδή μέχρι την πρώτη μέρα που η μανδάμ μπήκε στο μήνα της, άλλο δεν άντεχε! Εμφανίστηκε στο δωμάτιο με μάτι ζωηρό και συνωμοτικά την κοίταξε, "Έχεις αντοχές; Τώρα είμαι κι εγώ εδώ!". Με τις υγείες της!

Tuesday, March 1, 2016

Μια ευκαιρία για τον Παύλο!

Για να έχουμε όλοι μας δικαίωμα στο χαμόγελο... Καλό μήνα!

Το παρακάτω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το blog της Κατερίνας KapaWorld.


Ο Βασίλης είναι ο μπαμπάς του Παύλου. Ο Βασίλης έχει νονά τη μαμά μου, οπότε είναι σαν να λέμε πνευματικός της γιος. Αυτό πάντα μας έκανε λίγο...συγγενείς. Όταν ήμασταν μικρά και πηγαίναμε στο χωριό ο Βασίλης που είναι λίγο μεγαλύτερος μου κρυβόταν στα σκοτάδια και όταν περνούσαμε με την ξαδέρφη μου μας κατατρόμαζε και ουρλιάζαμε σαν χαζές. Μεγάλο κάθαρμα  ο Βασίλης που από μικρή με φώναζε κουμπάρα για να μου σπάσει τα νεύρα και πάντα τα κατάφερνε! Τελικά κατάφερε να με κάνει και κανονική του κουμπάρα μιας κι εγώ τελικά τον πάντρεψα!!!

Ο Βασίλης ήταν πάντα ένα χαρούμενο παιδί, έτσι τον θυμάμαι πάντα, μα τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει...
Έχει τρεις γιους. Περήφανος για τον κάθε έναν από αυτούς, μα εδώ και δυο χρόνια ζει το αδιανόητο γιατί η οικογένεια του ζει το αδιανόητο!

Θα σας συστήσω τον μεσαίο του γιο τον Παύλο. Ο Παύλος είναι δεκαεπτά χρονών, όμορφος σκέτο αστέρι αφού κατάφερε και πήρε τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά και των δυο γονιών του! Τρελαίνεται να παίζει μπάσκετ, να ζει έντονα, να βγαίνει με τους φίλους του...αγαπά τους υπολογιστές και τη μουσική...μα  δεν μπορεί να χαρεί τίποτε από όλα αυτά γιατί τα τελευταία δύο χρόνια έγινε μαχητής της ζωής. Της δικής του ζωής.


Διαγνώστηκε με μια επιθετική Λευχαιμία τύπου Τ και παρόλο που ο αδερφός του είναι συμβατός δότης ο οργανισμός του δεν δέχθηκε την μεταμόσχευση μυελού των οστών...κι αυτό έφερε μια ακόμη ανατροπή, μια αγωνία και μάχη με το χρόνο...Ο Παύλος πρέπει άμεσα να φύγει στην Αμερική! Στην Βοστόνη. Στον τόπο των θαυμάτων. 

Τα παιδιά ζουν σε ένα μικρό χωριό στον τόπο καταγωγής της μαμάς μου κι είναι εντυπωσιακό πως όλο το χωριό κινητοποιήθηκε κι άρχισε να διοργανώνει εράνους και μπαζάαρ και κάθε λογής διοργανώσεις με στόχο να μαζευτούν χρήματα και κατάφεραν πολλά, μα απέχουμε πολύ από το στόχο! Είναι εντυπωσιακό και συγκινητικό πολύ πως μια μικρή και φτωχική κοινότητα ανθρώπων οργανώνεται για να βοηθήσει μια οικογένεια που υποφέρει. Για να χαρίσει ελπίδα, σε ένα παιδί!
Είναι εντυπωσιακό πως ένα παιδί που κινδυνεύει γίνεται χωρίς δεύτερη σκέψη, παιδί μας! 
Με συγκίνησε αυτή η αυταπάρνηση, αυτή η τρομερή δύναμη των ανθρώπων...

Στο τηλέφωνο ο Βασίλης ήταν σκεπτικός. "Είναι πολλά τα χρήματα που χρειαζόμαστε" μου είπε...μα δεν γίνεται να απογοητευτούμε και να μην προσπαθήσουμε. Δεν γίνεται να μην δώσω στο παιδί μου αυτή την ελπίδα!"

Δεν μιλούσα πια με το Βασίλη, τον φίλο, κουμπάρο, κολλητό από τα παλιά που κάναμε φάρσες και γελούσαμε. Μιλούσα με έναν πατέρα σε αγωνία. Σε φόβο...Πως είσαι; Τον ρώτησα. 
"Όσο ο  Παύλος είναι καλά και  δεν τα παρατάει είμαι καλά!" 
Συγκινήθηκα βαθιά... Πως είναι η ψυχολογία του παιδιού; τον ρώτησα ξανά.  
''Αν τον δεις θα σκεφτείς πως φαίνεται λίγο ταλαιπωρημένος κι είναι αδυνατισμένος, κατά τα άλλα είναι θηρίο! Δίνει μεγάλο αγώνα, παλεύει ασταμάτητα δυο χρόνια τώρα! και δίνει σε όλους μας δύναμη." Μιλούσε με τόση περηφάνια για το γιο του... Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα...

Το να κινδυνεύει η ζωή του παιδιού σου είναι κάτι το τρομερό. Ξέρω πως υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι που ζουν με αυτό το φόβο που εμείς δεν μπορούμε να διανοηθούμε...μα τώρα, αυτοί οι τρομαγμένοι γονείς είναι άνθρωποι κοντινοί. Άνθρωποι που αγαπάμε, άνθρωποι που νιώθουμε την αύρα του τρόμου τους...

Αγαπημένοι...Αυτή η ανάρτηση αφορά ένα παιδί...Ένα δεκαεφτάχρονο πλάσμα, που έχει πολλά να δει και να νιώσει και να ζήσει και έχει δικαίωμα στο όνειρο και στην ελπίδα...Δυο χρόνια τώρα οι γονείς και τα αδέρφια του Παύλου ζουν με τη συνεχή απειλή, πως θα τον χάσουν και χρειάζονται να ανάψουν ένα φως στο σκοτάδι που ζουν.
Αν μπορούμε όλοι εμείς οι άνθρωποι να τους χαρίσουμε μια ευκαιρία...Μια ευκαιρία για το πολυτιμότερο αγαθό. Την ίδια τη ζωή!

Χρειάζονται πολλά χρήματα μα είμαστε κι εμείς πολλοί και το περίσσεμα μας λίγο, μα το περίσσεμα αγάπης πολύ!
Είναι Παρασκευή κι ακολουθούν ημέρες ξεκούρασης αγαπημένοι και αν μπορούμε όλοι αυτό το Σαββατοκύριακο να στερήσουμε από τον εαυτό ή από τα παιδιά μας κάτι μικρό, ένα σακουλάκι πατατάκια, ένα παγωτό, ένα σινεμά, μια μπύρα, μια πίτσα...και να προσφέρουμε αυτά τα δυο, τρία, πέντε ευρώ για να χαρίσουμε ελπίδα στο αγόρι μας!

Δεν σας το ζητώ αγαπημένοι, μα ελπίζω...ελπίζω πραγματικά στα θαύματα της ζωής κι εσείς με κάνατε να πιστεύω ακόμη περισσότερο στο θαύμα των ανθρώπων! 

Σας παραθέτω τον αριθμό μέσω του οποίου η οικογένεια προσπαθεί να συγκεντρώσει όσο πιο άμεσα γίνεται ένα αξιοσέβαστο και πολυπόθητο ποσό για να μπορέσει να μεταφερθεί ο Παύλος στη Βοστόνη.
ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ ΣΟΥΣΑΝΑ
ΑΡΙΘΜ.ΛΟΓ.428/537100-79
ΙΒΑΝ GR8101104280000042853710079
ΚΩΔ.SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ (BIC) ΕΤΗΝGRAA
ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Τηλέφωνο Επικοινωνίας Σουζάνα Κυριακίδου Μαμά Παύλου
6986789490
Μην με Λησμόνει
Δεν μένει να πω τίποτε άλλο παρά να στείλω τις ευχές μου εκεί έξω. Αγάπη αγαπημένοι. Αγάπη για όλους μα περισσότερη αγάπη για κάθε παιδί που μπορούμε να βοηθήσουμε, γιατί είμαστε δυνατοί μόνο αν είμαστε πολλοί!
Ένα πελώριο ευχαριστώ σε όλους για την κατανόηση για αυτή την ανάρτηση και Παύλο, θα σου στείλω το στίχο που τραγουδάω συνέχεια στους γιους μου! 

"Για χατίρι σου ξημερώνει αγόρι μου...Για χατίρι σου ξημερώνει!!!"
                                                                                                  Κατερίνα