Καθημερινές ιστορίες: χαμογελάστε παρακαλώ!

Μικρό παιδί ο έρωτας με κάνει κάθε τόσο

2012-02-14T21:55:00.000+02:00

Σε πολλούς δεν αρέσει αυτή η γιορτή, είμαι μάλλον ένας από αυτούς. Δε χρειάζεται ταμπέλες ο έρωτας για να υπάρξει, χρειάζεται αλήθεια, την αλήθεια μας...

Αυτή τη φορά όμως, ας δούμε τη μέρα ως μια αφορμή για να θυμηθούμε. Να θυμηθούμε πως είμαστε ερωτευμένοι, πως έχουμε φίλους, πως έχουμε όνειρα, πως έχουμε λόγους για να χαμογελάμε. Η καθημερινότητα τελευταία όλο και πιο συχνά μας κλέβει τέτοιες θυμίσεις...

Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ'άλλα μάτια;

2012-02-08T21:19:00.000+02:00

Πώς να σωπάσω μέσα μου
την ομορφιά του κόσμου;
Ο ουρανός δικός μου
η θάλασσα στα μέτρα μου

Πώς να με κάνουν να τον δω
τον ήλιο μ'άλλα μάτια;
Στα ηλιοσκαλοπάτια
Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω...

Στου βούρκου μέσα τα νερά
ποια γλώσσα μου μιλάνε
αυτοί που μου ζητάνε
να χαμηλώσω τα φτερά;

Στίχοι: Κώστας Κινδύνης
Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Την αϋπνία μου μέσα!

2012-01-26T10:58:00.000+02:00

Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ και λέω: Είναι η αϋπνία κολλητική; Γιατί πέρασα τις προάλλες από του tremens, ο οποίος λέει πως έχει αϋπνίες γιατί δεν μπορεί να στρίψει τσιγάρο, και σήμερα τσουπ το μάτι μου άνοιξε από τις 5:20! Μα κι αυτός ο tremens, άκου τώρα πράμα να σε απασχολεί και να χάνεις τον ύπνο σου. Εγώ πάλι γιατί ταράχτηκα δεν ξέρω...

Άνοιξε το μάτι γαρίδα, το πίεζα με τα χέρια κάτω, τίποτε αυτό. Και μετά σκέφτηκα πως δεν είχα βάλει πλυντήριο. Α, ώστε ξύπνησε η νοικοκυρά μέσα μου, σκέφτηκα. Κάτι ώρες άσχετες που βρίσκει κι αυτή... Για να την ηρεμήσω (και να καταφέρω κι εγώ να κοιμηθώ), σηκώθηκα μέσα στις μαύρες νύχτες, δεν έβρισκα και τις παντούφλες μου, ήταν και παγωμένα κάτω, σκουντούφλησα και στην πόρτα, δεν ήθελα να ανάψω και το φως να μην ξυπνήσω τον άλλο άνθρωπο, τέλος πάντων έφτασα στο πλυντήριο και το πάτησα το κουμπί. Μεγάλη δουλειά να έχεις ξεχάσει να πατήσεις το κουμπί πριν να πέσεις στο κρεβάτι! "Τώρα ησύχασες;", ρωτάω τη νοικοκυρά μέσα μου νευριασμένη κι επιστρέφω στο κρεβάτι. Τα πόδια μου δεν τα πολύ-ένιωθα. Ή από το κρύο ήταν ή που τα είχα τρακάρει στο κούφωμα...

Το πιέζω πάλι το μάτι στο μαξιλάρι, άντε καλέ μου Μορφέα και θα είμαι κομμάτια την υπόλοιπη τη μέρα. Μα μετά σκέφτηκα πως πρέπει να βγάλω θέματα για την εξεταστική. Μπα πανάθεμα με, τώρα βρήκε να ξυπνήσει και η επαγγελματίας μέσα μου; Την καθησύχασα, χρόνος υπάρχει για τα θέματα. Για ύπνο δεν υπάρχει, είναι ήδη 6:30 την αϋπνία μου μέσα!

Λέτε να φταίει που κι εγώ δεν στρίβω τσιγάρα; Να μάθω τέλος πάντων και να φτιάχνω μια ντουζίνα κάθε βράδυ πριν να πάω για ύπνο αν είναι να γιατρευτώ. Δεν καπνίζω βέβαια, αλλά θα τα στέλνω με τον γαλατά πρωί-πρωί tremens, να κάνω και την καλή μου πράξη ;-)

Ένας γάμος με απ΄όλα; Να τ' αφήσω;

2012-01-11T22:36:00.000+02:00

- Παντρεύεται η πρώην μου, μου λέει ο καλός μου. Θέλεις να πάμε στο γάμο;
- Ποια πρώην σου αγάπη μου που έχουμε σχέση μια αιωνιότητα και μια μέρα; Αυτή που πιανόσασταν χέρι-χέρι στο δημοτικό;
- Ε, αυτή.
- Ε, τότε να πάμε. Είμαι πολιτισμένη εγώ! (Λέμε τώρα... Αλλά μια σιγουριά την είχα, δεν ξέρει και πιάνο ο δικός μου, πώς θα παίξει το Follow your heart;)

Και ντύνομαι και σενιάρομαι, γιατί μπορεί η αιωνιότητα να είναι πολύ, αλλά δε θα επιτρέψω η πρώην να είναι πιο όμορφη από εμένα! Έβαλα τα σέα μου, έβαλα τα μέα μου, μέχρι και κομμωτήριο πήγα η αχτένιστη να στρώσω την αφάνα!

Η πρώην τυχαίνει να είναι και οικογενειακή φίλη, οπότε μαντέψτε ποιος άλλος ήταν καλεσμένος; Η πεθερούλα φυσικά! Και ο κουνιάδος και η συννυφάδα (αλλά αυτοί δεν πειράζει!). Έξω τους ρίξαμε τους ανθρώπους τόσοι νοματέοι!

Το λοιπόν, κινάμε και φτάνουμε στην εκκλησία. Έριχνε και ψιλόβροχο, να' σου η δικιά σου αγκαζέ με την πεθερούλα κάτω από την ίδια ομπρέλα για να μη χαλάσει το μαλλί. Είχα και ένα άγχος γιατί δεν το έχει η πεθερούλα το τακούνι, φόραγα κι εγώ το δεκάποντο, γλιστρούσε και ο δρόμος και σκεφτόμουν τώρα θα το κάνουμε το θεαματικό να γελάσει κάθε καρυδιάς καρύδι! Αλλά το σώσαμε τελικά...

Ο διάκοσμος στην είσοδο της εκκλησίας παρέπεμπε σε Χριστούγεννα, λίγο από βιλούδο, λίγο από βαθύ κόκκινο, λίγο από γκι. Με το εορταστικό κλίμα των ημερών πήγαινε χάρμα! Η διακόσμηση εσωτερικά ήταν δεν-είχα-χρόνο-ασχολήθηκα-5-λεπτά-και-έβαλα-10-τριαντάφυλλα-τα-μισά-να-κοιτάνε-προς-τα-κάτω. Λες να ήταν σχέδιο;

Κάθομαι στην καρεκλίτσα μου (μην με χτυπήσει το δεκάποντο από τώρα κι έχουμε να εντυπωσιάσω και τη νύφη!) και περίμενα να αρχίσει η τελετή. Δεν ήξερα κανέναν, αλλά ήθελα να του γνωρίσω όλους! Είχε πολύ ζουμί η υπόθεση! Τελικά, αυτό το στρετς και αυτή η πούλια φορέθηκαν πολύ φέτος...

Ήταν και μια κυρία (κάτι σε πολύ κοντινό του ζευγαριού), στα πενήντα φεύγα, με σώμα μαμάς που θες να της ζουπάς τα μαγουλάκια, το γνωστό στενό φόρεμα, σε χρυσαφί με γκλίτερ, και γόβα με πάνω από δέκα πόντους τακούνι και πάνω από 2 νούμερα μεγαλύτερο νούμερο. Ποιος της το έκανε αυτό της κυρίας; Πράγματα που κανονικά είναι απλά, όπως το να κάτσεις και να περπατήσεις, για την κυρία είχαν γίνει μαραθώνιος.

Η νύφη ήρθε και εν μέσω χειροκροτημάτων το ζευγάρι εισήλθε στην εκκλησία. Να γραφτεί στα πρακτικά ως σημείωση (κι όχι επειδή είμαι εμπαθής) πως η ανθοδέσμη της νύφης ήταν από κρίνα.

Έγινε το μυστήριο, περιμέναμε στη σειρά μας για να ευχηθούμε στους νεόνυμφους, πήραμε την μπομπονιέρα (που ήταν ένα λίοπανο διακοσμημένο με ρόδι), και κατευθυνθήκαμε προς το αυτοκίνητο (αγκαζέ και με ομπρέλα, ακόμα έβρεχε γαμώτο!) για να πάμε στο κοσμικόν κέντρον.

Εντωμεταξύ, ο καλός μου είχε βρει όλους τους συμμαθητές του και είχαμε γίνει ένας λόχος άτομα!

Έτυχε να φτάσουν πρώτοι στο κέντρο ο κουνιάδος και η συννυφάδα, "πιάστε θέσεις και για εμάς", τους είπαμε. Φτάσαμε κι όλοι οι υπόλοιποι μετά από λίγο. Βόλευε να καθήσει ο καλός μου κοντά στους (από άλλοτε) συμμαθητές του (τόσα είχαν να πουν!), εγώ να καθήσω κοντά στον καλό μου (ήθελα να γνωρίσω και την πρότερη παρέα του ντε!), ο κουνιάδος να καθήσει κοντά στον αδελφό του (τα ήξερε κι αυτός τα παιδιά), κι έμεινε η συννυφάδα πλάι-πλάι με την πεθερούλα (Είναι καινούρια, ώρα να χαλαρώσει η παλιά, έτσι πάνε αυτά! Δεν ξέρω βέβαια πότε θα παλιώσει αυτή μιας και άλλη νύφη δεν προβλέπεται...).

Ενόσω γίνονταν οι συστάσεις και βολευόμασταν (τσιμπώντας από το γαμοκούλουρο γιατί μας είχε πιάσει μαύρη πείνα, το οποίο παρεμπιπτόντως ήταν πολύ νόστιμο!), πήραν και τα όργανα τη θέση τους στην πίστα.

Για το κέντρο τι να πω; Ωραίο σίγουρα, μα τόσο μεγάλο και ο κόσμος τόσος πολύς (700 άτομα +;) που ένιωθα να έχω πάει στην ετήσια κοπή πίτας των τραπεζικών υπαλλήλων νομού Αττικής. Αδιάφορο, εμείς είχαμε την παρέα μας και τα γαμοκούλουρα που μας αντιστοιχούσαν οπότε όλα καλά.

Το ζευγάρι δεν είχε ακόμα εμφανιστεί, την κυρία με το μεγάλο νούμερο παπούτσι πάνω από δέκα πόντους τακούνι την διέκρινα κάπου στο βάθος της αίθουσας. Η λύρα άρχισε να χτυπάει και τα φαγητά άρχισαν να έρχονται. Δώστου η λύρα, φέρε το ψητό, έλα λέμε η μαντινάδα, άρπα λέμε την πιατέλα με το γαμοπίλαφο. Πεντοζάλης τα όργανα, γιόμισμα στα ποτήρια με το κρασί. Κι εκεί που σκεφτόμουν πως κάπου τώρα θα σκάσουν μύτη τα κοριτσάκια των τραπεζοϋπαλλήλων να μας μοιράσουν λαχνούς για τη λαχειοφόρο αγορά, ήρθε το ζευγάρι. Α ναι, τους είχαμε ξεχάσει αυτούς!

Ήπιαν την σαμπάνια τους, χόρεψαν τον τετ-α-τετ χορό τους (όχι με λύρα αυτό), χαιρέτισαν τον κόσμο και κάθησαν στο τραπέζι τους. Κάπου στο βάθος κήπος, ούτε που τους βλέπαμε. Συνεχίσαμε να τρωγοπίνουμε και να συζητάμε (εξαιρετικό παρεάκι!), και μόλις το ζευγάρι με τους λοιπούς συγγενείς έδωσαν το σύνθημα του χορού ορμίσαμε στην πίστα. Εμ, μα πότε θα κάνω εγώ το εφέ μου;

Κάποια στιγμή πήρα είδηση πως εκείνο το έρμο το κοριτσάκι, η καινούρια ντε, ήταν σε κατάσταση λιγοθυμιάς (να θυμηθώ να της κάνω δώρο ένα ζευγάρι ωτοασπίδες!). "Έλα κούκλα μου να χορέψεις, φτάνει τώρα!". Ήρθε το κορίτσι, μα πού να πάρει τα πόδια του; Είχε γίνει πουρές το μυαλό της τόση ώρα, δεν έδινε εντολή να αλλάξει βήμα. Μα καλά τη βάλαμε να κάτσει εκεί που τη βάλαμε, πώς είναι δυνατόν και την ξεχάσαμε στην ίδια θέση τόση ώρα; Της φέραμε ντεπόν, τι να σου κάνει ένα χάπι, αυτό που της συνέβηκε θέλει ένα μήνα αποτοξίνωση για θεραπεία! Τελικά, ο κουνιάδος και η συννυφάδα έφυγαν. Μάτι το είπε η πεθερούλα...

Κι εκεί που εμείς συνεχίσαμε να πίνουμε και να χορεύουμε, είδα τη νύφη να φοράει σταράκια με κόκκινο σοσόνι και την κουμπαρά τζην κάτω από το φόρεμα. Το πάρτυ έπαιρνε άλλη διάσταση! Μεγάλη φράση, που κατάλαβα τη σημασία της αμέσως μετά.

Η ορχήστρα σταμάτησε να παίζει, ευχήθηκε στο ζευγάρι και άδειασε την πίστα. Κι ο κόσμος έκατσε στις θέσεις του. Ο φωτισμός χαμήλωσε μετά, σε σημείο να ψάχνω την μύτη μου (που μικρή δεν την λες!). Άρχισαν φωτορυθμικά τρελά και σε μια γιγαντοοθόνη προβάλλονταν η πίστα. "Ώπα, εδώ είμαστε", σκέφτηκα. Όπως αποδείχτηκε η φαντασία μου ήταν πολύ μικρότερη των περιστάσεων.

Ο dj έριξε τσιφτετέλι τρελό και στην πίστα μέσα από καπνούς (ναι καπνούς, χωρίς καμία υπερβολή!) εμφανίστηκε κοπέλα με περιβολή χανούμισσας (ημίγυμνη δηλαδή) και την εφτάπεπλο να κάνει νάζια και σκέρτσα και να κουνάει τους γοφούς και το στήθος και να γίνεται του τσιφτετελιού το κακό συναπάντημα. Είχαμε μείνει άφωνοι! Όλοι! Και η πεθερούλα (που είχε φύγει εντωμεταξύ) με αυτό το θέαμα το ίδιο θα πάθαινε! Τι σχέση έχει αυτό με το γάμο κανείς δε μπόρεσε να εξηγήσει. Ούτε αν πλήρωσαν για αυτό ή ήταν δώρο του καταστήματος καταφέραμε να μάθουμε. Ωιμέ! Και αφού τα έκανε όλα η καλλιτέχνης με την εφτάπεπλο, την πέταξε μετά, και πήρε κεριά. Τα φωτορυθμικά και η μουσική όπως τα έχουμε πει. Τα ανάβει η μαντάμ τα κεριά και δώστου να το κουνάει και να χύνει τα λιωμένα κεριά στον πληθωρικό γοφό και στην χωρίστρα του στήθους. Τι φταίω η γυναίκα, πες μου! Και είχα φάει και ένα σκασμό γαμοπίλαφο (μου αρέσει το άτιμο!)... Και αφού τέλος πάντων, τα έχυσε παντού τα κεριά, παίρνει μετά χρυσοποίκιλτη μαγκούρα. Να την ακουμπάει τη μαγκούρα στο στήθος και τσακ να κάνει και να την πετάει στο αέρα. Ρε τι λες! Κι εγώ που νόμιζα πως όλοι οι γάμοι είναι οι ίδιοι... Το ολοκλήρωσε το πρόγραμμα της καμιά φορά η μαντάμ (ένα 20/λεπτο άφωνοι είχαμε μείνει!) πήρε τον εξοπλισμό της και χάθηκε μέσα στους καπνούς όπως είχε εμφανιστεί. Βρε λες να μου έπεσε βαρύ το βραστό και βλέπω εφιάλτες; Μα βρήκα τη φωνή μου και ρώτησα. Όλοι τον ίδιο είχαμε δει...

Εν τέλει ήπιαμε λίγο κρασί ακόμα και ανεβήκαμε κι εμείς στην πίστα να κάνουμε το πρόγραμμά μας παρέα με τα φωτορυθμικά και τα τσιφτετέλια. Πόσο ντέρτι είχε επιτέλους αυτός ο dj; Με αυτά και με τούτα μας πήρε το ξημέρωμα...

Και άμα ήταν η νύφη να είναι με το σταράκι και το σοσόνι, εγώ τι στο καλό σκαρφάλωσα πάνω στο δεκάποντο; Και με τρίποντο πάλι εντύπωση θα έκανα! Και θα ήμουν και πιο άνετη... Τι εντύπωση δηλαδή, που έτσι όπως τα είχε όλα αυτός ο γάμος, ούτε το κερασάκι στην τούρτα δεν ήμουν εγώ... Τι; Γίνομαι εμπαθής; Βρε παιδιά, είμαι μια αιωνιότητα και μια μέρα με το άτομο, λέτε ακόμα να έχω ανασφάλειες;

Μας πήραν είδηση

2012-01-07T01:05:00.000+02:00

Κάνει το μπάνιο της (ζεστό-ζεστό και χαλαρωτικό), βάζει κρέμες κι αρώματα (μμμμ...), φοράει το καλό της φόρεμα (σικ, γιατί είναι κορίτσι από σπίτι), κάνει ένα αστραφτερό μακιγιάζ (προς Θεού, όχι υπερβολικό!), και σκαρφαλώνει στις ολοκαίνουριες γόβες της (12πόντες, καστόρινες, τέλειες!). Χαμόγελο (αληθινό), τον σύζυγο αγκαζέ, κι έτοιμη για την αλλαγή του χρόνου!

Αυτός, αυτή, η αδελφή, η μητέρα, κι ο πατέρας καταφθάνουν σε κοσμικό κέντρο. Για φέτος ο χρόνος θα τους βρει οικογενειακά και έξω καρδιά! Στο μαγαζί η ατμόσφαιρα εορταστική (και από καπνούς καθαρή!), το φαγητό πολύ καλό, το σέρβις εξαιρετικό και η ορχήστρα ζωντανή. Δυο άξιες λόγου παρατηρήσεις:
- Η ορχήστρα έχει προσανατολισμό δημοτικό και στα μέρη τους το κλαρίνο "βαράει" εναλλάξ καλαματιανό και τσάμικο. Καλές οι παραδόσεις, αλλά μια κάποια ποικιλία στην μουσική θα ήταν ευχάριστη στο αυτί...
- Το κέντρο, η μουσική, τα φαγητά, το γαμπριάτικο κοστούμι του λεγάμενου, όλα μοιάζουν με την ημέρα τους. Το μόνο που έλειπε ήταν το νυφικό της λεγάμενης. Και κάποιοι καλεσμένοι φυσικά. Δυναμικό flash back για το ζευγάρι μας...

Έφαγαν, ήπιαν, γέλασαν με την καρδιά τους. Και αφότου ο ένας χρόνος έφυγε κι ο άλλος ήρθε, έκοψαν την πίτα τους, αντάλλαξαν πολλές θερμές ευχές, έφεραν και δυο στροφές στην (ομολογουμένως γεμάτη και από νέους) πίστα. Μακάρι το νέο έτος να είναι γεμάτο από τέτοιες αφορμές, αφορμές για αληθινά και πλατιά χαμόγελα!

Η ώρα περνούσε, θα ήταν κοντά 2, ο λεγάμενος κι η λεγάμενη είχαν κανονίσει να συνεχίσουν με φίλους για ποτό. Καληνύχτισαν την αδελφή, την μητέρα και τον πατέρα (που είχαν άγριες διαθέσεις και ήθελαν να συνεχίσουν τις τζιριτζάτζουλες με το κλαρίνο ωσότου να κουραστεί ο κλαριτζής!) και πήγαν να βρουν την παρέα...

Τους βρήκαν! Σε ένα καταγώγιο, στριμωγμένους 10 άτομα σε ένα τραπεζάκι των 5, πνιγμένους σε κάπνα που την έκοβες με το μαχαίρι. Το μέρος ήταν ασφυκτικά γεμάτο, μάλλον βρομούσε, κι ο ήχος ήταν εκκωφαντικά ενοχλητικός. Καλή διάθεση μωρέ, σκέφτηκαν, και (με ομολογουμένως μεγάλη δυσκολία) προχώρησαν προς το τραπέζι τους. Μπουζούκια επαρχίας που κάνουν αρπαχτές στις γιορτές λεγόταν αυτό, αλλά δε βαριέσαι! Είχαν απίστευτα καλή διάθεση...

Βρίσκονται 2 καρέκλες, κάθονται αναπτύσσοντας στενές επαφές με τους γύρω, ζουπάνε κάπου πίσω τους τα πανωφόρια τους, χουφτώνουν λίγο το μπούτι του διπλανού τους και τα μαλλιά της πισινής τους, χύνουν ένα ποτήρι με νερό στο τραπέζι κι ένα με coca-cola επάνω τους, και τέλος πάντων βολεύονται κάπως με την κακή έννοια του ρητού 'όλοι οι καλοί χωράνε'. Οι ευχές και τα φιλιά με την παρέα ακολούθησαν αμέσως μετά με ήρεμες κινήσεις, η υγρασία στο φόρεμά της ήταν ήδη πολύ έντονη. Από τα χυμένα ποτήρια καλέ! Στη συνέχεια, ποτήρια, πάγος, πετρέλαιο, "στην υγειά μας, "καλή χρονιά" κι όλα τα σχετικά.

Μόνον αφού πήραν μια ανάσα συνειδητοποίησαν πως το μέρος απείχε κάπως από την πρώτη εντύπωση. Ήταν πολύ χειρότερο! Τραπεζάκια το ένα κολλητά με το άλλο, καρέκλες η μία πάνω στην άλλη, εξαερισμός ανύπαρκτος, διακόσμηση για τις γιορτές ας-γελάσω-!, κόσμος ο-καθένας-περιπτωσάρα-από-μόνος-του (ίσως τα ίδια να έλεγαν οι υπόλοιποι και για αυτούς σε τέτοιο μέρος που πήγαν να πιουν ρημαδο-ποτό), και από μουσικό σχήμα δεν-έχω-λόγια!

Η λεγάμενη με τις κρέμες και τα αρώματα (τώρα πια βρομούσε σαν παστός μπακαλέος), το καλό της φόρεμα (τι το ήθελε το σικ;) και έναν τεράστιο λεκέ από coca-cola στο μπούστο (μμμ, σικ σου λέει μετά), με ορθάνοιχτα τα μάτια κοιτούσε τριγύρω.

Το μέρος είχε γεμίσει από make-up, παγιέτα και στρετς όσο αφορά στις κυρίες. Ανεξαρτήτου ηλικίας κυρίες. Α, και με προκοίλια (δεν είναι σικ αλλά είναι αλήθεια)! Ή που είχαν παραγίνει από το φαγητό των εορτών, ή που τονίζονταν με την τόση παγιέτα και το τόσο στρετς. Ή, τι άλλο να πω, ίσως να ήταν ιδέα της λεγάμενης... Και να χορεύουν οι κυρίες (όλες ίδιες, με το στόκο στο μέτωπο και με το διώροφο μαλλί τίγκα στην λακ) και να λαμπυρίζουν οι παγιέτες και να τραβιέται το στρετς να φτάνει ως την αμασχάλη και χλάπα της χλούπα της το περιεχόμενο. Υπερθέαμα!

Οι δε κύριοι φορούσαν το απαραίτητο κοστούμι, σετ με γραβάτα. Λόγω της ημέρας... Η γραβάτα κατά προτίμηση κόκκινη. Και πιο απέριττοι αυτοί, μόνο με ένα πούρο στο χέρι. Πάφα της πούφα της το πούρο και λουλούδια στην κυρία από τον κύριο.

Οι λουλουδούδες υπ' ατμόν! Με το απαραίτητο στρετς κι αυτές, τα πανέρια και την μπανάνα-τσαντάκι στη μέση. Έτσι, να πέφτει το μετρητό! Και το λουλουδικό φυσικά...

Οι τραγουδίστριες (ή τραγουδιάρες είναι το σωστό;) ακολουθούσαν το πολύ συγκεκριμένο μοτίβο έχω-οπίσθια-τούμπανο-από-φωνή-δεν-σας-εγγυώμαι. Με φόρεμα που αναστέναζαν οι ραφές, κοντό όσο χρειάζεται για να κρύβει τα απαραίτητα από κάτω και όσο παρτό χρειάζεται για να δείχνει τα απαραίτητα από πάνω. Με μαλλί τεντόπανο να φτάνει ως τους γλουτούς, εκατοστό παραπάνω. Με φωνή, τι να πει κανείς για τη φωνή; Ηλικία απροσδιορίστου φυσικά. Κι αφού από φωνή κορμάρα, πάνω στην πίστα η τραγουδιάρα είχε βλέμμα πολλά υποσχόμενο. Όσο μπορούσες να δεις το βλέμμα της φυσικά. Κι όχι δεν έφταιγε μόνο ο καπνός. Ήταν κυρίως με την όπισθεν η καλλιτέχνιδα πάνω στην πίστα. Αφού το ξέρει το κορίτσι το δυνατό σημείο της, πειράματα να κάνει;

Οι τραγουδιστές ήταν πιο απλές περιπτώσεις. Το πολύ-πολύ ένα ανάρριχτο στρας στην αγκράφα της ζώνης, ένα κουτί τζελ στο μαλλί, κανένα γιλέκο με παγιέτα. Το πολύ-πολύ! Λόγω της ημέρας...

Και δώστου να τραγουδάνε (η λέξη χρησιμοποιείται καταχρηστικά) οι καλλιτέχνες και δώστου χλάπα της χλούπα της οι κυρίες (να είχε στόμα να μιλήσει αυτό το στρετς) και πάφα της πούφα της οι κύριοι (ντουμάνι εκεί μέσα!) και δώστου τα πανέρια και τα λουλούδια να πηγαινοέρχονται (με το γνωστό τα λουλούδια στην κυρία από τον κύριο) και να γεμίζουν μπανάνες-τσαντάκια.

Πάντως μετά από 2-3 ποτηράκια πετρέλαιο δεν ήταν τόσο άσχημο το μέρος, γλυκαίνουν οι φωνές και σαν να ομορφαίνουν οι κυρίες...

Όταν η παρέα ζήτησε το λογαριασμό, διαπίστωσε πως το μπουκάλι είχε την ίδια τιμή με τον Πάριο στις δόξες του (Oh mon dieu!). Επιπλέον, είχε περισσέψει πετρέλαιο πολύ. Κάβα τους το είπαν από το μαγαζί και καλούνταν να πάνε πάλι εκεί για να το καταναλώσουν. Δεν είναι τίποτα παιδιά! Με 2-3 ποτηράκια πετρέλαιο από το σπίτι έτοιμοι θα είστε για τρελή διασκέδαση. Και θυμηθείτε, την επόμενη φορά ας το κάνετε σωστά, απαραίτητο το στρετς με παγιέτες για τα κορίτσια και πούρο για τα αγόρια! Αν είναι ας το κάνετε σωστά...

Καλή μας λαμπερή χρονιά!

Καλά Χριστούγεννα!

2011-12-24T08:58:00.000+02:00

Ζητείται φόρεμα ριχτό με γκλίτερ

2011-12-19T18:16:00.000+02:00

Πότε ήρθε ο Δεκέμβρης, πότε περπάτησε (ή μήπως έτρεξε;), και να που σε λίγες μέρες θα φτάσει στο τέλος του κιόλας. Κι ο χρόνος θα μας αποχαιρετήσει μαζί του. Μα πού να τα καταλάβω εγώ όλα αυτά; Από μέρα σε μέρα λίγο χρόνο να κοιμηθώ ψάχνω, αλλά μου τον παίρνουνε που να πάρει!

- Fri θα κάνεις ένα έξτρα Εργαστηριακό μάθημα για να καταλάβουν τα παιδιά;
- Να κάνω, ευχαρίστως (Λες και δε φτάνουν τόσες ώρες που έχω μάθημα, γκρρρ, που να μην έσωνα!)...
Και κόβει η Fri από τον ύπνο της, διαβάζει την papyrous larous britanika (όχι ολόκληρη, μην είμαστε και υπερβολικοί!), ετοιμάζει παραδείγματα, ασκήσεις, γυμναστικές επιδείξεις (κι ό,τι τέλος πάντων αρμόζει στην περίσταση) και πάει στο εργαστήριο για να καταλάβουν τα παιδιά. Κι εκεί είναι μόνο οι αράχνες να πλέκουν ανέμελα τον ιστό τους, οι κόκκοι σκόνης να επιδίδονται ανέμελα στις συζητήσεις τους, και κάπως αργότερα εμφανίζονται ράθυμα 2-3 φοιτητές που ήρθαν για να χαζέψουν τις (σεμνές;) φωτογραφίες της συμφοιτήτριάς τους στο διαδίκτυο. Να τα πω καλύτερα στις αράχνες που φαίνεται να παρακολουθούν στωικά ή να φωνάξω τον κυλικειάρχη μιας και είδα πως δεν έχει πολύ δουλειά;

- Αγάπη μου θα στολίσουμε το σπίτι;
- Ναι, καλέ μου οπωσδήποτε! (Δε με έκανε η μάνα μου ταξιτζή καλύτερα να μην έχω τέτοιες ευαισθησίες; Με το μπαρντόν κιόλας!)
Και κόβει η Fri από τον ύπνο της (ένα Σάββατο της μένει, πάει κι αυτό!) για να σκουπίσει, να σφουγγαρίσει, να ξεσκονίσει, και όλα όσα κάνουν τέλος πάντων οι καθώς πρέπει νοικοκυρές πριν να στολίσουν το σπίτι. Και θα μου πεις, πέτα εκεί πέρα 2-3 στολίδια ανάρριχτα να τελειώνεις. Εμ, δίκιο έχεις εσύ από το μέρος σου, αλλά κι εμείς που ζούμε σε αυτό το αχούρι βρήκαμε αφορμή να το βάλουμε σε μια σειρά. Άσε που είχα την ανησυχία πως θα κάνουν φωλιά τα φίδια στο χριστουγεννιάτικο δέντρο και θα ήταν χειρότερα μετά...

- Παιδί μου θα με βοηθήσεις με τα χριστουγεννιάτικα γλυκά;
- Έχω επιλογή αγαπημένη μου μανούλα (να καταστρέψω όλα τα μαγαζιά της περιοχής και να μη βρεις αλεύρι μήπως;);
- Έτσι είστε εσείς τα παιδιά, δε βοηθάτε τους γονείς. Κάνε ό,τι θέλεις...
- Θα σε βοηθήσω αγαπημένη μου μανούλα (τους καλικατζάρους μου μέσα!).
Και κόβει η Fri από τον ύπνο της (πάει και η Κυριακή!) για να γίνει μυλωνάς/φούρναρης/ζαχαροπλάστης/ψήστης. Μα ο χρόνος που θεωρώ εγώ αρκετός για να επιδοθώ σε ζαχαροπλαστικούς ζογκλερισμούς, δεν είναι ποτέ αρκετός για την μάνα. Γιατί φυσικά το να φτιάξει κανείς 2-3 λαμαρίνες κουραμπιέδες/μελομακάρονα (που αντιστοιχούν σε 100-120 κομμάτια) δεν είναι ούτε κατά διάνοια αυτό που έχει στο μυαλό της η μάνα!
Πλάσε (την καλλιτεχνία μου μέσα!), φούρνισε (ανάθεμα τις τύψεις μου!), ξεφούρνισε (τόσος θα γίνει ο απ' αυτός μου με τόσα γλυκά!), μέλωσε (κολλήσαμε τον τόπο!), αρχίσαμε πρωί και μας βρήκε η μαύρη νύχτα. Κάηκε και η λάμπα και μεταφέραμε όλα τα λαμπατέρ στην κουζίνα να ξεστραβωθούμε να βλέπουμε. Σαν καμπαρετζούδες με περίεργα βίτσια είχαμε καταντήσει εκεί μέσα... Και γέμισε πιατέλες και δώστου οι ζάχαρες άχνες και δώστου τα τριμμένα καρύδια, πιάστηκε η πλάτη μου τέλος πάντων, ήθελα να λιποθυμήσω το άτομο. Άσε που το σπίτι έγινε πάλι @$#$#@$# (μην το πω, είμαι και καλό κορίτσι!). Δηλαδή με τόση ζάχαρη άχνη το δέντρο μοιάζει σχεδόν χιονισμένο... Αφού, για να καταλάβετε την απελπισία μου, έφτασα κοντά στο να υποσχεθώ πως δε θα ξαναβάλω γλυκό ποτέ στο στόμα μου! Έφαγα μετά έναν κουραμπιέ να δοκιμάσω... Μεγάλη επιτυχία είχαμε φέτος! Και ετοιμάσαμε και γλυκά να φιλέψουμε όλη την οικουμένη, όλα κι όλα!

Τέλος πάντων, το θέμα είναι πως με τούτα και με εκείνα έχω κόψει το άτομο. Πλάτες, χέρια, μούτρα, μαλλιά σε μαύρο χάλι. Όπως έχω καταντήσει πρέπει να πάω εσώκλειστη σε κέντρο περιποίησης καμιά εβδομάδα για να στρώσω. Θα πάω και στην πεθερά τα Χριστούγεννα και δε θα έχω μούτρα να την αντικρίσω η γυναίκα! Προλαβαίνω να στρώσω επιδερμίδα; Εμ, δεν προλαβαίνω, την καριέρα μου μέσα! Πώς να προλάβω που τη μια μέρα έχω μάθημα ως αργά το απόγευμα και την άλλη πρωί-πρωί όπου φύγει-φύγει; Έχω να πάω και στην εκκλησία (μέρες που' ναι), όπου θα είναι η κυρία-Αννούλα, η κυρά-Κούλα, η κυρία Λίτσα και η κυρά-Πίτσα (για να καταλάβεις, high society, με ένα φυσικό ταλέντο στον 'κοινωνικό σχολιασμό'), ρεζίλι θα την κάνω την πεθερά και ποτέ δε θα μου το συγχωρήσει (με το δίκιο της δηλαδή!). Έχει έρθει κι αυτό το συφοριασμένο το ΔΝΤ και δε δύναμαι να πάρω η γυναίκα κάτι σε χρυσό, λαμέ, με γκλίτερ τέλος πάντων, να το ρίξω πάνω μου να τραβάω αλλού τα βλέμματα... Ουφ!

Αγροτουριστική προσφορά

2011-12-05T11:16:00.001+02:00

Μια καταπληκτική αγροτουριστική εμπειρία στο Korinthiakos Agros!
Προνομιακές τιμές για λίγες μόνο μέρες!
Με διαμονή στο μοναδικό Villa Cotetsi...

Οι επισκέπτες του Korinthiakos Agros θα βρουν έναν ιδανικό προορισμό που περιλαμβάνει την φιλοξενία στο μοναδικό Villa Cotetsi, μεγάλη γκάμα γαστρονομικών επιλογών, όπως ντόπια αρνιά από φάρμες της περιοχής στο Kir-Thanasis Restaurant and Bar, το steak house της Thias-Elenis (ξεχωρίζει το κοτίσιο φιλέτο από ζώα που εκτρέφονται σε ένα κοντινό λιβάδι με δυόσμο), θεραπείες αναζωογόνησης και ευέξιας σε ντόπιους αγρούς, καθώς και το μπάνιο με λάστιχο σε παραδοσιακή αυλή.

Επίσης, θα έχουν την υποχρέωση να βιώσουν την πλούσια πολιτιστική παράδοση και την Ιστορία της Κορινθίας, μέσω του προγράμματος "Αυθεντική Κορινθία". Το πρόγραμμα περιλαμβάνει φυσικές δραστηριότητες, όπως συμμετοχή στην συγκομιδή ελιάς με στρώσιμο ελιόπανου, χτένισμα κλάρας, σάκιασμα ελιάς, μεταφορά σακιών στο λιοτρίβι, κτλ. Στην τιμή περιλαμβάνεται ολιγόλεπτο διάλειμμα για πικ-νικ με μυρωδάτο ελληνικό παραδοσιακό καφέ και μουστοκούλουρα από ντόπιο φούρνο!

Ακόμα στην ίδια λογική εξερεύνησης, προσφέρονται και φιλοσοφικοί περίπατοι (μια ομολογουμένως πρωτοποριακή δραστηριότητα) με οδηγό έναν καθηγητή του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, για όσους απολαμβάνουν εξίσου την φυσική δραστηριότητα με τους Αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους.

Ειδικά για τους μικρούς μας φίλους, η Korinthiakos Agros προσφέρει μια μεγάλη γκάμα δημιουργικών δραστηριοτήτων. Για παράδειγμα, τα παιδιά μπορούν να μαζεύουν χόρτα, να τρώνε μανταρίνια απευθείας από το δέντρο, ή και να φτιάχνουν σφεντόνες.

Τέλος, για τη διαμονή τους οι επισκέπτες θα έχουν στη διάθεσή τους τα πολυτελή δωμάτια και τις σουίτες του Villa Cotetsi, με πλήρες πρωινό.

(Για περισσότερες πληροφορίες, http://xamogelakia.blogspot.com)

υ.γ. Κάθε χρόνο τον πόνο μου εγώ...
υ.γ. Αλλά τι να κάνω; Μετά από ένα "αγροτουριστικό" 2/ήμερο ψάχνω απελπισμένα για βοήθεια...
υ.γ.2 Κι όμως αυτή η προσφορά (ή παραλλαγή της) υπάρχει! Η αυθεντική διαφήμιση βρίσκεται εδώ http://en.aegeanair.com/all-about-us/blue-magazine/e-book/, σελ 32-33.

Τα λάθη...

2011-11-30T13:19:00.000+02:00

... της φύσης ή μήπως μιας κοινωνίας που από καιρό τα βλέπει όλα μέσα από παραμορφωτικό γυαλί; Ας πω την ιστορία μου και μου λέτε εσείς μετά τι καταλάβατε...

Ήτανε βράδυ, ένα χειμωνιάτικο (σχεδόν) κρύο βράδυ. Βράδυ Σαββάτου, από αυτά που ντύνεσαι κάπως καλά και κανονίζεις με παρέα να βγεις. Κανονίσαμε για φαγητό με φίλους. Μας ανακοίνωσαν πως θα είναι κι άλλοι στην παρέα μας, μάλλον δεν έτυχε πιο πριν να τους γνωρίσουμε μας είπαν. Συναντηθήκαμε με τους φίλους, χαιρετούρες, νέα, ποδαράτοι προς την ταβέρνα. Φτάσαμε, το άλλο ζευγάρι ήταν ήδη εκεί, τους είδαμε από την τζαμαρία του μαγαζιού και ...

Φλας μπακ λίγους μήνες νωρίτερα.
Φτάνουμε στην ίδια ταβέρνα με συναδέλφους, θα είμασταν 4-5 άτομα. Καθόμαστε, παραγγέλνουμε. Ένα χέρι που κρατάει τσιγάρο (αναμμένο βέβαια!) εκτείνεται με θράσσος, φτάνει κάπου δίπλα από το αυτί ενός από τους συναδέλφους. Ακριβώς απέναντι υπάρχει μια ταμπέλα "Απαγορεύεται το κάπνισμα". Δεν έχω καταφέρει να αποσαφηνίσω αν αυτές οι ταμπέλες είναι περισσότερο για να καλύπτουν το κενό στον τοίχο (σαν κάποια ρετρό διακόσμηση) ή για να κάνουν κάποια σύσταση στους θαμώνες. Ο συνάδελφος φωνάζει την σερβιτόρα και ευγενικά την ρωτάει αν η ταμπέλα εννοεί το περιεχόμενο της. Η σερβιτόρα χαμογελαστή απαντάει πως "Βεβαίως!". Ο συνάδελφος γυρίζει με προσοχή για μην κάψει το αυτί του, ακουμπάει διακριτικά την πλάτη του χεριού και ζητάει ευγενικά, "Θα μπορούσατε να μην καπνίζετε;". Ο σύζυγος, όπως αποδείχτηκε αργότερα, της κυρίας με το εκτεινόμενο με θράσσος χέρι απαντάει (απειλητικά σχεδόν) "Όχι!". Ένα 'όχι' από αυτά που δε σου αφήνουν περιθώρια για συζήτηση, και είτε το βουλώνεις και συνεχίζεις να τρως παρέα με το καιόμενο τσιγάρο δίπλα από τη μούρη σου είτε σηκώνεσαι και παίζεις μπουνιές. Ο συνάδελφος αποφάσισε να πάρει την τρίτη επιλογή και να συνεχίσει τη συζήτηση. Μα απαραίτητη προϋποθέση για να μπορείς να συζητήσεις είναι ο συνομιλιτής σου να μπορεί να ακούει και (ίσως) να μπορεί σκέφτεται. Εκείνος ούτε άκουγε ούτε σκεφτόταν, άναψε τσιγάρο για να κάνει το δικό του παρέα με της κυρίας, και αδιαφόρησε επιδεικτικά όχι μόνο για την ταμπέλα "Απαγορεύεται το κάπνισμα", όχι μόνο για τους υπόλοιπους θαμώνες του μαγαζιού, αλλά και για τα δυο μωρά παιδιά που κάθονταν στην παρέα τους. Στο τέλος, φανερά εκνευρισμένος (και με το τσιγάρο φυσικά στο χέρι) μεταφέρθηκε (με όλη την παρέα του) σε ακριανό τραπεζάκι για να έχουν τα μωρά παιδιά το αποκλειστικό προνόμιο του ντουμανιάσματος.

Έμαθα αργότερα πως ο κύριος είναι γιατρός και η κυρία του χεριού πλούσια. Αυτά είναι σίγουρα χαρακτηριστικά που σε κάνουν σημαντικό μέλος της κοινωνίας στην μικρή μας πόλη...

Επιστροφή στο χειμωνιάτικο (σχεδόν) κρύο βράδυ Σαββάτου.
Φτάσαμε με τους φίλους μας στην ταβέρνα, το άλλο ζευγάρι ήταν ήδη εκεί, τους είδαμε από την τζαμαρία του μαγαζιού. Ω μα τι σύπμτωση, ήταν ο αξαγάπητος κύριος και η κυρία του χεριού εκτεινόμενου με θράσσος! Είπα να κάνω πως δεν τους θυμάμαι, κοίταξα με νόημα τον καλό μου, δεν ήταν τώρα ώρα να πιάσουμε την κουβέντα από εκεί που την είχαμε αφήσει την τελευταία φορά. Συστηθήκαμε, δώσαμε τα χέρια, τα δεξία, τα άλλα φυσικά κρατούσαν από ένα αναμμένο τσιγάρο. Η ταμπέλα στον τοίχο συνέχιζε να υπάρχει, αλλά το τραπεζάκι ήταν ακριανό αυτή τη φορά και ευτυχώς ο συνάδελφος δεν ήταν μαζί μας (ούτε τριγύρω). Καθήσαμε, παραγγείλαμε. Ο κύριος ανέλυε το πόσο έξυπνος είναι, το πόσες πολλές γνώσεις έχει σε διάφορους τομείς, το πόσες πολλές δεξιότητες σε διάφορα σπορ, και γενικά τόνιζε πόσο καταπληκτικός, μοναδικά υπέροχος τύπος είναι. Όταν ήθελε να δώσει στους συνομιλητές του μια ευκαιρία να αναδειχθούν και αυτοί ρωτούσε "Με τι είπαμε πως ασχολήσε εσύ;" και ευθύς αμέσως συμπλήρωνε "Τι να μας πουν μωρέ και οι καθηγητές του Πανεπιστημίου; Εγώ αυτούς τους έχω για το τίποτα!", ή "Ώστε μαθαίνεις κιθάρα, ε;" και ευθύς αμέσως συμπλήρωνε "Τι να μας πείτε κι εσείς οι μπαμπουίνοι! Καλά, εγώ παίζω όργανο (όχι μην σχολιάσετε!) από μικρό παιδί. Έχω λάβει μέρος στοοοο ... κονσέρτο όλων των εποχών!".

Ο κύριος είχε φάει σου λέει σε μεγάλα σαλόνια, κολλητός με τον χρυσό σκούφο τον ίδιο. Παράγγειλε κρασί κόκκινο του 19κάτι, μύρισε επιδεικτικά τον φελό (ο φελός!), για κυρίως πήρε φιλέτο μέτρια ψημένο. Αφού έκοψε το φιλέτο που του σέρβιραν θυμήθηκε να παραγγείλει πατάτες τηγανητές και λουκάνικα για την μέση. Φυσικά άφησε το φιλέτο. Αφού βρε κακομοίρη, αμόρφωτε, (μετά συγχωρήσεως κιόλας) με αρνίσιο παϊδάκι έχεις μεγαλώσει, τι τη θες την τόση ξιπασιά; Λες και προτίθεμαι να σε κλέψω από την κυρία του χεριού; Αλλά πού να ξέρω εγώ, ούτε γιατρός είμαι ούτε πλούσια.

Έτρωγα σχεδόν αμίλητη. Ευτυχώς που ο μάγειρας της ταβέρνας κάνει καλά τη δουλειά του. Άλλωστε ήξερα πως ο κύριος είναι γιατρός και η κυρία του χεριού πλούσια. Αυτά είναι σίγουρα χαρακτηριστικά που σε κάνουν σημαντικό μέλος της κοινωνίας στην μικρή μας πόλη...

Τα πάθη

2011-11-27T15:07:00.000+02:00

Με πήραν τηλέφωνο με περίσσευμα ενθουσιασμού.
Άτομο: Ενδιαφέρεστε να πάμε αύριο σε ένα μαγαζί με live μουσική;
Εγώ: Πού; Τι ώρα; Τι είδους μουσική;
Άτομο: Δεν έχω ιδέα!
Εγώ: Ωραία, να το συζητήσουμε με τον καλό μου και σας λέμε....

Το άλλο πρωί, το Άτομο μας ανακοίνωσε πως υπάρχει κράτηση για δέκα άτομα για το βράδυ σε ένα μαγαζί με live μουσική.
Εγώ: Πού; Τι ώρα; Τι είδους μουσική;
Άτομο: Δεν έχω ιδέα!
Εγώ: Ωραία, πάμε...

Παράπονο δεν έχω! Ούτε να σκεφτώ πού θα βγω Σαββάτο βράδυ, ούτε με ποιους, ούτε να ανησυχώ μήπως καταλήξω, ως συνήθως, να στέκομαι δίπλα από τις τουαλέτες γιατί εκεί είναι το μόνο μέρος με σχετική άπλα. Εκτός από το σαλόνι του σπιτιού μου φυσικά!

Όλα έτοιμα λοιπόν, το μόνο που μου μένει είναι να μάθω την ώρα που θα πρέπει να μετατραπεί η κολοκύθα μου σε άμαξα κι εγώ να βάλω το δεκάποντο και το eye liner. Α, και το μέρος που θα παρκάρω την κολοκύθα μου! Και το είδος της μουσικής βέβαια, αν και αυτό είναι δευτερευούσης σημασίας....

Το απόγευμα παίρνω sms από το Άτομο, "Εμείς δε θα έρθουμε τελικά. Πηγαίνετε εσείς, 10:15 να είστε στο 'Ανέβα στο τραπέζι μου'".
Κάναμε μια πρόοδο, μάθαμε το πότε και το πού. Ετοίμασα αμέσως το ραβδί για την κολοκύθα και ξεσκόνισα και τους είκοσι πόντους του πατούμενου. Έμενε να διαπιστώσω (από κοντά πια) το είδος της μουσικής. Το όνομα το μαγαζιού δεν οδήγησε κάπου συγκεκριμένα το φρεσκο-λουσμένο κεφαλάκι μου. Θα έφταιγαν οι μπούκλες που ακόμα δεν είχαν πάρει όγκο...

Ετοιμαστήκαμε, έβαλα κάτι λιτό και απέριττο για να πηγαίνω με όλα τα είδη μουσικής, έριξα ένα σάλτο να σκαρφαλώσω στο όχημα, και βουρ για το live της μικρής μας πόλης!

Φτάσαμε με 15/λεπτη καθυστέρηση, οι υπόλοιποι ήταν ήδη εκεί να στηρίζουν το μπαροτραπεζάκι μας. Τριγύρω χωρούσαν να σταθούν δέκα σκουπόξυλα, για δέκα άτομα έχω τις αμφιβολίες μου. Βολευτήκαμε, ευτυχώς δηλαδή που είχαμε απώλειες.

Η σκηνή ήταν έτοιμη, προς το παρόν ο DJ έπαιζε μουσική. Προσπάθησα να μαντέψω τι θα ακολουθήσει... Όταν είχα τα αυτιά μου ανοιχτά και τα μάτια μου κλειστά, η σκέψη μου οδηγούνταν σε μουσικά ταξίδια που κάνεις (ερωτευμένος) βράδυ με φεγγάρι. Όταν οι αισθήσεις μου άλλαζαν τακτική, ένιωθα άσχημα που δεν έβαλα κολάν με glitter και που έχω από καιρό ξεφορτωθεί εκείνο το λαχουρέ σακάκι. Συνέχισα έτσι να ταλανίζομαι ανάμεσα στις φεγγαράδες και στις περμανάντ για κάμποση ώρα.

Τα παιδιά που πήραν τις θέσεις τους στην μουσική σκηνή κατάφεραν τελικά να με παρασύρουν σε μουσικά μονοπάτια μελωδικά, με ένα εντυπωσιακά εμμελές βιολί, μονοπάτια που δεν χρειάζεσαι αβυσσαλέο ντεκολτέ για να ακολουθήσεις. Ωραίες μουσικές, έμορφοι στίχοι, τραγούδια, χαμόγελα, "στην υγειά μας", αφιερώσεις, ρυθμοί, χειροκρότημα, ... Έτσι, πέρασαν 3 ώρες. Ή μήπως ήταν 4;

Εντωμεταξύ, ο κύριος με την καδένα την ανάρριχτη στην τρίχα του δικού του αβυσσαλέου ντεκολτέ κερνούσε ποτά την κοπέλα (το κοπέλα με ποιητική αδεία, γιατί 15 χρονάκια είχαν περάσει σίγουρα από τότε που την είπε κάποιος 'κοπέλα' και το εννοούσε), 2-3 κυρίες με κολάν, γόβες, καμπύλες (και κύκλους τις λες) και strech μπλούζες με πούλιες (ω σίγουρα ράγισαν οι καθρέφτες) με νύχια και με δόντια συγκρατούσαν το κορμί το φιδίσιο για να μην λικνιστεί στους ήχους του Παπακωνσταντίνου, και οι τύποι με την μπριγιαντίνη στο μαλλί φαίνονταν να έχουν αγανακτήσει τόση ώρα αναμονή για κάτι πραγματικά 'αντρίκιο'. Ευτυχώς ακούστηκε και λίγο Ρασσούλης για να κάνουν όλοι τα μικρά τους σκέρτσα και κάπως να εκτονωθούν...

Το πρόγραμμα τελείωσε, είχα νιώσει ερωτευμένη, είχα τραγουδήσει πολύ, είχα χαμογελάσει ακόμα περισσότερο, είχα νιώσει πως κάτι διαφορετικά όμορφο έγινε απόψε στην μικρή μας πόλη. Ευχαριστήσαμε τους μουσικούς, μας ευχαρίστησαν κι αυτοί. Οι 2-3 κυρίες με τα κολάν και τις strech μπλούζες με πούλιες έδειχναν ξαφνικά να λάμπουν, μπορεί να ήταν και το εφέ από τις πούλιες, οι τύποι με την μπριγιαντίνη στο μαλλί έδειχναν ξαφνικά πιο ετοιμοπόλεμοι και ο κύριος με την καδένα την ανάρριχτη στην τρίχα παρήγγειλε φρέσκα ποτά. Δεν ήμουν σίγουρη πως καταλάβαινα... Και τότε ο DJ έβαλε το "Τηλεφώνησέ μου, ίσως να σου βγει σε καλό" και στο μαγαζί τα κολάν έκαναν ήδη σαματά. Πληρώσαμε και βγήκαμε. Πόσες διαφορετικές κουλτούρες χωράνε σε ένα βράδυ στο ίδιο κορμί; Κι ας είναι και φιδίσιο...

υ.γ. Ένα από τα κομμάτια που οι μουσικοί μας ερμήνευσαν εξαιρετικά, αφιερωμένο σε όλους μας...

υ.γ.2 Κι ακόμα ένα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας...

Πίσω, σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα...

2011-11-14T11:11:00.006+02:00

Μετά από πολλά πήγαινε κι έλα, χωρίς περιττές δικαιολογίες, επέστρεψα... Καλώς σας βρήκα :)

Εντωμεταξύ, πήγα μερικά ταξίδια, έχασα 5-6 κιλά, "πάντρεψα" 3-4 φίλους, κι άλλαξα 2-3 πρωθυπουργούς. Μετά από όλα αυτά, πάλι πίσω σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα...

Σχεδόν, γιατί με τα δύο τρίτα του μισθού μου να μπαίνουν πια στην τσέπη ίσως τώρα να νιώθω κάπως πιο ελεύθερη. Και εξηγούμαι.
Έφυγε το άγχος για να αγοράσω σπίτι. Στο νοίκι εγώ, κι ο Βενιζέλος σάμπως να με αγαπάει πιο πολύ.
Έφυγε το άγχος για αγορές. Ποιος μπορεί να με παρεξηγήσει που φοράω το προ εξαετίας "ολοκαίνουριο" τζην μου; Ποιος νοιάζεται αν πάω κομμωτήριο; Και ποιος ο λόγος να πάρω τόσα τρόφιμα αν δε μπορώ ποτέ να τα καταναλώσω έγκαιρα; Αν γιορτάζει ο φίλος μου, δεν έχω πια να σκεφτώ ένα ευφάνταστο δώρο, του πάω ένα χειροποίητο γλυκό και το ευχαριστιόμαστε παρέα.
Έφυγε το άγχος για εξόδους. Και τι έγινε αν είναι Σαββατόβραδο; Μαζευόμαστε παρέα γύρω από το τζάκι, ψήνουμε κάστανα, πίνουμε κόκκινο κρασί από το χωριό και καίγεται το πελεκούδι. Την Κυριακή πάμε στον καφενέ στο χωριό και βάζει ο κυρ-Σταύρος βραστό να γλύφεις τα δάχτυλά σου! Χωρίς ugg, χωρίς lipgloss, χωρίς δήθεν, μόνο με χαμόγελα επειδή είναι Κυριακή κι επειδή είμαστε μαζί.

Μια άλλη όψη της "σχεδόν ίδιας" καθημερινότητάς μας, γιατί το να χαμογελάμε παραμένει σημαντικό...

Έλα να παίξουμε μπαλάκια πέρα δώθε*

2011-05-31T01:41:00.011+03:00

Βρε τι έχω πάθει η γυναίκα! Από τη δουλειά σε φαγοπότι κι από το φαγοπότι στη δουλειά! Εδώ και πόσες μέρες δηλαδής αυτό το τροπάριο... Που τα 2-3 κιλά που ήθελα να χάσω γίνανε 6, ανάθεμα τα ψωμάκια μου! Που ούτε ένα ευχαριστώ στον Αμερικλάνο δεν πρόλαβα να πω για την απεύθυνση! Ευχαριστώ καλέ μου Αμερικλάνε :) Καταλαβέ με όμως, δεν έχω προλάβει να ξαστερώσω η έρμη. Σχολάω από τη δουλειά και σκάει κατευθείαν μπροστά μου το κοψίδι. Ανάσα δεν έχω καταφέρει να πάρω! Ααααχ Αμερικλάνε μου, στα βήματα που χάραξες εσύ! Έτσι κι απόψε...

Ο σύλλογος τένις διοργάνωσε φαγοπότι για το κλείσιμο της σεζόν. Να τους προσβάλλω τους ανθρώπουσνανε; Και για εσένα που αναρωτιέσαι, ναι πάω και τένις. Μα πόσα ταλέντα επιτέλους!

Πριν το φαγοπότι, έτσι για ξεκάρφωμα, έπαιξα μπαλάκια πέρα δώθε. Τα έπαιξα καλά μπορώ να πω, μια ώρα προπόνηση. Για να ανοίξει η όρεξη καλέ, μπα!

Ίσα που πρόλαβα να κάνω ένα ντουζ και να βάλω ένα τζην πριν να εμφανιστώ στην ταβέρνα. Σχεδόν στην ώρα μου. Έκατσα στην τελευταία καρέκλα που είχε μείνει άδεια. Αναψοκοκκινισμένη ακόμα από τα μπαλάκια που μέχρι πριν λίγο χτύπαγα ξανά και ξανά.

Ήπια 2-3 ποτήρια νερό, πρόσεξα πως δεν ήξερα σχεδόν κανέναν τριγύρω, ήπια 1 ποτηράκι κρασί να έρθω στα ίσα μου, και συστήθηκα στον κόσμο. Σε όσους ήταν σε ακτίνα, για τους υπόλοιπους ονόματα μη με ρωτάτε! Μια κομμώτρια ομορφούλα, μια ψηλή, μια κοντή, η προπονήτρια, 1-2 συμαθήτριες-συναθλήτριες, ένας δεσμοφύλακας, μια άνεργη, ένας ιδιοκτήτης καφέ, μια που είπε πως είναι στην ηλικία μου και με έκανε να αναρωτιέμαι αν είναι η ώρα μου για botox, και ένας καθηγητής πανεπιστημίου.

Α, το σημαντικότερο κόντεψα να ξεχάσω! Βρε έχει μπλοκάρει ο εγκέφαλός μου από το φαϊ, πολύ το φοβάμαι! Μαζί με εμένα, το τζήν μου και τα κόκκινά μου μάγουλα, στην ταβέρνα είχαν μπει νωρίτερα κυρίες απροσδιορίστου ηλικίας και απροσδιορίστου μεγέθους σουτιέν. Με κολλάν μαύρο, μπλούζα έξω από εδώ, και δωδεκάποντα τίγκα στο στρας υπερπαραγωγή. Ξαναμμένες κι αυτές. Λες να έπαιζαν μπαλάκια; Μα δεν τις είδα στην προπόνηση... Τέλος πάντων, καθήσαν αντιδιαμετρικά και πολύ στεναχωρήθηκα...

Ο προπονητής έκανε τα κουμάντα του... Αποδείχτηκε καλός μόνο για το γήπεδο. Μα τι να πω η τενίστρια; Αφού μετά από λίγο μας σέρβιραν σαλάτα, 2 τόνους πατάτες σε διάφορες παραλλαγές και 5-6 διαφορετικού τύπου σαγανάκια. Ήρθαμε και μπουκώσαμε τα άτομα, πήξαμε στον υδατάνθρακα και ξεκούμπωσα το πάνω κουμπί του τζην. Ανάθεμα την προπόνησή μου δηλαδή! Που θα έρθει η ώρα να βγω στην παραλία και θα με νομίζουν οι άνθρωποι για σβανάκι με μαγιό!

Μιλούσα με τους απέναντι, είχαμε πολλά κοινά, τι να σας λέω τώρα... Αυτά είναι τα καλά τέτοιων συμμαζώξεων ντε. Άμα τις πετυχαίνεις μην τις χάνεις, θα με θυμηθείς!

Κι αφού ανάσα δεν είχαμε, έσκασαν μύτη και κάτι ποικιλίες κρεατικών. Πού να χωρέσει το κοψίδι με όλη τη φυτεία από πατάτες στο στομάχι μου; Όταν σας λέω πως ο προπονητής δεν το έχει... Ρημαδοφάγαμε εκεί πέρα και διχώς να το καταλάβω άναψαν τα αίματα! Τι να πω; Μα σε ποια πιατέλα είχα πέσει και έχασα τα επεισόδια τα καλά;

Και δυναμώνει ξάφνου η μουσική με άσμα λαϊκό μόρτικο και ασήκωτο, σπάνε 2-3 πάτια έτσι για το τζέρτζελο, και σηκώνουνται. Ώπα λέω, και καταπίνω το λοκάνικο, αυτά είναι κέφια, δώστου να καταλάβει! Οι (γιατί να μην έχω την τύχη να τις γνωρίσω) κυρίες έχουν γεμίσει τον χώρο ανάμεσα στα τραπέζια. Δύσκολο δεν ήταν, να μην λέω ψώματα! Και πάμε ζεϊμπεκιές η μία και δώστου να χτυπάει παλαμάκια η άλλη. Και πάμε το στρας στη γόβα να δίνει ρεσιτάλ και δώστου το βυζί χλάπα της χλούπα της να είναι έτοιμο για bungee jumping. Ώπα λέμε, να καούν τα κάρβουνα και να χτυπηθούν τα μπαλάκια (για να είμαστε στο κλίμα)! Βρε τι είχε να γίνει αποσπερού και εγώ να μην έχω ιδέα! Σταμάτησα να τρώω. Ααααχ τι ωραία, να παίξουμε, να παίξουμε, σκέφτηκα! Θέλω να μάθω, το θέλω πολύ!

*Αφιερωμένο στις απανταχού κυρίες με όρεξη για μάθηση

Μα καλέ μου, όλα τα κόλπα τα καλά τα ξέραν οι κυρίες ;)

Περιμένοντας τον Κοντό...

2011-05-27T10:59:00.004+03:00

Κατ' επίφαση γιατί ψηλός είναι ο άνθρωπος.

Άνοιξε που λέτε καινούρια θέση σε κεντρικό πανεπιστήμιο του Αγίου Πρόπερσυ, έγιναν οι αιτήσεις πριν από ένα χρόνο, κανονίστηκαν οι ομιλίες των υποψηφίων αιτούντων παρεπιδημούντων φέτος.

Είναι καιρός για καινούριες θέσεις; Όχι βέβαια! Αλλά με τους ρυθμούς που προχωράει η διαδικασία, μέχρι να ολοκληρωθεί, θα έχει βγει η Ελλάδα από την κρίση. Λέμε τώρα...

Κι έκανε το έτερον μου ήμισυ αίτηση για να γίνει καθηγηταρέος. Πού πας βρε πρόβατο; Εδώ μιλάμε για τέρατα! Της επιστήμης καλέ, με την καλή την έννοια!

Μέρα τάδε, κτίριο τάδε, αίθουσα δείνα, ώρα 13:30, του λέει ο Κοντός. Φόρεσε ο δικός μου υφασμάτινο παντελόνι, με έβαλε να του σιδερώσω το πουκάμισο μπας και το δικό του σιδέρωμα δεν ήταν αντάξιο της περίστασης, έβαλε χαμόγελο 'είμαι άνετος' και φύγαμε. Πήγα κι εγώ μαζί του, να του κρατάω το χέρι του άνετου ντε!

Από την αγωνία του μπας κι αργήσουμε, φτάσαμε ώρα 11:30, τσίμα κάρτα δηλαδή. Αλλά τι να του πεις; Επειδή την είδα τη βαλίτσα πως θα τράβαγε μακριά και δεν είμαι να χάνω γεύμα (τρελαίνομαι), καθήσαμε στο κυλικείο και πήρα τοστάκι ελαφρύ και καφέ σε κουβά. Πήρε κι ο καλός μου κάτι να τσιμπήσει. Εκτός του ότι ήταν πολύ χαλαρός και ήθελε να αράξει στο κυλικείο, άμα είναι νηστικός τον πιάνει νευρικότητα. Βέβαια άμα είναι χορτάτος τον πιάνει υπνηλία, αλλά είπαμε να πάρουμε το ρίσκο περιμένοντας τον Κοντό...

Στο κυλικείο γινόταν ο μάυρος χαμός! Μάυρος από τα τσιγάρα... Όπως θα έπρεπε δηλαδή σε έναν πανεπιστημιακό καφενέ. Και η αλήθεια είναι πως τρελαίνομαι και για πανεπιστημιακούς και για καφενέδες! Ααααχ! Φοιτητές με σκισμένα τζην και καφέ ανά χείρας, φοιτήτριες με σκισμένα τζην και στριφτό τσιγάρο (αυτές βέβαια μου ήταν αδιάφορες), τάβλι, πρέφα κοκ., ότι έπρεπε για να ξεχαστεί ο άνετος. Εγώ βλεφάριασα κάτι νεαρούς, τα μαναράκια μου (!), αλλά με τον κολλιτσίδα από δίπλα μου δεν είχα και πολλά περιθώρια...

Με αυτά και με τα άλλα πέρασε η ώρα και 13:00 νταν ο χαλαρός ξανατσιτώθηκε. Τον έλεγξα για λεκέδες (από καφέ, λάδι, τυρί κτλ.), μη μας πουν και λιγούρια τα τέρατα (της επιστήμης), και ξεκινήσαμε. Για την αίθουσα δείνα, που όπως αποδείχτηκε δεν ήταν και τόσο προφανές το πού βρισκόταν. Μετά από μια μίνι εξερεύνηση στο κτίριο, εγώ, που είμαι τρομερός ιχνηλάτης, ρώτησα έναν δίμετρο με πολλές προοπτικές μελαχρινό φοιτητή και μας οδήγησα ευθύς αμέσως στην σωστή αίθουσα. Η πόρτα ήταν κλειστή, η ταμπέλα έγραφε "αίθουσα συνεδριάσεων", από μέσα ακούγονταν συζητήσεις, κι όλο αυτό (για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω) λειτούργησε προτρεπτικά για τους ιδρωτοποιούς αδένες του χαλαρού. Τστστς, αναφώνησα, τσάμπα σιδέρωνα εγώ; Ο καλός μου όμως δεν έδειξε να με συμμερίζεται...

Επειδή είμαι καλός άνθρωπος, είπα να του κάνω παρέα μέχρι να ανοίξει η πόρτα. Αφού ερχόταν εκείνη η αποφράδα ώρα, ισχυρίστηκα πως θα περίμενα απέξω για να μην ενοχλώ. Το πλάνο όπως καταλαβαίνετε ηταν βέβαια να επιστρέψω, μόνη αυτή τη φορά, στο κυλικείο. Ααααχ!

Η ώρα πήγε 13:30, 13:45, 14:00, 14:20 και τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, η πόρτα δεν έλεγε να ανοίξει. Περιμέναμε τον Κοντό, το πουκάμισο είχε γίνει χάλια κι εγώ είχα αρχίσει να χάνω κάθε κέφι για κυλικεία και τα τοιαύτα. Καμιά φορά η πόρτα άνοιξε, βγήκε ο Κοντός μαζί με άλλες προσωπικότητες (ανατρίχιασες;) και δυο αιτούντες υποψηφίους. Ο δικός μου πήγε για τις απαραίτητες χειραψίες, εγώ λούφαξα σε ένα παγκάκι πιο πέρα για να περάσω απαρατήρητη. Λίγο ακόμα και μετά... ψηλοί όλου του πανεπιστημίου σας έρχομαι! Αμ δε! Με έπιασε το μάτι του Κοντού και τι να έκανα; Είμαι και γνωστή γνώριμη τοις πάσι η άτιμη... "Γειά σας κύριε Κοντέ μου! Γειά σας και λοιποί κύριοι! Τι μου κάνετε; Η γυναίκα, τα παιδιά, ο σκύλος; Πώς πάνε οι ερευνητικές σας δραστηριότητες; Σοβαρά; Μη μου πείτε!", έλεγα και προσπαθούσα να βγάλω από το μυαλό μου όποια σχέδια είχα κάνει. Η μοίρα μου πια ήταν προγεδιαγραμμένη, θα παρακολουθούσα την παρουσίαση.

Μπήκαμε στην αίθουσα, εγώ κι όλοι κύριοι γύρω από ένα οβάλ τραπέζι, ο καλός μου όρθιος στην άκρη της αίθουσας. Μωρέ έτσι όπως τον έβλεπα ένας κούκλος ήταν! Το χρυσούλι μου... Η παρουσίαση βέβαια αποδείχτηκε εξέταση, ο κούκλος τα έβγαζε πέρα άξια, κι έγω ήθελα να πάρω τηγάνι και να κατακεφαλίσω μερικούς-μερικούς. Μα να μιλάει ο άλλος ο άνθρωπος όρθιος μπροστά τους και αυτοί να μιλάνε μεταξύ τους, να σερφάρουν στο νετ, να πίνουν χυμούς, να μιλάνε στο τηλέφωνο; Ο μάι γκόντ με τέλεια προφορά, δηλαδή!

Κράτησε πολύ το πανυγήρι. Εκείνο το τοστ στο κυλικείο αποδείχτηκε τελικά η καλύτερη κίνηση της ημέρας! Ευχαριστούμε, όχι εμείς ευχαριστούμε, χαρήκαμε, όχι εμείς χαρήκαμε πιο πολύ, κι έξω από την πόρτα. Βρε τι τραβάω η γυναίκα!

Καλή επιτυχία κούκλε! Τουλάχιστον να γίνω κυρία μεγαλο-καθηγητού μία κάποια μέρα... :)

Η Αλίκη, το άλογο και ο ντολμάς

2011-05-06T11:28:00.013+03:00

Έφαγα τα αρνιά μου, τα κοκορέτσια μου, τα τσουρέκια μου, ήρθα και πρήστηκα κι έγινα σαν ντολμάς. Αυτούς τους ωραίους τους τσουπωτούς...

Ευχαριστημένη καθώς ήμουν, ετοίμασα τη βαλίτσα μου, πασχαλινά κουλουράκια, σπιτικές μαρμελάδες και ένα κεφάλι τυρί για πεσκέσια. Aνέβηκα η χωριάτα στο αεροπλάνο με το κοφίνι παραμάσκαλα και φτάσαμε στην Αγγλία παραμονή του γάμου του αιώνα. Σημαιάκια, πανυγηρικό κλίμα, οι φάτσες του ζεύγους παντού! 'May you sign at the wedding book please?', ο Αγγλάρας στο αεροδρόμιο. Μα εγώ δεν είχα καπέλο! Φορτωμένη με το κοφίνι καθώς ήμουν, πήραμε το λεοφωρείο και φτάσαμε στα Αγγλικάς εξοχάς. Φίλοι, αγκαλιές, υποδοχές, 'βρε καλώς τον ντολμα', κτλ.

Πρώτη φορά στας Αγγλικάς εξοχάς, πρώτη φορά διαμονή σε british cottage (με τη σωστή προφορά), ευκαιρία για να κάνουμε πράγματα που δεν κάνουν συνήθως οι τουρίστες. As British as it gets, το λοιπόν... Χωρίς καπέλο φυσικά! Παρεπιμπτόντως το τσακίσαν το τυρί οι φίλοι μας, είναι Ιταλοί και ξέρουν ;)

Ήπιαμε απογευματινό cream tea (με τη σωστή προφορά), συνοδευόμενο από ένα σκασμό θερμίδες. Τα έφαγα όλα η γουρούνα! Για να το σερβίρουν έτσι, έτσι θα είναι. Μην τους προσβάλω τους ανθρώπους και είναι και ευγενάστατοι παναθεμά τους...

Περιηγήθηκαμε στην επαρχία του Oxfordshire: Stonehenge, Bath, Uffington White Horse, Faringdon Folly, ... Καταπράσινα δάση, ανθισμένα λιβάδια, ποτάμια, πάπιες, αφορμές για μια δροσιτική ale, περίπατοι, ... Να πω την αλήθεια μου, έπαθα μια αλλεργία στα μάτια! Δεν είμαστε και συνηθισμένοι εντώ στο Ελλάντα σε τόσα φυτά... Ο ήλιος πάντως είχες τις καλές του όλες τις ημέρες. Βρε τον φιλαράκο μας, τον κέρασα μια ale! Και ποιος μίλησε για βροχερή Αγγλία; Ου να μου χαθεί ο ψευταράς!

Πήγαμε στην Οχφόρδη, είδα κάτι Πανεπιστήμια να σε πιάνουν τα κλάματα! Εκεί σου λέει έχουν τόση άπλα και τόσο οξυγόνο που οι φοιτητές δε μπορούν να συγκεντρωθούν! Τους καημενούληδες... Βρε να τους φιλοξενήσουμε να πάρουν το καυσαέριό τους τα παιδιά! Και τριγύρω ούτε ένα τάβλι, ένας φραπές βρε παιδί μου, αυτοί σου λέει τον ελέυθερο χρόνο τους κάνουν κωπηλασία στο ποτάμι γύρω από το Πανεπιστήμιο, άκου τώρα πράγματα! I cannot beleive it (με τη σωστή προφορά) η γυναίκα! Από εκεί ξεκίνησε σου λέει και η ιστορία της Αλίκης, αυτής ντε στη χώρα των θαυμάτων! Μπα! Εμ, θα παραληρούσε κι αυτή με τόσο οξυγόνο...

Τέλος πάντων πήραμε τον αέρα μας κάμποσες μέρες και μια Πρωτομαγιά πρωί μας ξυπνάνε άγρια χαράματα, μας δίνουν κάτι ρούχα ασυνάρτητα να φορέσουμε, μας φορτώνουν στο αυτοκίνητο και παίρνουμε δρόμο. Δεν πήγε το μυαλό μου στο κακό, την έπεσα στο αυτοκίνητο. Ξύπνησα σε μια φάρμα, μου έδωσαν κι ένα κασκέτο και με έχωσαν σε ένα στάβλο. Δίπλα μου ένα θεριακωμένο άλογο, Celeste την ελέγανε, σελωμένο, έτοιμο για ιππασία. 'Oh, this is a really nice horse', λέω με μια προφορά μούρλια, 'who is going to ride it?'. Με κοιτάνε στα μάτια επίμονα, σκέφτομαι πως η προφορά μου δεν ήταν η ιδανική τελικά (oh, how can it be possible!), και πάω να επαναλάβω τη φράση μου. Μια Aγγλίδα, εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών όπως κατάλαβα αργότερα, έχει παρει το αυστηρό της, μου επισημαίνει πως το άλογο ζυγίζει μισό τόνο και πως δεν είναι αστείο πράγμα! Και ποιος την είπε αστεία τη Celeste, nice (με τη σωστή προφορά) την είπα!

Άρχισε η Aγγλίδα, εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών όπως είχα ήδη κατάλαβει, να μας εξηγεί τις αρχές τις ιππασίας, πώς το ένα, πώς το άλλο, τα έχασα εγώ κι ένιωθα η Αλίκη αυτοπροσώπως, κι αντί να την ακούω έβλεπα μπροστά μου λαγούς που μιλάνε και τρύπες που χάνονται. Όταν τελείωσε η Αγγλίδα εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών, μου είπε να σταθώ πλάι στο άλογο, να κοιτάξω προς την ουρά του αλόγου, να βάλω το πόδι μου στον αναβολέα (αυτό δεν το κατάλαβα στα αγγλικά, ούτε στα ελληνικά δεν το ήξερα μέχρι πριν λίγες μέρες δηλαδή, το υπέθεσα από τα συμφραζόμενα), να πιαστώ από τη χαίτη, να δώσω μια και να ανέβω στο άλογο. 'Πώς να το κάνω αυτό ο ζουμπάς;', ψέλλισα μέσα από τα δόντια μου; Καλά, η Celeste πρέπει να είχε ξεραθεί στα γέλια με την περίπτωση μου! Δεν ξέρω και αλογίστικα για να σας πω με σιγουριά...

Εν τη άυτη περιπτώση, λίγο σπρώξιμο από πίσω, λίγο τράβηγμα από μπροστά, ανεβαίνω καμιά φορά στο άλογο, τα πόδια σε σπαγκάτο. Πού να λυγίσουν προς τα κάτω; Αν η πλάτη του αλόγου έχει φάρδος (μαζί με τη σέλα) 60-70 πόντους σου λέω εγώ, κι το δικό μου ύψος είναι με ζόρι 1.60 μέτρα, πόσο μακριά πόδια να έχω δηλαδή που να μπορώ να κάθομαι στο άλογο και να κρέμονται και κάτω; Όχι πείτε μου! Μα κι αυτοί οι γονείς μου (καλά να είναι οι άνθρωποi δηλαδή) δε ζευγάρωναν με έναν Σουηδό/ή ο καθένας να βελτίωναν κάπως το DNA τους!

Να μου λέει το ένα η η Αγγλίδα η εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών, να μου λέει το άλλο. Τα μισά καταλάβαινα, τα μισά των μισών μπορούσα να κάνω. Και να αρχίσει σε κάποια φάση να ψιλο-καλπάζει η Celeste, καλά μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο, κι εγώ με τα πόδια σε σπαγκάτο να χορεύω σάμπα στην πλάτη της. Και τώρα να πέσω, και τώρα έπεσα, η μαύρη αγωνία με είχε φάει μέχρι να σταματήσει η Celeste. Κατέβηκα καμιά φορά, όταν τελείωσε το μάθημα η Αγγλίδα δηλαδή, όχι νωρίτερα. Σιγά να μη με λυπότανε αυτή! Και πήγαινα μετά σα συγκαμένο...

Ουφ! Μα φταίω εγώ τώρα που αναρωτιέμαι 'Μωρ' τι ήθελα το ντολμαδάκι πάνω στο αλογάκι;'.

Πάσχα λέμε, ακούει κανείς;

2011-04-14T11:28:00.004+03:00

Καλέ έρχεται το Πάσχα, πάρτε το χαμπάρι! Σας θέλω σε ετοιμότητα, μη σας βλέπω απαθείς!

Κι εγώ στη αρχή έτσι αψήφιστα το είχα πάρει, μα με προσγείωσε η πραγματικότητα στην ... σκληρή πραγματικότητα. Τέτοιες μεγάλες γιορτές σημαίνουν μεγάλες συγκινήσεις και κρούουν τον κώδωνα της ετοιμότητας! Για να είμαι ειλικρινής, φορούσα ωτασπίδες στην αρχή, κοιμόμουν τον ύπνο μου γαλήνια. Μα ήρθε αυτή η ρημάδα η πραγματικότητα, απρόσκλητη η γαϊδούρα, και μου τις τράβηξε βίαια. Με άρπαξε από τους ώμους και με ταρακούνησε. Τώρα που το θυμήθηκε, τρεχάτε ποδαράκια μου! Πήρα ανάσα και βούτηξα στα βαθιά. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσω την αναπνοή μου ή αν θα σκάσω στο τέλος, θα δείξει το μέλλον. Το άμεσο...

Και την έχω πάνω από το κεφάλι μου και με έχει φάει η μουρμούρα:

1. Νοείται Πάσχα χωρίς να έχεις κάνει γενική καθαριότητα;
Κι εγώ λέω πως νοείται. Αμ δεν είναι έτσι, σου λέει! Γιατί θα σου έρθει μια επίσκεψη το πεθερικό. Κι εσύ τι; Θα έχεις τζάμι φιμέ στο σαλόνι ή θα έχεις αφήσει τη σαύρα να γυρνάει ελέυθερη στο μπάνιο; Και με πείθει, δε λέω, αλλά δε θέλω! Να κάνω πως λείπω;

2. Νοείται Πάσχα χωρίς να φτιάξεις γλυκά;
Δηλαδή πως την έχεις δει τώρα, σου λέει. Ένα τσουρέκι, λίγα κουλούρια, τίποτα δε θα φτιάξεις; Τελείως άχρηστη είσαι δηλαδής; Εσύ δεν προέρχεσαι από σπίτι; Και στην (πολύ λογική) απάντηση πως και οι φουρναραίοι πρέπει να ζήσουν κι αυτοί, η μάνα πέφτει να πεθάνει που δεν έκανε κορίτσια άξια στην κοινωνία. Είναι κι αυτή η ρημάδα η κρίση στη μέση... Α ρε μάνα, τι τους ήθελα τους γάμους;

3. Νοείται Πάσχα χωρίς δώρα;
Τώρα εδώ τι να πω; Όταν βάφτιζα παιδάκια ήταν καλά και τώρα να κάνω πως δεν τα ξέρω; Α ρε Γιωργάκη τι μας έκανες! Φέρε ρε πίσω το δώρο του Πάσχα, αλητήριε, έχουμε υποχρεώσεις ρε!

4. Νοείται Πάσχα χωρίς να έχεις χάσει κιλά;
Εμ, βέβαια και νοείται! Δείτε εμένα τα τελευταία δε-θυμάμαι-πόσα χρόνια. Αφρατέυω και πάω και θα έρθει η ώρα που θα είμαι έτοιμη για τη σούβλα. Τις συναντήσεις με το πεθερικό φομάμαι κάπως, αλλά όταν το θυμάμαι (πως πρέπει να κάνω δίαιτα) δεν προλαβαίνω να γίνω Καγιά. Φτου στα μούτρα μου η φαγάνα! Δε φτάνει που θα έχω το τζάμι φιμέ, θα έχω και τον απ' αυτό μου πλατεία. Πες κάτι στη μητέρα αγάπη μου!

5. Νοείται Πάσχα χωρίς 5 σετ γονέων;
Γιατί θα είναι οι δικοί μου, θα είναι οι δικοί σου, θα είναι εκείνοι οι θείοι που τα παιδιά τους υπήρξαν προνοητικά και μετανάστευσαν... Που ανάθεμα την ώρα που γύρισα από τη Γερμανία! Τα έχουμε πει αυτά, μην επαναλαμβάνομαι... Και "φέρε στο θείο λίγο κρασί Friούλα", το πεθερικό με ύφος όλο γλύκα-φτου-χοντρή-αλλά-αφού-στραβώθηκε-ο-γιος-μου, "δε θα προσφέρεις στην πεθερά μια γαρδούμπα", η μάνα με ύφος πόσο-αχαϊρευτη-κόρη-έχω-τελος-πάντων-τίποτα-δε-μου-πήρε, "ποιος θα κόψει τα τυριά;", ο πατέρας με ύφος δε-σηκώνω-αναβολές, "γειά σου ρε ανιψιά, έλα να ρίξεις ένα χορό", ο θείος με ύφος αφού-είμαι-ακόμα-στον-κόσμο-αυτό-θα-το-κάψω-και-φέτος. Πόσες ώρες είπαμε πως απέχει η Αστραλία; Να πάρω το ντέφι μου και να εξαφανιστώ η αρκούδα!

Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ

2011-04-03T10:33:00.007+03:00

"Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ.
Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ.
Μιας και είμαι εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ,
χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ..."

Έτσι χαρωποί, με καιρό ευνοϊκό, ξεκίνησε μια παρέα φίλων, αγόρια και κορίτσια, παιδιά τριάντα και κάτι ψιλά οι περισσότεροι, 2 αυτοκίνητα γεμάτα από ακόμα εργένηδες και παρά λίγο εργένηδες.

Ήταν νωρίς το πρωί, καθώς διέσχιζαν τον δρόμο ανάμεσα σε δέντρα και μυρωδιές της φύσης τα αυτοκίνητα αναπηδούσαν στο ρυθμό της χαράς τους.

Έφτασαν στην ώρα τους, συστήθηκαν με τον οδηγό της αποστολής, κατευθύνθηκαν στη συνέχεια στο χώρο της καρνταρόμπας. Οι στολές τούς περίμεναν κάνοντας ηλιοθεραπεία.

Τις έβαλαν, εφαρμοστές καθώς ήταν αμέσως αναδείχτηκαν τα γραμμωμένα τους κορμιά. Ρουφήχτηκαν για τις 2-3 φωτογραφίες, μα πώς να σωθεί η κατάσταση;

Φόρτωσαν τη βάρκα τους στο τζιπ, μετά από μερικά χιλιόμετρα είχαν φτάσει στο σημείο της έναρξης. Το ποτάμι τους περίμενε κρύο και φουσκωμένο, μες στα νέυρα!

"Ήταν ένα μικρό καράβι,
ήταν ενά μικρό καράβι
που ήταν α-α-α-άταξιδευτο
οεοέ οε οε..."

Η βάρκα πήρε τη θέση της στο ποτάμι, η παρέα πήρε τη θέση της στη βάρκα και τσουπ έτοιμοι για τη μεγάλη κατάβαση! Κουπί στα γρήγορα, συγχρονισμός, συντονισμός, καμιά φωτογραφία στα πεταχτά, γέλια πολλά.

Για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, μέλη της παρέας βουτούσαν συχνά πυκνά για βυθοσκόπηση. Αφού επιβεβαίωναν πως όλα είναι πολύ κρυά μέσα στο ποτάμι, οι υπόλοιποι τους τραβούσανε ξανά στη βάρκα.

Στη μέση της διαδρομής, ακολούθησαν βουτιές από ψηλό βράχο, για να επιβεβαιώσουν οι υπόλοιποι της παρέας τα ευρήματα των πρώτων εξερευνητών. Τα νέρα ήταν όντως πολύ κρύα!

Ήπιαν όλοι καφε με κονιάκ πριν να πάρουν πάλι τα κουπιά στο χέρι και δυναμικά να συνεχίσουν την κατάβαση.

Μερικοί καταρράκτες στη συνέχεια έκλεψαν την παράσταση. Η παρέα πάντως επιβεβαίωσε θριαμβευτικά την ικανότητά της στο κουπί.

Στο τέλος, τα αγόρια της παρέας φορτώθηκαν τη βάρκα στους ώμους κι ανέβηκαν την πλαγιά για να συναντήσουν το τζιπ. Έφτασαν στην κορυφή ξεφυσώντας. Αυτό ήταν πραγματικά δύσκολη αποστολή!

Έβγαλαν τις στολές, τα σώματα τους ένιωσαν πολύ καλύτερα μέσα στα στεγνα τους ρούχα.

Μα η ενέργειά και η διάθεση της παρέας καλά κρατούσε. Για να εξαντληθεί λίγο αργότερα όταν δέθηκε με σχοινιά κατάβασης και έπεσε από μια γέφυρα 40 μέτρων. Ακόμα τρέμω!

"Τα περάσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα.
Τα περάσαμε όμορφα και τούτη τη φορά!"

Ο φύκος, η ζαρτινιέρα και η κρέμα ρακομελέ

2011-03-10T11:36:00.007+02:00

Και ντυθήκαμε επίσημα, και πήραμε το χαμόγελο και τη διάθεση μας την καλή μαζί. Λίγοι φίλοι και οι γονείς φτάσαμε στο Δημαρχείο, παραταχθήκαμε και περιμέναμε για να τους καμαρώσουμε. Το ζευγαράκι έφτασε, πιασμένο χέρι-χέρι, η νύφη με λουλουδικό και κοιλίτσα φουσκωμένη με τον διάδοχο, ο γαμπρός με όλη την οδοντοστοιχία σε κοινή θέα.

Μπήκαμε στην αίθουσα του Δημαρχείου, ένα ξύλινο γραφείο στη μία άκρη, μια κοντή βιβλιοθήκη στην άλλη, μερικές λίγες καρέκλες τριγύρω, μια μικρή γυάλινη ροτόντα στη μέση κι ένας φύκος να την κοσμεί, λίγα χαρτικά ανάριχτα εδώ κι εκεί για πλάκα. Ξεκινήσαμε με φωτογραφίες, μερικά καλά λόγια, μπόλικα χαμόγελα, και η σοβαρότητα που αρμόζει στην περίσταση. Οι φωτογραφίες μου έβγαιναν λίγο θαμπές κι αποφάσισα να ρυθμίσω τη μηχανή μου...

Ο αντιδήμαρχος έφτασε με στυλ ωωω-τώρα-παπαριές-πάμε-για-κανέναν-καφέ-βρε-φιλαράκια και ρούχα σντιστοίχου ύφους. Ζήτησε τις βέρες, διάβασε δυο λόγια, και τους έβαλε να υπογράψουν. Εγώ μόλις τέλειωνα τις ρυθμίσεις και ο αντιδήμαρχος είχε ήδη σφυρίξει τη λήξη. Ευτυχώς που δε με πλήρωναν τα παιδιά γιατί θα το έχανα το μεροκάματο! Ας τραβήξω τουλάχιστον φωτογραφίες από τις υπογραφές, σκέφτηκα. Το αποτέλεσμα ήταν φωτογραφίες με καταπληκτική σύνθεση! Σας παραθέτω μερικές μόνο περιγραφές: (1) ο φύκος, το μάτι του γαμπρού, ο φύκος και η άκρη του στυλό στο χαρτί, (2) ο φύκος, ο φύκος, το μαλλί της νύφης, ο φύκος και η γυάλινη ροτόντα, (3) ο φύκος, μια ιδέα του μάρτυρα, ο φύκος και ο φύκος, κτλ. Μεγάλη επιτυχία λέμε!

Ο αντιδήμαρχος κάτι είπε μέσα από τα δόντια του, μάλλον ευχή θα ήταν, κι έφυγε. Προφανώς θα πήγε επιτέλους για εκείνον τον καφέ! Εμείς ανοίξαμε σαμπάνιες. Ακολούθησαν ευχές, φωτογραφίες χωρίς τον φύκο και φιλιά. Έφυγαν οι περισσότεροι στη συνέχεια, για την ταβέρνα.

Μείναμε δυο-τρεις στην αίθουσα για να την αφήσουμε στο χάλι που τη βρήκαμε. Τα ποτήρια είχαν ακόμα σαμπάνια, ανοίξαμε μια τζαμένια πόρτα που οδηγούσε σε ένα μπαλκονάκι και ποτήσαμε μια ζαρτινιέρα με έτερους φύκους που, όπως ήταν εμφανές, χρησίμευε επίσης ως το σταχτοδοχείο του Δημαρχείου. Ένιωσα κάπως άσχημα για αυτό. Όχι για τα αποτσίγαρα που ήταν σε στρώματα τουλάχιστον 5, μα για το αλκοόλ στη γλάστρα. Αλλά και πάλι χρειαζόμασταν άμεσα μια κάποια λύση με τα γεμάτα ποτήρια! Να τα πιω όλα να γίνω λιάρδα και να χάσω τους μεζέδες μετά; Ένας υπάλληλος του Δημαρχείου σύρθηκε από το άπειρο ως το μπαλκόνι και με ύφος ωωω-με-κάνατε-να-σηκωθώ-από-την-καρέκλα-και-δεν-είναι-ακόμα-η-ώρα-να-σχολάσω μας είπε πως το αλκοόλ ξεραίνει τον φύκο, πράγμα που δεν κάνουν οι γόπες. Τον κοιτάξαμε, μας γύρισε την πλάτη και σύρθηκε πάλι πίσω στο άπειρο από όπου είχε εξαρχής εμφανιστεί.

Ακολούθησε φαγητό και ποτό μέχρι τελικής πτώσης σε κρητική νεο-ταβέρνα. Ο Κρητικός (με προφορά, μούσι, μαλλί, κι όλα τα αξεσουάρ) ήταν παιδί τζιμάνι! Μας έφτιαξε ένα γαμοπίλαφο που έπιανε άνετα στάνταρ σφακιανά, μας κέρασε κρέμα ρακομελέ (πρωτότυπη σούπερ συνταγή με touch κρητικό) και μας έδωσε μια μποτίλια σπιτική ρακή για μετά. Μη μείνουμε ξεμέθυστοι και δεν το χαρούμε αρκετά!

Μα υπάρχει καλύτερη αφορμή για παρεΐστικα χαμόγελα, για ιστορίες από τα παλιά και για μπόλικο αυθόρμηρο κέφι;
Να ζήσετε ευτυχισμένοι κι αγαπημένοι παιδιά!

Για τα μάτια τα μελιά

2011-02-19T17:15:00.007+02:00

Χάθηκα για άλλη μια φορά... Δηλαδή σας διαβάζω, μα δε βρίσκω το χρόνο να σχολιάσω, να γράψω, να είμαι αληθινά παρούσα. Και είχα ιστορίες να πω, μα τώρα τις ξέχασα νομίζω όλες... Όχι δεν πήγα στο Πακιστάν, δεν έβγαλα λεφτά! Είχε αντιρρήσεις το έτερον μου ήμισυ. Γαμώτο! "Μα γιατί καλέ μου;", τον ρωτάω, "εδώ πρόκειται για καλή μπίζνα και για κοινωνικό έργο μαζί!". "Τι σου λείπει μωρή", μου λέει εκείνος κι εγώ, συγκινημένη από τα ρομαντικά του λόγια, κάνω καρδούλες στα μάτια και του σκάω ένα φιλί. Αφήνεις τέτοιον άντρα; Και πήρα την απόφαση να μείνω...

Κι εκεί που ήθελα να συνεχίσω την καθημερινότητα μου, προέκυψαν δυο ταξιδάκια 2/ήμερα και μια προσθεσμία που ακόμα τρέχω να προλάβω και τα έκαναν όλα άνω-κάτω. Που να πήγαινα η γυναίκα στο Πακιστάν και να γινόμουν κολλητή της μελαμψής πεθεράς πιο εύκολο θα ήτανε, άντρα μου σγχώρα με!

Πρώτο έσκασε το νέο για την προθεσμία στο τέλος του Φλεβάρη. Ένα άρθρο πολυ-σέλιδο για ένα επιστημονικό περιοδικό. Με τα πειραματικά του αποτελέσματα, με τα συμπερασματά του, με τα όλα του. Ερευνητής άνθρωπος συστήνομαι, πρέπει να ιδρώσει ο απ' αυτός μου σου λέει. Λογικό... Κι όσο μας κόβει τα λεφτά η Αννούλα τόσο αυξάνονται οι ώρες δουλειάς. "Μα κυρά-Αννούλα μου δώσε κάτι παραπάνω, έχουμε ανάγκες κι εμείς οι επιστήμονες!", της λέμε. Έχει μουλαρώσει αυτή και κόβει και τελείως, άμα τύχει, τα λεφτά για έρευνα να είναι μέσα. Α, να χαθείς κατσίκα! Θα πάω στην Αγκέλα εγώ, που με ζήτησε κατ' όνομα κοτζαμάν εξειδικευμένο εργάτη, κι όταν θα με παρακαλάς θα είναι αργά! Ααααχ, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί την άφησα κατά πρώτης την Αγκέλα η αχάριστη! Σάμπως με αποπλάνησε η Αννούλα όταν με κοίταξε με εκείνα τα μάτια τα μελιά...

Κι εκεί που έχω έμπνευση εγώ και γράφω την ιστορία τη ζωής μου σε συνάρτηση με την έρευνα στον τομέα της ανάκτησης πληροφορίας, μου στέλνουμε πρόσκληση για την απονομή του διδακτορικού μου. Πέρισυ το σιάξαμε, φέτος βρώμισε. Περήφανος ο πατέρας μου σκάει με βαλίτσα έξω από το σπίτι και περιμένει να έρθει η μέρα να πάμε στα Χανιά. Η όπου-γάμος-και-χαρά-η-Βασίλω-πρώτη πεθερά προγραμματίζει να είναι κι αυτή εκεί, ένα τσουπ είναι άλλωστε από το άλλο μέρος του νησιού. Τι να κάνω, αφήνω τις συγγραφές κατά μέρος και κλείνω εισιτήρια για το νησί. Μαζεύω τη βαλίτσα, τον άντρα από το καθιστικό και τον πατέρα από την εξώπορτα και παίρνουμε το δρόμο για Πειραιά. Αφού αντιμετωπίσαμε χιόνι, βροχή, πλημμύρα, απεργίες με όπλο μια πακιστανική ομπρέλα σε σχήμα τέντας, φτάνουμε καμιά φορά στον Πειραιά, μπαίνουμε στο πλοίο, πίνουμε κάτι ρακές για να μπούμε στο κλίμα. Μετά από έχασα-το-μέτρημα καραφάκια ρακές, τους επισημαίνω πως είναι ώρα να σταματήσουμε τη ρακή, να κουστουμαριστούμε και να κατέβουμε από το πλοίο για να πάμε στην απονομή, όταν ο τύπος στο μπαρ μας λέει πως έχει απαγορευτικό και το καράβι δεν ξεκίνησε ακόμα. Την γκαντεμιά μου μέσα! Κίνησε ο Εβραίος και ήτανε Σάββατο... Κατεβαίνουμε από το πλοίο, είμαστε ακόμα στον Πειραιά, παραλίγο να ξεχάσω την πακιστανική ομπρέλα μου από τη σύγχιση (ή από το μεθύσι)! Για να ισορροπήσω την κατάσταση, προτείνω πολιτιστικό τουρ στην Αθήνα πριν να πάρουμε το δρόμο για το χωριό μας, κάτι που γίνεται αμέσως δεκτό. Κόρη, σύζυγος και πατέρας είδαμε το μουσείο της Ακρόπολης, περπατήσαμε στο ιστορικό κέντρο και καταλήξαμε σε παράσταση στο Εθνικό. Μα πόσο κουλτούρες είμαστε οι χωριάτες!

Ξαναπιάνω έπειτα την ιστορία της ζωής μου από επιστημονικής πλευράς και λίγο πριν να τελειώσω τον πρόλογο ξαναφτιάχνω βαλίτσα. Γκρρρ... Για έξω από εδώ γεγονός αυτή τη φορά, οπότε θα μείνω σοβαρή. Πάνε άλλες δυό μέρες.

Και τέλος πάντων, ακόμα γράφω. Και ακόμα τον ατελείωτο έχει αυτό το άρθρο. Που έτσι και το κόψουνε και δε το κάνουνε δεκτό για δημοσίευση, να τους κοπεί το σεξ μαχαίρι Αννούλα μου! Έτσι όπως μου έχει κοπεί κι εμένα αυτόν τον καιρό. Εμ, είναι αντιερωτική η συγγραφή επιστημονικών άρθρων, με τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή δε γίνεται μόνο το μυαλό σου σούπα καλέ! Τι τραβάω η γυναίκα! Τα ακούς Αννούλα μου; Θα έρθει ο καιρός που θα πάω στην Αγκέλα και θα με παρακαλάς...

Χίλιες και μία νύφες* (ή πώς χάνεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια)

2011-01-18T12:48:00.006+02:00

Προχθές ήταν που μου πρότειναν δουλειά, στρωμένη με άμεσα κέρδη. Τα πράγματα είναι απλά, τα λεφτά είναι καλά. Επιπλέον της αμοιβής, περιλαμβάνει ταξίδια, επαφή με καινούριους πολιτισμούς, γνωριμία με καινούριες κουλτούρες. Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε δεν αφήνεις τέτοια επιχειρηματική πρόταση να πέσει κάτω...

Ετοιμάζω βαλίτσες κι έφυγα σφαίρα! Ταξιδάκι στο Πακιστάν, μια εβδομάδα διακοπούλες, όλα πληρωμένα, συμβόλαια με τον γαμπρό, γνωριμία με τα συμπεθέρια, την ευχή σας, το παραδάκι μου, ο γάμος μας κι έξω από την πόρτα. Στην επιστροφή στάση στο Dubai για 2/ήμερο του μέλιτος. Αυτό το τελευταίο ήταν δική μου ιδέα για να δώσω μια πιο φυσική/χαλαρή/αληθινή διάσταση στο event και για να χαλάσω λίγα από τα κέρδη, γνωστή εθισμένη στα απανταχού ψώνια. Αφού φτάσουμε στην Ελλάδα, πρώτα ο Θεός (χριστιανός ή μουσουλμάνος), φτιάχνει ο σύζυγος τα χαρτιά, βγάζει το ευρωπαϊκό του διαβατήριο κύριος και βάζω εγώ μπρος το διαζύγιο κυρία. Ο κεραυνοβόλος έρωτας δεν ευδοκίμησε, θα δεχτώ κριτική και για αυτό;

Μετά το διαζύγιο, ετοιμάζω βαλίτσες κι έφυγα σφαίρα! Ταξιδάκι, μια εβδομάδα διακοπούλες, όλα πληρωμένα, και νέος κεραυνοβόλος έρωτας με wanna-be ευρωπαίο από το Πακιστάν. Πληρώνουν οι γαμπροί 7.500 ευρώ για τα όμορφα τα μάτια μου, πώς μπορώ να τους τα αρνηθώ;

* Ευχαριστώ τη φίλη μου, ξέρει αυτή, για τον τίτλο...
Ευχαριστώ το φίλο μου, ξέρει αυτός, για το επιχειρηματικό πλάνο...

Μικρομεσαίος πατέρας με Matiz

2011-01-14T12:18:00.004+02:00

Παρέα είμαστε, σε γενέθλια φίλων είμαστε, σαν παιδικό πάρτυ στα MacDonalds είμαστε. Παιδιά δεν έχουμε, παιδιά περιμένουν, πού να τις πας τις γυναίκες με την κοιλία ως το σβέρκο;

Ένας εκ της παρέας θα γίνει πατέρας το Μάιο (ο gonna-be πατέρας), ένας άλλος έχει μια κορούλα (να του ζήσει!) 14 μηνών (ο παλιο-πατέρας).

Ο gonna-be πατέρας δεν το έχει συνειδητοποιήσει τι πήγε κι έκανε. Έχει ένα matiz μας είπε, 850 ευρώ μισθό μας είπε, νοίκι σε 2/άρι μας είπε, έχει και πολλές απορίες μας είπε. Ο παλιο-πατέρας, από την άλλη, σε ρόλο έμπειρου μάγιστρου ανέλαβε να δώσει απαντήσεις σε όλα τα μυστήρια της ερχόμενης πατρότητας και της χαμένης πραότητας.

gonna-be πατέρας (gbπ): Πώς ήταν ο πρώτος χρόνος με παιδί;
παλιο-πατέρας (ππ): Γαμησέ τα!
Σαφής...

gbπ: Πόσα χρήματα χρειάζεται το μήνα το παιδί;
ππ: Εσύ με πόσα μπορείς να ζήσεις;
Μαιευτικός...

gbπ: Εγώ πάντως τη μπάλα και το τένις δεν τα κόβω!
ππ: Νομίζεις!
Προφητικός...

gbπ: Έχω ένα matiz, λες να το αλλάξω;
ππ: Εγώ με το saab ρίχνω και το πίσω κάθισμα και πάλι το καρότσι κολάρο το φοράω!
Κατηγορηματικός...

gbπ: Εμείς όμως είμαστε κοντοί.
ππ: Τα καρότσια δεν έχουν μεγέθη! Σε περίπτωση που τα νόμισες παντελόνια, το λέω.
Απόλυτος...

Ίδρωσε ο gonna-be πατέρας, ήπιε το μισό μπουκάλι ουίσκι να ξεχάσει το μέλλον, πήρε την καρδιά-περιβόλι που του έκανε ο γκουρού παλιο-πατέρας και πήγε να κάνει τάμα στην νεράιδα των μωρών να του το βγάλει κατευθείαν φαντάρο το δικό του. Και μετά, πρώτα ο Θεός, θα βάλει βίσμα να του βρει δουλειά.

Γροινκ!

2011-01-06T11:21:00.011+02:00

Και φτάσαμε στη Γερμανία κι από εκείνη τη στιγμή άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της ανθρώπινης εμφάνισής μας...

Μας υποδέχτηκαν οι φίλοι μας στο Saarbrücken με ζεστές αγκαλιές και με ζεστό φαγητό. Ανταποδώσαμε τις αγκαλιές και φάγαμε, όλη μέρα νηστικοί με μια ληγμένη μπύρα είμασταν. Ξεκουραστήκαμε και το πρωί, η πρώτη εικόνα που αντίκρυσα με έκανε να πεταχτώ από το κρεβάτι, έριξα και μια σπρωξιά στο διπλανό μου τον υπναρά, αλλά πού να συγκινηθεί αυτός, μόνο όταν του μίλησα για πρωινό πήρε το κορμί του και εμφανίστηκε στην κουζίνα, για να ανταπεξέλθει στο κρύο καλέ! Φορέσαμε εξοπλισμό φουλ-κομπλέ μετά και πήραμε τους δρόμους.

Η πόλη στολισμένη για τις γιορτές, στο κέντρο η υπάιθρια χριστουγεννιάτικη αγορά έδινε μια παραμυθένια ατμόσφαιρα. Περπατούσαμε τριγύρω όλη μέρα σχεδόν, άγγιζα τα πάντα σαν μικρό παιδί, τα ξύλινα παιχνίδια, τα χειροποίητα στολίδια, χάζευα τα ζαχαρωτά, ήθελα να αγοράσω όλους τους καρυοθραύστες της αγοράς, πήρα μόνο τους μισούς. Ενδιάμεσα ήπιαμε Glühwein (ζεστό κρασάκι με μυρωδικά να ζεσταθούν τα μέσα μας), τσιμπήσαμε και 2-3-5-6 Schwenker (για τους μη-ξέροντες, ελαφρύ έδεσμα, ήτοι μπριζόλα 10 πήχες χοιρινή, μαριναρισμένη με μπαχαρικά, ψημένη πάνω από τη φωτιά και προσφερόμενη με ψωμάκι-χερούλι, την τρως και την απολαμβάνεις από το πιγούνι ως το μέτωπο κι από αυτί σε αυτί).

Μετά από το πολύωρο περπάτημα και τα λίγα ψώνια είχε έρθει η ώρα για το δείπνο. Το τρώνε και νωρίς εκεί στας Γερμανίας. Φάγαμε ελαφριά (ένα σνιτσελάκι, μια τηγανιά πατάτες και ένα λίτρο μπύρα ο καθείς δεν το λες και βαριά!) και πήγαμε να ξαπλώσουμε τα κουρασμένα μας κορμιά...

Έφτασε με αυτά και με εκείνα η παραμονή τως Χριστουγέννων. Η μεγαλύτερη γιορτή εκεί στη Γερμανία σου λέει! Φάγαμε το πρωινό μας (σε ύφος αντίστοιχο των ελαφριών γευμάτων των τελευταίων ημερών), φτιάξαμε δυο πιτούλες, ντυθήκαμε, σενιαριστήκαμε, κολωνιαριστήκαμε, φορτώσαμε τις πιτούλες μας και τα δώρα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Σε όλη τη διαδρομή επαναλάμβανα (με άθλια προφορά εννοείται) το 'Καλά Χριστούγεννα' στα γερμανικά. Η γιαγιά μας περίμενε με στολισμένο σπίτι και στρωμένο τραπέζι. Την κοίταξα και ξέχασα τι έπρεπε να πω, μπα πανάθεμα με τελείως σουρωτήρι το κεφάλι μου! Ψέλλισα ένα 'Merry Christmas' και χαμογέλασα...

Βάλαμε τα δώρα μας κάτω από το δέντρο και τις πίτες στην κουζίνα. Έφτασαν σιγά-σιγά τα παιδιά της γιαγιάς και τα υπόλοιπα εγγόνια. Η γιαγιά, σωστός αρχηγός, έδινε το γενικό πρόσταγμα. Μαζευτήκαμε σε ένα δωμάτιο όλοι, μας μοίρασε κόλλες αναφοράς (στα γερμανικά τα έλεγαν δεν καταλάβαινα τίποτα εννοείται), βάλανε μουσική, πήρανε φλογέρες και αρχίσαν κάτι ακατάληπτα στα γερμανικά. Από το ρυθμό καταλάβαινα πως λέμε άλλοτε την 'Άγια νύχτα' και άλλοτε το 'Έλατο', ανοιγόκλεινα το στόμα, χαμογελούσα ενδιάμεσα και παρατηρούσα τριγύρω. Η γιαγιά τραγουδούσε πραγματικά αφοσιωμένη στο έργο της. Τα δυο μικρότερα εγγόνια τα κρατούσε η γιαγιά από το χέρι, τραγουδούσαν κι αυτά, δεν είχαν επιλογή. Η μια κόρη της γιαγιάς έπαιζε φλογέρα, η άλλη ήταν σοβαρή, η τρίτη το απολάμβανε. Ο γαμπρός της γιαγιάς είχε αράξει σε μια πολυθρόνα, χασμουριόταν διακριτικά κι απλά περίμενε τη φάση να περάσει. Από τα δυο μεγαλύτερα εγγόνια, ο ένας καθόταν πίσω πίσω κι έπινε μπύρα, ο άλλος (ο φίλος μας) είχε ξεγλιστρήσει στην κουζίνα κι έτρωγε πίτα. Τα είπανε όλα τα τραγούδια που είχαν τα χαρτιά, κανένα δεν παρέλειψαν, και μετά η γιαγιά είπε να περάσουμε στην τραπεζαρία. Το υπέθεσα δηλαδή μιας και όλοι κινήθηκαν προς τα εκεί. Ακολούθησε η ανταλλαγή των δώρων, αγκαλιές, χαρές, φιλιά, και 'Καλά Χριτούγεννα' στα γερμανικά που φυσικά δε θυμόμουν πως να πω. Χαμογελούσα και ανοιγόκλεινα το στόμα σε στυλ play-back, ο βλάκας της υπόθεσης!

Καμιά φορά θρωνιαστήκαμε στην τραπεζαρία, ξεκινήσαμε με πίτες και σαλάτες για να μας ανοίξει η όρεξη. Που δεν έχουμε συνήθως... Ακολούθησε χήνα υπερπαραγωγή ίσα με ένα αρνί που έφτασε καιόμενη στο τραπέζι. Έβγαζα φωτογραφιές περιμένοντας το θαύμα. Το παιδάκι από το χωριό πού να τα ξέρει τα φλαμπέ, ενθουσιάστηκα! Όταν έπεσε η φωτιά, η γιαγιά άρχισε το σερβίρισμα: χήνα ψητή (γεμισμένη με κιμά μουσχαρίσιο, λουκάνικα και μπαχαρικά), μπάλες πατάτας, κόκκινο λάχανο και ελαφριά σάλτσα από το λίπος της χήνας. Ψιλοπράγματα... Εκεί, περίπου πριν να σταματήσω να αναπνέω κι ενώ η καρδιά μου είχε αρχίσει να αργοσβήνει, είπα να πάψω το φαγητό. Φυσικά ακολούθησαν τα γλυκά...

Ούτε που θυμάμαι πως φτάσαμε στο σπίτι εκείνο το βράδυ, παραληρούσα, θα ήταν τρελό το πουλί που μας σερβίρανε...

Ανήμερα τα Χριστούγεννα οδηγήσαμε ως τη Γαλλία, φτάσαμε στο Spicheren Höhen. Απίστευτη διαδρομή, πανέμορφο τοπίο, καλή παρέα, παιχνίδια με το χιόνι και γέλια σαν μικρά παιδιά. Προφανώς, λόγω της ημέρας, κεραστήκαμε κι ένα γεύμα με όλη την επισημότητα και σχέδιο τη Μόνα Λίζα στα πιάτα μας. Τι να μας λέει ο μάστερ σεφ, αν δε χρεώσεις την πιστωτική δεν το ευχαριστιέσαι το βελουτέ κάστανου!

Κι επειδή είμαστε πολύ cool τύποι κι όλοι μας συμπαθούνε, είμασταν καλεσμένοι και σε άλλο τραπέζι την άλλη μέρα και σε άλλο την παρ' άλλη. Πολύ φαγητό! Να τους προσβάλουμε τους ανθρώπους;

Κάπου ενδιάμεσα πήγαμε μια εκδρομή στο Saarburg. Καταράκτες, όπου το νερό και ο πάγος έφτιαχναν έργα τέχνης, ένα κάστρο να κρέμεται επιβλητικό πάνω από την πόλη και στο βάθος τεράστιες πλαγές με αμπέλια να γεμίζουν το τοπίο. Πανέμορφα! Η μικρή πόλη γεμάτη με γωνιές στο ύφος του παραμυθιού, οινοθήκες, σοκολατερίες, μαγαζάκια κουκλίστικα με χειροποίητα αντικείμενα. Ψωνίσαμε εννοείται! Για να έχουμε κάτι να θυμόμαστε...

Έφτασαν οι μέρες να επιστρέψουμε. Ούτε που το καταλάβαμε πως πέρασε η εβδομάδα μας εκεί, σχεδόν ευχόμασταν να αποκλειστούμε, μα όλα δούλευαν ρολόι αυτή τη φορά. Πήραμε τα πράγματα μας, τα κιλά μας και το τρένο και ταξιδέψαμε προς το αεροδρόμιο. Γροινκ!

Όμορφος τρόπος να κλείσει η χρονιά... Μακάρι έτσι να είναι αυτή που μόλις ήρθε! Προς θεού, χωρίς τα κιλά!

Richeine bitte!

2010-12-21T12:52:00.008+02:00

Ακούμε αποβραδύς τα νέα των οκτώ, χιόνια, κακοκαιρία και ακυρώσεις πτήσεων από και προς την κεντρική Ευρώπη. Στην Ελλάδα φυσάει νοτιάς, έχει 18 βαθμούς και έχω βγάλει τη μπέμπελη με τις κάλσες. Αύριο πετάμε για Γερμανία, λογίζεται κεντρική Ευρώπη; Τρώμε μια πίτα γύρο χοιρινό να πάει κάτω η ανησυχία...

Ξυπνάμε πουρνό-πουρνό με την αυγούλα, σαν τσιμεντόλιθος η πίτα γύρος χοιρινός χτίζει μαντρότοιχο στο στομάχι μου. Φορτώνομαι μια τσάντα χιαστί με τα απαραίτητα, τη βαλίτσα, την τσάντα με τους κουραμπιέδες (τους χειροποίητους) στο χέρι το δεξί και την τσάντα με τα πουράκια Caprice στο αριστερό. Έτοιμοι για το ταξίδι!

Εμείς, γιατί το αεροπλάνο είχε άλλα σχέδια. Έκανε πατινάζ στο παγοδρόμιο που είχε στηθεί ειδικά για την περίσταση στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, ξεχάστηκε και ήρθε Ελλάδα κάπως αργά. Ενωμεταξύ, χάλασα στο Ελ. Βενιζέλος όσα λεφτά είχα στην τσάντα μου (ευτυχώς δηλαδή που δε χρησιμοποίησα και πιστωτική!) και κατέληξα με 3 τσάντες έξτρα στο κάθε χέρι. Ευτυχώς είχα δώσει τη βαλίτσα... Έφαγα κι ένα σαντουίτς ελαφρύ για να μη χάσω γεύμα.

Μας φορτώσανε καμιά φορά στο αερόπλανο και φύγαμε τελικά με 3 ώρες καθυστέρηση...

Ξεφύλλισα κατευθείαν το περιοδικό για on-board shopping μπας και βρω καμιά προσφορά. Τζίφος!

Διάβασα μισό βιβλίο Κίρκης και χαχάνισα μονάχη μου, έφαγα ένα τελείως ανάλατο φαγητό και σκέφτηκα πως η Μέρκελ προσέχει την υγεία των εργατών της, συνέχισα με Κίρκη και τελικά δέησε ο πιλότος και φτάσαμε.

Με το που άνοιξαν οι πόρτες μπήκε το πολικό το ψύχος και μετάνιωσα που έβαλα την μπλούζα την ξεΐγλωτη με το ντεκολτέ φόρα παρτίδα. Τυλίχτηκα κακήν κακώς με ένα κασκόλ-κουβέρτα μπας και το σώσω και επιβιώσω.

Στο δρόμο για την παραλαβή των αποσκευών μια κυρία, απελπισμένη Ελληνίδα, είχε χάσει την connecting πτήση για Τορόντο εδώ και 2 ώρες (προφανώς!), καθόταν στη μέση ενός διαδρόμου, τα μάτια της έτρεχαν και ζητούσε βοήθεια. Μέσα της θα καταριόταν την ώρα και τη στιγμή που πήρε την απόφαση να επισκεφτεί εκείνους τους ξενιτεμένους συγγενείς της, άτιμη μοίρα που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους στα τάρταρα! Την πήγαμε για τακτοποίηση σε ένα γκισέ της Lufthansa.

Παραλάβαμε τις αποσκευές μας, κινηθήκαμε γρήγορα προς το χαμένο μας τρένο, η ταχύτητα κίνησης μας δεν έπαιζε ρόλο, έτσι κι αλλιώς το είχαμε χάσει το τρένο από ώρα. Μιας και είχαμε ήδη καθυστερήσει αρκετά και μας έμεναν άλλες 2.5 ώρες ταξίδι αποφασίσαμε να πάρουμε το καλό το τρένο. Είδαμε την τιμή των εισητηρίων και αλλάξαμε αμέσως γνώμη! Αργά και φτηνά, το σύνθημα των απανταχού τσίπηδων.

Ψάξαμε τις κυλιόμενες σκάλες, τους έκαναν συντήρηση. Πώς να ανεβάσεις μια βαλιτσάρα, μια τσάντα χιαστί και τις δυο-τρεις-πεντέξι σακούλες; Ψάξαμε το ασανσέρ, το βρήκαμε, μπήκαμε και περιμέναμε κανένα δεκάλπετο για να καταλάβουμε πως δε μας πάει πουθενά. Και μετά σου λέει πως στη Γερμανία όλα δουλεύουν ρολόι, την τρέλα μου μέσα!

Για να καλμάρουμε την ένταση της στιγμής πήραμε ένα λουκανικάκι 1.5 μέτρο και δύο μπύρες, η μία χωρίς αλκοόλ. Χρόνο είχαμε... Πριν να ανοίξω το κουτάκι μου παρατήρησα (που και δέκα βαθμούς μυωπία να είχα πάλι μάτι έβγαζε!) πως είχε πάνω ένα δάχτυλο (κάθετο) μάκα. Του έκανα στεγνό καθάρισμα, το άνοιξα, ήπια τη μισή με γεύση χώμα και μετά διαπίστωσα πως είχε λήξει 2 μήνες τώρα. Μπα κακό χρόνο , που 2.5 ευρώ για να μου περάσει η δυσκοιλιότητα δεν είναι πολλά, μα είχα 3 ώρες ταξίδι ακόμα!

Δίπλα μας κάποιες Ασιάτισες έτρωγαν με κουτάλι και πιρούνι (ταυτόχρονα) κάτι άλλα ληγμένα απροσδιορίστου χρώματος και ανησυχητικής μυρωδιάς. Αφού μπορούν αυτές με τα ληγμένα θα επιβιώσω κι εγώ, σκέφτηκα τρώγοντας το μισό μέτρο λουκανικάκι μου.

Εντωμεταξύ οι κυλιόμενες σκάλες είχαν συντηρηθεί, ένας Έλληνας κύριος μας ζητούσε πληροφορίες για τα τρένα που φύγαν και το δικό μας αναχωρούσε σε 15'.

Πήρα τις δυο-τρεις-πεντέξι σακούλες μου κι όλα τα υπόλοιπα και περίμενα στην αποβάθρα. Το κρύο ξύριζε τον παπά και ήταν κρίμα που μόλις το προηγούμενο βράδυ είχα κάνει αποτρίχωση.

Στο τρένο είμαι ακόμα, η ληγμένη μπύρα δεν έχει κάνει το θαύμα της, ένας μεθυσμένος στο παραδίπλα κάθισμα πνίγει τον καημό του, τριγύρω έχει χιόνια παντού, ...
Καλά μας Χριστούγεννα στη Γερμανία!

Και καλή χρονιά!

2010-12-14T12:21:00.007+02:00

Ημερολόγιο 2011 από Σχολείο της Κιμώλου.
Διαφορετικό και μάλλον εύστοχο...

Μα αν τα παιδιά έχουν τέτοια εικόνα για τον κόσμο μας ...

Χριστουγεννιάτικο δέντρο και πώς να το στολίσετε...

2010-12-08T22:12:00.006+02:00

Μέρες που είναι, τα ενδιαφέροντα έχουν ... μετατοπιστεί. Το στόλισες το Χριστουγεννιάτικο δέντρο; Πού να βρω χρόνο καλέ μου άνθρωπε; Και καλά χρόνο να βρω, αν παραλείψω να κοιμηθώ θα βρω. Ενέργεια όμως; Μου κλέβουν κάμποση τα σκασμένα στα εργαστήρια, έχω βαλθεί να μάθω κιθάρα ντράγκα ντρούγκα εξαντλούμαι η άσχετη, πάω μονόμπαντα έτσι που κάθομαι όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή έχω να κάνω πού και πού καμιά άσκηση για τη μέση η παλιόγρια, στο τέλος πέφτω τ' ανάσκελα (ή τα μπρούμυτα διακρίσεις δεν κάνω) και κάνω τάματα για να ξανασηκωθώ! Το δέντρο μας μάρανε; Για το καλό, σου λέει, για να αλλάξει η διάθεσή σου, σου λέει, μέρες που είναι, σου λέει και τέλος πάντων πιο πολύ κουράζομαι να τους ακούω παρά να το στολίσω και να τελειώνουμε! Κι εκεί που είμαι τ' ανάσκελα (μια συνηθισμένη νύχτα) και προσπαθώ να αποφασίσω αν θα κοιμηθώ ή θα κάνω σκοπιά γερμανικό παρέα με το έλατο, μου έρχεται Η ιδέα! Διότι το σώμα παραδίδεται, το μυαλό όμως ποτέ... Γιατί να το στολίσω εγώ το δέντρο και να μην το στολίσουν οι άλλοι. Ιδού το δόλιο σχέδιο μου βήμα-βήμα:

1. Αρχίζεις 2-3 μέρες νωρίτερα και κάνεις χαριτωμενιές στους γνωστούς/συναδέλφους/φίλους σου.
2. Αφού έχεις ρίξει στάχτη σε όλων τα μάτια, στέλνεις e-mail/παίρνεις τηλέφωνο τα υποψήφια θύματά σου. Ο τόνος σου πρέπει να δηλώνει χαρά, ακόμα και ενθουσιασμό, και να μην αφήνει περιθώρια άρνησης: "Γούχου, τι καλά που έρχονται γιορτές, θα έρθεις να στολίσουμε μαζί το δέντρο". Φυσικά, τα πολλά χέρια είναι πιο αποδοτικά, κάνεις την καρδιά σου πέτρα και για μια φορά θεωρείς φίλους σου και εκείνους που σε παρακαλάνε εδώ κι ένα χρόνο να πάτε για καφέ και όλο τους φτύνεις. Και μιας και το καταστρώνεις το σχέδιο, είναι ευκαιρία να ανανεώσεις τα στολίδια σου, φροντίζεις να καλέσεις παιδιά χουβαρντάδες.
3. Παίρνεις κατεψυγμένες πίτσες από το Lidl, μην σου κοστίσει και ο κούκος αηδόνι, και τις βάζεις στα ταψιά της κουζίνας σου. Το σχέδιο είναι να υποστηρίξεις πως τις έφτιαξες με τα χεράκια σου για να τους υποχρεώσεις.
4. Φέρνεις το δέντρο από την αποθήκη και το αφήνεις στη μέση του σαλονιού. Δε χρειάζεται ούτε από την κούτα να το βγάλεις!
5. Τα υποψήφια θύματα φτάνουν, τους λες να νιώθουν σαν το σπίτι τους, τους αφήνεις να ψάχνουν μόνοι τους τις μπύρες και το ανοιχτήρι. Με την ανοργανωσιά που σε δέρνει δε θα βρουν τίποτα και τελικά θα γλιτώσεις το πλύσιμο...
6. Προφασίζεσαι πως πρέπει να ψήσεις τις πίτσες, που έχεις φτιάξει με τα χεράκια σου (και καλά!), και αυτοί φιλοτιμούνται να βγάλουν τη βάση, τις κλάρες κτλ. από την κούτα και να στήσουν το δέντρο.
7. Το στολίζουν με τα στολίδια που σου έφεραν.
8. Τρώνε την πίτσα με χαρτοπετσέτα, γιατί έτσι πάει, όχι γιατί βαριέσαι να φέρεις τα πιάτα! Σου λένε τι νόστιμη που είναι και σε ευχαριστούν για τον κόπο σου.

Το αποτέλεσμα; Τρία ταψιά λερωμένα, το πλυντήριο τα πλένει, το δέντρο στολισμένο, ζήτημα αν κρέμασα ένα στολίδι!

Άντε βρε και του χρόνου! Το Γεννάρη που θα το ξεστολίσουμε :)

Χρόνια καλά για όλους μας!

Αγροτουριστικό θέρετρο σε χαμηλή τιμή

2010-11-29T17:44:00.013+02:00

ελιά η, ουσ [elá]:
1. αειθαλές, καρποφόρο δέντρο με στενά, επιμήκη φύλλα, πράσινα από τη μια επιφάνειά τους και υπόλευκα από την άλλη, που καλλιεργείται για τους εδώδιμους καρπούς του· ελαιόδεντρο: Άγρια / ήμερη ~. Kλαδεύω τις ελιές. Έχει ένα κτήμα με διακόσιες ελιές. Ραβδίζω / τινάζω την ~, για να μαζέψω τους καρπούς της. Γέρικη ~. Ξύλο ελιάς. Kλαδί ελιάς.
2. ο καρπός αυτού του δέντρου· ελαιόκαρπος: Λάδι ελιάς, ελαιόλαδο. Kουκούτσι / πυρήνας ελιάς. Ελιές τσακιστές / πράσινες / ξιδάτες / χαραχτές. Nόστιμες ελιές.
ελίτσα η YΠΟKΟΡ
[μσν. ελιά < ελία < αρχ. ἐλαία με συνίζ. για αποφυγή της χασμ.· ελ(ιά) -ίτσα]

Ελαιόδενδρα σωρός και ελαιόκαρπους να δει το μάτι σου! Mπόλικα από δαύτα αυτό το Σαββατοκύριακο...
Καλλιεργεί ο πατέρας μου τα καρποφόρα δέντρα με τα στενά, επιμήκη φύλλα, πράσινα από τη μια επιφάνειά τους και υπόλευκα από την άλλη, και αυτή είναι η περίοδος συγκομιδής των εδώδιμων καρπών τους.

Μαζευτήκαμε 11 νοματέοι, ζωή να έχουμε:
1. Ο πατέρας μου με ένα αλυσιδοπρίονο στο χέρι, ένα πριόνι κι ένα κλαδευτήρι στην κωλότσεπη.
2. Η αδελφή του πατέρα μου με χρυσό βραχιόλι που ταιριάζει χάρμα με τις ελιές.
3. Ο σύζυγος της αδελφής του πατέρα μου που κάθε τόσο αναστέναζε όλο παράπονο, 'Έναν γαμπρό τον έκανες και βάλθηκες να τον ταλαιπωρείς ως τα γεράματά του!'.
4. Ο αδελφός του πατέρα μου, 100 οκάδες πάνω-κάτω, καθισμένος μόνιμα σε καρέκλα στη σκιά της ελιάς, ενίοτε διαβάζοντας εφημερίδα.
5. Το κορίτσι (ετών 60) του αδελφού του πατέρα μου με φούξια φόρμα και σπαστά ελληνικά.
6. Ο εργάτης, δεξί χέρι του πατέρα μου τα τελευταία 10 χρόνια.
7. Η γυναίκα του εργάτη, αριστερό χέρι του πατέρα μου τα τελευταία 10 χρόνια.
8. Η κόρη του πατέρα μου, η υποφαινόμενη τουτέστιν, με συνολάκι tres chic, γιατί πάνω από όλα έχει στυλ.
9. Ο άντρας της υποφαινόμενης, δεύτερος γαμπρός του πατέρα μου, για τον οποίον όλοι αναρωτήθηκαν τι του επιφυλάσσει το μέλλον καθώς ο πρώτος γαμπρός του πατέρα μου γέρασε κι ακόμα να ησυχάσει.
10. Η έτερη κόρη του πατέρα μου, που προτίμησε να πάρει άδεια και να μαζεύει ελιές, από εδώ να καταλάβει κάποιος πόσο απολαμβάνει την κανονική της δουλειά.
11. Ο πρώτος ξάδελφος της μητέρας μου, που έκανε παρέα στον αδελφό του πατέρα μου για να μην πλήττει.

Ξύπνησαμε αχάραγα.
Ντύθηκα κατάλληλα για την περίσταση με φόρμα γκρι ανθρακί (δεκαπενταετίας), φαρδιά πολύ (έτσι ήταν η μόδα τότενες) και ως λίγο πάνω από τον αστράλαγο (τους έχω πάρει τους 2-3 πόντους μου), μπλούζα παραλαγής (τουτέστιν με όλες τις αποχρώσεις του πράσινου) 3 νούμερα μεγαλύτερη, χοντρές κάλτσες και παπουτσάκια (παλιά αθλητικά της μάνας μου) μαύρα να σβήνουν ροζ στις άκρες. Tres chic δηλαδή, γιατί πάνω από όλα έχω στυλ.
Οι υπόλοιποι έβαλαν αντίστοιχα κατάλληλη αμφίεση...

Φορτώσαμε στην καρότσα του αγροτικού σκάλες, ελαιόπανα, κουβάδες, τσουβάλια, νερά, μουστοκούλουρα, καφέ ελληνικό σε θερμό, ραδιοφωνάκι μαύρο και τις δυο κόρες του πατέρα μου.
Οι υπόλοιποι μπήκαν σε αυτοκίνητα, σε ένα ο αδελφός του πατέρα μου 100 οκάδες με το κορίτσι του και σε άλλο όλοι οι υπόλοιποι.

Φτάσαμε στο κτήμα και ριχτήκαμε αμέσως στη δουλεια. Οι κόρες του πατέρα μου και το αριστερό του χέρι, σαν γνήσιες νοικοκυρές, να στρώνουν τα πανιά γύρω από τις ελιές. Μα το έκαναν με τόση προσοχή, ούτε μπουχάρες να είχαν στα χέρια τους! Ο πατέρας μου να κόβει τα δέντρα (κλάδεμα το έλεγε, μα έχω τις αμφιβολίες μου), οι κλάρες να πετυχαίνουν διάφορους νοματέους, με πιο εύκολους στόχους βέβαια τον αδελφό του πατέρα μου και τον ξέδελφο της μητέρας μου. Οι γαμπροί του πατέρα μου, παλιός και νέος, να αδειάζουν τα πανιά και να γεμίζουν τα τσουβάλια. Η αδελφή του πατέρα μου, οι κόρες και το αριστερό του χέρι να 'χτενίζουν' τις πεσμένες κλάρες. Το κορίτσι του αδελφού του πατέρα μου να αναρωτιέται αν έχουμε κάτι αλμυρό για κολατσιό. Το δεξί χέρι του πατέρα μου μόνιμα σκαρφαλωμένο σε σκάλα να 'χτενίζει' τις κλάρες που είχαν επιβιώσει από τον τρελό με τα πριόνια.

Ανέλαβε και το μαύρο ραδιοφωνάκι το πόστο του κι έπαιζε ασταμάτητα. Σε mainstream το ρύθμιζε η έτερη κόρη του πατέρα μου, δώστου κλαρίνα από τον γαμπρό του. Ο ξάδελφος της μάνας μου είχε απογοητευτεί που κανένας σταθμός δε βρέθηκε να παίζει Καζαντζίδη στις 9 το πρωί, ταιριάζει βρε αδελφέ και με το φυσικό περιβάλλον!

Δουλεύαμε ασταμάτητα και συγχρονισμένα, ο καθένας στο πόστο του. Μόνο ο αδελφός του πατέρα μου έκανε διαλείματα που και που για να μετακινεί την καρέκλα.
Μέχρι το αφεντικό να σφυρίξει την ώρα για το κολατσιό, δεν πήραμε ανάσα.
Μετά τις πήραμε όλες μαζεμένες, μπουκωθήκαμε κι εκείνα τα μουστοκούλουρα, ήπιαμε και δυο γουλιές καφέ και αναθαρρήσαμε μια στάλα. Που τέλος πάντων μας είχε χτυπήσει ο ήλιος κατάματα και οι κλαδεμένες κλάρες κατακούτελα...

Σηκώθηκε το αφεντικό, άντε πάλι κι όλοι οι υπόλοιποι στα πόστα μας. Στρώσε τα πανιά, βάλε την καρέκλα, ανέβα στις σκάλες, ρίξε τις κλάρες, χτένισε, άδειασε τις ελιές από τα πανιά στα τσουβάλια... Σε εκείνο το σημείο ήταν που ο αδελφός του πατέρα μου σταμάτησε για λίγο να μιλάει και ξεφύλλισε μια εφημερίδα. Συνεχίσαμε έτσι συγχρονισμένα... Μας τελείωσαν τα νερά λίγο αργότερα και αρχίσαμε να αποψιλώνουμε τις μανταρινιές (που ήταν ανάμεσα στις ελιές) για να μην αφυδατωθούμε.

Καμιά φορά, το ξετελέψαμε το κτήμα. Ήταν η ώρα απογευματινή. Επιστρέψαμε στο σπίτι, φάγαμε σα δαμάλια έναν κουβά φαγητό ο καθείς, βγάλαμε τα συνολάκια, τριφτήκαμε με σύρμα να ξελιγδώσουμε, είπαμε δυο κουβέντες και ξεραθήκαμε.
Για να την πιάσουμε την άλλη μέρα πάλι από την αρχή, να συνεχίσουμε τη συγκομιδή του εδώδιμου καρπού.

...

Δεν είχα πάρει άδεια από τη δουλειά. Αναγκάστηκα να αφήσω τους υπόλοιπους με τους εδώδιμους καρπούς και επέστρεψα στην πόλη. Και το αξιοπερίεργο; Καθόλου δεν έχω πιαστεί! Μόνο 2 νύχια των ποδιών μου πονάνε, στο ένα έπεσε πάνω ένα κούτσουρο, το άλλο το πάτησε ο πατέρας μου με τη σκάλα.

Ο απολογισμός; Τριάντα ευρώ τη μέρα τον πλήρωσα τον πατέρα μου. 2/ήμερο αγροτουρισμού με διανυκτέρευση, αθλητικές δραστηριότητες, 2 κουβάδες φαγητό, μουστοκούλουρα και καφέ σε πλαστικό. Και τσάμπα μου ήρθε!

Χωρίς Ugg στην Αράχωβα

2010-11-19T11:47:00.009+02:00

Δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω, το κόβω για 2/ήμερο στην Αράχωβα. Της μόδας σου λέει, η Μύκονος του χειμώνα σου λέει. Μύκονο δεν έχω πάει, ας πάω τουλάχιστον στην Αράχωβα να νιώσω της μόδας. Περνάω βουνά, περνάω λαγκάδια, περνάω πόλεις και χωρία και φτάνω στο σημείο εκείνο που την έχεις πιάτο την Αράχωβα και είναι όμορφη πανάθεμά την!

Αράχωβα

Σκεπές με κεραμίδια, ένα παλιό καμπαναριό, χωριό σε αρμονία με τη φύση. Είναι βέβαια μέχρι να μπεις στο χωριό... Αλλά ας μην προτρέχω!

Φτάνω το λοιπόν στην Αράχωβα, μιλάμε για πολύ χαρά! Μπαίνοντας στο χωριό πέφτω σε ένα μικρό μποτιλιάρισμα, στενοί οι δρόμοι σκέφτομαι, ίσως κάποιο μαγαζάκι να ξεφορτώνει, τρελή υπομονή! Τσούκου τσούκου το διασχίζω το χωριό, οδηγώ ακόμα λίγο για να φτάσω κάπως πιο εκεί, στο ενοικιαζόμενο σπιτάκι μας. Μπα βρε κίνηση η Αράχωβα!

Τακτοποιούμαι, παίρνω βαθιές ανάσες στον φρέσκο αέρα και βουρ ξανά για το χωριό. Εμ, τσάμπα έκανα τόσο δρόμο; Αν ήθελα να κοιμηθώ καθόμουν και στο σπίτι μου! Άντε να δούμε λοιπόν πώς είναι να είμαι στη μόδα... Προτού να φύγω αναρωτιέμαι για την καταλληλότητα της αμφίεσής μου, σκέφτομαι πως πρέπει να είμαι στη μόδα μεν, μα το τοπίο επιβάλλει ένα casual chic ντύσιμο δε. Με ό,τι κι αν σημαίνει το τελευταίο, αποφασίζω πως πληρώ τις προϋποθέσεις και ξεκινάω...

Το λοιπόν η Αράχωβα έχει πολύ κόσμο. Τους παρατηρώ... Αρχίζω κι έχω αμφιβολίες για το δικό μου casual chic! Οι παρατηρήσεις μου έχουν ως εξής: είναι απαραίτος ο σκούφος ο γούνινος (μα έχει 25 βαθμούς, θα τον βάλεις!), για τους άντρες μετράει να φοράνε κάτι σε Gant, για τις γυναίκες παίζει πολύ η μάσκαρα (αν έπαιζε και για τους άντρες θα άρχιζα να ανησυχώ!) και η μπότα Ugg (κατά προτίμηση ροζ χρώματος ή μπεζ που πάει με όλα). Δεν έχω γούνινο σκούφο, και να φανταστείς δεν πήγα ούτε ένα κομμωτήριο πριν να έρθω στο χωριό! Πόσο banal!

Οι δρόμοι έχουν πήξει στα αυτοκίνητα κατά προτίμηση υψηλού κυβισμού, καλέ τζιπ οικολογικά. Αλέκιαστα και παρκαρισμένα στο πεζοδρόμιο έξω από την καφετέρια. Έχει parking πιο κάτω, αλλά ποιος περπατάει τώρα;

Παρκάρισμα στην Αράχωβα

Χαζεύω στα μαγαζάκια ανεβοκατεβαίνοντας στο πεζοδρόμιο για να μην σκονίσω κανένα τζιπ, κάποια από αυτά έχουν 'ντόπιο χαρακτήρα' και πουλάνε γούνινους σκούφους (μιλάμε για πολύ must!), γκλίτσες (πηγαίνουν με το ντόπιο, το 100 χρόνια πριν) και υφαντά κιλίμια (είχε η μάνα μου ένα μπαούλο και τα άφησε να τα φάει ο σκόρος, α ρε μάνα ντιπ επιχειρηματικό μυαλό!), κάποια από αυτά είναι μπακάλικα-κρεοπωλεία-ζαχαροπλαστεία και ό,τι πουλάνε είναι τοπικής παραγωγής, τοπική λιχουδιά και από τοπικές πρώτες ύλες, κάποια από αυτά (τα πιο πολλά) είναι ταβέρνες και καφέ (η φύση ανοίγει την όρεξη!). Η ώρα είναι τέτοια που τα καφέ είναι γεμάτα από κόσμο. Για αυτό έρχεται ο κόσμος εδώ, για να χαλαρώσει...

Μπαίνω σε ένα από αυτά... Έχει ήδη στολίσει για Χριστούγεννα. Με χαλάνε εκείνοι οι 25 βαθμοί, αλλά από την άλλη Νοέμβριος μήνας ταιριάζει η ατμόσφαιρα τως Χριστουγέννων. Παραγγέλνω έναν καφέ, τον απολαμβάνω κοιτάζοντας τριγύρω. Ούτε ένας διάσημος στο χώρο! Τι στο καλό Μύκονος είναι αυτή; Η Ugg και το Gant πάντως δε με έχουν προδώσει...

Το κλασσικό στις εκδρομές των Ελλήνων ποιο είναι; Να σηκωθούν από την καφετέρια όλοι μαζί και να πάνε στην ταβέρνα όλοι μαζί. Και μετά να αναρωτιούνται φυσικά γιατί είναι αργό το service! Ε, αυτό έκανα κι εγώ! Ή είσαι της μόδας ή αν κοροϊδεύεις άντε στο σπιτάκι σου κι άσε μας ήσυχους! Παραγγέλνω φαγητό, διέκρινα στο πιάτο μου την τίμια ελληνική κουζίνα με μια έκφραση γαλλικής φινέτσας, το έφαγα, το πλήρωσα, ένιωσα της μόδας και πήρα τα γύρω βουνά. Να δούμε και κάτι άλλο δηλαδής!

Το βράδυ κλασσικά επέστρεψα, επειδή δεν είχα κάτι από τα υπόλοιπα μαζί μου έβαλα μόνο μάσκαρα για να είμαι στο κλίμα. Και όχι τίποτε άλλο, μα είχε πέσει η θερμοκρασία και τον σήκωνε τον γούνινο τον σκούφο! Τόσα μαγαζάκια με 'ντόπιο χαρακτήρα' δεν αξιώθηκα να αγοράσω έναν το πρωί! Τέλος πάντων ας έχει, πρώτη μου φορά άλλωστε στα κοσμικά. Μπήκα σε μπαρ, μιλάμε για κατάσταση ξεπατικούρα από περιοδικό 'Ιδέα και Διακόσμηση'. Πήρα ποτό, συνοδευόταν από mainstream μουσική... Ο λογαριασμός ήταν 13 ευρώ, το ένα ποτό, αναρωτήθηκα αν ήταν ο σωστός, ήταν, τον πλήρωσα και έψαξα τριγύρω. Ας έβλεπα τουλάχιστον έναν διάσημο, τόσο δρόμο έκανα!

Καλή η Αράχωβα δε λέω, μα για να μην είμαι μονόχνωτη (και μόνο για αυτό!) την επόμενη μέρα πήγα για ντόπια προϊόντα άλλου είδους στους Δελφούς. Θαύμασα την ομορφιά χωρίς σχόλια...

Δελφοί

Αυτή τη μέρα παρέλειψα τον καφέ, ήπια τσίπουρο στην Ιτέα και όταν το στομάχι μου διαμαρτυρήθηκε στο δρόμο για τον γυρισμό έφαγα σουβλάκια στη Λιβαδειά. Άλλο πράγμα!

Λιβαδειά

Γράμμα

2010-10-15T13:23:00.010+03:00

[Κάθε ομοιότητα με πραγματικές καταστάσεις ή πρόσωπα είναι τυχαία...]

Γράμμα:
Αγαπητή κυρία Friούλα μου,

Με λένε Καμύ (με εκείνον το κουλτουριάρη Γάλλο φιλόσοφο καμία σχέση) και είμαι φοιτήτρια εδώ και καμιά 7ετία σε μια μικρή πόλη της Ελλάδας. Δεν είμαι από αυτούς τους αιώνιους φοιτητές, απλά απολαμβάνω τόσο τη φοιτητική μου ζωή που το τραβάω το ζήτημα όσο μπορώ...

Είναι και η πόλη που το κάνει όλο αυτό τόσο εξαιρετικό. Τι να σου πρωτοπώ; Πως βλέπω πρόβατα απεναντί μου καθώς παίζω τάβλι στο κυλικείο, πως ακούω θαυμάσιους ήχους από το πεδίο βολής ενόσω παρακολουθώ τα μαθήματα μου, πως έρχομαι στο πανεπιστήμιο κάνοντας πατινάζ στους δρόμους της πόλης κατά τους χειμερινούς μήνες; Μα είναι όλα μαζί που δίνουν αυτή τη θαυμαστή διάσταση στην πόλη...

Αχ, μου αρέσει να περπατάω με τις ώρες στα γραφικά σοκάκια της! Γραφικά γίνονται όχι για τα κτίρια της, από τον κόσμο που συναντώ εκεί. Για παράδειγμα, τον κύριο με το άσπρο μαλλί πιασμένο σε κοτσίδα, με κοστούμι και με καπέλο, με γούνα λεοπάρ τις κρύες μέρες. Αυτός ο κύριος που λες, οδηγεί ένα παλιό αυτοκίνητο, νομίζει πως οι δρόμοι είναι ιδιωτικοί, δικοί του δηλαδή, πηγαίνει στη μέση ακριβώς, με 20 ή ίσως με 30, και πατάει κόρνα συνέχεια (στο μπροστινό αυτοκίνητο, στον ποδηλάτη που έντρομος παίρνει το ποδήλατό του στον ώμο, στην κυρία που περπατάει στο πεζοδρόμιο, στο μπακάλη που στέκεται στην πόρτα του μαγαζιού κοκ.). Ή για παράδειγμα, την μάνα και την κόρη που πάντα κυκλοφορούν σε σετ. Η μάνα μεγάλης ηλικίας, λιπόσαρκη, με άσπρα μαλλιά και με μαγκούρα. Τη μαγκούρα την κρατάει για ξίφος... Η κόρη τροφαντή, μάλλον άσχημη, μα νομίζει πως είναι όμορφη. Φοράει ρούχα χρωματιστά, συνήθως κοντά, πάντα στενά. Αναδεικνύει έτσι το στομάχι που πετάγεται μεγαλόπρεπα μπροστά, κι όχι μόνο. Η κόρη φλερτάρει (το λέω ευγενικά) όλους τους περαστικούς γένους αρσενικού και η μάνα βάζει σε εφαρμογή το ξίφος-μαγκούρα αν το γένους αρσενικό απαντήσει με κάτι που δεν τους αρέσει. Α! Είναι κι εκείνος ο κύριος με το ξανθό καρεδάκι στο μαλλί που κάνει τράκα τσιγάρο σε όποιον συναντήσει στο δρόμο του. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν υπάρχουν μη-γραφικοί σε αυτήν την πόλη...

Για να έρθουμε στο θέμα μας, τελείωσα το πτυχίο σπρώχνοντας σχεδόν... Μα αμέσως μετά ξεκίνησα με φούρια το μεταπτυχιακό! Δε με πτόησε ούτε η λάθος συστατική επιστολή που μου έδωσε η καθηγήτριά μου, τώρα τη σκέφτομαι εκείνη την επιστολή και γελάω για να καταλάβεις. Καθυστέρησε να την ετοιμάσει, μου την έστειλε στην εκπνοή της προθεσμίας. Παρέλαβα φάκελο που απ' έξω έγγραφε "Δωμάτιο 532, Κύριος Τάδε, Κυρία Καμύ". Κι έπρεπε εγώ να καταθέσω αυτήν την επιστολή στην επιτροπή μεταπτυχιακών σπουδών, δηλαδή τι θα σκέφτονταν οι άνθρωποι για εμένα; Αναγκάστηκα να ανοίξω τον σφραγισμένο φάκελο για να βάλω την επιστολή σε έναν άλλον 'αξιοπρεπή'. Φυσικά έριξα και μια ματιά στο από μέσα! Γένους αρσενικού με ανέφερε, για άλλο πανεπιστήμιο έλεγε, άστα βράστα με λίγα λόγια η συστατική. Ανάθεμα την ώρα που την ζήταγα! Ευτυχώς αυτό δε στάθηκε αφορμή να με απορρίψει η επιτροπή...

Και που λες ξεκίνησα μεταπτυχιακό, το πήρα ζεστά το θέμα και δούλεψα πολύ. Διάβασα, σκέφτηκα, έκανα τα πειράματά μου, έβγαλα τα συμπεράσματά μου, έγραψα το πολυσέλιδο κείμενο μου. Έχω φτάσει στο τέλος τώρα δηλαδή. Ή έτσι πίστευα μέχρι πρότινος. Γιατί μπήκε φουριόζο μέλος της επιτροπής εχθές το πρωί για να μου κάνει παρατήρηση που δεν πρόσεξα πως έχει χάσει κιλά, να εξετάσει τις γνώσεις μου στις κινήσεις του σύμπαντος (και στα ζώδια) και να καταλήξει πως τα πειράματα στην μεταπτυχιακή μου εργασία θα πρέπει να τα κάνω άλλες 128 φορές για άλλες 1024 περιπτώσεις! Εγώ τώρα θέλω να σε ρωτήσω κυριά Friούλα μου, παίζει να έχει περίοδο το μέλος της επιτροπής; Για να μην με πάρει από κάτω δηλαδη χωρίς να υπάρχει λόγος σοβαρός...

Περιμένω με αγωνία την απάντησή σου!

Με όλη μου την εκτίμηση,
Καμύ.

Απάντηση:
Αγαπητή μού Καμύ,

Δε μπορώ να είμαι σίγουρη, μα τα συμπτώματα δείχνουν πως το μέλος της επιτροπής μάλλον έχει περίοδο. Περίμενε 1-2 μέρες πριν να πέσεις σε κατάθλιψη. Άλλωστε Σαββατοκύριακό έρχεται κι η πόλη που ζεις ακούγεται τουλάχιστον συναρπαστική!

Εμπνευσμένο από μια φίλη με εξαιρετικό χιούμορ...

Guitar

2010-10-13T16:21:00.004+03:00

Επειδή είναι ζήτημα χρόνου να μεταμορφωθώ σε εξαιρετική κιθαρίστρια!

Και φυσικά επειδή το βιντεάκι είναι τουλάχιστον ... εμπνευσμένο ;)
Το τραγούδι δεν το σχολιάζω καν!

Ο ρελές ο μπλες

2010-10-07T13:36:00.004+03:00

Άτομο λαϊκό, με την καλή την έννοια! Μόρτης, με ελαφριά αραίωση στα άνω στρώματα, με στοιχεία μάγκα στα χαμηλότερα διαζώματα: βλέμμα αεικίνητο, ζωσμένο μπλουζάκι, κομπολογάκι, περπατησιά 'είμαι άρχοντας'...

Φύλακας σε χτίριο ο περί αυτού ο λόγος κύριος. Κι είναι παντού, με αφορμή τη δουλειά. Και τους ξέρει όλους, καλά, με αφορμή τη δουλειά. Και τα γνωρίζει όλα, έχει και καλό μνημονικό! Βολικό αυτό...
Με τούτα κι εκείνα, αν θες πληροφορίες για τον καινούριο μελαχρινό ρωτάς τον φύλακα. Αν θες πληροφορίες για τον καιρό πάλι ρωτάς τον φύλακα. Αν δε θυμάσαι τι φορούσες χτες τότε φυσικά ρωτάς τον φύλακα. Εξυπηρετικός!

Δεν είναι όμως μόνο καλός στη δουλειά του. Είναι πάνω από όλα άνθρωπος ο φύλακας. Με το 'α' κεφαλαίο! Έχει χρόνο να ακούσει τον πόνο σου και να ... ενημερώσει τους υπόλοιπους σχετικά. Έχει τη διάθεση να σε παρηγορήσει, "Μικρή η πόλη μας, ε; Βγαίνουτε, βγαίνουτε;". Να σε κοιτάξει και να σε ψυχολογήσει, "Δεν έχει σχέσση το κοριτσσάκι, ε; Φαίνεται ξερούλιι το καημένο".

Και πιάνουν τα χεράκια του. Ακόμα και χρέη ηλεκτρολόγου κάνει σε έκτακτες περιστάσεις, "Για κοίτα αυτού στον πίνακα. Είναι πεσμένος ο ρελές ο μπλες;".

Και δεν έχει κανείς κακό λόγο να πει, είναι άνθρωπος αυθεντικός. Κι αν καμιά μέρα σου φανεί συννεφιασμένος, θα σου κλείσει το μάτι και θα σου πει με νόημα "Τάχα μου ντες..." ;)

Αφιερωμένο σε όλους τους λαϊκούς τύπους, με την καλή την έννοια:

Πράγματα που με κάνουν να ντρέπομαι...

2010-09-28T12:38:00.008+03:00

Ξεκίνησα για εκδρομή... Σάββατο μεσημέρι. Με καλή παρέα, σύμμαχο τον καιρό, μαγιό στο πορτ μπαγκάζ. Ακόμη μια βουτιά πριν το καλοκαίρι να φύγει! Γύθειο ο προορισμός μας...

Διαβάζει κάποιος στο δίκτυο για το Γύθειο:
"Το Γύθειο είναι μία μικρή πόλη της Λακωνίας, αλλά η μεγαλύτερη της Μάνης. Η αρχιτεκτονική του και η ατμόσφαιρα της πόλης είναι η τυπική θαλασσινή ατμόσφαιρα των ελληνικών τοπίων, όπως επίσης και αυτή των ελληνικών νησιών.

Η μεγάλη παραλία του με τα ταβερνάκια, τα ουζερί και τα ψαράδικα, τα απλωμένα χταπόδια στον ήλιο, η διαρκής κίνηση των καικιών και των άλλων πλοιαρίων, τα αμφιθεατρικά χτισμένα σπίτια συνθέτουν την γραφικότητά του. [...] Σημάδι ολοφάνερο της ευρωστίας του, τα όμορφα νεοκλασσικά κυρίως κτίσματα και τα πέτρινα ψηλά σπίτια, που χτίστηκαν κατά τα αστικά πρότυπα, αμφιθεατρικά, στο βουνό Κούμαρος. [...]"

Και ίσως να ήταν κάποτε αλήθεια:

Γύθειο, Μάρτιος 2008

Αυτή τη φορά πάντως, σαν άλλη πόλη μου φάνηκε, σαν άλλη εποχή. Την 'τυπική θαλασσινή ατμόσφαιρα' δεν την βρήκαμε, ούτε τα 'όμορφα νεοκλασσικά' μπορέσαμε να δούμε... Τι κι αν έχουμε 2010, τι κι αν το βιωτικό μας επίπεδο έχει βελτιωθεί, τι κι αν η παιδεία παρέχεται σε όλους μας (σχεδόν); Το Γύθειο έχει τραβήξει τη δική του πορεία. Πώς να την χαρακτηρίσω; Οπισθιδρομική; Ανθυγιεινή; Απολίτιστη; Σίγουρα απαράδεκτη!

Σύγχρονη εικόνα του Γυθείου Ι

Σύγχρονη εικόνα του Γυθείου ΙΙ

Δεν ξέρω ποιος φταίει. Αλλά σε μια απέραντη χωματερή γιατί να θέλει κάποιος να ζει;

Τραβήξαμε για το Λιμένι. Προτιμώ αυτήν την Ελλάδα...

Λιμένι, Σεπτέμβριος 2010

Από το σαλονάκι της κλινικής στους αιθέρες της Αττικής

2010-09-21T14:20:00.010+03:00

Πολλα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό, πολλά... Άλλα αναπάντεχα, άλλα πιεστικά, άλλα προγραμματισμένα και μερικά λίγα διασκεδαστικά. Αυτά τα τελευταία τα κρατάω φυσικά!

Ο μήνας ξεκίνησε, και συνεχίστηκε δηλαδή, με προθεσμίες να τρέχουν. Κι εγώ να τις έχω πάρει στο κατόπι με φόρμες κι αθλητικά. Αμφέβαλλα πολλές φορές για τη φυσική μου κατάσταση...

Και ξαφνικά διαπιστώνω πως δυο ολόκληρες εβδομάδες είχαν φύγει! Μα επιτέλους, ήμουν ακόμα με τις φόρμες και τα αθλητικά! Νευρίασα, κάποιο απόγευμα βάζω στα μάγουλα το ροζ της συστολής και χτυπάω διστακτικά την ξύλινη πόρτα. Πριν να το καταλάβω, το όνομά μου με καλλιγραφικά πήγε και θρονιάστηκε στο μαθητολόγιο της σχολής, εγώ πήρα σολφέζ, κιθάρα και ύφος 'θα είμαι η καλύτερη μαθήτρια', κι έκανα το πρώτο μου μάθημα μουσικής!

Εκεί πάνω στον ενθουσιασμό, έπεσε τηλέφωνο 'sos-παράτατα όλα και τρέχα'! Οπότε τι να κάνω κι εγώ; Έτρεξα! Και βρέθηκα στην Αθήνα να περιμένω σε σαλονάκι δερμάτινο τον γιατρό να βγει και να μου πει. Δε μπορώ να πω, και τη μουσική μου άκουσα και τα φυλλάδιά μου τα διάβασα. Το ξέρατε εσείς πως οι ερωτικές σχέσεις στη ζωή ενός ανθρώπου διαμορφώνονται από τη φροντίδα που λαμβάνει από τον 5ο ως τον 12ο μήνα της ζωής του;
Καλά μάς τα είπε ο γιατρός, δε θυμάμαι βέβαια αν ήταν πριν ή αφού είχε παραλάβει κάμποσα πράσινα... Κι η πεθερά βγήκε παραπατώντας μεν με όρεξη για παϊδάκια δε!

Ήρεμη πια, μπόρεσα να εκμεταλευτώ ένα 2ήμερο στην πρωτεύουσα...
Έκανα βόλτες στη μέση της Πανεπιστημίου, κυκλωμένη από πιτσιρίκια, ζογκλέρ και ποδηλάτες. Όμορφα χρώματα και χαμόγελα στο κέντρο της πόλης...
Πέρασα μια ρομαντική βραδιά (με αφορμή την επέτειο του γάμου μας) σε έναν απλοϊκά όμορφο και ζεστό χώρο. Εξαιρετική λίστα κρασιών και ιδιοκτήτες που σε κέρδιζαν με τη διακριτικότητα, την ευγένεια και τις γνώσεις τους. Ο καλός μου φυσικά υπήρξε ο πρωταγωνιστής, όπως δηλαδή και κάθε βραδιά εδώ και πολλά χρόνια...
Έκανα πτήση με cessna πάνω από την πόλη. Με γυαλί ηλίου και ύφος ρετρό (πώς μπορεί να είναι ένα τέτοιο ύφος;) απόλαυσα τη θέα. Αποφάσισα πως μου πάει η μεγάλη ζωή και ξεκινάω έρανο για ένα ίδιο ιδιωτικό. Από πιλότο είμαι καλυμμένη, ο καλός μου τα πήγε άψογα κι ας ήταν η πρώτη του φορά! Α να μην ξεχάσω, ενα μεγάλο ευχαριστώ στους καλούς μας φίλους που μας το έκαναν δώρο όλο αυτό!

[Θέα από το cessna, σε U-turn 360ο]

Καλεσμένη στας Ευρώπας

2010-09-01T15:13:00.017+03:00

Θαρρείς πως γάμος δε λογίζεται δίχως άτομα 300, δίχως ψητά και κλαρινο-ντάουλα; Απατάσαι πλάνην οικτρά! Γιατί ήμουν εκεί και το είδα με τα μάτια μου! Μπορεί να έλειπαν οι θειάδες, οι μπαρμπάδες, ο γιος του μπακάλη, ο κουμπάρος του φούρναρη, να μη φάγαμε αρνί ψητό μήτε γουρνόπουλο στη σούβλα, να μη δώσαμε μάχη επιβίωσης τακούνι με τακούνι στην πίστα, μα γάμος έγινε με παπά και με κουμπάρους. Όχι ένας δηλαδή, μα δυο! Και ήμουν εκεί, και στους δυο, μάρτυρας του μυστηρίου...

Στάση 1η
Στη Ζυρίχη. Πόλη όμορφη, καθαρή, πράσινη, οργανωμένη.

[Ζυρίχη]

Μυστήριο καθολικό σε ναό προτεσταντικό. Λιτός κι απέριττος ο ναός. Το ίδιο κι η διακόσμηση που είχαν διαλέξει οι μελόνυμφοι, ένα κλαρί ελιάς κι ένα λευκό λουλούδι.

[Ναός Μυστηρίου]

Οι 60 (!) καλεσμένοι έφτασαν στην ώρα τους, κάθησαν στη θέση τους κι εκεί τους περίμενε το βιβλίο του μυστηρίου. Άκου πράγματα! Οι μελόνυμφοι σου λέει επιλέγουν τα αποσπάσματα, τις μελωδίες, τα τραγούδια (!) που θα ακουστούν στο Μυστήριο τους. Όχι δηλαδή τυφλοσούρτης, μπείτε σκύλοι αλέστε και δε συμμαζεύεται! Με την καθοδήγηση του ιερέα έχουν επιμεληθεί τα διάφορα τμήματα της λειτουργίας, έχουν επιλέξει τον αναγνώστη-αφηγητή-τραγουδιστή για κάθε κομμάτι, έχουν επιμεληθεί το βιβλίο του μυστηριου. Δηλαδή απολύτως tailored διαδικασία!

[Ναός Μυστηρίου]

Ήρθε η νύφη με τον πατέρα της στις 14:00 ακριβώς, την πήρε από το χερι ο γαμπρός, σηκωθήκαμε από τις θέσεις μας ενόσω το ζευγάρι διέσχιζε την εκκλησία για να πάει μπροστά-μπροστά στις δικές του θέσεις.

Και να ανεβαίνει η φίλη της νύφης να διαβάσει μια προσευχή, και να ανεβαίνει ο αδελφός του γαμπρού να αναγνώσει την προς Κορινθίους κατά Μάρκο επιστολή, και να διαβάζει ο ιερέας το Ευαγγέλιο και να πιάνει την κιθάρα η αρτίστα να τραγουδά λόγια αγάπης. Μπα, περίεργα πράγματα... Δεν πολυκαταλάβαινα κιόλας, μπα πανάθεματα τα γερμανικά, και κοιτούσα σαν πολίτης άλλου πλανήτη!

Μετά τα δαχτυλίδια, σχηματίσαμε όλοι μαζί έναν κύκλο, κρατούσαμε ο ένας τον άλλο και διαβάζαμε το αντίστοιχο απόσπασμα από το βιβλίο (προσευχόμασταν για το ζευγάρι μάλλον, με τα γερμανικά πολλά άκουγα λίγα καταλάβαινα). Μετά έσφιγγε ο ένας το χέρι του άλλου και κάτι έλεγαν, δεν το έπιασα και για να μην πω "Nice to meet you" και γίνω τελείως ρόμπα, προτίμησα να αποσυρθώ με νωχελικά βήματα πρός τα πίσω!

Το μυστήριο τελείωσε, το ζευγάρι κι οι κουμπάροι έμειναν για υπογραφές, οι καλεσμένοι στην είσοδο σχηματίσαμε αψίδα με ήλιους, οι νεόνυμφοι πέρασαν από κάτω ολόχαροι. Τους δώσαμε συγχαρητήρια κι ευχές έξω από το ναό. Στη συνέχεια, οι καλεσμένοι έφυγαν με το τραμ για το εστιατόριο και το ζευγάρι τριγύριζε με τα πόδια για φωτογραφίες στην πόλη.

Μετά από ένα τραμ και ένα τελεφερίκ φτάσαμε στο εστιατόριο. Ο εξωτερικός χώρος ήταν πανέμορφος, μέσα σε πάρκο με καταπληκτική θέα στην πόλη!

[Ζυρίχη - Θέα από το εστιατόριο]

Ήπιαμε απεριτίφ, το συνοδεύσαμε με καναπεδάκια, γράψαμε ευχετήριες καρτ-ποστάλ για το ζευγάρι. Κάποιοι από τους φίλους του ζευγαριού φούσκωσαν δεκάδες κόκκινα μπαλόνια από όπου με κορδέλες κρεμάσαμε τις καρτ-ποστάλ μας.

[Μπαλόνια με ευχές για το ζευγάρι]

Τα μπαλόνια πέταξαν ψηλά μόλις εμφανίστηκε το ζευγάρι. Μα σου λέει πως όποιος, σε αυτή ή σε άλλη πόλη, βρει το μπαλόνι ταχυδρομεί την κάρτα στους νεόνυμφους. Έτσι το ζευγάρο έχει να λαμβάνει ευχές για πολύ καιρό μετά...

Μετά την ομαδική φωτογραφία και το πέταγμα της ανθοδέσμης, μπήκαμε στην αίθουσα. Διακόσμηση με γούστο, art de la table όχι αστεία!

[Χώρος εστιατορίου]

Καθήσαμε στη θέση μας, το φαγητό άρχισε να φτάνει. Ο σεφ ήταν καλλιτέχνης, καλύτερο φαγητό σε όψη και νοστιμιά δεν είχα δει ούτε γευτεί! Συγγνώμη μαμά! Είμαι και χωριατόπαιδο, τα έχουμε ξαναπεί αυτά, μα εκείνη η κουζίνα έβαλε τα στάνταρ πολύ ψηλά! Γιάμι, μόνο που το σκέφτομαι...

Το δείπνο κράτησε αρκετή ώρα (αν όχι ώρες), οι νεόνυμφοι πέρασαν από 'δοκιμασίες' και στη συνέχεια όλοι μαζί κατεβήκαμε έναν όροφο για να βρεθούμε σε χώρο με μπαρ, ζωντανή μπάντα και πίστα χωρού. Παραγγείλαμε τα κοκτείλ μας, χορέψαμε πολύ, κάπου ενδιάμεσα το ζευγάρι έκοψε την τούρτα. Μετά τις 2:30 ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι φύγαμε για τα κρεβάτια μας...

Στάση 2η
Στη Βενετία. Πόλη διαφορετική, ξεχωριστή, γεμάτη, ζωντανή.

[Βενετία]

Μυστήριο καθολικό στον μεγαλύτερο ναό της πόλης, St. Giovani e Paolo. Ένας ναός μουσείο, γεμάτος με δημιουργίες γνωστών καλλιτεχνών. Η διακόσμηση που είχαν διαλέξει οι μελόνυμφοι κισσός και λευκά λουλούδια.

[Ναός Μυστηρίου]

Οι περίπου 60 καλεσμένοι έφτασαν στην ώρα τους, κάθησαν στη θέση τους, εκεί τους περίμενε το βιβλίο του μυστηρίου. Φυσικά κι εδώ tailored η διαδικασία. Μόνο που αυτός ο γαμπρός έστεκε όρθιος δίπλα από τις δικές τους θέσεις.

[Ναός Μυστηρίου]

Ήρθε η νύφη με τον πατέρα της στις 10:30 ακριβώς, όλοι σηκωθήκαμε, διέσχισαν την τεράστια εκκλησία κι είχαμε χρόνο να την θαυμάσουμε, την παρέδωσε στο γαμπρό κι εκείνος ολοσυγκίνητος την πήρε από το χέρι.

Την διαδικασία τώρα την ήξερα, δεν καταλάβαινα ιταλικά, μα ήξερα πως ήταν μια λειτουργία κομμένη και ραμμένη για αυτό το ζευγάρι.

Το μυστήριο τελείωσε, το ζευγάρι κι οι κουμπάροι έμειναν για υπογραφές, οι καλεσμένοι στην είσοδο προμηθευτήκαμε ρύζι, οι νεόνυμφοι δέχτηκαν τα πυρά μας. Τους δώσαμε συγχαρητήρια κι ευχές έξω από το ναό. Λίγες φωτογραφίες (ακόμα και με τουρίστες!) και στη συνέχεια όλοι μαζί επιβιβαστήκαμε σε βαπορέτο για το νησί της λιμνοθάλασσας που είχαν επιλέξει οι νεόνυμφοι για το γεύμα. Ο εξωτερικός χώρος ήταν πανέμορφος, μέσα σε πάρκο με όμορφα συντριβάνια!

[Εξωτερικός χώρος εστιατορίου]

Αυτό το γαμήλιο τραπέζι γεύμα ξεκίνησε και δείπνο κατέληξε! Είναι τρελοί αυτοί οι Ιταλοί με τα antipasti, τα primo και τα secondi πιάτα τους! Μαζί με τη γαμήλια τούρτα μας σέρβιραν συνολικά 9 διαφορετικά πιάτα!!! Σαν κοιλαράδες γυρνούσαμε στο πάρκο, τάχα μου να χαζέψουμε την ομορφιά της φύσης, μα ψάχνοντας αφορμή να ξεκουμπώσουμε κανένα κουμπί για να φάμε και το επόμενο και το επόμενο και το επόμενο πιάτο. Μας έκαναν θρεφτάρια το λοιπόν, μας έδωσαν μπομπονιέρα και μετά μας αποχαιρέτισαν, δεν έχουν έθιμο να χορεύουν στα μέρη τους σου λέει. Πήγαμε κι εμείς για σόδα και μια πρόχειρη βόλτα στη Βενετία, ωιμέ βάρος!

[Βενετία]

Τους παντρέψαμε τους φίλους μας, χαρήκαμε μαζί τους, το απολαύσαμε. Χωρίς υπερβολές, χωρίς πολλά στρας, χωρίς πυροτεχνήματα και φανφάρες. Μα δε θυμάμαι, τόνισα πως εκεί στον άλλο πλανήτη ο γάμος γίνεται κυρίως για το ζευγάρι; Να ζήσετε παιδιά! Όμορφη εμπειρία...

Σε διακοπές μετά μητρός, βουλγάρας και κουμπάρας

2010-08-10T14:35:00.017+03:00

Ποιά είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν (συνήθως) τις διακοπές; Διασκέδαση, ξεκούραση, ξεγνοισιά, χαλάρωση; Αυτά είχε στο μυαλό της καθώς έφτιαχνε τη βαλίτσα. Έβαλε μέσα τα μαγιό, το παρεό και το αντηλιακό και βουρ στο λιμάνι μέσα στο καράβι. Παρέα με το έτερον της ήμισυ και την κουμπάρα πήρανε το θαλάσσιο δρόμο για το νησί. Με κέφια, σχέδια και 5-6 σαντουιτσάκια στην τσάντα γιατί το ταξίδι ήτανε μακρύ.

Φτάσανε, ολίγον κουρασμένοι, ολίγον πεινασμένοι, πανέτοιμοι για διακοπές! Τους περίμενε η μητέρα του καλού της, παρέα με κεφτέδες, τηγανητές πατάτες και τη Ρόζα (που στη χώρα της τη λένε Λόσκα, μετά από τόσο καιρό αμφιβάλλω αν το θυμάται πια). Φιλιά, αγκαλιές, καλωσορίσματα κι ένα βουνό κεφτέδες για τα παιδιά τα ταξιδεμένα, τα κουρασμένα και τα ολίγον πεινασμένα. Φάγανε και ξεραθήκανε, άλλος τ' ανάσκελα, άλλος τα μπούμπουρα.

Το πρωί, μαζί με το στρωμένο τραπέζι, τη μαρμελάδα και το τυρί, τους περίμενε το πρόγραμμα της εβδομάδας. Πότε θα πάνε πού, με ποιον, τι θα φάνε, αν θα φάνε, αν θα κολυμπήσουνε. Πήγε να πει ποια είναι τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν (συνήθως) τις διακοπές, θεωρητικά, μα ο χρόνος είχε περάσει και είχαν βγει ήδη εκτός προγράμματος! Κατάπιε το ψωμί της όπως όπως και έτρεξε να προλάβει τους υπόλοιπους. Άλλο πρωί θα βάζει από νωρίς το ξυπνητήρι για να προλάβει να εκφράσει τις σκέψεις περί διακοπών, σκέφτηκε.

Πήγανε για μπάνιο στην κοντινή παραλία, ευτυχώς τις απλωτές δε τους τις μέτρησε κανείς, έκανε κάμποσες από δαύτες. Στο λίγο χρόνο που της απέμεινε για να στεγνώσει χάζεψε μια όμορφη νεαρή, σίγουρα πρόγραμμα θα είχε κι αυτή.

[Περιοχή Σαραντάρη, Λ. Χερσονήσου, Κρήτη]

Μεσημεριανό φαγητό, μεσημεριανός ύπνος, το βράδυ βόλτα προκαθορισμένη, μέρος προκαθορισμένο, μαγαζί προκαθορισμένο, από τη μητέρα, με τη μητέρα. Και την κουμπάρα φυσικά, που μάλλον είχε αρχίσει να αναρωτιέται πότε είναι ώρα να συζητήσουμε τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις διακοπές...

[Λ. Χερσονήσου, Κρήτη]

Τη δεύτερη μέρα το πρόγραμμα τους κρατούσε από το χέρι, σα μικρά παιδιά, από την ώρα που ξύπνησαν μέχρι που κοιμηθήκανε ξανά. Για να μη βγούν στο δρόμο απρόσεκτα να μαζέψουν τη μπάλα, για να μη μείνουν πολύ ώρα κάτω από τον ήλιο το ζεστό, για να μην ξεχάσουν να φορέσουν καπέλο. Μόνο που άλλαξε το μενού και το μέρος για την προκαθορισμένη βόλτα...

[Σίσι, Κρήτη]

Και το πρόγραμμα συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα και την άλλη!

[Αγ. Νικόλαος, Κρήτη]

Η Ρόζα (που στη χώρα της την λένε Λόσκα) είναι η κυρία που φροντίζει το σπίτι εντός και εκτός. Ήρθε ένα απόγευμα, την ώρα που η παρέα έτρωγε καρπούζι στο μπαλκόνι, με μια καινούρια τηλεφωνική συσκευή στο ένα χέρι και την παλιά της στο άλλο. Όταν μιλούσε από την παλιά συσκευή η μητέρα παραπονιόταν πως δεν την άκουγε καλά. Αποφάνθηκε η παρέα πως η παλιά συσκευή είναι πολύ παλιά, μα η καινούρια συσκευή τα λέει στα Αγγλικά, παραπονέθηκε η Ρόζα. Το αγόρι της παρέας πήρε στα χέρια του την κατάσταση. Έβγαλε την κάρτα από την παλιά συσκευή, την έβαλε στην καινούρια, η μητέρα του ανησύχησε μήπως η Ρόζα χρεαστεί να αλλάξει νούμερο τηλεφώνου και έχουνε μπερδέματα, τη βεβαίωσε πως όχι και συνέχισε φτιάχνοντας τους ήχους και ρυθμίζοντας τις παραμέτρους της καινούριας συσκευής. Η Ρόζα τότε έφερε ένα τετράδιο μπλε με ονόματα και τηλέφωνα και τα γυαλιά πρεσβυωπίας, ο νεαρός πέρασε τα ονόματα σε βουλγαρenglish κι η Ρόζα πήρε τη μητέρα τηλέφωνο. Η μητέρα την άκουγε τώρα πολύ καλά, καθότανε στη διπλανή καρέκλα.

Ένα πρωί συνασπίστηκαν, χωρίς να χρειαστεί να πούνε κουβέντα, η κουμπάρα, το αγόρι κι η κοπέλα, έκαναν επανάσταση, θέλησαν να διακυρήξουν τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν (συνήθως) τις διακοπές. Ξέφυγαν από το πρόγραμμα και πήγαν εκδρομή ολοήμερη, κι έκαναν βουτιές, έμειναν όλη μέρα στον ήλιο χωρίς καπέλο.

[Μακρύς Γιαλός, Κρήτη]

[Ίστρον, Κρήτη]

Και η επανάσταση συνεχίστηκε και την επόμενη μέρα και την άλλη!

[Πλάκα & Σπιναλόγκα, Κρήτη]

[Ipanema beach bar, Ελούντα, Κρήτη]

Και όταν η μητέρα έστειλε το πρόγραμμα με στρατό να καταστείλει την επανάσταση η παρέα δεν είχε επιλογή από το να δεχτεί τις συνέπειες, να ακολουθήσει πρόγραμμα πιο αυστηρό από πριν!

[Isla beach bar, Γούβες, Κρήτη]

Έτσι είναι, πώς να ξεφύγεις από την αθάνατη ελληνίδα μάνα; Και η κουμπάρα μας εγκατέλειψε νωρίς, δεν την κατηγορώ.

Ανδρέα ζεις, εσύ τους οδηγείς!

2010-07-31T18:45:00.008+03:00

Σαν άλλος Μέγας Αλέξανδρος. Κι ευτυχώς που το διαπίστωσα έγκαιρα, γιατί αν έπεφτα πάνω στη γοργόνα σου τη Μιμή θα με καταπόντιζε εν μια νυκτί. Και πού να το φανταστώ δηλαδής; Αλλά είδα το πνεύμα σου ολοζώντανο, τα κτίσματα η-χαρά-της-πολυκατοικίας, τα ξενοδοχεία όπου-θέλω-χτίζω, τους λουόμενους έχω-άδεια-για-τα-μπάνια-του-λαού και το κατάλαβα.

Σκηνή 1
Ενοικιαζόμενα διαμερίσματα επιπλωμένα κομπλέ: κρεβάτι σουηδικό, στρώμα με-τρυπάει-ο-σουμιές-και-ξυπνάω-με-λουμπάκο, ντουλάπια μουσταρδί, τοίχος μπεζουλί-η-πολυκαιρία-έχει-κάνει-τη-δουλειά-της, κουρτίνα ασορτί, νιπτήρας αχιβάδα, καζανάκι πέφτει-αλυσιδάκι-από-ψηλά, τρία-κομάτια-στο-χιλάρικο στη βεράντα. Ρίχνω κλεφτές ματιές στην δίπλα ‘καμπάνα’, να δω μπας κι ο Κωνσταντάρας κάνει διατάσεις.

Σκηνή 2
Ιδιοκτήτρια καμπάνων επιπλωμένων κομπλέ: μαύρο πανελόνι νάυλον-έχω-βγάλει-καντύλες, μπλούζα μαύρη ασορτί, μαλλί όσα-παίρνει-ο-άνεμος, παπούτσι με-ζεσταίνει-στους-μείον-είκοσι-κι-ας-έχει-συν-σαράντα, ύφος κακόμοιρο, δόντια δυο-στη-χάση-και-τρία-στη-φέξη. Μας δείχνει την καμπάνα μας την επιπλωμένη κομπλέ, μας κάνει καλύτερη τιμή επειδή είμαστε εμείς (πρώτη φορά τη βλέπαμε) και δε μας κόβει απόδειξη γιατί η κοινωνία είναι άτιμη που άλλους τους ανεβάζει μα άλλους...

Σκηνή 3
Παραλία φουλ κομπλέ: λουόμενοι με μαγιό σλιπ-βάζω-μέσα-και-το-βυζί και σαγιονάρα καθαρίζω-με-τα-δάχτυλα-το-δρόμο έχουν καταφτάσει με τα παιδιά, την πεθερά, τον κροκόδειλο τον φουσκωτό, τα στρώματα τα φουσκωτά και τα μπωλ με τους κεφτέδες. Στήνουν την τέντα παραλίας, τις καρέκλες παραλίας, τις ξαπλώστρες παραλίας κι απλώνουν τα κορμιά τους παντού. Βάζουν μουσική στο τρανζίστορ, διαβάζουν «Λοιπόν», συζητάνε 'διακριτικά' με ένταση στη φωνή ας-με-ακούσει-όλη-η-παραλία τις αλλαγές στη ζωή της Μενεγάκη και διαμαρτύρονται γιατί τα τζιτζίκια ξεσήκωσαν τον κόσμο.

Σκηνή 4
Θέατρο Επιδαύρου φουλ κομπλέ: κύριος με ακτινίδια στο πουκάμισο, βεντάλιες πάνε κι έρχονται, λουκανικόπιτες με μυρωδιά που φέρνει ναυτία και κυρία με εσπαντρίγια και στρας. Πού πας μωρή βλαχάρα με το στρας;

Πανηγύρι, το παραδοσιακό

2010-07-19T12:27:00.007+03:00

Όλο το καλοκαίρι στην Πελοπόννησο τρελαινόμαστε με τα πανηγύρια! Γιορτές στις πλατείες των χωριών, στα προαύλια των σχολείων και στις εκκλησιές στους περίβολους... Με αφορμή τους Αγίους ή την παραγωγή προϊόντων έχουμε και λέμε, γιορτή Πέτρου και Παύλου, Αγιών Αποστόλων, γιορτή του σκόρδου, Μαρίνας, γιορτή της μελιτζάνας, Ηλία, Παρασκευής, Παντελή, γιορτή της πατάτας, Μεταμόρφωση του Σωτήρος, κτλ., με αποκορύφωμα τη γιορτή της Παναγιάς.

Συνεχείς οι αφορμές και κάθε εβδομάδα του καλοκαιριού ο κόσμος μαζεύεται στα χωριά, στήνονται τραπέζια πλαστικά με τραπεζομάντηλα χάρτινα, καταφθάνουν μικροπωλητές, έρχονται οργανοπαίχτες και στήνονται γλέντια μέχρι το πρωί!

Από νωρίς την παραμονή της γιορτής του Αγίου μπαίνουν τα τραπέζια κι οι καρέκλες στον κεντρικό χώρο. Κατά μήκος του δρόμου που συνδέει την εκκλησία με την πλατεία, ή την εκκλησία με το χωριό, οι μικροπωλητές στήνουν πάγκους κι απλώνουν την πραμάτεια τους. Μπαίνουν στο πλάι οι γεννήτριες και συνδέονται δεκάδες φώτα. Όταν έρθει η ώρα η νύχτα θα είναι μέρα κατά μήκος της αγοράς.

Αρχίζει ο εσπερινός, οι καμπάνες χτυπάνε, οι κυράδες στολίζονται. Έχει αρχίσει να σκοτεινιάζει. Οι άντρες και οι νεότερης ηλικίας απλά περνάνε για να προσκυνήσουν την εικόνα και να ανάψουν ένα κερί. Μετά βόλτα βιαστική στην αγορά και γρήγορα στην πλατεία για να πιάσουν τραπέζι. Δε μπορούν να το ρισκάρουν, είδαν κόσμο στην εκκλησία και μόλις τελειώσει η λειτουργία όλοι θα 'διεκδικήσουν' τη θέση τους στην πλατεία του χωριού.

Πράγματι, αργότερα η πλατεία γεμίζει από κόσμο. Η νύχτα έχει πέσει για τα καλά. Ο γνωστός βρίσκει το γνωστό και γίνονται παρέες μεγάλες.

Οι οργανοπαίχτες παίρνουν θέση και ετοιμάζουν τα όργανα: "ένα, δύο, τεστ, τεστ".

Περιφερειακά στην πλατεία έχουν απλωθεί οι πάγκοι με τα φαγητά. Πρωταγωνίστρια η γουρνοπούλα, δηλαδή γουρουνόπουλο ψητό στη σούβλα! Τύπος με ποδιά και μαχαίρα περιμένει πίσω από τον πάγκο την παραγγελία.
- Βάλε 2 κιλά, να μην έχει λίπος.
- Είναι γάλακτος.
- Κόψε.
- Κάνε άκρη, λερώνει!
- Βάρα σου λέω!
Και το θαύμα γίνεται! Φεύγεις φορτωμένος με σακούλα νάυλον και καμιά δεκαριά λαδιές να κοσμούν την αμφιέση σου. Τα περιεχόμενα της σακούλας 2 κιλά γουρνοπούλα τυλιγμένο σε χαρτί κρεοπωλείου και αλουμινόχαρτο στριφογυριστό με ανάμικτο αλατοπίπερο. Από άλλον πάγκο προμηθεύεσαι ψωμί, αγγουροντομάτα σε αλουμινένιο βαθύ πιάτο και γραβιέρα κομμένη σε μπαστουνάκια τυλιχτή σε μπακαλόχαρτο. Αυτά επί 2 για να φτάνουν όλοι. Σήμερα, μπορείς να προμηθευτείς (δωρεάν αυτά) και πλαστικά πιάτα και πλαστικά πιρούνια. Παλιότερα όλα με τα χέρια γίνονταν...

Αν η αφορμή της γιορτής είναι κάποιο τοπικό προϊόν, εννοείται πως οι νοικοκυρές του χωριού έχουν φροντίσει να προμηθεύσουν το μανηγύρι με αντίστοιχες μαγεριές: πατάτες με σέλινα, τηγανητές αγκινάρες με σκορδαλιά, μελιτζάνες μουσακά, ...

Στο τραπέζι όλοι κάνουν στην πάντα να ακουμπήσεις τα πράγματα. Το χαρτί κρεοπωλείου μαζί με το περιεχόμενο του μπαίνει σε κεντρικό σημείο για να φτάνουν όλοι. Ο πιο 'τολμηρός' αναλαμβάνει να σηκώσει τα μανίκια, να χωθεί ως τους αγκώνες (περίπου) μέσα στο κρέας και να το κόψει σε μερίδες (περίπου). Ανοίγει και το στριφογυριστό αλουμινόχαρτο και ρίχνει μπόλικο αλατοπίπερο. Τη θέση τους στο τραπέζι βρίσκουν και τα παρελκόμενα.

Αρχίζει το κλαρίνο. Αρχίζει και το φαγητό. Σηκώνεις το χέρι και φτάνει το παιδί με μπύρες σε έναν κουβά.
- Πόσο τις έχεις;
- 2,5 τη μία.
- Άσε 4.
- Φέρε 10.
Αν η παρέα είναι μεγάλη, πας στον πάγκο με τα ποτά. Ζητάς καμιά εικοσαριά μπύρες, σκύβει ο τύπος μέσα σε βαρέλι μεγάλο με πάγο και σου γεμίζει τη σακούλα με όσα ζήτησες.

- Γειά μας!
- Χρόνια πολλά τα πανηγύρια μας!

Και παίζει το κλαρίνο και κάποιοι ακόμα τρώνε και τα παιδιά πάνε κι έρχονται με τους κουβάδες και τις μπύρες και κάποιοι μερακλήδες έχουν στήσει ήδη χορό.

Ενδιάμεσα κάνεις βόλτα στην αγορά, όλο και κάτι υπάρχει να ψωνίσεις που ως τώρα δεν ήξερες πως το χρειαζόσουν.

Και πάλι χορό και πάλι μπύρες! Κι οι ομογενείς μας (που τους έχουμε πολλούς) φορούν χρυσό δαχτυλίδι, χορεύουν τσάμικο μόρτικο και σκύβουν μπροστά από το πάλκο για να ακουμπούν το αυτί τους στον κλαρίνο. Παλιότερα (που είχαμε δραχμές) πετούσαν και δολλάρια για εφέ, είναι πολύτιμα πια.

Ενδιάμεσα τρως λουκουμάδες για γλυκό.

Και πάλι χορό και πολλές μπύρες! Μέχρι το ξημέρωμα...

Παιδιά μάς έπαιρναν οι γονείς μαζί τους στα πανηγύρια. Ίσως να βαριόμασταν τότε. Μας 'πίεζαν' και να χορέψουμε καλαματιανό οπότε... Τα συμπάθησα με τον καιρό, μετά έγιναν συνήθεια, τώρα παίρνω τους φίλους μου μαζί. Προσπαθώ να μην τους πιέζω να χορέψουν καλαματιανό...

Tip: Μετά την γουρνοπούλα, η χαρτοπετσέτα δεν κάνει δουλειά. Για να καθαρίσεις τα χέρια σου απλά τα ξεπλένεις με μπύρα. Κάνει θαύματα!

Μια άλλη πλευρά της καθημερινότητας...

2010-07-12T11:32:00.005+03:00

... όχι και τόσο ευχάριστη.
Αξίζει να ρίξουμε μια 'κοντινή' ματιά.

by NicosReth

Η αυλή της κυρά-Τσεβής

2010-07-05T21:10:00.008+03:00

Με αφορμή την ανάρτηση της Zekia και ένα τελάρο βερίκοκα ευλαβικά βαλμένο στο ψυγείο με κατέκλυσαν θυμίσεις από τα καλοκαίρια τα παλιά...

Ο παππούς μάς είχε αφήσει νωρίς, ήμουν δεν ήμουν τεσσάρων χρονών, κι η γιαγιά 'ξεχειμώνιαζε' μαζί μας. Κάθε χρόνο, τέτοιος καιρός θα ήταν, ίσως και λίγο πρωτίτερα, είχαν μόλις τελειώσει τα σχολεία, ο μπαμπάς μας είχε αγοράσει τις "Χαρούμενες Διακοπές", είχαμε φορτώσει τα ρούχα, τα μαγιό και τη γιαγιά και φέυγαμε για το χωριό. Ήταν η περίοδος συγκομιδής των βερικόκων!

Συνοδηγός η γιαγιά, πάντα, γυναίκα επιβλητική. Στο πίσω κάθισμα η μαμά, η αδελφή μου κι εγώ. Σε όλη τη διαδρομή η γιαγιά κρατούσε μια poly-bag με φρυγανιές, τις μασουλούσε σε όλο το ταξίδι, για να μην ζαλίζεται έλεγε. Κάτι θα ήξερε... Η μαμά κι η αδελφή ζαλίζονταν και ξεζαλίζονταν δέκα φορές μέχρι να φτάσουμε στο χωριό, κρατούσαν poly-bag για άλλο πράγμα εκείνες.

Φτάναμε, ξεφορτώναμε, η μαμά κι η γιαγιά πιάνανε τις δουλειές, να ξεβρωμίσουνε το σπίτι και την αυλή. Ο μεγάλος αδελφός του μπαμπά έμενε εκεί, μα τι να περιμένεις από έναν εργένη; Ο μπαμπάς κι ο μικρότερος αδελφός του οργανώνανε τη συγκομιδή, τελάρα, εργάτες, μεροκάματα. Η αδελφή μου κι εγώ απλά κάναμε χαρές, βρίσκαμε παρέα τα ξαδέλφια μας εκεί!

Το σπίτι ήταν μικρό, είχε κουζινάκι με πέτρινο νεροχύτη και γκάζι, και λουτροκαμπινέ πρόσθετο κολλημένο εξωτερικά στο σπίτι. Όχι κάτι σπουδαίο δηλαδή...

Η αυλή όμως, τη λάτρευα τούτη την αυλή! Δεξιά κι αριστερά στην είσοδο, κατά μήκος του μονοπατιού, είχε φυτέψει η γιαγιά λουλούδια και γιασεμιά. Μεγάλα γιασεμιά, ψηλά ως επάνω, τα κλαδιά σκέπαζαν σχεδόν το μονοπάτι. Και μόλις έπεφτε το βράδυ κι έπιανε να δροσίζει πόση μυρωδιά έβγαζαν τούτα τα γιασεμιά! Έχει συντροφεύσει όλη την παιδικότητά μου εκείνη η μυρωδιά... Κλείνω τα μάτια και νομίζω πως μπορώ ακόμα να τα μυρίζω τα γιασεμιά...

Στο τέλος του μονοπατιού (και των φυτών της γιαγιάς) από την αριστερή πλευρά είχε στηθεί, από την εποχή που υπήρχε ακόμα ο παππούς, μια κούνια. Γίνονταν μάχες γύρω από αυτήν κούνια! Δεξιά άνοιγε το κυρίως μέρος της πλατειάς αυλής, στη μια πλευρά της οποίας ήταν το σπίτι και στην άλλη άκρη πηγάδι με μαγκάνι και καπάκι για να αποφεύγονται τα ατυχήματα. Μια πορτοκαλιά δίπλα από την είσοδο του σπιτιού έδινε χρώμα και περίσσιο άρωμα στην αυλή.

Πίσω από το πηγάδι, ο ξυλό-φούρνος της γιαγιάς. Πόσες πίτες, πόσα ψωμιά, πόσα ταψιά έμπαιναν κι έβγαιναν σε εκείνον τον φούρνο! Ήταν αλήθεια σπουδαία μαγείρισσα η γιαγιά! Τα γεμιστά της και οι πίτες της, ποτέ δεν έχω φάει νοστιμότερα! Πιο πίσω ήταν το κοτέτσι και το κτήμα του μπαμπά με λογής λογής δέντρα, πορτοκαλιές, λεμονιές, μανταρινιές. Κρυβόμασταν και παίζαμε πίσω από τα δέντρα, κυνηγάγαμε τζιτζίκια, σκαρφαλώναμε και τρώγαμε μανταρίνια.

Οι γονείς έφευγαν αχάραγα για τα κτήματα, να προλάβουν να μαζέψουν πριν να πιάσει η ζέστη του μεσημεριού. Εμείς ξυπνούσαμε αργότερα και βρισκόμασταν όλα τα ξαδέλφια στην αυλή της γιαγιάς. Η γιαγιά μαγείρευε, εμείς παίζαμε. Με μια τεράστια τριχιά, αφύσικα μεγάλη για τα μικρά μας χέρια, κάναμε σχοινάκι.

Παίζαμε και κρυφτό και αγαλματάκια ακούνητα και κουτσό. Η γιαγιά μας φώναζε για να φάμε αυγό μελάτο και να πιούμε πορτοκάλι. Μας μάλωνε αν κάναμε φασαρία και μας έβαζε τιμωρία στο δωμάτιο αν επιμέναμε να είμαστε ατίθασες.

Σαν μεγαλώσαμε λίγο, οι γονείς μάς ξυπνούσαν νωρίς, μας φορούσαν καπέλα και μας έπαιρναν μαζί στο κτήμα. Δίναμε κουβάδες στους μεγάλους, αδειάζαμε γεμάτους κουβάδες στα τελάρα, μαζεύαμε βερίκοκα από κλαδιά χαμηλά. Εργάτες κι εμείς, με μεροκάματο ένα απογευματινό παγωτό ή χαρτζιλίκι που απογευματινό παγωτό γινόταν έτσι κι αλλιώς.

Το μεσημέρι, μέχρι η γιαγιά να στρώσει το τραπέζι, μας φόρτωναν στο αγροτικό, μαζί με όλον τον εξοπλισμό, και μας κατέβαζαν στην παραλία. Ένα γρήγορο ουζάκι οι μεγάλοι, fanta μπλε και μια γρήγορη βουτιά τα παιδιά. Μετά στο σπίτι, πλύσιμο με το λάστιχο στην αυλή και καθαροί στο τραπέζι για το φαγητό της γιαγιάς. Είχε ησυχαστήριο μετά κι όποιος είχε αντίθετη γνώμη έμπαινε τιμωρία από τη γιαγιά. Α, η γιαγιά είχε κανόνες και η δημοκρατία δεν ήταν το φόρτε της! Εκτός από τα τζιτζίκια, αυτά ήταν ελέυθερα και ξεσήκωναν τον κόσμο όλο!

Τα απογεύματα οι μεγάλοι πήγαιναν για λίγο στο κτήμα. Εμείς παιχνίδι κλασσικά. Η γιαγιά σκούπιζε την αυλή, πότιζε τα φυτά και μετά έφτιαχνε μαρμελάδα βερίκοκο ή βύσινο γλυκό. Έρχονταν και φίλες της και τότε έβγαζε την ποδιά και καθόταν μαζί τους στην αυλή, τις κερνούσε κι έλεγαν νέα του χωριού για ανθρώπους που δεν ήξερα.

Τα βράδια βγαίναμε βόλτα με τους γονείς στην πλατεία. Μας έπαιρναν κανένα σουβλάκι που και που, ήταν η ανταμοιβή μας αν είχαμε δουλέψει αρκετά το πρωί.

....

Γυρίζω πίσω σε εκείνη την αυλή πολύ συχνά. Η γιαγιά δεν υπάρχει πια. Ούτε τα γιασεμιά! Ο μεγάλος αδελφός του μπαμπά δυσκολευόταν με τα φύλλα, φάρδυνε το τσιμεντένιο μονοπάτι και πέταξε την κούνια. Ευτυχώς το πηγάδι είναι ακόμα εκεί κι η πορτοκαλιά...

Νοικοκυρά σε απόγνωση

2010-06-29T10:35:00.005+03:00

Ανοίγω την πόρτα και τις βλέπω να έχουν στήσει πάρτυ. Πάρτυ κανονικό καλέ! Με μουσική και χορούς, και δώστου να στροβιλίζονται ανέμελες. Ούτε που τις απασχόλησε η παρουσία μου. Τελείως ξεδιάντροπες! Κι οι άλλες οι κυρίες (φτου) να κρέμονται επιδεικτικά. Λες κι εγώ δε ζω εκεί. Λες και δεν τους έχω δώσει να καταλάβουν πως με ενοχλούν. Να φύγετε να πάτε αλλού!

Βάζω τη φόρμα μου, τη σαγιονάρα μου, πιάνω το μαλλί κοτσίδα. Έτσι για να τους τη σπάσω! Φέρνω όλα τα εργαλεία και απλώνομαι. Για να δούμε τώρα ποια είναι η κυρία του σπιτιού;

Και κάπως έτσι ξεκίνησα. Με ήλιο, φακιόλι και ποδιά ανάμεσα σε σκόνες, αράχνες και τόνους από ασιδέρωτα. Και κατέληξα με σκοτάδι, σκούπα και φακιόλι, και τα ασιδέρωτα ήταν ακόμα εκεί! Τον ατέλειωτο! Τον ατέλειωτο! Και να πεις πως δεν ασχολούμαι με το ρημαδόσπιτο! Συνέχεια κάτι κάνω και αυτό συνέχεια με προδίδει!

Σκούπισα καλά-καλά, επιτέθηκα με μανία κυρίως κάτω από τον καναπέ. Έβγαλα ένα κουβάρι από δαύτες, σκόνες, σκόνες, σκόνες. Μα πού χωράνε όλες εκεί; Μετά φόρεσα στο εργαλείο μου καινούριο φτερό και επιδεικτικά προσέγγισα τις γωνίες. Ειδικά εκείνες της οροφής. Αφού δε φεύγουν οι κάργιες από μόνες τους τούς έδειξα εγώ! Μόλις κατέστρεψα εργόχειρα και είδα ανακουφισμένη τα έργα μου, πήρα φανέλα παλιά (με τις απαραίτητες πολυ-καιρισμένες τρύπες) κι βάλθηκα να τρίβω τα έπιπλα. Τρίβε-τρίβε αποκαλύφθηκε το χρώμα τους. Μα τόσο ωραία έπιπλα έχω το λοιπόν! Έστρωσα και πετσετάκια λευκά αρχοντικά. Έτσι για να μου φανεί. (Τα βλέπω να καταλήγουν ίδιο χρώμα με τα έπιπλα σε λίγο καιρό και να ξεχνιούνται εκεί για πάντα.) Παρατήρησα πως έχω και φυτά. Εσωτερικού χώρου. Εμ, έτσι είναι. Άμα όλο το σπίτι αποκτά κοινό χρώμα χάνει την έννοια της η διακόσμηση! Έκοψα τα ξερά φύλλα και τα πότισα. Έριξα κι ένα σφουγγάρισμα και με έκπληξη είδα στον κουβά μου να συμβαίνει χημεία...

Πήρα μια ανάσα. Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει κι εγώ ήμουν σε μαύρα χάλια. Αποικίες είχαν κάνει οι αράχνες μέσα στο μαλλί. Κι εγώ που νόμισα πως τις έπεισα να μου αδειάσουν τη γωνιά. Κυριολεκτικά!

Επίθεση στα μπάνια. Έχουμε και δύο. Μπα πανάθεμα μας! Μα μου ήρθε να κάνω επιτόπου μετακόμιση σε γκαρσονιέρα. Πού να χωρέσει η αράχνη στην γκαρσονιέρα; Αφού έτσι απλώνεις το χέρι σου να τεντωθείς το πρωί και της καταστρέφεις την προίκα.
Πλύνε τα πλακάκια, πλύνε τους νεροχύτες, πλύνε τις λεκάνες (μπλιαχ, μπλιαχ, μπλιαχ). Ακόμα και το πλυντήριο έπλυνα και τις κολλώνιες. Πρέπει να κάνω καταπακτή να τα βάζω όλα μέσα. Ούτε οι Γερμανοί τους Εβραίους δεν έβρισκαν εκεί, θα βρίσκει η σκόνη τις κολλώνιες μου;

Είχα γίνει μούργος, βρωμίλος, γουρούνι. Ήθελα να κάνω μπάνιο μα σκέφτηκα πως ένας φαύλος κύκλος είχε μόλις ξεκινήσει. Η βρώμα από το σπίτι ήρθε κι έκατσε επάνω μου, αν κάνω μπάνιο θα πάει και θα κάτσει στη μπανιέρα, μετά θα πρέπει να τρίψω την μπανιέρα κοκ. Τραγικό! Θα ασπρίσουν τα μαλλιά μου και θα είμαι ακόμα με φακιόλι, ποδιά κι ασιδέρωτα!

Μαύρο σκοτάδι έξω, φωτοχυσία μέσα για να βλέπω τις ζάρες και Ρούλα στην τιβι. Κόντεψε να πέσει να τσακιστεί η Ρούλα στην σκηνή κι έκαψα το δαχτυλό μου από την αγωνία! Κι εγώ που νόμιζα πως πάει η βασίλισσα με το σίδερο... Τρεις ώρες αργότερα και δύο δάχτυλα λιγότερα ο τόνος είχε μειωθεί στο μισό. Χύθηκα στον καναπέ...

Την τύχη μου μέσα! Θέλω να γίνω κα. Κοκοβίκου. Τουλάχιστον το θερμοσύφουνα θα είχα κάποιον να μου τον άναβει!

Ποδηλατάδα στην εξοχή

2010-06-16T12:30:00.014+03:00

Μετά το πρωινό μας πήραμε τέσσερα άτομα τα δύο ποδήλατα που υπήρχαν στο σπίτι και πήγαμε ποδαράτα για να νοικιάσουμε άλλα δυο. Η μέρα μας ήταν αφιερωμένη σε ποδηλατάδα στην ολλανδική εξοχή!
Αν και Μάιος είχαμε βάλει τα μπουφάν μας, το κρύο ήταν πολύ. Είχαμε πάρει και τη φωτογραφική μας μηχανή και φυσικά όλη μας την καλή διάθεση...

Έξω από το μαγαζί βρίσκονταν παρκαρισμένα μερικές δεκάδες ποδήλατα στη σειρά. Η κοπέλα στο ταμείο μάς έδωσε κλειδιά για δύο από αυτά. Χρειάστηκε να την ενοχλήσουμε αρκετές φορές (και να μας δώσει αρκετά κλειδιά) μέχρι να το πάρω απόφαση πως η σέλα του πιο "χαμηλού" ποδηλάτου μού έφτανε αρκετά πιο πάνω από το ύψος της μέσης! Μα δηλαδή! Εγώ φταίω που δεν είμαι 1.90; Να ζητήσετε τα ρέστα από τη μάνα μου και τον πατέρα μου, τα γονίδια που μου έδωσαν και το φαγητό που με τάιζαν! Τώρα πώς στο καλό θα έκανα ολλανδικό ποδήλατο; Ανάθεμα την τύχη μου δηλαδή, που αν είχε σώμα κι αυτή κοντή θα ήταν!

Σκαρφάλωσα πρώτα στο πεζοδρόμιο και μετά σε ένα παγκάκι για να καταφέρω να κάτσω στο ποδήλατό μου. Τα πόδια μου με το ζόρι έφταναν τα πετάλια! Το πήρα απόφαση πως θα έμενα εκεί πάνω να αγναντεύω για το υπόλοιπο της μέρας. Και σε περίπτωση που ήθελα να σταματήσω θα έπρεπε να βάλω δοκάρι να στηριχτώ, να κάνω σάλτο μορτάλε ή τέλος πάντων να βρεθώ φαρδειά πλατειά κάτω με το ποδήλατο από πάνω μου. Ή από κάτω μου, μικρή σημασία έχει... Και ο Θεός βοηθός! Που αν είναι Ολλανδός θα έχει πέσει ήδη τ' ανάσκελα από τα γέλια με το χουνέρι που έπαθα.

Ξεκινήσαμε από το Φόλενταμ.

Είχε κόσμο και δυσκολευόμουν να τους αποφύγω. Έκανα το πρώτο μου σάλτο, επιβίωσα, πήρα το ποδήλατό μου αγκαζέ και περπάτησα στο πλακόστρωτο, ανάμεσα σε μαγαζιά και σε νερό. Νερό... Σχεδόν καμιά φορά δεν καταλάβαινα αν το νερό είναι θάλασσα. λίμνη, ή κάτι άλλο. Τι σημασία είχε;
Λίγο πιο κάτω ο κόσμος αραίωσε. Πεζούλι, παγκάκι, ποδήλατο και φύγαμε!

Συνεχίσαμε την ποδηλατάδα στη ράχη ενός φράγματος.
Φυσούσε πολύ εκεί πάνω! Από τη δεξιά πλευρά η θάλασσα με μερικούς σέρφερς να δίνουν "παράσταση" κι αριστερά, αρκετά μέτρα πιο χαμηλά, ο δρόμος. Στο μονοπάτι πάνω στο φράγμα κάποιος κύριος έκανε τζόκινγκ παρέα με τον σκύλο του και μια κοπέλα έκανε περίπατο. Εγώ πάλι έκανα σλάλομ και νιώθω ακόμα τυχερή που δεν έκανα βουτιά από το "θρόνο" μου!

Φτάσαμε στο Ένταμ.

Όμορφο γραφικό χωριουδάκι, με κανάλια και γέφυρες, με δέντρα που έπαιζαν κρυφτό με τον ήλιο, και όλων των ειδών τα ντόπια τυράκια απλωμένα μπροστά στα μαγαζιά.

Είχαμε αρχίσει να κάνουμε διαλείμματα, αναγκαζόμουν να σταματάω, κόντεψα να πέσω 2-3 φορές μα στο τέλος έγινα πολύ καλή στο ανέβα-κατέβα. Σχεδόν δε χρειαζόμουν ούτε πεζούλι!

Βρεθήκαμε σε βοσκοτόπια με αγελάδες και κανάλια, είδαμε πάρκα, μύλους κι όμορφους οικισμούς.

Είχε πάει ήδη απόγευμα. Λίγο κουρασμένοι, κάπως πεινασμένοι, πολύ ικανοποιημένοι, επιστρέψαμε στο Ένταμ για μερικά ψώνια (φυσικά!;-)) κι ήπιαμε έναν καφέ πριν να γυρίσουμε σπίτι.

Μια πολύ όμορφη βόλτα με πολύ καλή παρέα! Πήρε (επάξια) τη θέση της στα ομορφότερα πράγματα που έχω κάνει ποτέ :)

Get your sting and blackout

2010-06-14T11:01:00.007+03:00

09.06.2010, Πάτρα, Παμπελοποννησιακό Σταδιο, Συναυλία Scorpions.

Φτάσαμε λίγο πριν από την έναρξη της συναυλίας (κλασσικοί τύποι που τα κάνουν όλα τελευταία στιγμή!), κοντέψαμε να μη βρούμε πάρκινγκ και να πάρουμε το αυτοκίνητο μέσα στο στάδιο. Ευτυχώς (10 τετράγωνα μακριά) κάτι βρέθηκε και το σώσαμε τελευταία στιγμή.

Είχαμε ενθουσιαστεί (χωριατόπαιδα γαρ) μιας και (παρά την όχι και τόσο νεαρή ηλικία μας) ήταν η πρώτη φορά που πηγαίναμε σε μεγάλη συναυλία. Δε θέλω σχόλια για το "μεγάλη". Μόνο σκεφτείτε πως το μέτρο σύγκρισης που έχω είναι η γιορτή της μελιτζάνας στην επάνω Χρέπα.

10 τετράγωνα και 1 φουσκάλα αργότερα φτάσαμε στο στάδιο. Πώς θα την έβγαζα στο όρθιο για τις επόμενες ώρες ούτε που με άνοιζε! Τριγύρω συναντήσαμε τους απαραίτητους πλανόδιους πωλητές με τα απαραίτητα καπελάκια, μπλουζάκια και σημαιάκια. Δεν πήραμε τίποτα, τα οικονομικά μας δεν τα πάνε καλά τελευταία. Και φυσικά συναντήσαμε τους υποχρεωτικούς (ελληνικότατους) πάγκους με όλων των λογιών τα καλούδια: γλυφιτζούρια κόκορας, ποπ-κορν, καλαμπόκια, χοτ-ντογκ, σουβλάκια... Είπα να πάρω κάτι γιατί μια λιγούρα πάντα την έχω, μα μπορείς να βλέπεις τους Scorpions και να τρως σποράκια; Λες για αυτό τόσα χρόνια να προτιμώ τα πανηγύρια στην επάνω Χρέπα;

Ώσπου να φτάσουμε στο κουλουάρ του σταδιού συναντήσαμε σκοτεινούς τύπους με φυλλάδια των Scorpions και ημίγυμνες τύπισσες με διαφημιστικά της Amstel. Τα πήραμε και τα πετάξαμε κάτω στο επόμενο βήμα, τα αφήσαμε να στοιβαχτούν μαζί με τα υπόλοιπα δεκάδες φυλλάδια που ήδη υπήρχαν εκεί.

Μέσα στο στάδιο ο κόσμος ήταν αρκετός (τουλάχιστον πιο πολύς από τα πανηγύρια που συνήθως συχνάζω) και κάτω στην αρένα και πάνω στις κερκίδες. Σε μια άκρη είχε στηθεί ένας τεράστιος πάγκος, από όπου μπορούσες να προμηθευτείς (με το αντίστοιχο αντίτιμο φυσικά) μπύρες και νερά (χωρίς το καπάκι). Σε λίγο εμφανίστηκαν (σιγά μην έχαναν!) και πωλητές φωσφοριζέ καλωδιών. Όλοι αγόραζαν σαν τρελοί! Λες να κάνω καμιά επιχειρηματική κίνηση να πουλάω από δαύτα στα πανηγύρια; Αλλά ανάμεσα στο γουρνόπουλο και το φωσφοριζέ καλώδιο μάλλον το πρώτο θα προτιμήσει ο σωστός πανηγυρτζής...

Στο stage ήταν ήδη μέλη του συγκροτήματος Rainbow. Έπαιζαν τη μουσική τους για περίπου μια ώρα κι ο κόσμος είχε ήδη αποκτήσει παλμό.

Αφού αποσύρθηκαν, διάφοροι τεχνικοί ανέλαβαν να κάνουν προσθαφαιρέσεις στη σκηνή. Το πρόγραμμα έκανε μια τεράστια κοιλιά.

Τελικά, τα φώτα άνοιξαν, σε μια υπερυψωμένη πλατφόρμα άστραφταν τα ντραμς, ο ντράμερ James Kottak σκαρφαλωμένος εκεί ψηλά να δίνει παράσταση, οι οθόνες πίσω από τη σκηνή να έχουν πάρει ένα σκούρο κόκκινο χρώμα, οι Scorpions να ερμηνεύουν Sting In The Tail κι ο κόσμος να πάλλεται με πάθος. Ερμήνευσαν παλιά και πιο καινούρια τους κομμάτια, ο κόσμος συμμετείχε δυναμικά, ο ντράμερ έκλεβε την παράσταση. Μια καλή γεύση του τι έγινε εκείνη τη βραδιά μπορείτε να πάρετε από εδώ. Λίγο πριν από το τέλος της συναυλίας παρακολουθήσαμε στις οθόνες, με τη συνοδεία ενός εκπληκτικού σόλο στα ντραμς, μια αναδρομή του συγκροτήματος βασισμένη στα εξώφυλλα των δίσκων τους. Και μετά από περίπου δυο ώρες (που μου φάνηκαν σα δυο λεπτά) έφτασε η ώρα να μας χαιρετίσουν. Φυσικά έκαναν και το απαραίτο come back στην σκηνή οπότε και τραγούδησαν παλιές αγαπημένες μπαλάντες.

Μπορεί οι Scorpions να έχουν μεγαλώσει, εγώ να μην είμαι πια παιδί, τα υψωμένα χέρια να κρατούν ψηφιακές μηχανές κι όχι αναπτήρες, μα η βραδιά ήταν όμορφη, πολύ όμορφη! Το απόλαυσα παραγματικά :)

υ.γ. Όλα τα βίντεο είναι δανεισμένα από συν-θαμώνες της συναυλίας. Πιστεύω πως δεν έχουν αντίρρηση να υπάρχουν εδώ links... :)

Άμστερνταμ

2010-05-25T11:39:00.015+03:00

Το βράδυ κοιμηθήκαμε σε σοφίτα με θέα τα αστέρια. Όμορφο σπίτι, με κήπο και λουλούδια. Και με σκάλα εσωτερική πολύ-πολύ στενή! Έτσι μας είπαν πως είναι τα σπίτια στην Ολλανδία. Να θες να ανέβεις τη σκάλα και να σε πιάνει κλειστοφοβία ένα πράγμα! Δε διευκρίνισαν μέχρι ποια ηλικία μένουν οι Ολλανδοί σε τούτα τα σπίτια. Σκέφτομαι πως η γιαγιά μου δε θα έκανε καν τον κόπο να ανέβει, θα την έβγαζε στον κήπο...

Το άλλο πρωί ξεκούραστοι και φρέσκοι πήραμε τους δρόμους της πόλης, με ξεναγούς τους φίλους μας...

Μια πόλη με σπίτια μάλλον ομοιόμορφα και μάλλον χαμηλά, με σκεπές, με πολλά παράθυρα για να μπαίνει το φως, δίχως κουρτίνες πολλά από αυτά. Μια πόλη με χώρους ανοιχτούς, με κυρίαρχο στοιχείο το νερό και κυρίαρχα αντικείμενα τα ποδήλατα. Σου δημιουργεί μια αίσθηση ελευθερίας αυτή η πόλη. Και με κόσμο πολύ, ντόπιους και τουρίστες. Μια πόλη ζωντανή...

Κατά μήκος των καναλιών υπάρχουν δέντρα πολλά και φυσικά θέσεις για πάρκινγκ ποδηλάτων. Πάρα πολλές! Τα κανάλια δεν έχουν ευχάριστο χρώμα, μα τα λουλούδια, στις γέφυρες που διασχίζουν τα κανάλια και στα πλωτά σπίτια, κερδίζουν τις εντυπώσεις. Όπου δεν υπάρχουν πλωτά σπίτια, υπάρχουν βάρκες. Νομίζει κανείς πως τα κανάλια είναι τόσο ζωντανά όσο κι οι δρόμοι της πόλης!

Τις γέφυρες και τα κανάλια τα έχουν ανάγει στο Άμστερνταμ σε ολόκληρη επιστήμη. Το νερό είναι κομμάτι της καθημερινότητάς τους, δε γίνεται αλλιώς! Δεξαμενές που ρυθμίζουν τη στάθμη του νερού, υποστηλώματα στα θεμέλια της πόλης, γέφυρες που σηκώνονται για να διευκολύνουν τη διέλευση των σκαφών, ...

Ο περίπατος μας έφερε σε μια ανοιχτή αγορά. Λουλούδια, τρόφιμα, ρούχα, όλα απλωμένα σε πάγκους κι ο κόσμος με καλάθια ψάθινα να κάνει αγορές. Περιπλανηθήκαμε ανάμεσα στις πραμάτιες. Σα γνήσιοι τύποι φαγανοί, μας τράβηξαν οι πάγκοι με τα τυριά. Τυριά παλιά, τυριά καινούρια, από αγελάδες, από πρόβατα, με μπαχαρικά, με λαχανικά, άσπρα, κίτρινα, μαλακά,... Τι να πρωτοδιαλλέξει κανείς; Πήραμε λίγο από (σχεδόν) όλα. Είμαστε πολύ γουρούνια τελικά; Με τα τυρία στις πλάτες των φίλων μας, χαζέψαμε στους πάγκους με τα είδη λαϊκής τέχνης. Σα γνήσιοι Ολλανδοί πήραμε να φάμε κάτι στο χέρι. Ρέγγα παστή με κρεμμύδι και αγγουράκι τουρσί μέσα σε φρέσκο ψωμάκι. Μπρρρ ψαρίλα!

Κι όση ώρα περπατούσαμε τριγύρω κινδύνεψα κάμποσες φορές. Όχι από εγκληματίες, προς Θεού! Δεν έφταιγα εγώ! Εγώ ήμουν σε διακοπές, περπατούσα αμέριμνη, χάζευα τριγύρω, έβγαζα φωτογραφίες,... Κι όλα αυτά σκεπτόμενη πόσο ευγενικοί είναι οι ευρωπαίοι οδηγοί. Ξέρεις, αυτοί που σταματούν ακαριαία με το που πατήσεις το πόδι σου στο δρόμο. Κι έτσι είναι! Οι οδηγοί αυτοκινήτων... Οι οδηγοί ποδηλάτων όμως; Είναι οι κυρίαρχοι της πόλης! Τύποι (σχεδόν) αυταρχικοί, διεκδικούν το δρόμο, δε φρενάρουν ποτέ, κορνάρουν πολύ. Ένα πράγμα σαν τους έλληνες ταξιτζήδες δηλαδή... Μπα πανάθεμά τους θα με φάνε λάχανο και να δω μετά τι θα πουν στη μανούλα μου! Τους συγχώρεσα όταν είδα αυτό:

Φυσικά βρεθήκαμε και στην 'καυτή' γειτονιά της πόλης. Ήταν ακόμα νωρίς και οι βιτρίνες ήταν σχεδόν άδειες. Μερικά κορίτσια μόνο, με στολή εργασίας, χαμογελούσαν βαριεστημένα... Τι να κάνουν κι αυτές άμα έχουν αναδουλειές; Τα συνολάκια τους πάντως πολύ cool! Γύρω-γύρω στις καφετέριες με το χαρακτηριστικό πράσινο φύλλο, ο κόσμος απολάμβανε καφέ με μπισκότο. Σκεφτήκαμε πως έχουμε δρόμο ακόμα και πήραμε το δικό μας πακέτο για αργότερα στο σπίτι;)

Σε αυτήν τη γειτονιά τα μαγαζιά είχαν το δικό τους ... χαρακτήρα. Και δεν εννοώ αυτό!

Είπα να ξανοίξω τα μάτια μου να ξεστραβωθώ! Προχωράει ο κόσμος κι εγώ έχω μείνει στα αντικείμενα από το ψιλικατζίδικο της κυρά-Κούλας!

Πόνεσαν τα πόδια μας! Ήπιαμε μια μπύρα, πήραμε τα ψώνια μας και τις εικόνες μας κι επιστρέψαμε στο σπίτι με τη στενή τη σκάλα. Ποιoς την ανεβαίνει τώρα;

Καλώς ορίσαμε στο Άμστερνταμ!

2010-05-20T12:01:00.005+03:00

Αν και στην κεντρική Ευρώπη, η Ολλανδία είναι μάλλον (ευχάριστα) διαφορετική από αυτό που θα περίμενε κανείς να δει κι οι Ολλανδοί είναι σχεδόν τύποι μεσογειακοί.

Φύγαμε από την Ελλάδα μια Παρασκευή πρωί με ήλιο φωτεινό, φτάσαμε Άμστερνταμ το ίδιο απόγευμα. Δυστυχώς μας υποδέχτηκε χειμερινό. Σε αυτό μοιάζει με την υπόλοιπη κεντρική Ευρώπη...

Έπρεπε να πάρουμε το τρένο από το αεροδρόμιο για τον κεντρικό σταθμό της πόλης. Δεν ήταν τόσο εύκολο, οι Ολλανδοί για κάποιο λόγο νόμιζαν πως ζούσαμε από πάντα εκεί. Με βαλίτσες ασφυκτικά γεμάτες (με ελιές, φέτα, παξιμάδια και πουράκια caprice για τους έλληνες φίλους μας) κάναμε μερικές βόλτες τριγύρω αγκομαχώντας πριν να καταλήξουμε στην σωστή αποβάθρα. Υπήρχε κόσμος τριγύρω πολύς, όλοι με πορτοκαλί αξεσουάρ. Φορούσα κι εγώ πορτοκαλί μπλούζα. Σκέφτηκα πόσο ταιριάζω με τους Ολλανδούς ενώ τέντωνα τα χέρια μου να ξεμουδιάσουν. Μπήκαμε στο τρένο...

Μόλις κατεβήκαμε στον κεντρικό σταθμό άρχισε το χάος! Ολλανδοί με πορτοκαλί, πιωμένοι, ξαναμένοι. Παντού! Δε μπορούσα να περπατήσω. Ούτε βήμα! Με έσερνε το πλήθος κι εγώ κρατούσα σφιχτά τη βαλίτσα να μην την χάσω. Έχασα όμως τον καλό μου και γύρω μου παντού άγνωστοι, να μυρίζουν αλκοόλ και να με παρασύρουν σαν άβουλο μικρό παιδί. Σκέφτηκα ψύχραιμα, κράτησα τη βαλίτσα δυνατά κι ας είχαν ιδρώσει τα χέρια μου. Κοίταξα τριγύρω και εντόπισα κι άλλους ανθρώπους που μόλις είχαν κατέβει από το τρένο και που πάσχιζαν να φτάσουν στις σκάλες, να ξεφύγουν από αυτόν το χαμό. Τους προσέγγισα κι άφησα το δικό τους ρέυμα να με παρασύρει. Μόλις έφτασα στη σκάλα ανακουφίστηκα. Καλώς ορίσαμε στο Άμστερνταμ!

Έξω από το σταθμό πήραμε πολλές ανάσες, ο παγωμένος αέρας μας συνέφερε. Παντού Ολλανδοί με πορτοκαλί και μπουκάλια στα χέρια. Μεγάλη δόση από ντόπιους σε μόνο λίγα λεπτά!

Περιμέναμε στη στάση του λεωφορείου, οι φίλοι μας μας είχαν δώσει όλες τις πληροφορίες. Το λεωφορείο ήρθε, επιβιβαστήκαμε μαζί με δεκάδες Ολλανδούς στα πορτοκαλί, ευτυχώς βρήκαμε να κάτσουμε. Η νύχτα έπεφτε σιγά-σιγά και το λεωφορείο συνέχιζε τη διαδρομή του με λιμνούλες από αλκοόλ στο διάδρομο να κινούνται στο ρυθμό των φρένων... Φτάσαμε στο Φόλενταμ, οι φίλοι μάς περίμεναν. Γνώριμα πρόσωπα... Χαμόγελα πολλά! Πέσαμε πάνω σε γιορτή μας είπαν, 'The Queen's day'.

Συνεχίζεται...

Πού πάμε;

2010-05-06T18:25:00.007+03:00

Κλέφτες, ψεύτες, κρίση, συζητήσεις, μέτρα, ανακοινώσεις, απεργίες, πορεία, τραγωδία...
Και τώρα, τι;
Πού πάμε;
Πού πρέπει να πάμε;
Πού μπορούμε να πάμε;
Δε θέλω να το σκέφτομαι...

Καρικατούρα

2010-05-01T10:05:00.005+03:00

Του λέω 'καλημέρα'.
Μου απαντάει κάτι σαν καλημέρα ανάμεσα από τα δόντια του.

Είναι ψηλός, ξερακιανός, με μακριά ακατάστατα χέρια, με μακριά νευρικά δάχτυλα, κοντό μαλλί, καμπουρίτσα, γυαλιά παλαιικά, κουτσαίνει ελαφρώς από το δεξί του πόδι. Φοράει καπέλο όταν έχει ήλιο. Ένας νέος 23 χρονών.

Μπαίνει και βγαίνει κάθε μέρα, χωρίς να μιλάει πολύ. Κι αν μιλάει δεν είμαι σίγουρη για το τι λέει.
Κάθεται με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Αυτή είναι άλλωστε η 'δουλειά' του. Τα νευρικά του δάχτυλα κινούνται ασταμάτητα! Στο ποντίκι, στο πληκτρολόγιο, στον αέρα...
Νευρικά δάχτυλα, ακατάστατα χέρια, ακατάληπτα μουρμουρητά.

Δεν τον έχω δει ποτέ να πίνει ή να τρώει κάτι όσες ώρες κι αν είναι εκεί. Περίεργο...
Μόνο να απευθύνεται στους συνεργάτες του με το 'Να σου κάνω μια ερώτηση;' ορθώνοντας το δείκτη του δεξιού του χεριού. Πολλές απορίες και μια λεπτή σχεδόν τσιριχτή φωνή να διαταράσσει την ησυχία του γραφείου...

Μετά από μήνες πολλούς ένας συνεργάτης του τον ρώτησε: 'Πού χτυπήσες το πόδι σου;'
Μάλλον αγενής...
Κι εκείνος απάντησε: 'Με κόβει το παπούτσι.'
Μάλλον αλλόκοτος.
Από την επόμενη φόρεσε σανδάλια και περπατούσε σχεδόν κανονικά.

Μια άλλη φορά είχαν μαζευτεί συνάδελφοι στο γραφείο. Συζητούσαμε για πράγματα άσχετα. Κοινωνικού ενδιαφέροντος.
Εκείνος μπροστά από τον υπολογιστή. Δε συμμετείχε στην κουβέντα. Ως συνήθως.
Ξαφνικά ορθώνει το δείκτη του δεξιού του χεριού. 'Έκτακτη είδηση', αναφωνεί. Τον κοιτάνε όλοι και λέει, 'Βρέχει στη Θεσσαλονίκη'.
Είδηση κοινωνικού ενδιαφέροντος. Κι ας μένουμε στην Πελοποννησό.

Καλό μήνα σε όλους :)

Άνοιξη...

2010-04-27T22:37:00.011+03:00

Η φύση ανθίζει και το εκκλησάκι παίρνει χρώμα. Ένα εκκλησάκι που στέκει δεκαετίες πάνω από το χωριό. Ένα εκκλησάκι που το ακολουθούν ιστορίες και εικασίες. Και που κι αυτό με τη σειρά του παρακολουθεί γενιές και γενιές.

Το εκκλησάκι της Παναγίας γιορτάζει την Παρασκευή μετά το Πάσχα. Όλο το χωριό φοράει τα καλά του και φτάνει ως εκεί με τις λαμπάδες ανά χείρας. Το έθιμο λέει πως τις αφήνεις στο εκκλησάκι αυτή τη μέρα της γιορτής για τύχη καλή...

Παλαιότερα, μετά το τέλος της λειτουργίας στήνονταν γλέντια. Παντού απέξω και γύρω από την εκκλησία. Με όλες τις οικογένειες του χωριού. Και κάθε παρέα έβγαζε κουβέρτες, έφερνε ψητά, έβγαζε σπιτικά κρασιά. Μέχρι αργά το απόγευμα καρτούσαν τα γλέντια!

Όσο περνούν τα χρόνια ο κόσμος φεύγει μετά τη λειτουργία. Έχουν μείνει κανα-δυο παρέες μόνο να κουβαλάνε ψητά και σπιτικά κρασιά.

...

Μαζευτήκαμε πολλοί με όλο μας τον εξοπλισμό: κάρβουνα και ψησταριές και παϊδάκια και ψητά και σπιτικά κρασιά. Φάγαμε πολύ, ήπιαμε πολύ, γελάσαμε ακόμα περισσότερο. Ρίξαμε και μια στροφή όταν μας ήρθε οίστρος :)

Και περπατήσαμε τριγύρω... Ποιός μπορεί να αντισταθεί στις μυρουδιές της φύσης;

Ανεβήκαμε σκαλάκια από χώμα, ανάμεσα σε δέντρα. Ρίξαμε μια ματιά πίσω μας...

Περπατήσαμε σε ελάτινο μονοπάτι...

Και ανάμεσα από τις ελιές

θαυμάσαμε τη θέα από την κορυφή ως το χωριό κι ως τη θάλλασα...

Όμορφη που είναι η άνοιξη...

50 χρόνια ... αφορμές

2010-04-21T10:24:00.012+03:00

Από μαθητές ξεκίνησαν να είναι παρέα. Νεαροί με κοντοπαντέλονα, ρόδες και ξυλίκια. Μια χούφτα παιδιά, μια άλλη εποχή... Σε δρόμους χωμάτινους, σε παραλίες δίχως ξαπλώστρες, σε πλατείες γεμάτες. Έκλεβαν κοτόπουλα, μου είπαν, από την αυλή της γειτόνισσας και τα έκαναν ρεφενέ.

Οι γονείς τους ήταν αγρότες. Αυτοί έκαναν όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Κάποιοι πήγαν για σπουδές, μοιράζονταν δωμάτια, διέσχιζαν με τα πόδια την Αθήνα ολόκληρη. Κάποιοι πήραν αγροτικά αυτοκίνητα, ανέλαβαν την περιουσία και περίμεναν τους υπόλοιπους να επιστρέψουν στο χωριό. Συχνά πυκνά έβρισκαν αφορμές να μαζεύονται όλοι μαζί και να πίνουν κάτιτις.

Έζησαν τη Χούντα, έκαναν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα στη μεταπολίτευση, βρήκαν γυναίκες, συστρατεύτηκαν με τον Αντρέα ή πήγαν από την άλλη πλευρά. Έγιναν άνθρωποι διαφορετικοί. Πολύ συχνά έβρισκαν αφορμές να μαζεύονται και να κάνουν ρεφενέ.

Έκαναν παιδιά κι οι γονείς τους μεγάλωσαν πολύ. Είχαν υποχρεώσεις διαφορετικές. Τα Σ/Κ πήγαιναν συστηματικά στο χωριό για να προσέχουν τα δέντρα. Και έβρισκαν αφορμή να τα λένε στον καφενέ.

Τα καλοκαίρια μάζευαν βερίκοκα κι έβρισκαν αφορμή να τα πίνουν 2-3 ουζάκια στην παραλία. Τους χειμώνες μάζευαν ελιές, όλοι μαζί, και μετά κερνούσαν ο ένας τον άλλο ως 'ευχαριστώ' για τη βοήθεια.

Πήραν σύνταξη, έγιναν όλοι αγρότες. Πίσω στο χωριό, σχεδόν κάθε μέρα. Όλοι μαζί, σχεδόν κάθε μέρα. Στις χαρές και στις λύπες. Και θυμούνται εκείνους που άφησαν την παρέα νωρίς. Κι ακόμα βρίσκουν αφορμές για 1-2 τσιπουράκια. Και για ρεφενέ! Μόνο που τα κοτόπουλα τώρα είναι δικά τους. 50 χρόνια μετά. Μια χούφτα άντρες. Αυτήν την εποχή.

[Αφιερωμένο στον πατέρα μου και στους φίλους του, που την Κυριακή μας έκαναν παρέα τους.]

Μαμά το πάπλωμα! Εκείνο με την Χάιντι...

2010-04-16T20:38:00.007+03:00

Παιδί μικρό θυμάμαι που οι γονείς μας μας πήγαιναν στην παιδική χαρά. Παίζαμε, τρέχαμε, πέφταμε, ... Εκείνοι κάθονταν στο τραπεζάκι τους. Κάτω από τα δέντρα. Ουζάκι στο τραπέζι, μεζές με οδοντογλυφίδα και 2 fanta μπλε. Να μας περιμένουν για όταν θα διψάσουμε... Τα Σάββατα το βράδυ βγαίναμε όλη η οικογένεια σε ταβέρνα. Μαζί με κουμπάρους και φίλους. Κι όσο πηγαίναμε σχολείο ο πατέρας μου δε μας αρνήθηκε ποτέ εκδρομές. Ημερήσιες, εκπαιδευτικές, ... Και κάναμε χαρά οι μαθητές! Γιατί ξέραμε πως στην επιστροφή θα σταματούσαμε στην ντίσκο. Τα καλοκαίρια παίρναμε αμπάριζα τα πανηγύρια. Γουρνόπουλο και μπύρες για τους μεγάλους, σουβλάκια και αγορές για τους μικρούς. Τρελαινόμασταν στην μπαλαρίνα μέχρι που ο κόσμος να γυρνάει και να μην μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας.

Έγινα φοιτήτρια. Οι γονείς μου μου βρήκαν σπίτι και το επίπλωσαν κομπλέ. Και κάθε μήνα έφταναν τα λεφτά για το νοίκι και τα έξοδα. Με έφταναν για να κάνω και τις βόλτες μου φυσικά;)

Βρήκα πηγή εσόδων μετά το πτυχίο και το ανακοίνωσα περήφανη στον πατέρα μου. Αρκετά είχε πληρώσει. Όχι ότι είχαμε στερηθεί ποτέ κάτι! Κι ας έμπαινε μόνο ένας μισθός στο σπίτι... Αλλά όπως και να το κάνεις είναι αλλιώς! Με τα δικά μου λεφτά στην τσέπη ένιωσα πλούσια. Και μάλλον ήμουνα. Μόλις 22 χρονών και μπορούσα να πληρώνω νοίκι, τρέχοντα έξοδα, καθημερινές εξόδους, διακοπές κτλ. κτλ. Πρώτης!

Κι από τότε έκανα μεταπτυχιακό και διδακτορικό και ζω με τον καλό μου και μπαίνουν δυο μισθοί στο σπίτι μας κι είμαστε οι δυο μας μόνο. Και δεν είμαι σίγουρη αν μπορούμε να πληρώνουμε νοίκι, τρέχοντα έξοδα, καθημερινές εξόδους, διακοπές κτλ. κτλ. Σχεδόν 10 χρόνια μετά από τον πρώτο μου μισθό και νιώθω την ανάγκη να ζητήσω λεφτά από τον μπαμπά. Μα τι να κάνει κι αυτός; Τον έπιασα τώρα στα 65 του να κοιτάει τις τιμές των προϊόντων στο σούπερ μάρκετ!

Μάλλον είναι αναπόφευκτο. Θα καταφύγω στο πλάνο Β. Ήταν αφελείς οι παλιοί που έμεναν παππούς, γιαγιά, μπαμπάς, μαμά και κουτσούβελα στο ίδιο σπίτι; Αφελείς ήταν που είχαν κήπο με ντομάτες και μαρούλια; Μπαμπά παίζει ακόμα το παιδικό μου το δωμάτιο;

Πού είμαι οέο;

2010-03-18T10:06:00.004+02:00

Έχω εξαφανιστεί, εχώ χαθεί από την blog-όσφαιρα! Αυτό υποθέτω πως θα το έχετε ήδη διαπιστώσει...
Δε σας βαρέθηκα! Είναι που μάλλον έχω μπλέξει κάπως τον τελευταίο καιρό. Είναι που αλλάζει το πρόγραμμά μου κάθε που μπαίνει ο Σεπτέμβρης, ο Μάρτης κι ο Αύγουστος. Σαν μελλισσούλα κι εγώ;) Αρχίζει η άνοιξη και αποκτώ νέο πρόγραμμα και νέες υποχρεώσεις. Και τη διάθεση να γίνω fit αποκτώ και τρέχω στα γυμναστήρια και χύνω ιδρώτα στους διαδρόμους. Στο τέλος της μέρας τρέμουν τα πόδια και κλείνουν τα βλέφαρα...

Το μήνα που μας πέρασε κατάφερα και χώρεσα στο πρόγραμμα και λίγο πολιτισμό:
- Παράσταση: Ρώσικες Νύχτες
Υπόθεση: Σε ένα σκοτεινό σπίτι στην εξοχή, έξι καταδικασμένοι από την αρρώστια ασθενείς θα παίξουν ένα ρώσικο παιχνίδι κάτω από τις οδηγίες της αιμοδιψούς ιδιοκτήτριας. Σκοπός του η λύτρωση και νικητής ο νεκρός. Τι γίνεται όμως όταν ένας από αυτούς δεν αισθάνεται πια τόσο μελλοθάνατος; Θα καταφέρει άραγε να φυγαδεύσει τη ναρκοληπτική του αγαπημένη πριν τον πάρουν οι σφαίρες;
Το δικό μου σχόλιο: Πολύ ωραία παράσταση, προσεγμένη και δουλεμένη, εξαιρετικό κείμενο με χιούμορ υψηλής ποιότητας, καλοί ηθοποιοί με επίπεδο στο τραγούδι. Δε θα χάσετε!

- Παράσταση: Ένα Παρθεναγωγείο Αρρένων
Υπόθεση: Παπακωνσταντίνου, Ζουγανέλης, Μπουλάς, Παπαδόπουλος και Ραλλία Χρηστίδου σε «κοπάνα» με συναυλιακό-επιθεωρησιακό τέμπο.
Το δικό μου σχόλιο: Θέαμα που συνδυάζει θεατρική και μουσική σκηνή. Το πρόγραμμα είναι βασισμένο σε γνωστές μουσικές περιπλανήσεις και σε θεατρικά σκετσάκια ειδικά γραμμένα για την παράσταση με stand up στοιχεία. Ωραία ατμόσφαιρα και πολύ κέφι, αν εξαιρέσουμε κάποια στοιχεία υπερβολής από τον Ζουγανέλη και τα πολύ στριμωγμένα τραπέζια. Ο Μπουλάς εξαιρετικός!

Τις βόλτες στην Πάτρα και στα Χανιά δεν τις αναφέρω λεπτομερώς για να μην ζηλέψετε ;)
Ελπίζω να τα λέμε συχνά!

Επιστροφή στην πραγματικότητα

2010-02-18T11:49:00.008+02:00

Οι μέρες περνούν. Στο νοσοσκομείο πάντα.
Τα βήματα αυξάνονται. Με πολύ κόπο!
Χρειάζεται βοήθεια.
Για να σηκωθεί, για να κάτσει, για να περπατήσει.
Σαν να τα μαθαίνει όλα από την αρχή...
Φοράει κι εκείνη την πανοπλία αναγκαστικά.
Δυσανασχετεί!

Είχε σκεφτεί:
Να φτιάξει μια στιγμούλα τη μέση του.
Να μείνει μια μερούλα στο κρεβάτι.
Να βολτάρει μετά ελέυθερος κι ωραίος.

Καταλαβαίνει πως οι εκτιμήσεις του δεν ήταν διόλου ρεαλιστικές.
Νευριάζει. Τσακώνεται με τις νοσοκόμες. Παραπονιέται. Αρνείται να προσπαθήσει.

Σε όλη του τη ζωή έτσι αψήφιστα τα έπαιρνε όλα.
Η στάση του μάλλον ξεπερνούσε την αισιοδοξία και ακουμπούσε το ουτοπικό.
Τι να τον κάνεις;

Και τώρα έχει να αντιμετωπίσει μια πραγματικότητα.
Ζητάει να μείνει στο νοσοκομείο ένα μήνα.
Αστεία πράγματα!

Βγαίνει στις 10 μέρες. Παρέα με τα νεύρα του.
Πάει σε κέντρο αποκατάστασης. Είναι μία λύση.
Μπερδεμένος, απογοητευμένος, εξαρτώμενος,...

Αντιλαμβάνεται πως πρέπει να προσπαθήσει.
Αν θέλει να επιστρέψει σπίτι σύντομα.

Βελτιώνεται. Μπορεί και κάνει χιούμορ πάλι.

Αναρωτιέμαι αν έμαθε κάτι...

Ετών 74

2010-02-08T14:25:00.006+02:00

Παππούς ετών 74.
Πιστέυει πως κάπου τώρα θα κλείσει τα 18.
Έχει τα λογικά του 100%.
Μόνο που η πραγματικότητα του είναι κάπως διαφορετική από των υπολοίπων.
Έχει καλή σύνταξη.
Την επενδύει στο ΛΟΤΤΟ και στα λαχεία, θέλει να γίνει εισοδηματίας.
Έχει τεχνητή οδοντοστοιχία.
Την παρκάρει σε ποτήρι με νερό, ειδικά όταν τρώει κρέας.

Ο πρότερος βίος του;
Άστατος, έχει δώσει πολλές αφορμές για να κατακριθεί.
Οι σχέσεις του με τους υπολοίπους;
Στην κόψη, έχει φτάσει στα όριά του πολύ κόσμο!

Ζει σε χωριό, ορεινό.
Μόνος του, διαφορετικά ξυπνάει τα πάθη.
Ο χρόνος του;
Βλέπει τα νέα από την tv, καπνίζει πολύ, πίνει πολύ.
Του αρέσει να είναι ξάπλα όταν οι υπόλοιπου εργάζονται.
Τρώει όταν οι υπόλοιπου ησυχάζουν.

Η κόρη του τον επισκέπτεται.
Σχεδόν κάθε μέρα. Με φαγητό σε μπωλ και φρέσκο ψωμί.
Πλύσιμο των πιάτων, σκούπισμα, τα βρώμικα ρούχα στο πλυντήριο.
Φέυγει.
Με τα άδεια μπωλ και τα νέυρα της στα κάγκελα. Σχεδόν κάθε μέρα.

Ήταν Τρίτη αργά το βράδυ όταν χτύπησε το τηλέφωνο.
Ο παππούς ετών 74, με τη δική του πραγματικότητα ανά χείρας και αρκετά λαχεία στο πορτοφόλι, έχει αποφασίσει να μπει στο νοσοκομείο.
Έχει προγραμματίσει κι εγχείριση. Στη μέση.
Τώρα που η κόρη του λείπει σε άλλη ήπειρο κι επιστρέφει σε έναν μήνα.

Τον ετοιμάζουν για το χειρουργείο.
Ο πιο χαρούμενος άνθρωπος στον κόσμο!
Με τη δική του πραγματικότητα ανά χείρας και ούτε δεύτερο εσώρουχο για να αλλάξει.

Την πρώτη ημέρα ακίνητος.
Ίσως η πραγματικότητα να είναι άλλη από τη δικιά του.
Τη δεύτερη μέρα δύο βήματα ακριβώς. Με πολύ κόπο!
Η πραγματικότητα έρχεται να του δώσει μια γερή σφαλιάρα.
Ο πιο απογοητευμένος άνθρωπος στον κόσμο!

Συνεχίζεται...

Τσικνοπέμπτη με κουραμπιέ πάει; Δεν πάει!

2010-02-03T12:58:00.011+02:00

Το ξέρω ότι έχουμε ακόμη πολύ πρόσφατη την γευση της γαλοπούλας και του κουραμπιέ, μα τι να κάνουμε που το φεγγάρι μας τα έφερε έτσι φέτος ώστε να πρέπει ήδη να σκεφτόμαστε τα αρνιά και τα κόκκινα αυγά;

Ως γνωστοί κοιλιόδουλοι, ακόμα και με τα 5 επιπλέον κιλά μας από τις γιορτές που μόλις τελείωσαν, δεν πρόκειται να αφήσουμε ευκαιρία για φαγητό να πάει χαμένη!!! Τηλέφωνα πάνε κι έρχονται για το αυριανό τσίκνισμα: "Πού θα φάμε; Τι θα φάμε; Πότε θα ψωνίσουμε; Πόσα θα ψωνίσουμε;"

Μπα πανάθεμά μας! Το κουμπί του παντελονιού με πιέζει αφόρητα κι η λίστα για αύριο ένα καλάθι θα το γεμίσει στο σούπερ-μάρκετ! Μήπως να ντυθώ Γουρούνα για να είμαι μέσα στο κλίμα; Τουλάχιστον δε θα πιέζομαι όταν θα 'τσιμπάω' το κάτιτις μου...

Και τους κουραμπιέδες που έχουν περισσέψει από τα Χριστούγεννα να τους προσφέρω μετά τα μπριζολίδια για γλυκό ή δεν ταιριάζουν; Και πού να τους κρύψω δηλαδής που έχουν θρονιαστεί πάνω στην τραπεζαρία και δεν λένε να ξεκουμπιστούν; Να τους φάω πάντως ως αύριο δεν προλαβαίνω! Άσε που μετά θα πρέπει να ντυθώ Αγελάδα! Πού να βρίσκω τώρα στολή; Το αποφάσισα, στην ντουλάπα θα τους φυλάξω, θα βάλω και λίγη ναφταλίνη, πιστεύω ως το Πάσχα να αντέξουν. Άλλωστε τι είναι ως το Πάσχα; Ένα τσιγάρο δρόμος είναι...

Αλλά εμένα άλλο με απασχολεί! Με εκείνα και με τούτα 10 κιλά πρέπει να τα χάσω ως του Αγ. Βαλεντίνου. Πώς μα προλάβω; Διαφορετικά, θα παίξει πάλι η στολή Γουρούνα. Μήπως να το παίξω party-animal και να προτείνω στον καλό μου πατρινό καρναβάλι για τότενες; Τι άλλο να κάνω;

Δεν είμαι παιδί εγώ! Δε με βοηθάει βέβαια και το ημερολόγιο φέτος... Ουφ, πολύ φοβάμαι πως έτσι θα κάνω και θα σκάσω καμιά μέρα *-)

Καλό μήνα!

2010-02-01T12:12:00.005+02:00

Από ένα ηλιόλοστο (αν και παγωμένο) πρωινό, με μοναδικό ήχο στο γραφείο τη μουσική από το ραδιόφωνο, να ευχηθώ να έχουμε έναν πολύ καλό μήνα, δημιουργικό και χαμογελαστό!

[Νάυπλιο]

Υ.Γ. Χάθηκα... Έχω πολλά μα γυρνάνε στο κεφάλι μου, δεν είμαι σίγουρη πως με κάνουν να χαμογελώ. Προς το παρόν είμαι σε αναζήτηση της ευχάριστης πλευρά τους...

Ένα ηλιόλουστο βραβείο

2010-01-12T20:49:00.004+02:00

Παραλαμβάνω με χαρά το ηλιόλουστο βραβείο μου.
Σας ευχαριστώ Skouliki και Πέτρο :-)

Τώρα πρέπει κι εγώ με τη σειρά μου να:
1) τοποθετήσω το βραβείο στο blog μου - τσεκ!
2) να το χαρίσω σε άλλους 12 bloggers
3) να βάλω links στα ονόματα αυτών των bloggers
4) να το ανακοινώσω στα blogs των οποίων το χάρισα

Οπότε για περάστε Άσπα, Μ., Skroutzako, Κοκκινοσκουφίτσα, Sweet December, NdN, Lalu, Vassili, Maria, Γκρινιάρη, Κατερίνα και Μαριάνα να πάρετε το βραβείο σας!

Κι με αυτόν τον τρόπο κάνουμε ποδαρικό στο Blog για τον νέο χρόνο ;-)
Εύχομαι σε όλους μας να έχουμε μια χρονιά πολύ-πολύ όμορφη, με υγεία και λόγους μόνο για να χαμογελάμε!!!

Πέρδικα με λαχανοντολμάδες

2009-12-27T13:09:00.004+02:00

Η πόρτα ανοίγει και φσσσστ ... μεταφορά στο χωρο-χρόνο! Ποιός είπε πως αυτά είναι επιστημονική φαντασία;

Αίθουσα μεγάλη απλωτή, τραπέζια δεκάδες, τραπεζομάντηλα λευκά ενίοτε με τρύπα από τσιγάρο, διακόσμηση ανύπαρκτη, πίστα για να γίνει μεγάλη ζημιά. "Κέντρο διασκέδασης το 2009" είναι η επίσημη περιγραφή του χώρου και της εποχής. Αυτό πριν να ακουμπήσω την μαγική την πόρτα. Μετά;
Φσσστ ... και βρέθηκα σε μπουζούκια της δεκαετίας του '90. Κοίταξα τριγύρω και οι θαμώνες μου το επιβεβαίωσαν. Μαλλί ψιλο-αφανέ οι κυρίες, μια διακριτική χαίτη οι κύριοι. Κομπολόγια περασμένα ωσάν βραχιόλια με συνοδεία μουστακακίων, βάτες παρέα με πούλιες. Σίγουρα κάπου στον χώρο θα είναι ο Ανδρέας. Θα τον ρίξει ο πρόεδρος έναν χορό μόλις εμφανιστεί στην πίστα η Ρίτα.

Καθόμαστε. Τον αβόλευτο έχουν οι καρέκλες! Έχει κάτσει η βάτα και κάθομαι κατευθείαν πάνω στο νοβοπάν. Κομμάτια να γίνει, εδώ μιλάμε για πολλά υποσχόμενη βραδιά!

Έρχεται το "παιδί" ετών καμιά εξηνταριά. "Τι θα πάρετε;", μας ρωτάει. Πριν να προλάβουμε να απαντήσουμε, συμπληρώνει πως "το κατάστημα προσφέρει και εορταστικό μενού". Ζητάμε διευκρινίσεις. Εδώ που απόψε ήρθαμε θα πλερώσουμε x ποσό ανά άτομο πάει και τέλος. Με αυτό το ποσό αντιστοιχεί του καθενός είτε το εορταστικό μενού είτε το 1/4 του περιεχομένου ενός μπουκαλιού. Όλα φαίνονται διαπραγματεύσιμα. Μάλλον υπό την απειλή της οικονομικής κρίσης... Υπήρχε κρίση στα 90's;

Παρέας διένεξη στη συνέχεια.
Τελικά, οι μισοί θα φάνε μόνο οι υπόλοιποι θα πιούνε μόνο. Φωνάζουμε το "παιδί". Του ανακοινώνουμε την απόφαση.

Φτάνει μισό μπουκάλι πέρδικα και ένα πανέρι με ψωμί για αρχή. Στη συνέχεια έρχονται τα παρελκόμενα του ουισκιού και τα ορεκτικά του μενού. Πάνω στο τραπέζι καρότα, φιστίκια αιγίνης, λαχανοντολμάδες και ρώσικη. Έρχεται το σπετζοφάι και το μανούρι αμέσως μετά. Ανακατεύομαι, μα αποφασίζω να γελάσω. Μεταφορά στο χωρο-χρόνο κι εγώ να μην το απολαύσω?

Το πρόγραμμα αρχίζει. Ο φωτισμός έχει χαμηλώσει. Οι θαμώνες τρώνε μπιφτέκια στη σχάρα. Οι μισοί. Οι υπόλοιποι πίνουν πέρδικα κόλα και τσιμπάνε κουνουπίδι με λεμόνι. Η πίστα γεμίζει με καλλιτέχνες. Εκείνοι φοράνε κοστούμια κάπως γυαλιστερά και παπούτσια μόρτικα. Εκείνες φοράνε λίγα. Γυαλιστερά!

Έχει πιαστεί ήδη ο απ' αυτός μου. Τον αβόλευτο έχουν αυτές οι καρέκλες!

Σηκώνεται στην πίστα κύριος με μουστάκι, κομπολόι και κοιλιά. Συνοδεύει κυρία με τα όλα της! Τα στήθη της, τα στομάχια της, τα προγούλια της,... Αναδεικνύεται με στρετς γυαλιστερό ντεπιές, γόβα βιλούδο και μπούκλα στο μαλλί. Χορεύουν τσιφτετέλι...

Πίνω μια γουλιά ουίσκι, πάω να πιάσω ένα φιστίκι και το χέρι μου περνάει ξώφαλτσα από τον λαχανοντολμά. Βολέυομαι στην αβόλευτη καρέκλα και βλέπω την λουλουδού. Ετών 50. Τουλάχιστον.

Ο κύριος με το κομπολόι της κάνει νόημα. Η λουλουδού ρίχνει λέλουδα στην κυρία με το στρετς ντεπιές. Κάνει νόημα και στο "παιδί". Κιβώτιο με σαμπάνιες φτάνει στην πίστα. Μάρκας 'Prive'. Απόψε θα γίνει ζημιά!

Στο βάθος παρέα μόνο από άντρες κάνει σαματά με ζεϊμπέκικα. Βαριά σαν αμαρτία... Τον πρόεδρο δεν βλέπω κι ανησυχώ!

Κάπου στις 4 το πρωί, αφού τελείωσαν οι λαχανοντολμάδες και η πέρδικα (και αφού ο απ' αυτός μου έχει μουδιάσει!), αποφασίζουμε να επιστρέψουμε στα Χριστούγεννα του 2009. Ανοίγουμε την πόρτα και αναστενάζουμε από ανακούφιση...

Με το καλό να μας βρει το 2010! Να εγκλωβιστώ στα 90's θα μου έπεφτε βαρύ...

Χρόνια πολλά και καλά σε όλους!!!

Το μωρό της οικονομικής κρίσης

2009-12-23T16:17:00.009+02:00

Τον τελευταίο χρόνο μένω σε σπίτι με νοίκι (ο πατέρας μου τα φταίει που είναι επενδυτής του πνεύματος) ακριβό (ο εαυτός μου τα φταίει που μεγαλωπιάνεται!), δουλεύω στο δημόσιο (κι ο μισθός τρέχει από τα μπατζάκια μου!) και το έτερον μου ήμισυ είναι απλήρωτο 10 μήνες (με άγνωστο χρόνο αποπληρωμής της εργασίας του).

Μάθαμε να μας φτάνει ο μισθός μου μόνο για το νοίκι και 2-3 λογαριασμούς, μειώσαμε τις εξόδους και τα ψώνια μας (έχουμε φτάσει να κάνουμε γενέθλια στα ρούχα μας!) και καταφέραμε (χωρίς κόπο οφείλω να ομολογήσω!) να γεμίσουμε δυο κάρτες visas και άλλη μια american express.

Κι ήταν τότε που σταμάτησα κι εγώ να πληρώνομαι όταν φύτεψα εκείνο το αποτυχημένο λεφτό-δεντρο. Λεφτά δεν είδα, αλλά μάσησα πράσινα φύλλα και τουμπανιάστηκα...
Μπήκα στο δίλημμα να πάρω δανεικά από την τράπεζα (νοικο-δάνειο δηλαδή). Είπαμε, ο πατέρας επενδύει στο πνεύμα! Α ρε πατέρα με τις φιλοσοφίες σου! Με αυτά τα ιδανικά με μεγάλωσες και σε λίγο θα ψάχνω συνταγές με κύριο συστατικό τα βιβλία...

Κι εκεί, στα πρόθυρα του να με λύγισει η οικονομική η κρίση, στα πρόθυρα του να θυσιάσω την ανεξαρτησία μου και να μετακομίσω στο σπίτι των γονιών, να ζεσταινόμαστε από τη ζέστη τους και να τρώμε από το φαγητό τους, το ελληνικό δημόσιο αποφάσισε πως δοκιμάστηκα αρκετά. Πληρώθηκα τους 2 μήνες μου και το δώρο μου, πληρώθηκε και το έτερον μου ήμισυ τους 4 μήνες του (από τους 10) και το δώρο του!

Ω τι θαύμα! Μπορούσα να ξεριζώσω το χαζο-λεφτό-δεντρο και να βάλω επιτέλους κανένα καλλωπιστικό φυτό!
Τρέξαμε να πληρώσουμε τις κάρτες. Τις δυο visas και την american express... Ανάσα.
Είδαμε πως περίσσεψαν λεφτά και αμέσως βγήκαμε έξω για φαγητό 2-3 απανωτές φορές και κεράσαμε τους φίλους μας. Άνθρωποι ξανά. Κοινωνικοί...
Είδαμε πως μας περίσσεψαν λεφτά και πήραμε 4-5 δωράκια Χριστουγεννιάτικα για τους δικούς μας. Και γαλαντόμοι!

Είδαμε πως μας περίσσεψαν λεφτά και βγήκα για εκείνα τα πραγματάκια που είχα σταμπάρει. Τύψεις! Ωχ! Πάμε πάλι. Βγήκα για εκείνα τα πράγματα που είχα σταμπάρει από καιρό. Τύψεις ξανά! Κάτι δεν πάει καλά... Μήπως να δοκιμάσω το ζευγάρι παπούτσια που είχα κατά νου και θα μου έρθει η όρεξη για ψώνια αμέσως μετά? Τύψεις, τύψεις, τύψεις! Απίστευτο! Έχω να πάρω καινούρια παπούτσια έναν ολόκληρο χρόνο και δε βρίσκω τη δύναμη να μπω στο μαγαζί! Τα γονίδια μου! Βοήθεια! Η οικονομική κρίση τα μετάλλαξε!
Ας δοκιμάσω με κάτι που έχω πιο πολύ ανάγκη. Με εκείνη την τσάντα ας πούμε. Την φτηνή. Πλησιάζω το μαγαζί. Κοιτάω την βιτρίνα. Πλησιάζω την πόρτα και απομακρύνομαι γρήγορα.
Την άλλη μέρα ξαναδοκιμάζω. Πλησιάζω το μαγαζί και σπρώχνω αποφασιστικά την πόρτα! Τι θάρρος! Κοιτάω τις τσάντες και νιώθω ενοχές. Σιγά να μην έχω ανάγκη μια καινούρια τσάντα! Την παίρνω μπας και θεραπευτώ.

Το έτερον μου ήμισυ γελάει. Με αποκαλεί το "μωρό της οικονομικής κρίσης" και γελάει. Θα με αφήσει, είπε, αύριο 9:00-21:00 στα μαγαζιά για να μπω στο πνεύμα των γιορτών. Λες να; Για να δούμε... Και μη μου πείτε πως δεν είναι αυτό το πνεύμα των γιορτών! :-D :-D :-D

Καλά Χριστούγεννα σε όλους!

Είμαι πίσω κι είμαι Δρ. :)

2009-12-14T22:43:00.005+02:00

Ετοιμάστηκα και πήγα μπροστά στους επτά. Ντυμένη σοβαρά αλλά και κομψά, όχι όμως υπερβολικά. Στρατηγικής θέμα... Υπολογιστής, διαφάνειες, προτζέκτορας, όλα έτοιμα και πάμε! Η καρδιά μου νόμισα πως θα σπάσει! Για τις 2-3 πρώτες διαφάνειες. Ξεχάστηκα μετά... Πώς να μην ξεχαστώ? Η διαδικασία ξεκίνησε στις 11:20 και τελείωσε στις 14:30. Έλιωσε η μάσκαρα από την αγωνία της τόση ώρα! Εγώ μόνο που κουράστηκα λίγο στο τέλος... Της είπα να κρατηθεί να μη γίνουμε ομαδικά ρεζίλι, οι βλεφαρίδες μου κι εγώ.
Τρεις ώρες μπροστά στους επτά και μετά, άλλα δεκαπέντε λεπτά έξω από την αίθουσα να τους περιμένω να συνεδριάσουν. Ψόφησα από το κρύο! Το κομψό δεν ήταν καθόλου ζεστό... Η πόρτα άνοιξε και αυτομάτως χαρακτηρίστηκα Δρ. Να θυμηθώ να αλλάξω το κουδούνι!

Νομίζει κανείς πως τρεις ώρες είναι πολλές? Ακολουθήσαν άλλες τέσσερις σε γνωστή ψαροταβέρνα με όχι και τόσο γνωστά φαγκριά. Στην πραγματικότητα για πρώτη φορά τα βλέπαμε. Αυτό δε μας εμπόδισε να τα φάμε! Κι είπαν για τα φανταρικά τους (μα αυτοί οι άντρες σε όποια ηλικία και σε όποια περίσταση???), τα φοιτητικά τους (κολλούσαν με την περίσταση), τα συνεδριακά τους (ίσως το μόνο ενδιαφέρον που ακούσα), το ψάρεμα (κι αυτό κολλούσε με την περίσταση), τους δρόμους του κρασιού, τους δείκτες ανεργίας στην Αγγλία (και στην Αμερική!) και την οικονομική κρίση. Αν δεν ήμουν τόσο κουρασμένη θα είχα υποδυθεί το φαγκρί. Για να μην συμμετέχω! Κι ας με τρώγανε...

Επέστρεψα στο δωμάτιο. Μεταξύ φθοράς κι αυθαρσίας... Επτά ώρες με ΔΕΠ δεν είναι και λίγες! Ήμουν βέβαια Δρ., άλλαξα με κάτι κομψό κι υπερβολικό και βγήκα για ποτό. Στο τσακ την γλίτωσε η παρέα να μην την φάω! Μετά από καμιά δεκαριά κροκοδείλια χασμουρητά έσπευσα στο κρεβάτι μου. Κοιμήθηκα σαν πουλάκι εκείνο το βράδυ. Με 5-6 λιγότερα κιλά ούτε που χρειάζομαι δίαιτα για τις γιορτές!

Πάει κι αυτό, πέρασε... Just call me Dr. :P

Όταν θες να γελάσεις, μα οι μύες αντιστέκονται...

2009-12-08T22:01:00.013+02:00

Περίπου 6 χρόνια πριν
Παίρνω την απόφαση να ξεκινήσω διδακτορικό. Ούτε εγώ καταλαβαίνω πώς! Να παρατείνω τη φοιτητική ζωή θέλω μάλλον...

Περίπου 4 χρόνια πριν
Τα λεφτά της υποτροφίας (κλασσικά) δε μου φτάνουν. Κάνω 100 διαφορετικές δουλειές για να επιβιώσω. Όπως είναι φυσικό, όλες μισές...

Περίπου 2 χρόνια πριν
Μια ευκαιρία για συνεργασία. Την αρπάζω. Βρίσκομαι για 10 μήνες στη Γερμανία. Το Ινστιτούτο φημισμένο. Οι άνθρωποι έμπειροι. Με παρασύρουν... Προς τα πάνω. Για πρώτη φορά πιστευώ πως κάτι πάει να γίνει...

Περίπου 8 μήνες πριν
"Η δουλειά φαίνεται ολοκληρωμένη", λέει ο δάσκαλος. "Επιτέλους!", σκέφτομαι εγώ. Αρχίζω το γράψιμο... Κείμενα που πάνε μπρος και πίσω. Ακολουθούν μουτζούρες, διορθώσεις, εκνευρισμοί.

Περίπου 2 εβδομάδες πριν
Χτυπάει το τηλέφωνο. Ο αριθμός μάλλον γνωστός. Απαντάω με απορία στη φωνή... Ο δάσκαλος από την άλλη πλευρά. "Βρε βρε σαν τα χιόνια!", σκέφτομαι. Μας έχει φάει η e-επικοινωνία... "Είναι ώρα", μου λέει, "ώρα να παρουσιάσεις το διδακτορικό". Παίρνω ανάσα βαθιά... Μου έρχεται να χαμογελάσω, μα προλαβαίνει και με κυριεύει το άγχος. Τυπώνω το κείμενο. Το στέλνω στους επτά. Αρχίζω να ετοιμάζω την παρουσίαση. Διαφάνειες που πάνε μπρος και πίσω, σχόλια και διορθώσεις. Κλασσικά...

Κι εγώ? Τη μια χορεύω και την άλλη βλέπω εφιάλτες. "Με έχουν στήσει", λέει, "οι επτά της επιτροπής και με έχει λούσει κρύος ιδρώτας!"
Κοιτάω τις διαφάνειες ξανά. Τις διορθώνω. Τις κοιτάω ακόμα μια φορά. Τις διορθώνω ξανά. Τυπώνω πράγματα που πρέπει να διαβάσω. Στοίβες αφημένες σε όλα τα τραπέζια του σπιτιού. Οι ώρες του ύπνου μειώνονται. Δραματικά!

Στα πρόθυρα κατάρρευσης.
Πιστευώ η επιτυχία θα με προλάβει ;)

Άδειες τσέπες... Πάλι!

2009-12-02T18:46:00.003+02:00

Ήρθε ο καινούριος μήνας. Παρέα με βροχές και χειμωνιάτικη διάθεση. Είπα για μια στιγμη να μπω στο πνεύμα των γιορτών. Να στολίσω και να χαρώ (με τα μάτια μου να κάνουν καρδούλες στο χρώμα του γκι). Η σκέψη εξαφανίστηκε σα λαμποργκινι με τέρμα το γκάζι...

Τι να γίνει? Οι καινούριοι μήνες έρχονται παρέα με κάτι συνοδούς αναποδιασμένους τελείως! Τα πόδια σου κόβονται μόνο που τους σκέφτεσαι, πού χώρος για καρδούλες στο χρώμα του γκι? Λογαριασμοί, νοίκι, κάρτες, άδειο ψυγείο και ... ω του θαύματος άδειες τσέπες!

Για δυο μήνες απλήρωτη εγώ, για καμιά δεκαριά μήνες απλήρωτο το έτερον μου ήμισυ. Τι να κάνω η γυναίκα? Έχω δοκιμάσει να φυτέψω λεφτό-δεντρο, αλλά δεν πιάνει το κόλπο. Όλο κάτι πράσινα φύλλα βγάζει. Άφαντοι οι καρποί!

Και όλο ακούω γύρω μου για ανθρώπους που κάνουν αποταμίευση. Εγώ ούτε 5 ευρώ το μήνα δε μπορώ να ρίξω στον κουμπαρά! Και είναι κι ωραιότατος, ροζ με αυτάκια και σγουρή ουρά... Μα να έχουν στην άκρη 150.000 ευρώ??? Εγώ ούτε 150 φασόλια δε μπορώ να έχω στην άκρη. Έρχονται μέρες και τα φτιάχνω αλάδωτα, δυο μερίδες τις βγάζουν...

Μήπως να ντυθώ τάρανδος ή Άγιος Βασίλης? Έχουν πέραση αυτές τις μέρες...

Φιλοσοφίες για κοιλιόδουλους

2009-11-23T10:46:00.003+02:00

Με φιλοξενούμενους δυο πολύ καλούς φίλους το περάσαμε αυτό το Σαββατοκύριακο. Τους δείξαμε την πόλη, καθήσαμε παρέα στο τζάκι, ήπιαμε καφέδες κι είπαμε πολλά, επισκεφτήκαμε τα ορεινά χωριά...

Κι εκεί στην πλατεία της Στεμνίτσας, με έναν ήλιο λαμπερό να μπλέκεται ευχάριστα στα τεράστια πλατάνια, κάπου ανάμεσα στο τσίπουρο και το μεζέ, που μας άνοιγαν την όρεξη λίγο πριν από το γεύμα, το ρίξαμε στη φιλοσοφία. Μάλλον θα έφταιγαν οι μυρωδιές από τα ψητά...

Κατηγορίσαμε τους Έλληνες γιατί τα πάντα στη ζωή τους περιστρέφονται γύρω από το φαγητό, γιατί δε χαίρονται τη φύση αρκετά, γιατί τις Κυριακές αντί να πάνε για περπάτημα σε όμορφα μονοπάτια ψάχνουν με το αυτοκίνητο νόστιμα ψητά. Αντιπαραβάλλαμε την ελληνική κουλτούρα με την εκείνη από την κεντρική και βόρεια Ευρώπή, βρήκαμε αρνητικά πολλά στην ελληνική νοοτροπία, τελειώσαμε το τσίπουρο (και το μεζέ!) και ψάξαμε να βρούμε ταβέρνα για το γεύμα... Άμα ο άνθρωπος είναι κοιλιόδουλος, μια κουβέντα πώς στο καλό να τον αλλάξει?

Εσείς περπατάτε καθόλου ή καλή ώρα σαν κι εμάς?

Πορτογαλίας συνέχεια...

2009-11-17T19:05:00.008+02:00

Και αφού είδαμε τη Λισσαβώνα, ήρθε η ώρα να την αφήσουμε πίσω μας. Να πάμε για δουλειά επιτέλους! Με λεωφορείο κατευθυνόμαστε προς τα νότια, σειρά έχει η Βιλαμούρα και το συνέδριο, ο λόγος για τον οποίο κάναμε αυτό το ταξίδι...

Και βρέθηκα εγώ κάπως έτσι:

να πρέπει να μπω σε ένα ξενοδοχείο κάπως έτσι:

Ζήτησα ένα ποτήρι νερό να πάνε κάτω τα σύνδρομα κατωτερότητας, έβγαλα τα παπούτσια να μη λερώσω τα χαλιά κι έψαξα στο πορτοφόλι μου να βρω χοντρά για τον γκρουμ.
Μόνο όταν βρέθηκα στο δωμάτιο με κλειστή την πόρτα πίσω μου κατάφερα να αναπνέυσω πάλι...
Η ανάσα μου κόπηκε βέβαια μόλις τράβηξα τις κουρτίνες και είδα τη θέα:

Η αυτού μεγαλειώτης ο Ατλαντικός μου έγνευσε συγκαταβατικά και κάπως ηρέμησα...
Εκατοντάδες πουλιά στην ακτή, που έκαναν διάλειμμα στο ταξίδι τους για το νότο, μου έδωσαν ένα από τα πιο όμορφα θεάματα που έχω δει ποτέ!
Τα ακριβά κότερα στη μαρίνα μου θύμησαν γιατί εγώ (όταν πληρώνω από την τσέπη μου) κάνω διακοπές στα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα της κυρά-Τασούλας με θέα το κοτέτσι.
Τώρα όμως άλλος πληρώνει ;)
Έβγαλα τα ρούχα, έβαλα το μαγιό, φόρεσα το μπουρνούζι που βρήκα στο δωμάτιο και πήρα το ασανσέρ για το τζακούζι... Μεγαλεία!

Λίγο ακόμα ακόμα στη Λισσαβώνα, περίπατος χωρίς σκοπό, 2-3 δώρα για τους δικούς μας.... Σάββατο απόγευμα είναι και σε λίγες ώρες πετάμε για την Ελλάδα.

Κι εκεί στους στενούς κι ανηφορικούς δρόμους του κάστρου πετύχαμε ένα ζευγάρι να βγάζει τις γαμήλιες φωτογραφίες του. Ένας τύπος γύρω στα 60 με δερμάτινα και μηχανή προσέφερε χαμογελαστός τα "αξεσουάρ" του για τις ανάγκες της φωτογράφισης:

Λίγο πιο κάτω βρεθήκαμε μπροστά στην επιγραφή "URINOL". Κι αυτό αποτέλεσε την απάντηση στο ερώτημα που περιτριγύριζε το μυαλό μας! Στους Πορτογάλους αρέσει τελικά ο ... φρέσκος αέρας:

Και πριν να βραδιάσει για τα καλά, ανακαλύψαμε μια εσωτερική αυλή, με μπόλικες γλάστρες και μπουγάδες. Μου έφερε στο μυαλό ελληνική ταινία της δεκαετίας του 50':

Καλώς σας βρήκαμε! :)

OLA!

2009-11-11T20:21:00.016+02:00

Ταξίδι στην Πορτογαλία, στα κεντρικά για αρχή και λίγο πιο νότια μετά. Για διακοπές στην αρχή και για συνέδριο μετά.

Φτάσαμε Σάββατο απόγευμα στη Λισσαβώνα. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο με φίλους και δώσαμε ραντεβού σε κεντρική πλατεία. Ξεκινήσαμε όλοι μαζί για να γνωρίσουμε την πόλη... Για αρχή κάναμε βόλτες στα σοκάκια και ανηφορίσαμε σε πλακόστρωτους δρόμους. Θαυμάσαμε τη Λισσαβώνα από ψηλά.

Λισσαβώνα

Είπαμε τα νέα μας καθώς περπατούσαμε τριγύρω, είχαμε να βρεθούμε πολύ καιρό από κοντά. Κάναμε στάση και φάγαμε φρέσκα ψάρια σε μια όμορφη γωνιά της πόλης. Πήγαμε για ύπνο χαμογελαστοί.

Το επόμενο πρωί, ήπιαμε καφέ και φάγαμε γλυκά σε μια Pastelaria. Ξεκινήσαμε για μια μεγάααααλη βόλτα μετά. Για να τα δούμε όλα.

Κεντρική αγορά

Μονή Αγ. Ιερώνυμου

Κήπος Ultramar

Πυξίδα στην περιοχή Belem

Λεπτομέρεια από τον πύργο του Belem

Ο προαύλιος χώρος του πύργου στο Belem

Και έτσι περπατώντας και κουβεντιάζοντας μας βρήκε η νύχτα στα στενά της Λισσαβώνας. Παρέα με τα παλιά τα τραμ και τις μυρωδιές από τις γειτονιές.

Baixa, Λισσαβώνα

Baixa, Λισσαβώνα

Συνεχίζεται...

Ταξίδι για δουλειά ;)

2009-11-04T20:50:00.005+02:00

Δεκαπέντε μήνες πέρασαν από το τελευταίο μας ταξίδι για συνέδριο. Ασυνήθιστα πολύ αυτήν την φορά... Αλλά πού να μας αφήσουν ο ελληνικός στρατός και οι κοινωνικές εκδηλώσεις?

Ταξιδεύοντας αυτές τις μέρες έφερα στο μυαλό μου προηγούμενους προορισμούς που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα μείνουν αξέχαστοι... Την Βουδαπέστη με το άγχος του πρώτου συνεδρίου, το Άαρχους που μου φάνηκε να είναι στην άκρη του κόσμου και στη μέση του πουθενά, το Εδιμβούργο με το επιβλητικό κάστρο του, τη Ρώμη που από τότε τη λάτρεψα και ακόμα να την ξεπεράσω, το Τολέδο με την εκπληκτική κουζίνα του, το Σαλβαδόρ με μια έκρηξη πολιτισμών, το Ρίο ντε Τζανέιρο που με έκανε να θέλω να γίνω κάτοικος Βραζιλίας, τη Σιγκαπούρη που στάθηκε εφαλτήριο για να επισκεφτώ την Αυστραλία,...

Μετά από όλα αυτά λοιπόν, σειρά αυτές τις μέρες έχει η Πορτογαλία!
Ακόμα ένα ταξίδι, ακόμα ένα συνέδριο, ακόμα μια φορά ερευνητές (δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά!:-)) από όλον τον κόσμο μαζεμένοι για να συζητήσουν μεγάλες ιδέες. Λέμε τώρα... Γιατί στην επιστήμη μας τα πρόβλήματα ίσως να μην είναι τόσο κρίσιμα και οι απαντήσεις ίσως να μην είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ίσως... Αλλά αυτό πάλι, δεν απαγορεύει στις ιδέες να είναι μεγάλες! Και στους ερευνητές να τις συζητάνε φυσικά!

Αυτά τα συνέδρια είναι η αφορμή για να βρεθούν από κοντά άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα, να γνωριστούν, να νιώσουν οικεία κι αν τα καταφέρουν αρκετά καλά να συνεργαστούν. Τα ταξίδια (ως επακόλουθο των συνεδρίων) είναι σίγουρα ο λόγος που όλοι οι ερευνητές/τριες (μετά γυναικών/ανδρών, φιλενάδων/φίλων κτλ.) σπεύδουν να τα παρακολουθούν! Είναι άλλωστε το 'ταξίδι για δουλειά' μια καλή δικαιολογία για να αφήσει κανείς πίσω την κανονική του δουλειά και να κάνει μεταξύ άλλων λίγες καλές διακοπές.

Μετά από τριήμερη στάση στη Λισαβώνα, φτάσαμε εχτές το απόγευμα λίγα χιλιόμετρα δυτικά από το Φάρο στη Βιλαμούρα, μια μικρή πόλη στα Νότια της Πορτογαλίας, ένα όμορφο τουριστικό θέρετρο. Παντού μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και γκαζόν και μια μαρίνα γεμάτη από πανάκριβα κότερα μας υποδέχτηκαν.

Και καθώς πλησιάζουμε (μετά από ένα τρίωρο ταξίδι με το λεωφορείο και ένα στομάχι που θέλει να πάει περίπατο) το ξενοδοχείο μας, βλέπουμε τα μπανανόδεντρα να το περιστοιχίζουν, τα δωμάτια με θέα στον Ατλαντικό και εκείνα που κοιτούν την μαρίνα με τα πανάκριβα κότερα, και τις τεράστιες πόρτες του να μας γνέφουν όλο υπονοούμενα. Σαν τις Σειρήνες μου φάνηκαν... Μπαίνουμε. Ρεσεψιόν με όμορφα γλυπτά, επιβλητικά φωτιστικά, ένα σωρό δέντρα ελιές κι όλη τέλος πάντων την πολυτέλεια που περιμένει (ή δεν περιμένει) να δει κανείς. Χαμογελαστά πρόσωπα και ευγενικά νεύματα από όλο το προσωπικό. Κλειδί για δωμάτιο στον πέμπτο όροφο με το πρωινό στον μπουφέ, την εξωτερική πισίνα, τη θερμαινόμενη εσωτερική πισίνα, το τζακούζι, τη σάουνα και το χαμάμ να συμπεριλαμβάνονται στην τιμή. Μα εγώ δεν έχω σκοπό να το παίξω Οδυσσέας!

Δίνω στο στομάχι μου λίγο χρόνο να επανέλθει, κάνω ένα ζεστό μπάνιο ακούγοντας ραδιόφωνο, θαυμάζω τη θέα στον Ατλαντικό, βγάζω μερικές φωτογραφίες... Βρισκόμαστε όλη η παρέα στο λόμπυ του ξενοδοχείου και ξεκινάμε με μια μικρή εξερεύνηση. Έχουμε και λέμε: τρία διαφορετικά εστιατόρια, δύο μπαρς, μερικά διάχυτα σαλονάκια με διακόσμηση που ανοίγει διάπλατα το στόμα, μια πόρτα που οδηγεί στο μαγικό κόσμο του spa, τα απαραίτητα γλυπτά στους ανοιχτούς χώρους, όμορφος χώρος στην εξωτερική πισίνα, μια θελκτική παραλία λίγα μέτρα πιο εκεί,... Ξεκινάμε με ένα ποτήρι κρασί σε ένα από τα μπαρς. Είναι αργά για ο,τιδήποτε άλλο... Αναρωτιόμαστε αν θα είναι κανείς στις αίθουσες του συνεδρίου το επόμενο πρωί. Γιατί κρίμα θα είναι να μη βρούμε χώρο στη σάουνα!

Moi? Tres banalle!

2009-10-19T11:48:00.009+03:00

Το ότι είμαι χωριατόπαιδο το έχουμε ήδη επισημάνει, να μην επαλαμβανόμαστε... Έλα όμως που σιγά-σιγά αρχίζω να νιώθω και μπαναλαρία!

Καλεσμένη σε βάφτιση που λαμβάνει χώρα στην πρωτεύουσα Νο1
Βάζω το φορεματάκι μου με το φουρό, τη γόβα μου την ασορτί και νιώθω έτοιμη να πρωταγωνιστήσω σε ταινία με την Τζ. Καρέζη. Παίρνω το τσαντάκι μου στο χέρι το δεξί και κρατάω τον σύζυγο αλά μπρατσέτα με το αριστερό. Μας φτύνω να μη μας ματιάσω!
Φτάνουμε στην ώρα μας, ήταν μόλις 15' με το αυτοκίνητο από το κέντρο. Μόνο που νιώθω πως δε βρίσκομαι στην Αθήνα: δρόμοι φαρδείς, μονοκατοικίες με κήπους, πάρκα, παιδικές χαρές, πράσινο, ιδιωτικά σχολεία... Η Βιέννη η ίδια! Τι έγινε καλέ? Και ο κόσμος? Ήταν το μαλλί από το κομμωτήριο, τα ρούχα μεταξωτά, τα παπούτσια ακριβά. Μπα πανάθεμα τη φτώχια μας!

Καλεσμένη σε βάφτιση που λαμβάνει χώρα στην πρωτεύουσα Νο2
Πάω κομμωτήριο, βάζω full skirt και παπούτσι Tsakiris. Παίρνω τσαντάκι ασορτί στο χέρι το δεξί και κρατάω τον σύζυγο αλά μπρατσέτα με το αριστερό. Μας κοιτάω, αποφασίζω πως ταιριάζουμε με δρόμους φαρδείς, μονοκατοικίες με κήπους, πάρκα, παιδικές χαρές, πράσινο και ιδιωτικά σχολεία, περπατάω με το κεφάλι ψηλά!
Φτάνουμε στην ώρα μας, ήταν στο κέντρο της Αθήνας. Μόνο που νιώθω πως οι υπόλοιποι κάποια σύμπραξη έχουν κάνει με τον Αριστοτέλη. Ή ίσως με τον Περικλή... Μα δε μπορώ αλλιώς να εξηγήσω τη θέση αυτού του σπιτιού, ούτε τη θέα του!
Και μέτα? Σερβιτόροι με γάντια περνάνε, κρατάνε ασημένιους δίσκους με finger food και μας προσφέρουν ντολμαδάκια με σπανάκι και σολωμό, ταρτάκια τυριού με λιαστή ντομάτα, γαρίδες με τζίντζερ... Μασουλάω, κοιτάω γύρω μου με μάτια θεόρατα ανοιχτά πίνακες με σκαλιστές κορνίζες, σκεφτομαι πως στο καλό θα καταφέρω να φωτογραφηθώ με τον Παπακαλιάτη που στέκεται παραπέρα και ρωτάω τον καλό μου αν κι εμείς θα μπορούμε να πάρουμε ένα τέτοιο διαμέρισμα. Στο κάτω-κάτω διαμέρισμα είναι, πόσο πολύ μπορεί να κοστίζει? Το ότι η ματιά που μου έριξε ήταν κάπως απειλητική και γρύλισε κάτι σαν "Εσύ στο γάμο σου σέρβιρες γουρνόπουλο ψητό, αυτό το διαμέρισμα σε μάρανε!" μέσα από τα δόντια, πώς να το εκλάβω? Μπα πανάθεμα την καταγωγή μας!

Ερώτηση Νο1: Μα μόνο εγώ είμαι ένα απλό λαϊκό παιδί στη χώρα αυτή ή απλά έχω μπλέξει με τους 'άλλους' ανθρώπους?

Ερώτηση Νο2: Το άλλο Σάββατο είμαι καλεσμένη σε γάμο που λαμβάνει χώρα στην πρωτεύουσα, να πάρω το ρίσκο και να πάω? Μα τέλος πάντων κοντέυω ένα ερείπιο ψυχολογικά!

----------------------------------------
Επέστρεψα για να συμπληρώσω την ανάρτηση...
Μόλις έκανα μια μικρή on-line έρευνα αγοράς στις προαναφερθείσες περιοχές. Έχει κανείς να μου δωρίσει 1,5εκ. ευρώ? Άντε πάλι, τσάμπα πράγμα βρήκα!!! :)

Αρχίσαμε!

2009-10-08T13:38:00.005+03:00

Αρχίσαμε, αρχίσαμε! Καλή ακαδημαϊκή μας χρονιά!
Βάλαμε τις ποδιές μας, πήραμε τις καινούριες μας σάκες, δηλώσαμε μαθήματα και να' μαστε εδώ έτοιμοι να τα μάθουμε πάλι όλα! Πανεπιστήμονες!
Αλλάξαμε και 'αφεντικό', ποιός μας πιάνει φέτος!
Έφτασαν και οι καινούριοι φοιτητές συν πατεράδων και μανάδων. Αυτοκίνητα, απορίες, εγγραφές...
Να και οι παλιοί φοιτητές με τα χέρια στις τσέπες, έσπευσαν να παραγγείλουν καφέ στο κυλικείο :)

Το ότι τα εργαστήρια μας θα παραμείνουν για κανένα μήνα ακόμα κλειστά είναι άλλη ιστορία. Οι τεχνικοί μας παραθέριζαν το καλοκαίρι και αποφάσιαν πως τώρα είναι η ώρα να ξηλώσουν την οροφή και να περάσουν κλιματισμό...
Το ότι έχουμε ελείψεις σε διδακτικό προσωπικό μια μικρή λεπτομέρεια. Να αρχίσουμε τα μισά μαθήματα τώρα και τα υπόλοιπα σε 2-3 εβδομάδες, δε λέει τίποτα!

Με τούτα κι εκείνα μπαίνουμε σιγά-σιγά στη διαδικασία της μάθησης... Μην πέσουμε με τα μούτρα από την αρχή και μας έρθει βαρύ μετά τις καλοκαιρινές μας διακοπές ;)

Ο καλύτερος μήνας!

2009-09-30T11:53:00.005+03:00

Από πού να αρχίσω? Δεκάδες εικόνες να γεμίζουν το μυαλό μου, εκατοντάδες αγκαλιές, χίλιες ευχές... Πώς να τα πω όλα με λίγες λέξεις? Θέλω όμως τόσο να τα μοιραστώ!
Για να δούμε λοιπόν τι μπορώ να κάνω...

Αυτός ο μήνας κύλησε όμορφα, πολύ όμορφα, ήταν νομίζω ο πιο όμορφος μήνας της ζωής μου!
Ξεκίνησε με μια πρόβα νυφικού, ένα όμορφο είδωλο στο καθρέπτη και λίγα δάκρυα σε μάτια από αγαπημένα πρόσωπα...
Συνεχίστηκε με τον καλό μου να γίνεται νονός και εμένα να τον κοιτάω με έναν πιτσιρίκο γλύκα αγκαλιά! Ρίξαμε πολλούς χορούς εκείνο το βράδυ!
Τα επόμενα βράδια μας έβρισκαν συνήθως καθισμένους γύρω από ένα τραπέζι με τα ψαλίδια μας, τα χαρτιά μας, τις κορδέλες μας... Ομάδα εργασίας κανονική! Φτιάξαμε μαρμελάδες, γεμίσαμε και στολίσαμε βαζάκια, δέσαμε πετσέτες, τυπώσαμε ευχαριστήρια σημειώματα, ετοιμάσαμε καλάθια υποδοχής για τους καλεσμένους από μακριά... Όμορφα βράδια, παρέα με μουσική και γεμάτα από ζεστά χαμόγελα. Κι ας πονούσαν τα μάτια από τη νύστα...
Στο ενδιάμεσο λίγη δουλειά, λίγες πρόβες, κάμποση καθαριότητα και πολλά γλυκά! Επισκέψεις με πιατέλες και μάτια υγρά...
Κάπου εκεί ένα βράδυ εξαιρετικά οργανωμένο από την κουμπάρα! Ένα μπουκέτο από όμορφα κορίτσια έβαλαν το κέφι τους και περάσαμε χορεύοντας, τραγουδώντας και γελώντας μια ολόκληρη βραδιά!
Την τελευταία εβδομάδα έρχισαν να φθάνουν αγαπημένα πρόσωπα: ο θείος από τον Καναδά, οι ξαδέλφες που μεγαλώσαμε μαζί, η θεία που με είδε και έβαλε τα κλάμματα... Όλοι πολύ διαχυτικοί και ιδιαίτερα ζεστοί! Μπαινόβγαιναν στο σπίτι, βοηθούσαν, ανακάτευαν, έφερναν λουλούδια, σκορπούσαν χαμόγελα, στόλιζαν, διακοσμούσαν, χόρευαν... Μια ατέλειωτη γιορτή!
Το προηγούμενο βράδυ μια παρέα από αγαπημένα πρόσωπα στολίσαμε το κέντρο και έπειτα ήπιαμε σφηνάκια στην υγειά μας.
Τη μεγάλη μέρα άρχισε από το πρωί να παίζει μουσική, να βγαίνουν φωτογραφίες και ο κόσμος να με κρατάει αγκαλιά! Αργότερα, η κομμώτρια προσπαθούσε να σουλουπώσει το μαλλί και η μακιγιέζ με κυνηγούσε με το πινέλο για να σβήσει τα κραγιόν από τα μάγουλα... Ο κόσμος έγινε τελικά τόσος πολύς μέσα στο σπίτι που ακόμα ένας δε χωρούσε! Έθιμα με παπούτσια, αγκαλιές με γονείς και οι τελευταίες φωτογραφίες λίγο πριν να ξεκινήσουμε. Καθ' οδόν προς την εκκλησία λίγη βροχή, μια λευκή ομπρέλα να μας προστατεύει, μια κιθάρα και ένα βιολί να μας συνοδεύει. Εκείνος να στέκεται εκεί λαμπερός και χαμογελαστός, μετά δε θυμάμαι πολλά... Βγαίνοτας από την εκκλησία πιασμένοι χέρι-χέρι δεχτήκαμε σακούλες με 20 κιλά ρύζι! Δε θα παντρευτούν, θα δουν τι θα πάθουν! Ακολούθησε απίστευτη φωτογράφιση σε σουίτα ξενοδοχείου! Αμέσως μετά ένα συγκλονιστικό πάρτυ που κράτησε ως τις 5 το πρωί και έλειξε με το γαμπρό να κάνει οχτάρια ως το αυτοκίνητο:)
Ο μήνας έκλεισε με λίγες μέρες ξεκούρασης στη Ζάκυνθο, γαμήλια εκδρομή το είπε ο γαμπρός κι επιφυλάσσεται για το γαμήλιο ταξίδι;)

Μια εμπειρία που μας άφησε ένα πλατύ χαμόγελο... Εύχομαι έτσι να είναι η κοινή μας ζωή! Σας ευχαριστούμε όλους: Κατερίνα, Νίκο, γονείς, Αμαλία, Άννα, ξαδέλφια, θείους, φίλους... Συντελεστές πολύτιμοι σε αυτή μας τη γιορτή:)

Και να την αφιερώσω αυτήν εδώ τη γιορτή σε εκείνους που νιώθαμε κοντά μας κι ας ήταν μακριά: στον πατέρα μας Πάνο και στο θείο μας Σπύρο. Σας κρατάμε στην καρδιά μας...