Wednesday, September 30, 2009

Ο καλύτερος μήνας!

Από πού να αρχίσω? Δεκάδες εικόνες να γεμίζουν το μυαλό μου, εκατοντάδες αγκαλιές, χίλιες ευχές... Πώς να τα πω όλα με λίγες λέξεις? Θέλω όμως τόσο να τα μοιραστώ!
Για να δούμε λοιπόν τι μπορώ να κάνω...

Αυτός ο μήνας κύλησε όμορφα, πολύ όμορφα, ήταν νομίζω ο πιο όμορφος μήνας της ζωής μου!
Ξεκίνησε με μια πρόβα νυφικού, ένα όμορφο είδωλο στο καθρέπτη και λίγα δάκρυα σε μάτια από αγαπημένα πρόσωπα...
Συνεχίστηκε με τον καλό μου να γίνεται νονός και εμένα να τον κοιτάω με έναν πιτσιρίκο γλύκα αγκαλιά! Ρίξαμε πολλούς χορούς εκείνο το βράδυ!
Τα επόμενα βράδια μας έβρισκαν συνήθως καθισμένους γύρω από ένα τραπέζι με τα ψαλίδια μας, τα χαρτιά μας, τις κορδέλες μας... Ομάδα εργασίας κανονική! Φτιάξαμε μαρμελάδες, γεμίσαμε και στολίσαμε βαζάκια, δέσαμε πετσέτες, τυπώσαμε ευχαριστήρια σημειώματα, ετοιμάσαμε καλάθια υποδοχής για τους καλεσμένους από μακριά... Όμορφα βράδια, παρέα με μουσική και γεμάτα από ζεστά χαμόγελα. Κι ας πονούσαν τα μάτια από τη νύστα...
Στο ενδιάμεσο λίγη δουλειά, λίγες πρόβες, κάμποση καθαριότητα και πολλά γλυκά! Επισκέψεις με πιατέλες και μάτια υγρά...
Κάπου εκεί ένα βράδυ εξαιρετικά οργανωμένο από την κουμπάρα! Ένα μπουκέτο από όμορφα κορίτσια έβαλαν το κέφι τους και περάσαμε χορεύοντας, τραγουδώντας και γελώντας μια ολόκληρη βραδιά!
Την τελευταία εβδομάδα έρχισαν να φθάνουν αγαπημένα πρόσωπα: ο θείος από τον Καναδά, οι ξαδέλφες που μεγαλώσαμε μαζί, η θεία που με είδε και έβαλε τα κλάμματα... Όλοι πολύ διαχυτικοί και ιδιαίτερα ζεστοί! Μπαινόβγαιναν στο σπίτι, βοηθούσαν, ανακάτευαν, έφερναν λουλούδια, σκορπούσαν χαμόγελα, στόλιζαν, διακοσμούσαν, χόρευαν... Μια ατέλειωτη γιορτή!
Το προηγούμενο βράδυ μια παρέα από αγαπημένα πρόσωπα στολίσαμε το κέντρο και έπειτα ήπιαμε σφηνάκια στην υγειά μας.
Τη μεγάλη μέρα άρχισε από το πρωί να παίζει μουσική, να βγαίνουν φωτογραφίες και ο κόσμος να με κρατάει αγκαλιά! Αργότερα, η κομμώτρια προσπαθούσε να σουλουπώσει το μαλλί και η μακιγιέζ με κυνηγούσε με το πινέλο για να σβήσει τα κραγιόν από τα μάγουλα... Ο κόσμος έγινε τελικά τόσος πολύς μέσα στο σπίτι που ακόμα ένας δε χωρούσε! Έθιμα με παπούτσια, αγκαλιές με γονείς και οι τελευταίες φωτογραφίες λίγο πριν να ξεκινήσουμε. Καθ' οδόν προς την εκκλησία λίγη βροχή, μια λευκή ομπρέλα να μας προστατεύει, μια κιθάρα και ένα βιολί να μας συνοδεύει. Εκείνος να στέκεται εκεί λαμπερός και χαμογελαστός, μετά δε θυμάμαι πολλά... Βγαίνοτας από την εκκλησία πιασμένοι χέρι-χέρι δεχτήκαμε σακούλες με 20 κιλά ρύζι! Δε θα παντρευτούν, θα δουν τι θα πάθουν! Ακολούθησε απίστευτη φωτογράφιση σε σουίτα ξενοδοχείου! Αμέσως μετά ένα συγκλονιστικό πάρτυ που κράτησε ως τις 5 το πρωί και έλειξε με το γαμπρό να κάνει οχτάρια ως το αυτοκίνητο:)
Ο μήνας έκλεισε με λίγες μέρες ξεκούρασης στη Ζάκυνθο, γαμήλια εκδρομή το είπε ο γαμπρός κι επιφυλάσσεται για το γαμήλιο ταξίδι;)

Μια εμπειρία που μας άφησε ένα πλατύ χαμόγελο... Εύχομαι έτσι να είναι η κοινή μας ζωή! Σας ευχαριστούμε όλους: Κατερίνα, Νίκο, γονείς, Αμαλία, Άννα, ξαδέλφια, θείους, φίλους... Συντελεστές πολύτιμοι σε αυτή μας τη γιορτή:)

Και να την αφιερώσω αυτήν εδώ τη γιορτή σε εκείνους που νιώθαμε κοντά μας κι ας ήταν μακριά: στον πατέρα μας Πάνο και στο θείο μας Σπύρο. Σας κρατάμε στην καρδιά μας...

Wednesday, September 2, 2009

Η επιστροφή της άσωτης

Βρε καλώς σας βρήκα! Όλα καλά? Θα περάσω μια βόλτα από τα μέρη σας να δω τι έχασα ;)
Πολύ μακριά η απουσία μου από τα blogοδρώμενα αυτό το καλοκαίρι... Μου επιτρέπετε να δικαιολογηθώ?

Η ιστορία μου έχει αφετηρία περίπου 2 μήνες πριν, κάπου στα μέσα του Ιούλη. Όπως ξέρετε εφέτος παντρεύομαι (μετά από μία αιωνιότητα και με μία μέρα) τον εκλεκτό της καρδίας μου. Είχαμε λοιπόν την έμπνευση (ποια ανώτερη δύναμη μας την έδωσε ποτέ δε θα μάθω!) να δώσουμε ιδιοχείρως τα προσκλητήρια στους συγγενείς. Μια σωβρακοφανέλα έξτρα και μπανιερά και το δισάκι μου στο πορτ-μπαγκάζ για το δρόμο, για το δρόμο. Και πού δεν πήγαμε! Καλαμάτα, Κατάκολο, Κάτω Αχαϊα, Πάτρα, Βέλο, Αθήνα, Πειραιά, Γλυφάδα, ... Όπως αποδείχτηκε αυτό, εκτός από χρόνο και βενζίνη, απαιτούσε και μια τεράστια όρεξη για φαγητό! Όπου πηγαίναμε σκάγανε πρώτα οι πιατέλες και μετά οι άνθρωποι για να μας υποδεχτούν. Και να οι μουσακάδες και να τα λεμονάτα και να τα κοκκινιστά και να τα γουρνόπουλα... Κυρίως τα γουρνόπουλα που μετά από αυτό το καλοκαίρι θα κάνω πάλι μια δεκαετία να ξαναφάω! Τι να κάνω η έρμη? Από τη μία να μπουκώνομαι για να μη φανώ αγενής και από την άλλη να σκέφτομαι αν η μοδίστρα άφησε αρκετά περιθώρια στις ραφές για να μπορέσει να φέρει το νυφικό στα μέτρα μου...

Μετά το τουρ στους συγγενείς αποφασίσαμε πως και τα ταχυδρομεία δεν είναι κακή λύση. Πρέπει κι αυτοί οι άνθρωποι να το βγάλουν το ψωμάκι τους! Γεμίσαμε φακέλους, κολλήσαμε γραμματόσημα, αφήσαμε τους τύπους με τις τσάντες χιαστί να κάνουν τη δουλειά τους και εμείς πήγαμε διακοπές στο πατρικό του γαμπρού στην Κρήτη. Οι πρώτες τέσσερις μέρες πέρασαν ακολουθώντας το μοτίβο μπρούμυτα στο κρεβάτι, ανάσκελα στη θάλασσα. Υστερα ξεκίνησαν οι αφίξεις... Παρέλασαν κουμπάροι, ξαδέλφια, φίλοι από το φτωχικό μας και, με αφορμή την ξενάγηση τους, πήραμε τους δρόμους. Και να οι βουτιές νότια του νησιού και να οι ψαρούκλες και να τα πανυγήρια και να τα clubs. Τώρα που είπα clubs έτυχε να με πάρει το μάτι σας στο δελτίο του Star ανάμεσα σε ημί-γυμνους μεθυσμένους Άγγλους?

Με τούτα κι εκείνα επιστρέψαμε από τις διακοπές πτώματα και με 5 πλυντήρια άπλυτα ρούχα. Μέχρι να ρυθμίσω κάπως την κατάσταση για να έχω καθαρό βρακί να βάλω ξεκίνησαν τα κοσμικά γεγονότα. Είμαστε και κοινωνικοί πανάθεμά μας και έχουμε μεγάλο κύκλο! Γάμος έξω από την Πάτρα το ένα Σάββατο, πράγμα που σήμαινε 2/ήμερο με φίλους και πολύ ξενύχτι. Γάμος στην Κυπαρισσία την άλλη Κυριακή, πράγμα που εξελίχθηκε σε 2/ήμερο με ποτό και πολύ χορό. Δυο βαφτίσεις το επόμενο Σαββατοκύριακο, τουτέστιν δεκάδες παιδάκια να περνάνε σα ρυπές κάτω από τα πόδια και δεκάδες φωνές να περνάνε σα ρυπές μέσα από το κεφάλι!

Μα μη νομίσετε πως τα Σαββατοκύριακα διασκεδάζω και μέσα στην εβδομάδα ξεκουράζομαι! Ούτε που να σας περνάει από το μυαλό κάτι τέτοιο! Παντρεύομαι είπαμε! Όσο απλό κι αν θες να το κάνεις αυτό έρχεται η ώρα που χτυπάνε τα τηλέφωνα και κλείνεις ραντεβού με το μάγειρα για να δοκιμάσεις το φαγητό που θα σερβίρει στους ανθρώπους, με τον ζαχαροπλάστη για το γλυκό, με τον παπά, με τους μουσικούς, με την κομμώτρια, με τη μακιγιέζ, ... Και η μάνα από δίπλα να σου θυμίζει πως πρέπει να καθαρίσεις καλά το σπίτι (για να μην πουν τίποτα οι θείες ντε!), πράγμα που σημαίνει μια εβδομάδα παρέα με το ξεσκονόπανο και το σφουγαρόπανο, να σου δίνει τα προικιά σου τίγκα στη δαντέλα και το κοφτό, πράγμα που σημαίνει πως ή θα τα στρώσεις τη μέρα του γάμου (για να τα δουν οι θείες από τη μεριά του γαμπρού ντε!) ή θα τσακωθείς μαζί της και δε θα μιλιέστε, και να προσπαθεί να σε πείσει να πας να εξομολογηθείς (στον παπά ντε!) για να είσαι έτοιμη να γίνεις νύφη.
Πού να βρω η έρμη η νύφη το χρόνο για blogάρισμα?

Την καλημέρα μου :)