Posts

Showing posts with the label καθημερινά

Νέο ξεκίνημα σε νέους τόπους

Αρχικά θα πρέπει ίσως να εξηγήσω την μακρόχρονη απουσία μου, θα το κάνω κάποια στιγμή. Λίγο πιο μετά. Δεν ήταν σίγουρα η έλλειψη έμπνευσης. Ούτε χαμόγελων, ούτε αστείων περιστατικών στη ζωή μου. Και ούτε για μια στιγμή δε σταμάτησα να ψάχνω τι θετική πλευρά, ακόμα και στα κάπως δύσκολα. Οκ, έπαθα κάτι στομαχικές και κάτι άλλες αγχώδεις διαταραχές στο ενδιάμεσο, αλλά ψιλοπράγματα. Το σημαντικό είναι ότι είμαστε άπαντες καλά. Κι αποφάσισα να γυρίσω. Ελπίζω για πολύ! Γιατί συμβαίνουν συνέχεια πράγματα, καθημερινές ιστορίες, μικρές στιγμές χαράς, άλλες θυμού κι έντασης, κι εκείνες της θλίψης. Κι αν δεν ψάξουμε να βρούμε την αστεία, την πιο ανάλαφρη πλευρά, ειδικά αυτών των τελευταίων, θα μας παρασύρουν σε μονοπάτια που καθόλου δε μου αρέσουν. Έχω εντωμεταξύ, βρεθεί σε άλλους τόπους, μαζί με το έτερον μου ήμισυ, με τα δυο μας παιδιά (9 και 7 ετών πια), και με τους γονείς μου (αυτό κι αν είναι τεράστιο κεφάλαιο 😉). Σπίτι διπλοκατοικία, αυλές, δέντρα, ξύλα, ταράτσες, λινάτσες, λιόπανα, φύλλα...

Κοντεύω τα 40, λίγο είναι αυτό;

Να σας συστήθω από την αρχή. Κοντεύω τα 40 κι έχω αυχενικό. Ο καλός μου τα έχει ήδη πατήσει κι έχει διαλυμένα γόνατα. Παλιά κάναμε ερωτικό μασάζ, τώρα του κάνω εντριβές με voltaren και μου βάζει τακτικά Λέοντος. Έχουμε αφήσει στην άκρη τα πάθη και τους έρωτες για να μην βρεθούμε στα αζήτητα εν μια νυκτί. Είμαι εργαζόμενη μάνα με δυο μικρά παιδιά, καλώς σας βρήκα ξανά! Θέλω να γράφω ιστορίες, αλλά έχω καλή δικαιολογία που δεν το κάνω. Η μέρα μου ξεκινάει κάπου στις 6:30 το πρωί και τελειώνει γύρω στη 1 τη νύχτα, μια Μαίρη Παναγιωταρά κανονική δηλαδή μόνο που άνθρωπος δε θέλει να μου πιάνει και τον κω, αν εξαιρέσουμε την εφορία και τη ΔΕΗ. Οι κάρτες μου είναι υπέρ-χρεωμένες κι όμως, έχω να αγοράσω καινούριο ζευγάρι παπούτσια σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο, οποία κατάντια! Εγώ, που έχω στο πατάρι 70 ολόκληρα ζευγάρια! Στο πατάρι είναι τα 68, τα δυο τα φοράω εναλλάξ καθημερινά και τα έχω αφημένα πίσω από την εξώπορτα για ευκολία. Ένα ημίμποτο κι ένα αθλητικά, και τα δυο κάζουαλ και τα δ...

Ζητείται κατανόηση!

Image
Σας έχασα, με χάσατε, τι να τα ψάχνουμε τώρα... Τι έγινα; Έλα μου ντε! Το θέμα είναι πως περνάει ο χρόνος χωρίς να το καταλαβαίνω. Αλήθεια πού πάει; Κι εγώ να κουτσοδουλεύω, να κουτσοφτιάχνω το σπίτι, και να κουτσοφουσκώνω. Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σχετικό. Τι να πω; Ίσως να φταίει αυτό που λένε 'pregnancy mind', τουτέστιν το χάνω σιγά-σιγά και ούτε που το καταλαβαίνω. Το χάνω κι αν το ματαξαναβρώ σφυρίχτε μου κλέφτικα! Πάλι καλά που τις τελευταίες μέρες έχω ανακάμψει αποφαστιστικά στην κουζίνα, φτιάχνω χριστουγεννιάτικα γλυκά και νιώθω δημιουργική. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, κυρίως ψάχνω συνταγές για χριστουγεννιάτικα γλυκά. Μα με προοπτική να τα φτιάξω! Λέμε τώρα... Κατά τα άλλα, έχω ένα φούσκωμα! Κι όλοι λένε "Καλή είσαι και πού είσαι ακόμα!"... Δεν τους πιστεύω! Μόνο ο τύπος στο καφεκοπτείο εχθές ήταν ειλικρινής μαζί μου που μόλις με είδε αναφώνησε "Πώς έγινες έτσι;". Αυτό μάλιστα είναι μια σωστή αντίδραση. "Πώς έγινα άνθρωπε μου άστ...

Χαθήκαμε...

Image
Όλο έχω στο μυαλό μου κάτι να πω, μα πριν να προλάβω λίγο χρόνο να βρω η μέρα φτάνει στο τέλος της κι εγώ πέφτω τ' ανάσκελα για να συνέλθω. Όλο κι έχω στο μυαλό μου μια ιστορία να διηγηθώ, μα οι εξελίξεις με προσπερνούν κι εγώ μένω άφωνη το μέλλον να κοιτάζω. Εσείς αλήθεια θυμάστε να χαμογελάτε; υ.γ. Υπόσχομαι πως απόψε θα βρω το χρόνο για να σας πω...

Πίσω, σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα...

Image
Μετά από πολλά πήγαινε κι έλα, χωρίς περιττές δικαιολογίες, επέστρεψα... Καλώς σας βρήκα :) Εντωμεταξύ, πήγα μερικά ταξίδια, έχασα 5-6 κιλά, "πάντρεψα" 3-4 φίλους, κι άλλαξα 2-3 πρωθυπουργούς. Μετά από όλα αυτά, πάλι πίσω σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα... Σχεδόν, γιατί με τα δύο τρίτα του μισθού μου να μπαίνουν πια στην τσέπη ίσως τώρα να νιώθω κάπως πιο ελεύθερη. Και εξηγούμαι. Έφυγε το άγχος για να αγοράσω σπίτι. Στο νοίκι εγώ, κι ο Βενιζέλος σάμπως να με αγαπάει πιο πολύ. Έφυγε το άγχος για αγορές. Ποιος μπορεί να με παρεξηγήσει που φοράω το προ εξαετίας "ολοκαίνουριο" τζην μου; Ποιος νοιάζεται αν πάω κομμωτήριο; Και ποιος ο λόγος να πάρω τόσα τρόφιμα αν δε μπορώ ποτέ να τα καταναλώσω έγκαιρα; Αν γιορτάζει ο φίλος μου, δεν έχω πια να σκεφτώ ένα ευφάνταστο δώρο, του πάω ένα χειροποίητο γλυκό και το ευχαριστιόμαστε παρέα. Έφυγε το άγχος για εξόδους. Και τι έγινε αν είναι Σαββατόβραδο; Μαζευόμαστε παρέα γύρω από το τζάκι, ψήνουμε κάστανα, πίνουμε κόκκινο κρασί απ...

Για τα μάτια τα μελιά

Χάθηκα για άλλη μια φορά... Δηλαδή σας διαβάζω, μα δε βρίσκω το χρόνο να σχολιάσω, να γράψω, να είμαι αληθινά παρούσα. Και είχα ιστορίες να πω, μα τώρα τις ξέχασα νομίζω όλες... Όχι δεν πήγα στο Πακιστάν, δεν έβγαλα λεφτά! Είχε αντιρρήσεις το έτερον μου ήμισυ. Γαμώτο! "Μα γιατί καλέ μου;", τον ρωτάω, "εδώ πρόκειται για καλή μπίζνα και για κοινωνικό έργο μαζί!". "Τι σου λείπει μωρή", μου λέει εκείνος κι εγώ, συγκινημένη από τα ρομαντικά του λόγια, κάνω καρδούλες στα μάτια και του σκάω ένα φιλί. Αφήνεις τέτοιον άντρα; Και πήρα την απόφαση να μείνω... Κι εκεί που ήθελα να συνεχίσω την καθημερινότητα μου, προέκυψαν δυο ταξιδάκια 2/ήμερα και μια προσθεσμία που ακόμα τρέχω να προλάβω και τα έκαναν όλα άνω-κάτω. Που να πήγαινα η γυναίκα στο Πακιστάν και να γινόμουν κολλητή της μελαμψής πεθεράς πιο εύκολο θα ήτανε, άντρα μου σγχώρα με! Πρώτο έσκασε το νέο για την προθεσμία στο τέλος του Φλεβάρη. Ένα άρθρο πολυ-σέλιδο για ένα επιστημονικό περιοδικό. Με τα πειραματι...

Από το σαλονάκι της κλινικής στους αιθέρες της Αττικής

Image
Πολλα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό, πολλά... Άλλα αναπάντεχα, άλλα πιεστικά, άλλα προγραμματισμένα και μερικά λίγα διασκεδαστικά. Αυτά τα τελευταία τα κρατάω φυσικά! Ο μήνας ξεκίνησε, και συνεχίστηκε δηλαδή, με προθεσμίες να τρέχουν. Κι εγώ να τις έχω πάρει στο κατόπι με φόρμες κι αθλητικά. Αμφέβαλλα πολλές φορές για τη φυσική μου κατάσταση... Και ξαφνικά διαπιστώνω πως δυο ολόκληρες εβδομάδες είχαν φύγει! Μα επιτέλους, ήμουν ακόμα με τις φόρμες και τα αθλητικά! Νευρίασα, κάποιο απόγευμα βάζω στα μάγουλα το ροζ της συστολής και χτυπάω διστακτικά την ξύλινη πόρτα. Πριν να το καταλάβω, το όνομά μου με καλλιγραφικά πήγε και θρονιάστηκε στο μαθητολόγιο της σχολής, εγώ πήρα σολφέζ, κιθάρα και ύφος 'θα είμαι η καλύτερη μαθήτρια', κι έκανα το πρώτο μου μάθημα μουσικής! Εκεί πάνω στον ενθουσιασμό, έπεσε τηλέφωνο 'sos-παράτατα όλα και τρέχα'! Οπότε τι να κάνω κι εγώ; Έτρεξα! Και βρέθηκα στην Αθήνα να περιμένω σε σαλονάκι δερμάτινο τον γιατρό να βγει και να μου πει. Δε μπορώ να ...

Μαμά το πάπλωμα! Εκείνο με την Χάιντι...

Παιδί μικρό θυμάμαι που οι γονείς μας μας πήγαιναν στην παιδική χαρά. Παίζαμε, τρέχαμε, πέφταμε, ... Εκείνοι κάθονταν στο τραπεζάκι τους. Κάτω από τα δέντρα. Ουζάκι στο τραπέζι, μεζές με οδοντογλυφίδα και 2 fanta μπλε. Να μας περιμένουν για όταν θα διψάσουμε... Τα Σάββατα το βράδυ βγαίναμε όλη η οικογένεια σε ταβέρνα. Μαζί με κουμπάρους και φίλους. Κι όσο πηγαίναμε σχολείο ο πατέρας μου δε μας αρνήθηκε ποτέ εκδρομές. Ημερήσιες, εκπαιδευτικές, ... Και κάναμε χαρά οι μαθητές! Γιατί ξέραμε πως στην επιστροφή θα σταματούσαμε στην ντίσκο. Τα καλοκαίρια παίρναμε αμπάριζα τα πανηγύρια. Γουρνόπουλο και μπύρες για τους μεγάλους, σουβλάκια και αγορές για τους μικρούς. Τρελαινόμασταν στην μπαλαρίνα μέχρι που ο κόσμος να γυρνάει και να μην μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας. Έγινα φοιτήτρια. Οι γονείς μου μου βρήκαν σπίτι και το επίπλωσαν κομπλέ. Και κάθε μήνα έφταναν τα λεφτά για το νοίκι και τα έξοδα. Με έφταναν για να κάνω και τις βόλτες μου φυσικά;) Βρήκα πηγή εσόδων μετά το πτυχίο και το ανακ...

Πού είμαι οέο;

Έχω εξαφανιστεί, εχώ χαθεί από την blog-όσφαιρα! Αυτό υποθέτω πως θα το έχετε ήδη διαπιστώσει... Δε σας βαρέθηκα! Είναι που μάλλον έχω μπλέξει κάπως τον τελευταίο καιρό. Είναι που αλλάζει το πρόγραμμά μου κάθε που μπαίνει ο Σεπτέμβρης, ο Μάρτης κι ο Αύγουστος. Σαν μελλισσούλα κι εγώ;) Αρχίζει η άνοιξη και αποκτώ νέο πρόγραμμα και νέες υποχρεώσεις. Και τη διάθεση να γίνω fit αποκτώ και τρέχω στα γυμναστήρια και χύνω ιδρώτα στους διαδρόμους. Στο τέλος της μέρας τρέμουν τα πόδια και κλείνουν τα βλέφαρα... Το μήνα που μας πέρασε κατάφερα και χώρεσα στο πρόγραμμα και λίγο πολιτισμό: - Παράσταση : Ρώσικες Νύχτες Υπόθεση : Σε ένα σκοτεινό σπίτι στην εξοχή, έξι καταδικασμένοι από την αρρώστια ασθενείς θα παίξουν ένα ρώσικο παιχνίδι κάτω από τις οδηγίες της αιμοδιψούς ιδιοκτήτριας. Σκοπός του η λύτρωση και νικητής ο νεκρός. Τι γίνεται όμως όταν ένας από αυτούς δεν αισθάνεται πια τόσο μελλοθάνατος; Θα καταφέρει άραγε να φυγαδεύσει τη ναρκοληπτική του αγαπημένη πριν τον πάρουν οι σφαίρες; Το δικό...

Το μωρό της οικονομικής κρίσης

Τον τελευταίο χρόνο μένω σε σπίτι με νοίκι (ο πατέρας μου τα φταίει που είναι επενδυτής του πνεύματος) ακριβό (ο εαυτός μου τα φταίει που μεγαλωπιάνεται!), δουλεύω στο δημόσιο (κι ο μισθός τρέχει από τα μπατζάκια μου!) και το έτερον μου ήμισυ είναι απλήρωτο 10 μήνες (με άγνωστο χρόνο αποπληρωμής της εργασίας του). Μάθαμε να μας φτάνει ο μισθός μου μόνο για το νοίκι και 2-3 λογαριασμούς, μειώσαμε τις εξόδους και τα ψώνια μας (έχουμε φτάσει να κάνουμε γενέθλια στα ρούχα μας!) και καταφέραμε (χωρίς κόπο οφείλω να ομολογήσω!) να γεμίσουμε δυο κάρτες visas και άλλη μια american express. Κι ήταν τότε που σταμάτησα κι εγώ να πληρώνομαι όταν φύτεψα εκείνο το αποτυχημένο λεφτό-δεντρο . Λεφτά δεν είδα, αλλά μάσησα πράσινα φύλλα και τουμπανιάστηκα... Μπήκα στο δίλημμα να πάρω δανεικά από την τράπεζα (νοικο-δάνειο δηλαδή). Είπαμε, ο πατέρας επενδύει στο πνεύμα! Α ρε πατέρα με τις φιλοσοφίες σου! Με αυτά τα ιδανικά με μεγάλωσες και σε λίγο θα ψάχνω συνταγές με κύριο συστατικό τα βιβλία... Κι εκεί, ...

Η επιστροφή της άσωτης

Βρε καλώς σας βρήκα! Όλα καλά? Θα περάσω μια βόλτα από τα μέρη σας να δω τι έχασα ;) Πολύ μακριά η απουσία μου από τα blogοδρώμενα αυτό το καλοκαίρι... Μου επιτρέπετε να δικαιολογηθώ? Η ιστορία μου έχει αφετηρία περίπου 2 μήνες πριν, κάπου στα μέσα του Ιούλη. Όπως ξέρετε εφέτος παντρεύομαι (μετά από μία αιωνιότητα και με μία μέρα) τον εκλεκτό της καρδίας μου. Είχαμε λοιπόν την έμπνευση (ποια ανώτερη δύναμη μας την έδωσε ποτέ δε θα μάθω!) να δώσουμε ιδιοχείρως τα προσκλητήρια στους συγγενείς. Μια σωβρακοφανέλα έξτρα και μπανιερά και το δισάκι μου στο πορτ-μπαγκάζ για το δρόμο, για το δρόμο. Και πού δεν πήγαμε! Καλαμάτα, Κατάκολο, Κάτω Αχαϊα, Πάτρα, Βέλο, Αθήνα, Πειραιά, Γλυφάδα, ... Όπως αποδείχτηκε αυτό, εκτός από χρόνο και βενζίνη, απαιτούσε και μια τεράστια όρεξη για φαγητό! Όπου πηγαίναμε σκάγανε πρώτα οι πιατέλες και μετά οι άνθρωποι για να μας υποδεχτούν. Και να οι μουσακάδες και να τα λεμονάτα και να τα κοκκινιστά και να τα γουρνόπουλα... Κυρίως τα γουρνόπουλα που μετά από αυτό τ...

Είναι trend οι Νεφέλες, δεν το ξέρεις?

Image
"Ουάου, θα πάω κι εγώ εκεί που συχνάζει κόσμος της καλής της κοινωνίας! Καλέ να πάρω τη Σούλα να της το πω, είμαι και πολύ κουλτούρα τελικά! Τι να βάλω? Να πάω κομμωτήριο? Πώς είπαμε ότι το λένε το έργο που θα δούμε?" Με τα εισητήρια ανά χείρας, το μαλλί τούρλα από το ξύσιμο και τα wedges ανα πόδας έσκασε μύτη η λεγάμενη στο αρχαίο θέατρο Επιδαύρου. Ήταν κατενθουσιασμένη! Στην αρχή... Γιατί μετά έβγαλε 2-3 φουσκάλες στα δάχτυλα. Τα wedges δε βολέυουν για περπάτημα πάνω στα αρχαία. "Μπρος στο στυλ, χαλάλι οι φουσκάλες", σκέφτηκε... Παραπάτησε, πήγε να πέσει 2-3 φορές, κρατήθηκε από το μπράτσο του ματσό. Την κοίταξε εκείνος υποτιμητικά. Εμ, για αυτόν είναι εύκολο! Το trend στους άντρες δεν επιτάσσει 8-ποντη σφήνα! Στη διαδρομή από το πάρκιν προς το θέατρο υπήρχε ομορφιά στο τοπίο. Δέντρα και γαλήνη παντού, ανοίγει το μάτι σου και η καρδιά σου. Ποιός έχει μυαλό τώρα για τοπία? Είχε και κόσμο πολύ, παιδιά, μεγάλους, οικογένειες, ζευγάρια, τουρίστες. "Α να χαθούνε ο...

Βολτάροντας στο Ναύπλιο....

Image
Οι προθέσμιες εξέπνευσαν, ο καιρός έφτιαξε και οι φοιτητικές εκλογές στάθηκαν η αφορμή για βόλτα με καλή παρέα. Στο Ναύπλιο έφτασε η χάρη μας! Λουσμένο από τον ήλιο μας υποδέχτηκε... Η πόλη από το μώλο Περπατήσαμε στο λιμάνι πλάι στα ήρεμα νερά, μας συνεπήρε το γαλάζιο, καθάρισε ο νους... Την άλλη φορά εκδρομή με μαγιουδάκια στην τσάντα;) Μπούρτζι Μπούρτζι Είδαμε τους ψαράδες να φτάνουν με τις τράτες τους... Καλή ψαριά! Φρέσκα ψάρια Θυμηθήκαμε πως είναι να είσαι παιδί κοιτώντας τους πιτσιρίκους να παίζουν μπάλα στην κεντρική πλατεία... Πόσα πολλά παιδιά! Πλατεία Συντάγματος Xωθήκαμε στα στενά της παλιάς πόλης και μας συνεπήρε το χρώμα της βοκαμβίλιας, είχε πλημμυρίσει όλα τα μπαλκόνια! Τι κρίμα που τέλειωσε η μπαταρία της μηχανή μου τόσο σύντομα...

Προσμένοντας τη λήξη...

Είναι ανελέητη, με βλέμμα δύστροπο, σχεδόν κακό, έχει ανοίξει το στόμα της διάπλατα και δείχνει τα αιχμηρά της δόντια, περιμένει στη γωνία κρυμμένη στη σκιά... Περιμένει και όταν έρθει η ώρα ένα χραπ! θα κάνει, θα μου ορμήξει και θα με κατατροπώσει! Ανελέητη! Έχοντας το βλέμμα της αδιάκριτο και δύστροπο στραμμένο επάνω μου, κάθομαι ήσυχα-ήσυχα με μια κούπα καφέ να μου κρατάει συντροφιά από το μεσημέρι, και ας έχει βραδιάσει πια. Κοιτάζω την οθόνη του υπολογιστή εδώ και ώρες... Ο σβέρκος μου πιάστηκε πιά! Ευτυχώς που το ραδιόφωνο παίζει σιωπηλά, γεμίζει το χώρο με ήχους και νιώθω πως έχω λίγη συντροφιά... Πού θα πάει? Θα ξεκουμπιστεί να φύγει, να με αφήσει στην ησυχία μου και στους ρυθμούς τους άλλους τους κανονικούς. Αυτούς που πίνεις το πρωινό σου καθιστός, δουλεύεις κάποιες ώρες, έχεις το απογεύμα λίγο χρόνο να σου αφιερώσεις και το βράδυ πηγαίνεις για ύπνο πριν να καταρεύσεις. Τώρα το μόνο που κάνω, έχοντας την εδώ απέναντι μου, είναι να κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή όλες τις ώρες...

Μια βλαχοπούλα στην Αθήνα

"Καλάθι μεγάλο γεμάτο με φρέσκα αυγά, λαχανικά εποχής και καμιά κότα μόλις σφαγμένη και ξεπουπουλιασμένη. Βαλίτσα μικρή καρό με 2-3 ρουχαλάκια βαλμένα με τάξη μέσα. Μαλλιά φρεσκολουσμένα και όμορφα χτενισμένα. Τα ρούχα τα καλά μου. Καλέ, πάω στην πρωτεύουσα! Φορτωμένη με το καλάθι, με την καρό τη βαλιτσούλα και το καλό μου το παλτό κατεβαίνω από το ΚΤΕΛ. Μου είπανε να κατέβω στην πλατεία με τα τρένα που πάνε από κάτου μας... Πω πω, πόσος πολύς κόσμος! Πω πω πόσα πολλά αυτοκίνητα! Τόσα πρόβατα εμείς στο χωρίο μας δεν έχουμε! Ωχ! Σκάλες που κουνάνε! Πώς να πατήσω το πόδι μου εκεί? Ας περάσω απέναντι το δρόμο, έχει ταξί, θα του πω να με πάει στης θειάς μου της Ελένης... Μπιιιιιιιιπ, μπιιιιιιιιιπ!!!" Σα φιγούρα από παλιά ελληνική ταινία, αυτό αριβώς νιώθω (ή μήπως δε μένω μόνο στο 'νιώθω'?) όταν επισκέπτομαι την πρωτεύουσα... Και μη γελάτε! Τι να γίνει δηλαδή? Υπάρχουν και παιδιά της επαρχίας, παιδιά που έχουν συνηθίσει να πηγαίνουν με τα πόδια παντού! :Ρ Την επισκέπτομαι...

Χαμόγελο ευγενείας

Έλειψα αρκετές μέρες από την παρέα μας... Τι να κάνω? Δε με αφήσανε να πάρω ανάσα! Ταξίδια τη μια, οικογενειακές συγκεντρώσεις την άλλη, επαγγελματικές συναντήσεις την τρίτη,... Ουφ, με φάγανε τη γυναίκα! Με φάγανε οι δρόμοι, η ορθοστασία και το χαμόγελο ευγενείας! Αυτό το τελευταίο είναι όπως ο πλυθηντικός ευγενείας, το χρησμοποιείς γιατί έτσι πρέπει. Χαμόγελο που κολλάει στη μούρη ό,τι και να ακούς, πάει παρέα με συγκατανεβατικό γνέψιμο, και συνήθως ακολουθείται από εσωτερικά γρυλίσματα... "Έφτιαξα επίσημο φαγητό μιας και θα ερχόσουν! Λαχανοντολμάδες!", η πεθερούλα. Χαμόγελο ευγενείας εγώ (παρέα με συγκατανεβατικό γνέψιμο φυσικά), και γρύλισμα του στυλ "Τώρα τι κάνουμε που σιχαίνομαι το λάχανο μαγειρεμένο?". "Χμ, μάλλον καλή είσαι τώρα... Βέβαια αν έχανες και κανένα κιλό ακόμα καλό θα σου έκανε!", η φίλη της πεθερούλας. Χαμόγελο ευγενείας εγώ (παρέα με συγκατανεβατικό γνέψιμο φυσικά), κοκκινιστά και γαλακτομπούρεκα να τριγυρνούν στο μυαλό μου και σκέψει...

Τρέχουμε λέμε!

Image
Δεν καθόμαστε, δεν προλαβαίνουμε! Πού πας βρε φιλαράκι με την εφημερίδα παραμάσχαλα? Έχεις ελεύθερο χρόνο? Και εγώ γιατί δεν έχω καθόλου! Πιστεύω πως πρέπει να επιβληθεί κομμουνισμός στον ελεύθερο χρόνο, να τον μοιραζόμαστε ισάξια μεταξύ μας! Αλλιώς δε με βλέπω καλά... Σας αφήνω, δεν προλαβαίνω λέμε! Την καλησπέρα μου σε όλους:) p.s. Όποιος γνωρίζει τη φόρμουλα επιμήκυνσης της μέρας παρακαλώ να επικοινωνήσει άμεσα μαζί μου!

Γιατί δεν τρώμε κάτι βρε παιδιά?

Παρέα από τα παλιά, από τα μαθητικά τα χρόνια δηλαδή, βρισκόμαστε που και που (οκ συχνά, αλλά για να δώσω ένας ύφος κάπως νοσταλγικό ;)) και πίνουμε τον καφέ μας, λέμε τα νέα μας, πειραζόμαστε, γελάμε,... Άνθρωποι διαφορετικοί, μα τι σημασία έχει? Φύγαμε, σπουδάσαμε, ταξιδέψαμε, είδαμε, και πάλι πίσω εδώ από όπου ξεκινήσαμε να βρισκόμαστε να πιούμε τον καφέ μας, να πούμε τα νέα μας, να πειραχτούμε, να γελάσουμε... Πρώτος από όλους (λόγω ύψους μάλλον) ο Η, δικηγόρος της παρέας. Με προσοχή τα σχόλια παιδιά γιατί ξέρει καλά από δικογραφίες! Από ότι ακούω δηλαδή... Το πιο formal ντύσιμο, ύφος μπλαζέ (όταν κοιτάει άλλους;)), λέει πως τρέχει από πόλη σε πόλη, από γραφείο σε γραφείο, και πως δουλεύει ως αργά... Μα εγώ διαπιστώνω πως πάντα έχει χρόνο για καλή παρέα! Χμ, δε μας τα λέει καλά μου φαίνεται! Εμμονή της παρέας να τον δει γαμπρό στα σκαλιά της εκκλησίας... Έπειτα ο Γ, εν δυνάμει ψυχίατρος (αχρίαστος να είναι!), πνεύμα ανήσυχο, με τάσεις καλλιτεχνικές, ο φιλόσοφος της παρέας. Έχει συν...

Θα κάνω τα μαλλιά μου μπούκλες!

Κυριακή μεσημέρι, μετά από ένα όμορφο γεύμα με (κομματάκι τόσο δα από) το σόι (είμαστε και πολλοί ζωή να έχουμε!), κάθομαι χαλαρή και απολαμβάνω τον καφέ μου. Αν και σκασμένη (έτσι είναι τα παραδοσιακά κυριακάτικα γεύματα με το σόι!) βουτάω μερικά κουλουράκια στον καφέ (πραγματικά το πιστεύω πως τα γλυκά πάνε σε άλλο στομάχι!). Ο ήλιος μπαίνει από τα παράθυρα, ο θείος βλέπει ειδήσεις για τρίτη φορά (τα πιάνει τα κανάλια με τη σειρά), ο μπαμπάς τον έχει πάρει λίγο (πάει ο ύπνος τις Κυριακές τα μεσημέρια), η μαμά και η θεία ξεφυλλίζουν άλμπουμς από τόσο παλιά που ήταν η βάτα ακόμα στη μόδα, και η αδελφή μου έχει βουλιάξει μέσα στον καναπέ τόσο που έχει γίνει ένα με τα μαξιλάρια. Όλα ήρεμα, γαλήνια, χαλαρά... Και εκεί που έρχονται στο νου μου εικόνες από νούφαρα σε λίμνη, από μαγιάτικα λιβάδια με μαργαρίτες, από θάλασσα που σκάει στο ακρογιάλι ένα αποσήμερο του Αυγούστου.... Μαμά: Πώς θα κάνεις τα μαλλιά σου στο γάμο? Νταν η ερώτηση κατακέφαλα! Πώς μπορεί μια ερώτηση να έρθει και σαν βότ...

Με παλτό στο σπίτι...

- Ντριιιν! (το κουδούνι) - Ναι, παρακαλώ? Ποιος είναι? - Καλέ άνοιξε, εμείς οι καλοί συγκάτοικοι στην πολυκατοικία είμαστε. - Καλέ να ανοίξω, γιατί να μην ανοίξω! Βρε καλώς τα τα παιδιά! Τι κάνετε? Πώς είστε? Δε θα περάσετε? Μα γιατί? Α, δεν είστε μόνοι! Πείτε και στην παρέα σας να περάσει! Τι το ήθελα? Δεν ήταν όποια και όποια η παρέα! Ήταν επιβλητική η παρέα, μεγαλειώδης, αυστηρή, σχεδόν τρομακτική! Πέρασε μέσα σα σύφουνας, γούρλωσα τα μάτια και μου κόπηκε η ανάσα! Βζιιιν μου ήρθε κατακέφαλα η αύρα της παρέας! Βρε τι έπαθα η γυναίκα! Τι τις ήθελα τις ευγένιες? Καλά δεν ήμουν μόνη και ήρεμη? Βέβαια, ήμουν δεν ήμουν ευγενική δε θα το απέφευγα το κακό! Θα έβρισκε και θα τρύπωνε η παρέα, θα χωνόταν κάτω από την πόρτα... Η παρέα ντυμένη με ωραίους μεγάλους αριθμούς, κοιτούσε την τσέπη μου και κάτι κάρτες τράπεζας που είχα αφήσει στο μπουφέ. Φάνηκε το μνησίκακο χαμόγελο της και εγώ έγινα χλωμή. "Χαθήκαμε!", μου λέει. Ξεροκατάπια... Τα κοινόχρηστα όμως ήταν εκεί και με κοιτούσαν α...