Posts

Showing posts with the label σκέψεις

Μια ευκαιρία για τον Παύλο!

Image
Για να έχουμε όλοι μας δικαίωμα στο χαμόγελο... Καλό μήνα! Το παρακάτω κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το blog της Κατερίνας  KapaWorld . Ο Βασίλης είναι ο μπαμπάς του Παύλου. Ο Βασίλης έχει νονά τη μαμά μου, οπότε είναι σαν να λέμε πνευματικός της γιος. Αυτό πάντα μας έκανε λίγο...συγγενείς. Όταν ήμασταν μικρά και πηγαίναμε στο χωριό ο Βασίλης που είναι λίγο μεγαλύτερος μου κρυβόταν στα σκοτάδια και όταν περνούσαμε με την ξαδέρφη μου μας κατατρόμαζε και ουρλιάζαμε σαν χαζές. Μεγάλο κάθαρμα  ο Βασίλης που από μικρή με φώναζε κουμπάρα για να μου σπάσει τα νεύρα και πάντα τα κατάφερνε! Τελικά κατάφερε να με κάνει και κανονική του κουμπάρα μιας κι εγώ τελικά τον πάντρεψα!!! Ο Βασίλης ήταν πάντα ένα χαρούμενο παιδί, έτσι τον θυμάμαι πάντα, μα τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει... Έχει τρεις γιους. Περήφανος για τον κάθε έναν από αυτούς, μα εδώ και δυο χρόνια ζει το αδιανόητο γιατί η οικογένεια του ζει το αδιανόητο! Θα σας συστήσω τον μεσαίο του γιο τον Παύλο. Ο Παύλ...

Έι, λώπα, λώπα!

Χάθηκα... Κάνω παιδιά, δεν είναι αστείο! Φουσκώνω, γεννάω, ξεφουσκώνω, φουσκώνω ξανά, γεννάω, ξεφουσκώνω. Άργησα να μπω στην παραγωγή, αλλά αφού το άρχισα έπεσα με τα μούτρα! Με ό,τι καταπιάνομαι, έτσι είμαι εγώ... Κι όλο λέω να βρω χρόνο να γράψω τις σκέψεις μου, αυτά που βλέπω, αυτά που ακούω, αυτά που με κάνουν να χαμογελάω, κι όλο ξαπλώνω και κοιμάμαι. Όταν βρίσκω χρόνο εννοείται... Ενδιάμεσα παίζω, μπουσουλάω, περπατάω, τρέχω, ταΐζω, και μαθαίνω. Κυρίως μαθαίνω! Να αγαπάω από την αρχή, να αγκαλιάζω, να παρηγορώ, να κάνω υπομονή, να βάζω στη σειρά τα καθημερινά και από τα υπόλοιπα να αξιολογώ ποια είναι τα σημαντικά. Πηγαίνω και στη δουλειά βέβαια, αλλά αυτό δεν έχει πια τόσο ενδιαφέρον. Τα lego, αυτά είναι που έχουν τώρα ενδιαφέρον! Τα lego και πώς να φτιάξουμε τον πιο ψηλό πύργο. Έξτρα δυσκολία: πάνω-πάνω να στερεώσουμε όλα τα ζώα της φάρμας! Σημασία έχουν και τα play-mobile, και τα τρένα, κι οι σιδηρόδρομοι. Και ο Καραγκιόζης φυσικά! Έχουμε πάρει όλες τις φιγούρες, έχουμε δι...

Το παράδοξο του πώς μια αγελάδα παθαίνει νευρικές ανορεξίες

Image
Από την αρχή της ανθρωπότητας (δεν ήμουν εκεί, μα μου το έχουν πει!), οι γυναίκες ανά την υφήλιο νοιάζονται για την εμφάνισή τους. (Καταγεγραμμένο είναι αυτό κι αντιρρήσεις δε θέλω!) Έφτιαχναν φορέματα με τομάρια στην αρχή, χιτώνες ύστερα, έβαζαν χρώματα σε μάγουλα και σε χείλη (α, τις Σαλώμες!), κρεμούσαν στολίδια στο λαιμό και κοσμούσαν τους καρπούς (ντράγκα ντρουγκ τα βραχιολάκια). Κομψές κι όμορφες οι γυναίκες, κυνηγοί και δημοκράτες οι άντρες. Κατά το πέρασμα των αιώνων, οι ιστορικές συγκυρίες (τουτέστιν, αν δεν έχουμε να φάμε τι να το κάνουμε το παντεσπάνι;) διαμόρφωναν άλλες κουλτούρες για τη μόδα και το στυλ. Σε μια εποχή που οι περισσότερες γυναίκες ήταν αγρότισσες, οι αριστοκράτισσες μόνο είχαν το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθούν με τη μόδα. Κι επειδή έτσι τις βόλευε (εμ, χαζές μια φορά δεν ήταν!) καθιέρωσαν το λευκό στην επιδερμίδα και το πληρωθικό στους γοφούς. Ταίριαζε άλλωστε αυτή η εικόνα με τα σαλόνια με τις βαριές κουρτίνες όπου σύχναζαν, και τα λουκούλια γεύματα...

Όνειρο ζω; Μη με ξυπνάτε!

Image
Κάπου μεταξύ ύπνου και ξύπνιου, δεν ξέρω τι ώρα είναι, δε μπορώ να αποφασίσω αν πρέπει να ξυπνήσω ή αν μπορώ να αφεθώ. Το έτερον μου ήμισυ αναπνέει λίγο βαριά, ήχος στα όρια του καθησυχαστικού και του ενοχλητικού, αυτό μπορεί να μου κοστίσει τη συνέχεια του ύπνου μου. Τον σκουντάω λίγο, είναι μόλις 6 το πρωί, βολεύομαι καλύτερα, τελικά νυστάζω ακόμα... Και ξάφνου  - Τοκ-τοκ - Τοκ-τοκ; Από πού έρχεται τώρα αυτό; - Είμαι κι εγώ εδώ και είμαι ξύπνιο. Δε φταίω, δεν ξέρω τι ώρα είναι, μπορεί να με παρέσυρε το κάπου μεταξύ του ύπνου σου και του ξύπνιου σου. - E; Δεν πήγε το μυαλό μου με την πρώτη, δεν είναι σε εγρήγορση οι σκέψεις στις 6 το πρωί. Μα μετά κατάλαβα. Ήταν εκείνο το πλασματάκι που μεγαλώνει. Έχει δηλαδή γίνει δυνατό τώρα και μπορεί να κάνει αισθητή την παρουσία του; Καλώς το! Ανακάθησα, έβαλα τα χέρια μου στην κοιλιά μου, και τα δυο, εκείνο χόρευε, ή σάμπως να έπαιζε κουτσό; Έκατσα ακίνητη. Δεν ήξερα τι άλλο να κάνω. Η κοιλιά μου παλλόταν σε μη ...

Βρε θα τις κάψω όλες, φούστες, γόβες, και καμιζόλες!*

*[Αυτή η ιστορία κέρδισε το 3ο βραβείο στο 12ο παιχνίδι "Παίζοντας με τις λέξεις".  Το παιχνίδι μας προέτρεπε να φτιάξουμε μια ιστορία (μέχρι 500 λέξεις) που να περιέχει τις λέξεις μπαλαρίνα , πλήκτρο , κάγκελο , τοίχος και αυτοκτονία .  Οι ψήφοι σας και τα καλά σας λόγια ήταν μεγάλη τιμή και μεγάλη χαρά για εμένα!  Σας ευχαριστώ θερμά!] Έγκυος; Έγκυος! Τι έγκυος; Είμαι έγκυος! Να χαρώ; Να βάλω τα κλάματα; Να φοβηθώ ίσως, μήπως; Μα τι αρμόζει σε τέτοιες περιπτώσεις δηλαδή; «Να χαρείς, γιατί να μη χαρείς, 35 χρονών μοσχάρα έφτασες, πόσες βόλτες θα κάνεις ακόμα;», μου τα κοπανάει ο άλλος μου εαυτός. Αυτός ο αγγελικός. Άραγε να πάω στο γιατρό; Μήπως είναι νωρίς; Μήπως είναι αργά; Αλλά καλύτερα νωρίς παρά αργά. Παραληρώ και πατάω αργά-αργά ένα-ένα τα πλήκτρα του τηλεφώνου. Λες και περιμένω από κάθε πλήκτρο και μιαν απάντηση στις χαοτικές μου σκέψεις. Μα τι λέω; Εδώ εγώ, με όλη τη σοφία που με διακρίνει (διδακτορικά, προϋπηρεσίες και δε συμμαζεύεται, να περιαυτολ...

Έτοιμη για το νήπιο!

Image
Καλέ δεν έχω γιορτάσει ποτέ γενέθλια στο e-στέκι μου! Μα φέτος κλείνει τα 5 χρόνια λειτουργίας του, και το 5 είναι στρογγυλό και μου φαίνεται σημαντικό, κρίμα είναι να το αφήσουμε να περάσει κουτουρού! Τι να κάνω κι εγώ; Έφερα μερικούς νοματαίους και μου έκαναν μιαν ανακαίνιση, έφτιαξα και γλυκάκι ειδικά για την περίσταση. Περάστε για κέρασμα λοιπόν, είστε όλοι ευπρόσδεκτοι! Γνώρισα πολλούς ανθρώπους και διάβασα πολλές ιστορίες με αφορμή τούτο το e-στέκι, έκανα ταξίδια σε κόσμους μέσα από λέξεις και εικόνες, όμορφα τα πέρασα αλήθεια.... Σας ευχαριστώ που μου κρατήσατε τόσο ζεστή συντροφιά :-)

Ζητείται ισορροπία

Image
Κι εκεί που περιμένεις να έρθει το καλοκαίρι, λυσσομανάει ο άνεμος, σε παίρνει και σε σηκώνει (Να θυμηθώ να αναθεωρήσω την άποψή μου περί παραπανίσιων κιλών). Κι εκεί που περιμένεις να πλαντάξεις από την ζέστη Ιούλιο μήνα, έρχεται ψιχάλα που μετά γίνεται μπόρα, σε κάνει να μην ξεχνάς να έχεις μια πρόχειρη ζακετούλα πάντα μαζί (Μπα, μήπως να κυκλοφορώ με βατραχοπέδιλο τώρα πια και στην πόλη;). Κι εκεί που περιμένεις να χαλαρώσεις με παρέα σε έναν καφενέ, σε περιμένουν κάτι μακριές 'to-do' λίστες (Τρομάρα μου έμαθα και το 'to-do'!). Κι εκεί που περιμένεις να ανοίξουν το στόμα τους οι σοφοί και να ακούσεις αποφεύγματα, σε αρπάζει η σαπίλα από τα ρουθούνια και σε κολλάει στον τοίχο (Να θυμηθώ να θυμάμαι πως μόρφωση και παιδεία δεν είναι έννοιες ταυτόσημες). Βρε άι σιχτίρ επιτέλους! Έχουν έρθει τα πάνω κάτω, θέλω να ιδρώσω και κρυώνω, θέλω να αράξω κι όλο πρέπει να τρέχω, θέλω να ακούω τα κύματα κι ακούω τη βροχή, θέλω να φλυαρώ και το ζάρι να κυλάει σε ξύλινο τάβλι και ...

Περπατώντας στην Λευκωσία

Image
Στέκομαι στην αρχή του άλλοτε πιο μακρυνού δρόμου πρωτεύουσας, τον δρόμο Λήδρα, κοιτάω πέρα μακριά, μια πόλη που μόλις ξυπνούσε. Μόλις έχω φτάσει στο νησί, δεν ήξερα τι να περιμένω, δεν ήξερα τι με περίμενε να το δω... Νότια πίσω μου ένα κομμάτι από τα μεγάλα μεσαιωνικά τείχη που έκτισαν κάποτε οι Ενετοί, το παλιό κτίριο του Δημαρχείου, οι ίσως το ίδιο παλιοί ψηλοί φοίνικες. Βόρεια μπροστά μου ο μεγάλος πεζόδρομος, με τα ρολά από τα μαγαζιά μόλις να ανεβαίνουν, με τα λουλούδια να παίρνουν τη θέση τους πλάι από τις εισόδους, τους καταστηματάρχες να βγάζουν την πραμάτεια τους, και κάποιους πλανόδιους μουσικούς να ετοιμάζονται να δώσουν την καθημερινή τους παράσταση. Μα δεν είναι τα κτίρια, δεν είναι οι μυρουδιές από τους φούρνους και τα γαλακτοπωλεία, δεν είναι οι άνθρωποι που τραγουδούν μόλις μιλούν. Η Λευκωσία δεν είναι μονάχα αυτά. Διασχίζοντας τον πεζόδρομο βλέπεις να σμίγει το πολύ παλιό με το μοντέρνο, η καλαισθησία με την έπαρση του νεοπλουτισμού, το παραδοσιακά...

Η άνοιξη αυστηρή

Image
Ένα χελιδόνι δε φέρνει την άνοιξη, ούτε μια μυγδαλιά, ούτε μια βοκαμβίλια! Και πώς να την εφέρουν δηλαδής; Τι νομίζετε είναι η άνοιξη; Καμιά αλαφροΐσκιωτη; Καμιά ανεμοπαρμένη; Καμιά κοπελούδα που παρασύρεται κι όπου την καλούνε σηκώνεται και πάει; Η άνοιξη κρύβεται μέσα σε ροζ ανθισμένες πασχαλιές, πίσω από το γαλάζιο του ουρανού, μέσα στις παπαρούνες των κάμπων, στους ήχους από τιτιβίσματα πουλιών, μοιάζει ανέμελη σαν τα χαμόγελα παιδιών. Μπορεί έτσι να ήθελε να είναι, ποιος την ξέρει; Μα είναι γυναίκα πολύ δυναμική! Πώς άλλωστε θα έβρισκε το θάρρος να τα βάλει με τον παλιό-χειμώνα; Δυναμική, θαρραλέα, με υπομονή, σπρώχνει τη μιζέρια έξω από την πόρτα, «περάστε καλή μου, μη σας κρατάμε άλλο!», ρίχνει διακριτικά αλάτι πίσω από την καρέκλα της κατήφειας. Όχι, καλέ όχι, δεν της αρέσει η μοναξιά, μόνο που προτιμάει άλλου είδους παρέα. Ναι, αν την καταφέρεις την άνοιξη να’ ρθεί, θα πρέπει να αφήσεις και μιαν αχτίδα ελπίδας κάπου να βολευτεί και στην ιδέα της αλλαγής χώ...

Περί φωτίσεως

Image
"Σε κάποια χώρα γίνονται εκλογές. Η καταμέτρηση των ψήφων στην πρωτεύουσα αναδεικνύει πρώτη δύναμη το λευκό με ποσοστό περίπου 70%. Οι εκλογές επαναλαμβάνονται την επόμενη Κυριακή και το λευκό ξεπερνά το 80%. Μπροστά στο διαφαινόμενο κενό εξουσίας, τα δύο μεγάλα κόμματα, ο κρατικός μηχανισμός και οι δημόσιες υπηρεσίες εγκαταλείπουν την πόλη, καταστρώνοντας αστυνομικά σχέδια για να ανακαλύψουν τον υποκινητή. Μια έκπληξη όμως περιμένει τους κρατούντες: ο πληθυσμός της πόλης αφυπνίζεται, "φωτίζεται", και ανακαλύπτει από την αρχή τις αξίες της αλληλεγγύης, της προσωπικής ευθύνης, της αλληλοβοήθειας.", Περί φωτίσεως, Ζοζέ Σαραμάγκου Δε μου αρέσει να γράφω εδώ για πολιτική. Είναι οι μέρες όμως τέτοιες. Είναι η αίσθηση πως προσπαθούν να μας φοβίζουν, να μας κάνουν να δούμε τα πράγματα αλλιώς. Παρωπίδες, τρομοκρατία, παραλογισμοί, ... Ο φόβος είναι ένας από τους μεγάλους μας εχθρούς. Ίσως όμως ο φόβος να μπλοφάρει. Ίσως ο φόβος να δημιουργείται σε μια προσπάθεια του νου...

Βγες πιτσιρικά!

Image
Βρέχει ξανά. Η άνοιξη έρχεται και κρύβεται ξανά. Σαν ένα μικρό χαριτωμένο παιδί, με ροζ αφράτα μαγουλάκια, με φωτεινά χαρούμενα μάτια, κοιτάει και κρύβεται μετά, φωτίζει το δωμάτιο με το χαμόγελό του και χάνεται ξανά. Έχει κάνει σκανταλιά; Μήπως ετοιμάζεται να κάνει; Ή μόνο να παίζει θέλει, ή μήπως να μας τραβάει την προσοχή; Πολύ φάτσα πάντως το μικρό πιτσιρίκι! Βρέχει ξανά. Ο κόσμος πηγαινοέρχεται με το κεφάλι στριμωγμένο ανάμεσα σε ανασηκωμένους ώμους. Κάποιοι μικροπωλητές εμφανίστηκαν κι έχουν ομπρέλες σε προσφορά. Ο κόσμος πηγαινοέρχεται ασταμάτητα στην πλατεία. Άλλοι με κοντομάνικα, άλλοι με μπότες. Περίεργη που είναι αυτή η εποχή... Κοιτάω τον κόσμο στα μάτια, αναρωτιέμαι τι σκέφτεται ο καθένας από τους περαστικούς με το κεφάλι στριμωγμένο ανάμεσα στους ώμους. Χαρά μήπως ή ενθουσιασμό; Σε μερικά μάτια διακρίνω το κενό... Ή μήπως είναι θλίψη; Η βροχή δε βοηθάει να ανθίσουν τα χαμόγελα. Πού είσαι πιτσιρίκι; Κι άλλα πράγματα όμως δεν τα βοηθούν. Δύσκολα που είναι χαμόγελα, κι α...

Με τον ήλιο παρέα

Image
Και όλα ξάφνου γεμίζουν φως, χρώματα, κι αρώματα...

Μικρό παιδί ο έρωτας με κάνει κάθε τόσο

Image
Σε πολλούς δεν αρέσει αυτή η γιορτή, είμαι μάλλον ένας από αυτούς. Δε χρειάζεται ταμπέλες ο έρωτας για να υπάρξει, χρειάζεται αλήθεια, την αλήθεια μας... Αυτή τη φορά όμως, ας δούμε τη μέρα ως μια αφορμή για να θυμηθούμε. Να θυμηθούμε πως είμαστε ερωτευμένοι, πως έχουμε φίλους, πως έχουμε όνειρα, πως έχουμε λόγους για να χαμογελάμε. Η καθημερινότητα τελευταία όλο και πιο συχνά μας κλέβει τέτοιες θυμίσεις...

Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ'άλλα μάτια;

Image
Πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου; Ο ουρανός δικός μου η θάλασσα στα μέτρα μου Πώς να με κάνουν να τον δω τον ήλιο μ'άλλα μάτια; Στα ηλιοσκαλοπάτια Μ' έμαθε η μάνα μου να ζω... Στου βούρκου μέσα τα νερά ποια γλώσσα μου μιλάνε αυτοί που μου ζητάνε να χαμηλώσω τα φτερά; Στίχοι: Κώστας Κινδύνης Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Την αϋπνία μου μέσα!

Image
Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ και λέω: Είναι η αϋπνία κολλητική; Γιατί πέρασα τις προάλλες από του tremens , ο οποίος λέει πως έχει αϋπνίες γιατί δεν μπορεί να στρίψει τσιγάρο, και σήμερα τσουπ το μάτι μου άνοιξε από τις 5:20! Μα κι αυτός ο tremens, άκου τώρα πράμα να σε απασχολεί και να χάνεις τον ύπνο σου. Εγώ πάλι γιατί ταράχτηκα δεν ξέρω... Άνοιξε το μάτι γαρίδα, το πίεζα με τα χέρια κάτω, τίποτε αυτό. Και μετά σκέφτηκα πως δεν είχα βάλει πλυντήριο. Α, ώστε ξύπνησε η νοικοκυρά μέσα μου, σκέφτηκα. Κάτι ώρες άσχετες που βρίσκει κι αυτή... Για να την ηρεμήσω (και να καταφέρω κι εγώ να κοιμηθώ), σηκώθηκα μέσα στις μαύρες νύχτες, δεν έβρισκα και τις παντούφλες μου, ήταν και παγωμένα κάτω, σκουντούφλησα και στην πόρτα, δεν ήθελα να ανάψω και το φως να μην ξυπνήσω τον άλλο άνθρωπο, τέλος πάντων έφτασα στο πλυντήριο και το πάτησα το κουμπί. Μεγάλη δουλειά να έχεις ξεχάσει να πατήσεις το κουμπί πριν να πέσεις στο κρεβάτι! "Τώρα ησύχασες;", ρωτάω τη νοικοκυρά μέσα μου νευριασμένη κι ε...

Πού πάμε;

Image
Κλέφτες, ψεύτες, κρίση, συζητήσεις, μέτρα, ανακοινώσεις, απεργίες, πορεία, τραγωδία... Και τώρα, τι; Πού πάμε; Πού πρέπει να πάμε; Πού μπορούμε να πάμε; Δε θέλω να το σκέφτομαι...

Μαμά το πάπλωμα! Εκείνο με την Χάιντι...

Παιδί μικρό θυμάμαι που οι γονείς μας μας πήγαιναν στην παιδική χαρά. Παίζαμε, τρέχαμε, πέφταμε, ... Εκείνοι κάθονταν στο τραπεζάκι τους. Κάτω από τα δέντρα. Ουζάκι στο τραπέζι, μεζές με οδοντογλυφίδα και 2 fanta μπλε. Να μας περιμένουν για όταν θα διψάσουμε... Τα Σάββατα το βράδυ βγαίναμε όλη η οικογένεια σε ταβέρνα. Μαζί με κουμπάρους και φίλους. Κι όσο πηγαίναμε σχολείο ο πατέρας μου δε μας αρνήθηκε ποτέ εκδρομές. Ημερήσιες, εκπαιδευτικές, ... Και κάναμε χαρά οι μαθητές! Γιατί ξέραμε πως στην επιστροφή θα σταματούσαμε στην ντίσκο. Τα καλοκαίρια παίρναμε αμπάριζα τα πανηγύρια. Γουρνόπουλο και μπύρες για τους μεγάλους, σουβλάκια και αγορές για τους μικρούς. Τρελαινόμασταν στην μπαλαρίνα μέχρι που ο κόσμος να γυρνάει και να μην μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας. Έγινα φοιτήτρια. Οι γονείς μου μου βρήκαν σπίτι και το επίπλωσαν κομπλέ. Και κάθε μήνα έφταναν τα λεφτά για το νοίκι και τα έξοδα. Με έφταναν για να κάνω και τις βόλτες μου φυσικά;) Βρήκα πηγή εσόδων μετά το πτυχίο και το ανακ...

Καλό μήνα!

Image
Από ένα ηλιόλοστο (αν και παγωμένο) πρωινό, με μοναδικό ήχο στο γραφείο τη μουσική από το ραδιόφωνο, να ευχηθώ να έχουμε έναν πολύ καλό μήνα, δημιουργικό και χαμογελαστό! [Νάυπλιο] Υ.Γ. Χάθηκα... Έχω πολλά μα γυρνάνε στο κεφάλι μου, δεν είμαι σίγουρη πως με κάνουν να χαμογελώ. Προς το παρόν είμαι σε αναζήτηση της ευχάριστης πλευρά τους...

Το μωρό της οικονομικής κρίσης

Τον τελευταίο χρόνο μένω σε σπίτι με νοίκι (ο πατέρας μου τα φταίει που είναι επενδυτής του πνεύματος) ακριβό (ο εαυτός μου τα φταίει που μεγαλωπιάνεται!), δουλεύω στο δημόσιο (κι ο μισθός τρέχει από τα μπατζάκια μου!) και το έτερον μου ήμισυ είναι απλήρωτο 10 μήνες (με άγνωστο χρόνο αποπληρωμής της εργασίας του). Μάθαμε να μας φτάνει ο μισθός μου μόνο για το νοίκι και 2-3 λογαριασμούς, μειώσαμε τις εξόδους και τα ψώνια μας (έχουμε φτάσει να κάνουμε γενέθλια στα ρούχα μας!) και καταφέραμε (χωρίς κόπο οφείλω να ομολογήσω!) να γεμίσουμε δυο κάρτες visas και άλλη μια american express. Κι ήταν τότε που σταμάτησα κι εγώ να πληρώνομαι όταν φύτεψα εκείνο το αποτυχημένο λεφτό-δεντρο . Λεφτά δεν είδα, αλλά μάσησα πράσινα φύλλα και τουμπανιάστηκα... Μπήκα στο δίλημμα να πάρω δανεικά από την τράπεζα (νοικο-δάνειο δηλαδή). Είπαμε, ο πατέρας επενδύει στο πνεύμα! Α ρε πατέρα με τις φιλοσοφίες σου! Με αυτά τα ιδανικά με μεγάλωσες και σε λίγο θα ψάχνω συνταγές με κύριο συστατικό τα βιβλία... Κι εκεί, ...

Όταν θες να γελάσεις, μα οι μύες αντιστέκονται...

Περίπου 6 χρόνια πριν Παίρνω την απόφαση να ξεκινήσω διδακτορικό. Ούτε εγώ καταλαβαίνω πώς! Να παρατείνω τη φοιτητική ζωή θέλω μάλλον... Περίπου 4 χρόνια πριν Τα λεφτά της υποτροφίας (κλασσικά) δε μου φτάνουν. Κάνω 100 διαφορετικές δουλειές για να επιβιώσω. Όπως είναι φυσικό, όλες μισές... Περίπου 2 χρόνια πριν Μια ευκαιρία για συνεργασία. Την αρπάζω. Βρίσκομαι για 10 μήνες στη Γερμανία. Το Ινστιτούτο φημισμένο. Οι άνθρωποι έμπειροι. Με παρασύρουν... Προς τα πάνω. Για πρώτη φορά πιστευώ πως κάτι πάει να γίνει... Περίπου 8 μήνες πριν "Η δουλειά φαίνεται ολοκληρωμένη", λέει ο δάσκαλος. "Επιτέλους!", σκέφτομαι εγώ. Αρχίζω το γράψιμο... Κείμενα που πάνε μπρος και πίσω. Ακολουθούν μουτζούρες, διορθώσεις, εκνευρισμοί. Περίπου 2 εβδομάδες πριν Χτυπάει το τηλέφωνο. Ο αριθμός μάλλον γνωστός. Απαντάω με απορία στη φωνή... Ο δάσκαλος από την άλλη πλευρά. "Βρε βρε σαν τα χιόνια!", σκέφτομαι. Μας έχει φάει η e-επικοινωνία... "Είναι ώρα", μου λέει, "ώρα ν...