Posts

Showing posts with the label οικονομικά

Ήλιε που σώζεις τα λεφτά

Image
Έχω πρόβλημα, θέμα μεγάλο, σημαντικό! Δεν αναφέρομαι στα ψυχολογικά μου, αυτά άλλωστε (αν υπάρχουν) για τους γύρω μου αποτελούν πρόβλημα, εγώ ιδέα δε μπορώ να έχω. Πρόβλημα μεγάλο σας λέω! Και σκέφτηκα για μια στιγμή να απευθυνθώ σε ένα κανάλι, να το θέσουν για συζήτηση στα παράθυρα. Τα πρωινά, τα απογευματινά, τα βραδινά... Αλλά δεν τους έχω εμπιστοσύνη. Καμία! Θα το λύσουν ή θα κάνουν πως το λύνουν; Φοβάμαι μπας και μου δημιουργήσουν κι επιπρόσθετα θέματα και μετά εγώ τι θα γενώ; Άσε που έχουν και τρώγονται τελευταία με κάτι ανέκδοτα παρωχημένα. Μπα, καμία επιστοσύνη δε μπορώ να δείξω... Θα εναποθέσω τις ελπίδες μου σε εσας. Σάμπως να χειμώνιασε. Νωρίς δεν είναι ακόμα για χειμώνα; Νωρίς δεν είναι για κάλτσες, μπότες, και πανωφόρια; Μεγάλο πρόβλημα... Και τα έχω ψηλά τα ρημάδια. Τα χειμερινά ντε! Κι ο γιατρός δε με αφήνει να ανέβω σε σκάλα. Είχα σκοπό να το φέρω γλυκά στον καλό μου να κάνει κάπου μέσα στον Νοέμβριο την αβαρία, δεν πρόλαβα να τον προετοιμάσω όμως και μας πρόλαβ...

Πίσω, σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα...

Image
Μετά από πολλά πήγαινε κι έλα, χωρίς περιττές δικαιολογίες, επέστρεψα... Καλώς σας βρήκα :) Εντωμεταξύ, πήγα μερικά ταξίδια, έχασα 5-6 κιλά, "πάντρεψα" 3-4 φίλους, κι άλλαξα 2-3 πρωθυπουργούς. Μετά από όλα αυτά, πάλι πίσω σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα... Σχεδόν, γιατί με τα δύο τρίτα του μισθού μου να μπαίνουν πια στην τσέπη ίσως τώρα να νιώθω κάπως πιο ελεύθερη. Και εξηγούμαι. Έφυγε το άγχος για να αγοράσω σπίτι. Στο νοίκι εγώ, κι ο Βενιζέλος σάμπως να με αγαπάει πιο πολύ. Έφυγε το άγχος για αγορές. Ποιος μπορεί να με παρεξηγήσει που φοράω το προ εξαετίας "ολοκαίνουριο" τζην μου; Ποιος νοιάζεται αν πάω κομμωτήριο; Και ποιος ο λόγος να πάρω τόσα τρόφιμα αν δε μπορώ ποτέ να τα καταναλώσω έγκαιρα; Αν γιορτάζει ο φίλος μου, δεν έχω πια να σκεφτώ ένα ευφάνταστο δώρο, του πάω ένα χειροποίητο γλυκό και το ευχαριστιόμαστε παρέα. Έφυγε το άγχος για εξόδους. Και τι έγινε αν είναι Σαββατόβραδο; Μαζευόμαστε παρέα γύρω από το τζάκι, ψήνουμε κάστανα, πίνουμε κόκκινο κρασί απ...

Μαμά το πάπλωμα! Εκείνο με την Χάιντι...

Παιδί μικρό θυμάμαι που οι γονείς μας μας πήγαιναν στην παιδική χαρά. Παίζαμε, τρέχαμε, πέφταμε, ... Εκείνοι κάθονταν στο τραπεζάκι τους. Κάτω από τα δέντρα. Ουζάκι στο τραπέζι, μεζές με οδοντογλυφίδα και 2 fanta μπλε. Να μας περιμένουν για όταν θα διψάσουμε... Τα Σάββατα το βράδυ βγαίναμε όλη η οικογένεια σε ταβέρνα. Μαζί με κουμπάρους και φίλους. Κι όσο πηγαίναμε σχολείο ο πατέρας μου δε μας αρνήθηκε ποτέ εκδρομές. Ημερήσιες, εκπαιδευτικές, ... Και κάναμε χαρά οι μαθητές! Γιατί ξέραμε πως στην επιστροφή θα σταματούσαμε στην ντίσκο. Τα καλοκαίρια παίρναμε αμπάριζα τα πανηγύρια. Γουρνόπουλο και μπύρες για τους μεγάλους, σουβλάκια και αγορές για τους μικρούς. Τρελαινόμασταν στην μπαλαρίνα μέχρι που ο κόσμος να γυρνάει και να μην μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας. Έγινα φοιτήτρια. Οι γονείς μου μου βρήκαν σπίτι και το επίπλωσαν κομπλέ. Και κάθε μήνα έφταναν τα λεφτά για το νοίκι και τα έξοδα. Με έφταναν για να κάνω και τις βόλτες μου φυσικά;) Βρήκα πηγή εσόδων μετά το πτυχίο και το ανακ...

Το μωρό της οικονομικής κρίσης

Τον τελευταίο χρόνο μένω σε σπίτι με νοίκι (ο πατέρας μου τα φταίει που είναι επενδυτής του πνεύματος) ακριβό (ο εαυτός μου τα φταίει που μεγαλωπιάνεται!), δουλεύω στο δημόσιο (κι ο μισθός τρέχει από τα μπατζάκια μου!) και το έτερον μου ήμισυ είναι απλήρωτο 10 μήνες (με άγνωστο χρόνο αποπληρωμής της εργασίας του). Μάθαμε να μας φτάνει ο μισθός μου μόνο για το νοίκι και 2-3 λογαριασμούς, μειώσαμε τις εξόδους και τα ψώνια μας (έχουμε φτάσει να κάνουμε γενέθλια στα ρούχα μας!) και καταφέραμε (χωρίς κόπο οφείλω να ομολογήσω!) να γεμίσουμε δυο κάρτες visas και άλλη μια american express. Κι ήταν τότε που σταμάτησα κι εγώ να πληρώνομαι όταν φύτεψα εκείνο το αποτυχημένο λεφτό-δεντρο . Λεφτά δεν είδα, αλλά μάσησα πράσινα φύλλα και τουμπανιάστηκα... Μπήκα στο δίλημμα να πάρω δανεικά από την τράπεζα (νοικο-δάνειο δηλαδή). Είπαμε, ο πατέρας επενδύει στο πνεύμα! Α ρε πατέρα με τις φιλοσοφίες σου! Με αυτά τα ιδανικά με μεγάλωσες και σε λίγο θα ψάχνω συνταγές με κύριο συστατικό τα βιβλία... Κι εκεί, ...

Άδειες τσέπες... Πάλι!

Ήρθε ο καινούριος μήνας. Παρέα με βροχές και χειμωνιάτικη διάθεση. Είπα για μια στιγμη να μπω στο πνεύμα των γιορτών. Να στολίσω και να χαρώ (με τα μάτια μου να κάνουν καρδούλες στο χρώμα του γκι). Η σκέψη εξαφανίστηκε σα λαμποργκινι με τέρμα το γκάζι... Τι να γίνει? Οι καινούριοι μήνες έρχονται παρέα με κάτι συνοδούς αναποδιασμένους τελείως! Τα πόδια σου κόβονται μόνο που τους σκέφτεσαι, πού χώρος για καρδούλες στο χρώμα του γκι? Λογαριασμοί, νοίκι, κάρτες, άδειο ψυγείο και ... ω του θαύματος άδειες τσέπες! Για δυο μήνες απλήρωτη εγώ, για καμιά δεκαριά μήνες απλήρωτο το έτερον μου ήμισυ. Τι να κάνω η γυναίκα? Έχω δοκιμάσει να φυτέψω λεφτό-δεντρο, αλλά δεν πιάνει το κόλπο. Όλο κάτι πράσινα φύλλα βγάζει. Άφαντοι οι καρποί! Και όλο ακούω γύρω μου για ανθρώπους που κάνουν αποταμίευση. Εγώ ούτε 5 ευρώ το μήνα δε μπορώ να ρίξω στον κουμπαρά! Και είναι κι ωραιότατος, ροζ με αυτάκια και σγουρή ουρά... Μα να έχουν στην άκρη 150.000 ευρώ??? Εγώ ούτε 150 φασόλια δε μπορώ να έχω στην άκρη. Έρχοντ...

Με παλτό στο σπίτι...

- Ντριιιν! (το κουδούνι) - Ναι, παρακαλώ? Ποιος είναι? - Καλέ άνοιξε, εμείς οι καλοί συγκάτοικοι στην πολυκατοικία είμαστε. - Καλέ να ανοίξω, γιατί να μην ανοίξω! Βρε καλώς τα τα παιδιά! Τι κάνετε? Πώς είστε? Δε θα περάσετε? Μα γιατί? Α, δεν είστε μόνοι! Πείτε και στην παρέα σας να περάσει! Τι το ήθελα? Δεν ήταν όποια και όποια η παρέα! Ήταν επιβλητική η παρέα, μεγαλειώδης, αυστηρή, σχεδόν τρομακτική! Πέρασε μέσα σα σύφουνας, γούρλωσα τα μάτια και μου κόπηκε η ανάσα! Βζιιιν μου ήρθε κατακέφαλα η αύρα της παρέας! Βρε τι έπαθα η γυναίκα! Τι τις ήθελα τις ευγένιες? Καλά δεν ήμουν μόνη και ήρεμη? Βέβαια, ήμουν δεν ήμουν ευγενική δε θα το απέφευγα το κακό! Θα έβρισκε και θα τρύπωνε η παρέα, θα χωνόταν κάτω από την πόρτα... Η παρέα ντυμένη με ωραίους μεγάλους αριθμούς, κοιτούσε την τσέπη μου και κάτι κάρτες τράπεζας που είχα αφήσει στο μπουφέ. Φάνηκε το μνησίκακο χαμόγελο της και εγώ έγινα χλωμή. "Χαθήκαμε!", μου λέει. Ξεροκατάπια... Τα κοινόχρηστα όμως ήταν εκεί και με κοιτούσαν α...