Posts

Showing posts with the label δουλειά

Γράμμα από την Κίνα Νο2

Image
Πολύ-αγαπημένη μου αδελφή, Σε χαιρετώ από τα πέρατα της γης, της κίτρινης για να μην ξεχνιόμαστε. Πες στο μπαμπά είμαι καλά, πες στη μαμά να με ξεματιάζει αδιαλείπτως πρώτη της δουλειά κάθε πρωί. Εδώ που με έριξε η δουλειά (κι η τύχη μου η κίτρινη) τα πράγματα πάνε περίπου όπως σας τα έχω πει. Άντε ίσως και λίγο χειρότερα, αλλά μην το κάνουμε και θέμα! Μένω σε ένα ξενοδοχείο πολύ καλό, με τις κρεβατάρες μου, τις καναπεδάρες μου, τα λουτρά μου, τα έτσι κι αλλιώτικα μου, παράπονο δεν έχω! Αφού για να καταλάβεις στη λεκάνη μου ρίχνουν ροδοπέταλα κάθε πρωί. Ποια λεκάνη καλέ; Της τουαλέτας! Τι να σου λέω τώρα... Για να δεις και να καταλάβεις σου στέλνω και φωτογραφία (μετά με συγχωρήσεως δηλαδή!). Και η θέα από το δωμάτιο μου δεν είναι άσχημη, σαν να πρασίνισε ο τόπος, σαν να φάνηκε κάπως ο ουρανός. Θα φταίει που μας έχει τρυπήσει τα κοκαλάκια μας η βροχή ως φαίνεται. Ήρθε και διαλύθηκε το καυσαέριο όλο, και γύρευε πού πήγε και κάθισε. Ευτυχ...

Γράσα, ράσα, κυρίες, πιτσιρίκια, και ποντίκια

Image
Το ήθελαν έτσι οι συνθήκες ή να είναι άραγε αυτός ο χαρακτήρας μου; Από υπομονή έχω μπόλικη, γαϊδούρα η δικιά σου, ανεξάντλητη, να τραβάς τα όρια και σχεδόν να μην φτάνεις σε αδιέξοδο! Υπομονή κι ευγένεια. Σε πολλές περιπτώσεις μου έχει φανεί χρήσιμο αυτό το χαρακτηριστικό, στην εφορία για παράδειγμα, με τους φοιτητές, με κάτι λιμενεργάτες, με κάτι πιτσιρικάδες, με την κα. Κούλα του πάνω ορόφου, ... Δεν ξέρω βέβαια, αν αυτό που εγώ λέω χρήσιμο η κα. Κούλα, ο έφορας, ή ο πιτσιρικάς το λένε 'μ@λ@κί@', αλλά όπως κι αν έχει εγώ τη δουλειά μου την κάνω. Καλέ χωρίς ψυχοφάρμακα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων δηλαδή... Μην τα πολυλογώ, ως φοιτήτρια πολλές φορές προσπάθησα να αυξήσω τα εισοδήματα μου και κατ' επέκταση τα βραδινά σφηνάκια (που σαβουρώναμε) στο μπαρ. Σε μια εταιρία πληροφορικής δούλεψα, μαθήματα ιδιαίτερα έκανα, μαθήματα σε σχολεία δημοτικά, σε γυμνάσια, σε λύκεια, σε ΙΕΚ, σεμινάρια γιατρών και άλλα δημοσίων υπαλλήλων. Ό,τι μπορούσα έκανα δηλαδή κι όλο και κάτι...

Χαιρετίσματα από την Κίνα

Image
"Αγαπημένη μου αδελφή, Σε χαιρετώ θερμά από τας Ανατολάς. Τώρα που σου γράφω αυτό το γράμμα είμαι ακόμα άνθρωπος. Δεν ξέρω σε τι θα έχω μεταλλαχθεί μέχρι να το λάβεις. Σας αγαπώ πολύ, όλους! Να το πεις και στους γονείς... Έφτασα εδώ προχθές το απόγευμα, μετά από 26 ώρες ταξίδι, μια 5/ωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης κι έναν αγώνα δρόμου στο αεροδρόμιο του Τόκιο. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι στο Τόκιο με περιεργάστηκαν για αρκετή ώρα κι αναγκάστηκα τελικά να τους προσφέρω κάτι μουστοκούλουρα που είχαν ξωμείνει στην τσάντα μου για να καταφέρω να προλάβω την επόμενη πτήση. Στα αεροπλάνα δεν έκλεισα μάτι, ξέρεις πως με πιάνει μια ελαφριά νευρικότητα. Στον τελικό προορισμό με περίμενε Κινέζος ταξιτζής με ταμπέλα που έφερε το όνομά μου. Νύσταζα η κακομοίρα, αλλά σε όλη τη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο μου δε μπόρεσα να κλείσω μάτι, κοντέψαμε να σκοτωθούμε περί τις 28 φορές! Νομίζω πως ξεκόλλησα το χερούλι της πόρτας από την αγωνία μου. Στα είχα άλλωστε πει τι συμβαίνει με τους...

Κάνε Διάλεξη και θα δεις!

Image
Γράφτηκαν κι είναι 110, ζωή να έχουν! Βγήκε το πρόγραμμα κι είμαι η πρώτη τους, τώρα αυτό είναι για καλό; Ετοιμάστηκα μέρες πριν, σκέφτηκα πολλές φορές πώς θα μπω, τι θα πω, πώς θα τους το πω, η πρώτη εντύπωση διαμορφώνει συμπεριφορές. Ξύπνησα νωρίς με έναν κόμπο. Στο στομάχι και στο λαιμό. Δύο κόμπους δηλαδή. Χρόνια την κάνω αυτή τη δουλειά, αλλά η 'πρεμιέρα' είναι πάντα κάπως. Έχω συνηθίσει και σε άλλα μεγέθη, κακά τα ψέματα! Είμαι στα εργαστήριά μου, με 20-30 άτομα, να τους δείχνω, να με ρωτάνε, να κάνουμε παρέα πιο πολύ, αλλά αυτό... Διάλεξη σε 110 πρωτοετείς! Και μάλιστα η πρώτη τους! Με έλουσε ένας ιδρώτας. Κρύος θα ήταν... Πλύθηκα, ντύθηκα, βάφτηκα. Ελαφρά, μη με νομίσουν για καμιά κιτς παλιόγρια! Έχω πάθει και μια θλάση (αυτό είναι άλλη ιστορία, θα σας την πω μια των ημερών) και πάω κούτσα-κούτσα σαν λίγο από ψωράλογο. Αυτό με μάρανε τώρα να σκεφτούν πως έχω το ένα πόδι πιο κοντό από το άλλο. Ποιος θα τους μαζέψει μετά το μυαλό στα ουσιώδη; Και λέει, εκεί που μπαίν...

Περιμένοντας τον Κοντό...

Image
Κατ' επίφαση γιατί ψηλός είναι ο άνθρωπος. Άνοιξε που λέτε καινούρια θέση σε κεντρικό πανεπιστήμιο του Αγίου Πρόπερσυ, έγιναν οι αιτήσεις πριν από ένα χρόνο, κανονίστηκαν οι ομιλίες των υποψηφίων αιτούντων παρεπιδημούντων φέτος. Είναι καιρός για καινούριες θέσεις; Όχι βέβαια! Αλλά με τους ρυθμούς που προχωράει η διαδικασία, μέχρι να ολοκληρωθεί, θα έχει βγει η Ελλάδα από την κρίση. Λέμε τώρα... Κι έκανε το έτερον μου ήμισυ αίτηση για να γίνει καθηγηταρέος. Πού πας βρε πρόβατο; Εδώ μιλάμε για τέρατα! Της επιστήμης καλέ, με την καλή την έννοια! Μέρα τάδε, κτίριο τάδε, αίθουσα δείνα, ώρα 13:30, του λέει ο Κοντός. Φόρεσε ο δικός μου υφασμάτινο παντελόνι, με έβαλε να του σιδερώσω το πουκάμισο μπας και το δικό του σιδέρωμα δεν ήταν αντάξιο της περίστασης, έβαλε χαμόγελο 'είμαι άνετος' και φύγαμε. Πήγα κι εγώ μαζί του, να του κρατάω το χέρι του άνετου ντε! Από την αγωνία του μπας κι αργήσουμε, φτάσαμε ώρα 11:30, τσίμα κάρτα δηλαδή. Αλλά τι να του πεις; Επειδή την είδα τη βαλίτσα π...

Για τα μάτια τα μελιά

Χάθηκα για άλλη μια φορά... Δηλαδή σας διαβάζω, μα δε βρίσκω το χρόνο να σχολιάσω, να γράψω, να είμαι αληθινά παρούσα. Και είχα ιστορίες να πω, μα τώρα τις ξέχασα νομίζω όλες... Όχι δεν πήγα στο Πακιστάν, δεν έβγαλα λεφτά! Είχε αντιρρήσεις το έτερον μου ήμισυ. Γαμώτο! "Μα γιατί καλέ μου;", τον ρωτάω, "εδώ πρόκειται για καλή μπίζνα και για κοινωνικό έργο μαζί!". "Τι σου λείπει μωρή", μου λέει εκείνος κι εγώ, συγκινημένη από τα ρομαντικά του λόγια, κάνω καρδούλες στα μάτια και του σκάω ένα φιλί. Αφήνεις τέτοιον άντρα; Και πήρα την απόφαση να μείνω... Κι εκεί που ήθελα να συνεχίσω την καθημερινότητα μου, προέκυψαν δυο ταξιδάκια 2/ήμερα και μια προσθεσμία που ακόμα τρέχω να προλάβω και τα έκαναν όλα άνω-κάτω. Που να πήγαινα η γυναίκα στο Πακιστάν και να γινόμουν κολλητή της μελαμψής πεθεράς πιο εύκολο θα ήτανε, άντρα μου σγχώρα με! Πρώτο έσκασε το νέο για την προθεσμία στο τέλος του Φλεβάρη. Ένα άρθρο πολυ-σέλιδο για ένα επιστημονικό περιοδικό. Με τα πειραματι...

Αρχίσαμε!

Αρχίσαμε, αρχίσαμε! Καλή ακαδημαϊκή μας χρονιά! Βάλαμε τις ποδιές μας, πήραμε τις καινούριες μας σάκες, δηλώσαμε μαθήματα και να' μαστε εδώ έτοιμοι να τα μάθουμε πάλι όλα! Πανεπιστήμονες! Αλλάξαμε και 'αφεντικό', ποιός μας πιάνει φέτος! Έφτασαν και οι καινούριοι φοιτητές συν πατεράδων και μανάδων. Αυτοκίνητα, απορίες, εγγραφές... Να και οι παλιοί φοιτητές με τα χέρια στις τσέπες, έσπευσαν να παραγγείλουν καφέ στο κυλικείο :) Το ότι τα εργαστήρια μας θα παραμείνουν για κανένα μήνα ακόμα κλειστά είναι άλλη ιστορία. Οι τεχνικοί μας παραθέριζαν το καλοκαίρι και αποφάσιαν πως τώρα είναι η ώρα να ξηλώσουν την οροφή και να περάσουν κλιματισμό... Το ότι έχουμε ελείψεις σε διδακτικό προσωπικό μια μικρή λεπτομέρεια. Να αρχίσουμε τα μισά μαθήματα τώρα και τα υπόλοιπα σε 2-3 εβδομάδες, δε λέει τίποτα! Με τούτα κι εκείνα μπαίνουμε σιγά-σιγά στη διαδικασία της μάθησης... Μην πέσουμε με τα μούτρα από την αρχή και μας έρθει βαρύ μετά τις καλοκαιρινές μας διακοπές ;)

Προσμένοντας τη λήξη...

Είναι ανελέητη, με βλέμμα δύστροπο, σχεδόν κακό, έχει ανοίξει το στόμα της διάπλατα και δείχνει τα αιχμηρά της δόντια, περιμένει στη γωνία κρυμμένη στη σκιά... Περιμένει και όταν έρθει η ώρα ένα χραπ! θα κάνει, θα μου ορμήξει και θα με κατατροπώσει! Ανελέητη! Έχοντας το βλέμμα της αδιάκριτο και δύστροπο στραμμένο επάνω μου, κάθομαι ήσυχα-ήσυχα με μια κούπα καφέ να μου κρατάει συντροφιά από το μεσημέρι, και ας έχει βραδιάσει πια. Κοιτάζω την οθόνη του υπολογιστή εδώ και ώρες... Ο σβέρκος μου πιάστηκε πιά! Ευτυχώς που το ραδιόφωνο παίζει σιωπηλά, γεμίζει το χώρο με ήχους και νιώθω πως έχω λίγη συντροφιά... Πού θα πάει? Θα ξεκουμπιστεί να φύγει, να με αφήσει στην ησυχία μου και στους ρυθμούς τους άλλους τους κανονικούς. Αυτούς που πίνεις το πρωινό σου καθιστός, δουλεύεις κάποιες ώρες, έχεις το απογεύμα λίγο χρόνο να σου αφιερώσεις και το βράδυ πηγαίνεις για ύπνο πριν να καταρεύσεις. Τώρα το μόνο που κάνω, έχοντας την εδώ απέναντι μου, είναι να κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή όλες τις ώρες...