Posts

Showing posts with the label ταξίδια

Ταξίδι στας Ανατολάς. Πάλι!

Image
Πολυαγαπημένη μου αδελφή, Μόλις πριν από λίγο εφτασα στον προορισμό μου μετά από περίπου 24 ώρες στο δρόμο.  Όλα καλά, πες το στους γονείς να μην ανησυχούν. Νυσάφι πια με αυτήν την Κίνα! Εγώ άφησα την Ελλάδα για να ξενιτευτώ στην Ελβετία, μετανάστης με στυλ (και σεξ απίλ, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης) κι αυτοί οι σιχαμένοι οι εργοδότες μου, λες και το κάνουν επίτηδες, κάθε τρεις και λίγο με ξαποστέλνουν στην Κίνα. Βρε άι σιχτίρ, δεν τους μπορώ άλλους Κινέζους, κιτρίνισε το μάτι μου! Και το δέρμα μου! Γιατί ήλιος εδώ δε με βλέπει, τον έχει πάει περίπατο η μόλυνση. Βρε άι σιχτίρ! Τέλος πάντων, άλλα ήθελα να σου πω... Πάω που λες στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης στην ώρα μου, μια κυρία. Για να πνίξω τον πόνο μου έκανα λίγο σόπιν καθώς περίμενα, μη με ρωτάς δε θυμάμαι τι πήρα. Κι επίσης, δεν κράτησα την απόδειξη να δω αν πλήρωσα πολλά. Αρχίζει το μπόαρντιν, παίρνω τις σακούλες μου και πάω στο γκέιτ να κάνω τη δουλειά μου. Με φωνάζει μιαν ξυνούλα από το γκισέ, "Ωχ Παναγία μου, θα μου...

9+1 λόγοι για να επισκεφτείς την Κύπρο

Image
Θα μπορούσε να υποθέσει κάποιος με ασφάλεια πως με κέρδισε τούτο το νησί. Δε φταίω εγώ, η ομορφάδα του τα φταίει όλα! Βρε λες να μετοικήσω; Είναι και που δεν τους καταλαβαίνω μόλις μιλάνε οι άτιμοι... Κατέγραψα λοιπόν όλα όσα με κέρδισαν στην Κύπρο. Κι έχουμε και λέμε, κλείσε εισητηρία και μην παραλείψεις επουδενί τα κάτωθι. 1. Να βρεις έναν Κύπριο και απλά να του χαμογελάσεις. Θα σε ξεναγήσει, θα σου ανοίξει το σπίτι του, θα σου δώσει τις φλαούνες του, κι εσύ θα λατρέψεις τη φιλοξενία και την απλοχεριά ενός λαού πριν να το καταλάβεις! (Αν δεν έχεις δικό σου γνωστό let me know, σου δίνω το τηλέφωνο του δικού μου, αποδείχτηκε κελεπούρι :-)) 2. Να φας κολοκοτή με τη συνοδεία δροσερής σπιτικής μανταρινάδας στην πλατεία Φανερωμένης. Θα νιώσεις κομμάτι της πόλης for sure! Και θα δεις με μιας όλα τα trends, το μέρος είναι hot spot σου λέω! 3. Να πιεις κυπριακό καφέ και να κανείς ναργιλέ στο γιαβάσικο καφενείο της λαϊκής γειτονιάς. Θα ζήσεις την απόλυτη εμπειρία χαλάρωσης, "αυ...

Περπατώντας στην Λευκωσία

Image
Στέκομαι στην αρχή του άλλοτε πιο μακρυνού δρόμου πρωτεύουσας, τον δρόμο Λήδρα, κοιτάω πέρα μακριά, μια πόλη που μόλις ξυπνούσε. Μόλις έχω φτάσει στο νησί, δεν ήξερα τι να περιμένω, δεν ήξερα τι με περίμενε να το δω... Νότια πίσω μου ένα κομμάτι από τα μεγάλα μεσαιωνικά τείχη που έκτισαν κάποτε οι Ενετοί, το παλιό κτίριο του Δημαρχείου, οι ίσως το ίδιο παλιοί ψηλοί φοίνικες. Βόρεια μπροστά μου ο μεγάλος πεζόδρομος, με τα ρολά από τα μαγαζιά μόλις να ανεβαίνουν, με τα λουλούδια να παίρνουν τη θέση τους πλάι από τις εισόδους, τους καταστηματάρχες να βγάζουν την πραμάτεια τους, και κάποιους πλανόδιους μουσικούς να ετοιμάζονται να δώσουν την καθημερινή τους παράσταση. Μα δεν είναι τα κτίρια, δεν είναι οι μυρουδιές από τους φούρνους και τα γαλακτοπωλεία, δεν είναι οι άνθρωποι που τραγουδούν μόλις μιλούν. Η Λευκωσία δεν είναι μονάχα αυτά. Διασχίζοντας τον πεζόδρομο βλέπεις να σμίγει το πολύ παλιό με το μοντέρνο, η καλαισθησία με την έπαρση του νεοπλουτισμού, το παραδοσιακά...

Γράμμα από την Κίνα Νο2

Image
Πολύ-αγαπημένη μου αδελφή, Σε χαιρετώ από τα πέρατα της γης, της κίτρινης για να μην ξεχνιόμαστε. Πες στο μπαμπά είμαι καλά, πες στη μαμά να με ξεματιάζει αδιαλείπτως πρώτη της δουλειά κάθε πρωί. Εδώ που με έριξε η δουλειά (κι η τύχη μου η κίτρινη) τα πράγματα πάνε περίπου όπως σας τα έχω πει. Άντε ίσως και λίγο χειρότερα, αλλά μην το κάνουμε και θέμα! Μένω σε ένα ξενοδοχείο πολύ καλό, με τις κρεβατάρες μου, τις καναπεδάρες μου, τα λουτρά μου, τα έτσι κι αλλιώτικα μου, παράπονο δεν έχω! Αφού για να καταλάβεις στη λεκάνη μου ρίχνουν ροδοπέταλα κάθε πρωί. Ποια λεκάνη καλέ; Της τουαλέτας! Τι να σου λέω τώρα... Για να δεις και να καταλάβεις σου στέλνω και φωτογραφία (μετά με συγχωρήσεως δηλαδή!). Και η θέα από το δωμάτιο μου δεν είναι άσχημη, σαν να πρασίνισε ο τόπος, σαν να φάνηκε κάπως ο ουρανός. Θα φταίει που μας έχει τρυπήσει τα κοκαλάκια μας η βροχή ως φαίνεται. Ήρθε και διαλύθηκε το καυσαέριο όλο, και γύρευε πού πήγε και κάθισε. Ευτυχ...

Ήθελα η μούρη μου να φορέσει σέλα!

Image
Είμαστε που είμαστε έξω από το Μπολσόι δε μπαίνουμε και μία μέσα να δούμε περί τίνος πρόκειται; Γούνες δεν είχαμε, μήτε και σκαρπίνια για να καμαρώνουμε με το σύρε κι έλα. Μα έχουν φύγει από τη μόδα καλή μου στη δική μας τη χώρα! Εμείς τώρα φοράμε γαλότσες με καρό! Αλλά πού να καταλάβεις εσύ; Πρώτη στάση στην γκαρνταρόμπα. Καπελιέρες, κρεμάστρες, καθρέφτες. Μωρ' τι να αφήσουμε εμείς εδώ; Το φέσι και το μπουφάν το φουσκωτό; Γυαλίζομαι στους καθρέπτες, στρώνω το κατσόμαλλο, και βγάζω φωτογραφία με φόντο όλο τον κόσμο τον καλό. Δεύτερη στάση στη σάλα. Τι να ήταν άραγε παλιά εδώ; Θα τα έπινε ο αυτοκράτορας πριν την ψυχαγωγία... Καθαρίζω τη γαλότσα στο παχυλό χαλί διακριτικά. "Σιγά τον πολυέλαιο", σκέφτομαι καθώς κοιτάω αδιάφορα ψηλά. Τα φλας πάνε κι έρχονται. Φωτογράφε, τράβα καλέ κι εμένα μία! Ανεβαίνουμε την σκάλα, ας πάνε τα σκαρπίνια με το ασανσέρ... Στάση τρίτη (βοήθειά μας) στο θεωρείο. Κολλητό ήταν με το του αυτοκράτορα. Εμ, το παχνί δεν μ’ άρεσε, ήθελ’ αρ...

Μόσχα

Image
Μόσχα, μια πόλη 12.000.000 κατοίκων, μια πόλη με σχεδόν 9 αιώνες ιστορία, η πόλη των Σοβιέτ με τα μουσεία, τις όπερες, και τα τερατώδη γκρίζα κτίρια, η πόλη του έντονου χριστιανισμού με τις δεκάδες εκκλησίες, τους περίτεχνους γυαλιστερούς τρούλους, τους πιστούς δίχως ξέσκεπα μαλλιά. Μια πόλη ζωντανή μέρα και νύχτα, με χρώματα και αντιθέσεις πάνω και κάτω από τη γη... Και τι να πρωτοκοιτάξεις, τι να πρωτοθαυμάσεις, τι να προλάβεις να γευτείς; Επέτρεψα με ένα γλυκό συναίσθημα, ένιωσα η πόλη να με αγκάλιασε, της παραδόθηκα κι εγώ και την άφησα να με ταξιδέψει... Και είδα έναν παγωμένο ποταμό να κυκλώνει την πόλη, μια πόλη που ταλαντεύεται ανάμεσα στο παραδοσιακό και στο κάτι κάπως νέο. Μια αυτοκρατορία που απλώθηκε ως τα πέρατα της γης για να κλειστεί μετά στα σταλινο-γοτθικού ρυθμού κτίριά της. Μια ζεστή σούπα μπορς και μια μεγάλη ουρά στα ταμείο των Mac Donalds. Ένα μετρό με σταθμούς μουσειακούς και κόσμο να μην κοντοστέκεται για να θαυμάσει. Κομψές κοπέλες με καπέλα γ...

Χαιρετίσματα από την Κίνα

Image
"Αγαπημένη μου αδελφή, Σε χαιρετώ θερμά από τας Ανατολάς. Τώρα που σου γράφω αυτό το γράμμα είμαι ακόμα άνθρωπος. Δεν ξέρω σε τι θα έχω μεταλλαχθεί μέχρι να το λάβεις. Σας αγαπώ πολύ, όλους! Να το πεις και στους γονείς... Έφτασα εδώ προχθές το απόγευμα, μετά από 26 ώρες ταξίδι, μια 5/ωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης κι έναν αγώνα δρόμου στο αεροδρόμιο του Τόκιο. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι στο Τόκιο με περιεργάστηκαν για αρκετή ώρα κι αναγκάστηκα τελικά να τους προσφέρω κάτι μουστοκούλουρα που είχαν ξωμείνει στην τσάντα μου για να καταφέρω να προλάβω την επόμενη πτήση. Στα αεροπλάνα δεν έκλεισα μάτι, ξέρεις πως με πιάνει μια ελαφριά νευρικότητα. Στον τελικό προορισμό με περίμενε Κινέζος ταξιτζής με ταμπέλα που έφερε το όνομά μου. Νύσταζα η κακομοίρα, αλλά σε όλη τη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο μου δε μπόρεσα να κλείσω μάτι, κοντέψαμε να σκοτωθούμε περί τις 28 φορές! Νομίζω πως ξεκόλλησα το χερούλι της πόρτας από την αγωνία μου. Στα είχα άλλωστε πει τι συμβαίνει με τους...

Άλλα ταξίδια μακρινά

Image
Να φταίει άραγε που δουλεύω με αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου (που έλεγε η γιαγιά μου η Τσεβή) και μετά την εργασία δεν ήθελα τούτο το καλοκαίρι ούτε να τα βλέπω, να φταίει που το έριξα στις αθλοπαιδιές κι όλο τον Ιούλιο έτρεχα (ωσάν την κατσίκα) στα γήπεδα, να φταίει που πέρασα σχεδόν όλο τον Αύγουστο μέσα (ή μήπως ήταν κάτω;) στο νερό, ή μήπως που τα ενοικιαζόμενα της κυρά-Μαριγούλας στη Νότια Κρήτη δεν είχαν WiFi; Δεν ξέρω τι ήταν από όλα (ή αν συνέβησαν όλα μαζί) αλλά φίλοι μου (όπως καταλάβατε) τρόμαξα να το ανοίξω τούτο εδώ τον χώρο. Αράχνες έπιασε, σας έχασα εσάς, με χάσατε κι εμένα... Φόρεσα φακιόλι σήμερα πρωί-πρωί, πήρα φτερό, κι έφτασα. Ένα ξεσκόνισμα, ένα μικρό σφουγγάρισμα, καλά μη φανταστείτε, όσα βλέπει η πεθερά έκανα εκεί επάνω-επάνω. Και τώρα που είπα πεθερά, ποιος μου ευχήθηκε αυτό το καλοκαίρι, ποια νεράιδα καλή ήρθε και μου φύσηξε χρυσόσκονη; Τέτοια συγκυρία ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα! Πάμε στο πατρικό τους αντρούς μου και ω, τι κόσμος μαγικός, η πεθερούλα έλε...

Το χρονικό μιας ... επιτυχημένης κατάβασης

Image
Και είμαστε παρέα και χαιρόμαστε! Την ξενοδοχειάρα μας, την κρεβατάρα μας, στην κοσμάρα μας... Ξυπνάμε νωρίς το πρωί, απολαμβάνουμε ένα καλό πρωινό (για να πάρουμε δυνάμεις), και αποχωρούμε στο δωμάτιό του ο καθένας για να ετοιμαστούμε. Και φοράμε όλο μας τον εξοπλισμό, την ζεστούλα σαλοπέτα μας, τη μάλλινη την ασεξουαλική την κάλτσα ως το γόνατο, το κολλητό ισοθερμικό μπλουζάκι διαγράφω-τον-έξτρα-κόκκο-ζάχαρης-που-έφαγες-εχθές-κακό(!)-κορίτσι, το μπουφάν (με όλα του τα κονφόρτ), βάζουμε τον σκούφο, τη (δανεική) μάσκα και τα γάντια στην τσέπη. Λίγο πριν από την αναχώρηση βάζουμε και τα πόδια μας στον γύψο που χαριτολογώντας μπορείς να το πεις και μπότες του σκι. Παρένθεση. Καλά, εγώ έχω πάρει κάτι μπότες άψογες! Δεν είναι και γόβες βέβαια, αλλά δεδομένης της ακαμψίας τους έχουν πολύ στυλ! Με τις γούνες τους από μέσα, με τα σχέδια τους απέξω, και με ασορτί μπατόν! Χάρμα! Κλείνει η παρένθεση. Φτάνουμε στη ρίζα του βουνού και είμαστε στα 900 μ. Ψηλά θα μπορούσε κανείς να σκεφτεί,...

Η Αλίκη, το άλογο και ο ντολμάς

Image
Έφαγα τα αρνιά μου, τα κοκορέτσια μου, τα τσουρέκια μου, ήρθα και πρήστηκα κι έγινα σαν ντολμάς. Αυτούς τους ωραίους τους τσουπωτούς... Ευχαριστημένη καθώς ήμουν, ετοίμασα τη βαλίτσα μου, πασχαλινά κουλουράκια, σπιτικές μαρμελάδες και ένα κεφάλι τυρί για πεσκέσια. Aνέβηκα η χωριάτα στο αεροπλάνο με το κοφίνι παραμάσκαλα και φτάσαμε στην Αγγλία παραμονή του γάμου του αιώνα. Σημαιάκια, πανυγηρικό κλίμα, οι φάτσες του ζεύγους παντού! 'May you sign at the wedding book please?', ο Αγγλάρας στο αεροδρόμιο. Μα εγώ δεν είχα καπέλο! Φορτωμένη με το κοφίνι καθώς ήμουν, πήραμε το λεοφωρείο και φτάσαμε στα Αγγλικάς εξοχάς. Φίλοι, αγκαλιές, υποδοχές, 'βρε καλώς τον ντολμα', κτλ. Πρώτη φορά στας Αγγλικάς εξοχάς, πρώτη φορά διαμονή σε british cottage (με τη σωστή προφορά), ευκαιρία για να κάνουμε πράγματα που δεν κάνουν συνήθως οι τουρίστες. As British as it gets, το λοιπόν... Χωρίς καπέλο φυσικά! Παρεπιμπτόντως το τσακίσαν το τυρί οι φίλοι μας, είναι Ιταλοί και ξέρουν ;) Ήπιαμε απογ...

Γροινκ!

Image
Και φτάσαμε στη Γερμανία κι από εκείνη τη στιγμή άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της ανθρώπινης εμφάνισής μας... Μας υποδέχτηκαν οι φίλοι μας στο Saarbrücken με ζεστές αγκαλιές και με ζεστό φαγητό. Ανταποδώσαμε τις αγκαλιές και φάγαμε, όλη μέρα νηστικοί με μια ληγμένη μπύρα είμασταν. Ξεκουραστήκαμε και το πρωί, η πρώτη εικόνα που αντίκρυσα με έκανε να πεταχτώ από το κρεβάτι, έριξα και μια σπρωξιά στο διπλανό μου τον υπναρά, αλλά πού να συγκινηθεί αυτός, μόνο όταν του μίλησα για πρωινό πήρε το κορμί του και εμφανίστηκε στην κουζίνα, για να ανταπεξέλθει στο κρύο καλέ! Φορέσαμε εξοπλισμό φουλ-κομπλέ μετά και πήραμε τους δρόμους. Η πόλη στολισμένη για τις γιορτές, στο κέντρο η υπάιθρια χριστουγεννιάτικη αγορά έδινε μια παραμυθένια ατμόσφαιρα. Περπατούσαμε τριγύρω όλη μέρα σχεδόν, άγγιζα τα πάντα σαν μικρό παιδί, τα ξύλινα παιχνίδια, τα χειροποίητα στολίδια, χάζευα τα ζαχαρωτά, ήθελα να αγοράσω όλους τους καρυοθραύστες της αγοράς, πήρα μόνο τους μισούς. Ενδιάμεσα ήπιαμε Glühwein (ζεστό κρασάκι ...

Richeine bitte!

Image
Ακούμε αποβραδύς τα νέα των οκτώ, χιόνια, κακοκαιρία και ακυρώσεις πτήσεων από και προς την κεντρική Ευρώπη. Στην Ελλάδα φυσάει νοτιάς, έχει 18 βαθμούς και έχω βγάλει τη μπέμπελη με τις κάλσες. Αύριο πετάμε για Γερμανία, λογίζεται κεντρική Ευρώπη; Τρώμε μια πίτα γύρο χοιρινό να πάει κάτω η ανησυχία... Ξυπνάμε πουρνό-πουρνό με την αυγούλα, σαν τσιμεντόλιθος η πίτα γύρος χοιρινός χτίζει μαντρότοιχο στο στομάχι μου. Φορτώνομαι μια τσάντα χιαστί με τα απαραίτητα, τη βαλίτσα, την τσάντα με τους κουραμπιέδες (τους χειροποίητους) στο χέρι το δεξί και την τσάντα με τα πουράκια Caprice στο αριστερό. Έτοιμοι για το ταξίδι! Εμείς, γιατί το αεροπλάνο είχε άλλα σχέδια. Έκανε πατινάζ στο παγοδρόμιο που είχε στηθεί ειδικά για την περίσταση στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, ξεχάστηκε και ήρθε Ελλάδα κάπως αργά. Ενωμεταξύ, χάλασα στο Ελ. Βενιζέλος όσα λεφτά είχα στην τσάντα μου (ευτυχώς δηλαδή που δε χρησιμοποίησα και πιστωτική!) και κατέληξα με 3 τσάντες έξτρα στο κάθε χέρι. Ευτυχώς είχα δώσει τη βαλίτ...

Καλεσμένη στας Ευρώπας

Image
Θαρρείς πως γάμος δε λογίζεται δίχως άτομα 300, δίχως ψητά και κλαρινο-ντάουλα; Απατάσαι πλάνην οικτρά! Γιατί ήμουν εκεί και το είδα με τα μάτια μου! Μπορεί να έλειπαν οι θειάδες, οι μπαρμπάδες, ο γιος του μπακάλη, ο κουμπάρος του φούρναρη, να μη φάγαμε αρνί ψητό μήτε γουρνόπουλο στη σούβλα, να μη δώσαμε μάχη επιβίωσης τακούνι με τακούνι στην πίστα, μα γάμος έγινε με παπά και με κουμπάρους. Όχι ένας δηλαδή, μα δυο! Και ήμουν εκεί, και στους δυο, μάρτυρας του μυστηρίου... Στάση 1η Στη Ζυρίχη. Πόλη όμορφη, καθαρή, πράσινη, οργανωμένη. [ Ζυρίχη ] Μυστήριο καθολικό σε ναό προτεσταντικό. Λιτός κι απέριττος ο ναός. Το ίδιο κι η διακόσμηση που είχαν διαλέξει οι μελόνυμφοι, ένα κλαρί ελιάς κι ένα λευκό λουλούδι. [ Ναός Μυστηρίου ] Οι 60 (!) καλεσμένοι έφτασαν στην ώρα τους, κάθησαν στη θέση τους κι εκεί τους περίμενε το βιβλίο του μυστηρίου. Άκου πράγματα! Οι μελόνυμφοι σου λέει επιλέγουν τα αποσπάσματα, τις μελωδίες, τα τραγούδια (!) που θα ακουστούν στο Μυστήριο τους . Όχι δηλαδή τυφλοσούρτη...