Monday, November 23, 2009

Φιλοσοφίες για κοιλιόδουλους

Με φιλοξενούμενους δυο πολύ καλούς φίλους το περάσαμε αυτό το Σαββατοκύριακο. Τους δείξαμε την πόλη, καθήσαμε παρέα στο τζάκι, ήπιαμε καφέδες κι είπαμε πολλά, επισκεφτήκαμε τα ορεινά χωριά...

Κι εκεί στην πλατεία της Στεμνίτσας, με έναν ήλιο λαμπερό να μπλέκεται ευχάριστα στα τεράστια πλατάνια, κάπου ανάμεσα στο τσίπουρο και το μεζέ, που μας άνοιγαν την όρεξη λίγο πριν από το γεύμα, το ρίξαμε στη φιλοσοφία. Μάλλον θα έφταιγαν οι μυρωδιές από τα ψητά...

Κατηγορίσαμε τους Έλληνες γιατί τα πάντα στη ζωή τους περιστρέφονται γύρω από το φαγητό, γιατί δε χαίρονται τη φύση αρκετά, γιατί τις Κυριακές αντί να πάνε για περπάτημα σε όμορφα μονοπάτια ψάχνουν με το αυτοκίνητο νόστιμα ψητά. Αντιπαραβάλλαμε την ελληνική κουλτούρα με την εκείνη από την κεντρική και βόρεια Ευρώπή, βρήκαμε αρνητικά πολλά στην ελληνική νοοτροπία, τελειώσαμε το τσίπουρο (και το μεζέ!) και ψάξαμε να βρούμε ταβέρνα για το γεύμα... Άμα ο άνθρωπος είναι κοιλιόδουλος, μια κουβέντα πώς στο καλό να τον αλλάξει?

Εσείς περπατάτε καθόλου ή καλή ώρα σαν κι εμάς?

Tuesday, November 17, 2009

Πορτογαλίας συνέχεια...

Και αφού είδαμε τη Λισσαβώνα, ήρθε η ώρα να την αφήσουμε πίσω μας. Να πάμε για δουλειά επιτέλους! Με λεωφορείο κατευθυνόμαστε προς τα νότια, σειρά έχει η Βιλαμούρα και το συνέδριο, ο λόγος για τον οποίο κάναμε αυτό το ταξίδι...

Και βρέθηκα εγώ κάπως έτσι:




να πρέπει να μπω σε ένα ξενοδοχείο κάπως έτσι:




Ζήτησα ένα ποτήρι νερό να πάνε κάτω τα σύνδρομα κατωτερότητας, έβγαλα τα παπούτσια να μη λερώσω τα χαλιά κι έψαξα στο πορτοφόλι μου να βρω χοντρά για τον γκρουμ.
Μόνο όταν βρέθηκα στο δωμάτιο με κλειστή την πόρτα πίσω μου κατάφερα να αναπνέυσω πάλι...
Η ανάσα μου κόπηκε βέβαια μόλις τράβηξα τις κουρτίνες και είδα τη θέα:






Η αυτού μεγαλειώτης ο Ατλαντικός μου έγνευσε συγκαταβατικά και κάπως ηρέμησα...
Εκατοντάδες πουλιά στην ακτή, που έκαναν διάλειμμα στο ταξίδι τους για το νότο, μου έδωσαν ένα από τα πιο όμορφα θεάματα που έχω δει ποτέ!
Τα ακριβά κότερα στη μαρίνα μου θύμησαν γιατί εγώ (όταν πληρώνω από την τσέπη μου) κάνω διακοπές στα ενοικιαζόμενα διαμερίσματα της κυρά-Τασούλας με θέα το κοτέτσι.
Τώρα όμως άλλος πληρώνει ;)
Έβγαλα τα ρούχα, έβαλα το μαγιό, φόρεσα το μπουρνούζι που βρήκα στο δωμάτιο και πήρα το ασανσέρ για το τζακούζι... Μεγαλεία!


Λίγο ακόμα ακόμα στη Λισσαβώνα, περίπατος χωρίς σκοπό, 2-3 δώρα για τους δικούς μας.... Σάββατο απόγευμα είναι και σε λίγες ώρες πετάμε για την Ελλάδα.

Κι εκεί στους στενούς κι ανηφορικούς δρόμους του κάστρου πετύχαμε ένα ζευγάρι να βγάζει τις γαμήλιες φωτογραφίες του. Ένας τύπος γύρω στα 60 με δερμάτινα και μηχανή προσέφερε χαμογελαστός τα "αξεσουάρ" του για τις ανάγκες της φωτογράφισης:




Λίγο πιο κάτω βρεθήκαμε μπροστά στην επιγραφή "URINOL". Κι αυτό αποτέλεσε την απάντηση στο ερώτημα που περιτριγύριζε το μυαλό μας! Στους Πορτογάλους αρέσει τελικά ο ... φρέσκος αέρας:




Και πριν να βραδιάσει για τα καλά, ανακαλύψαμε μια εσωτερική αυλή, με μπόλικες γλάστρες και μπουγάδες. Μου έφερε στο μυαλό ελληνική ταινία της δεκαετίας του 50':



Καλώς σας βρήκαμε! :)

Wednesday, November 11, 2009

OLA!

Ταξίδι στην Πορτογαλία, στα κεντρικά για αρχή και λίγο πιο νότια μετά. Για διακοπές στην αρχή και για συνέδριο μετά.

Φτάσαμε Σάββατο απόγευμα στη Λισσαβώνα. Μιλήσαμε στο τηλέφωνο με φίλους και δώσαμε ραντεβού σε κεντρική πλατεία. Ξεκινήσαμε όλοι μαζί για να γνωρίσουμε την πόλη... Για αρχή κάναμε βόλτες στα σοκάκια και ανηφορίσαμε σε πλακόστρωτους δρόμους. Θαυμάσαμε τη Λισσαβώνα από ψηλά.


Λισσαβώνα


Είπαμε τα νέα μας καθώς περπατούσαμε τριγύρω, είχαμε να βρεθούμε πολύ καιρό από κοντά. Κάναμε στάση και φάγαμε φρέσκα ψάρια σε μια όμορφη γωνιά της πόλης. Πήγαμε για ύπνο χαμογελαστοί.

Το επόμενο πρωί, ήπιαμε καφέ και φάγαμε γλυκά σε μια Pastelaria. Ξεκινήσαμε για μια μεγάααααλη βόλτα μετά. Για να τα δούμε όλα.


Κεντρική αγορά



Μονή Αγ. Ιερώνυμου



Κήπος Ultramar



Πυξίδα στην περιοχή Belem



Λεπτομέρεια από τον πύργο του Belem



Ο προαύλιος χώρος του πύργου στο Belem


Και έτσι περπατώντας και κουβεντιάζοντας μας βρήκε η νύχτα στα στενά της Λισσαβώνας. Παρέα με τα παλιά τα τραμ και τις μυρωδιές από τις γειτονιές.


Baixa, Λισσαβώνα



Baixa, Λισσαβώνα


Συνεχίζεται...

Wednesday, November 4, 2009

Ταξίδι για δουλειά ;)

Δεκαπέντε μήνες πέρασαν από το τελευταίο μας ταξίδι για συνέδριο. Ασυνήθιστα πολύ αυτήν την φορά... Αλλά πού να μας αφήσουν ο ελληνικός στρατός και οι κοινωνικές εκδηλώσεις?

Ταξιδεύοντας αυτές τις μέρες έφερα στο μυαλό μου προηγούμενους προορισμούς που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο θα μείνουν αξέχαστοι... Την Βουδαπέστη με το άγχος του πρώτου συνεδρίου, το Άαρχους που μου φάνηκε να είναι στην άκρη του κόσμου και στη μέση του πουθενά, το Εδιμβούργο με το επιβλητικό κάστρο του, τη Ρώμη που από τότε τη λάτρεψα και ακόμα να την ξεπεράσω, το Τολέδο με την εκπληκτική κουζίνα του, το Σαλβαδόρ με μια έκρηξη πολιτισμών, το Ρίο ντε Τζανέιρο που με έκανε να θέλω να γίνω κάτοικος Βραζιλίας, τη Σιγκαπούρη που στάθηκε εφαλτήριο για να επισκεφτώ την Αυστραλία,...

Μετά από όλα αυτά λοιπόν, σειρά αυτές τις μέρες έχει η Πορτογαλία!
Ακόμα ένα ταξίδι, ακόμα ένα συνέδριο, ακόμα μια φορά ερευνητές (δε βάζω και το χέρι μου στη φωτιά!:-)) από όλον τον κόσμο μαζεμένοι για να συζητήσουν μεγάλες ιδέες. Λέμε τώρα... Γιατί στην επιστήμη μας τα πρόβλήματα ίσως να μην είναι τόσο κρίσιμα και οι απαντήσεις ίσως να μην είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Ίσως... Αλλά αυτό πάλι, δεν απαγορεύει στις ιδέες να είναι μεγάλες! Και στους ερευνητές να τις συζητάνε φυσικά!

Αυτά τα συνέδρια είναι η αφορμή για να βρεθούν από κοντά άνθρωποι με κοινά ενδιαφέροντα, να γνωριστούν, να νιώσουν οικεία κι αν τα καταφέρουν αρκετά καλά να συνεργαστούν. Τα ταξίδια (ως επακόλουθο των συνεδρίων) είναι σίγουρα ο λόγος που όλοι οι ερευνητές/τριες (μετά γυναικών/ανδρών, φιλενάδων/φίλων κτλ.) σπεύδουν να τα παρακολουθούν! Είναι άλλωστε το 'ταξίδι για δουλειά' μια καλή δικαιολογία για να αφήσει κανείς πίσω την κανονική του δουλειά και να κάνει μεταξύ άλλων λίγες καλές διακοπές.

Μετά από τριήμερη στάση στη Λισαβώνα, φτάσαμε εχτές το απόγευμα λίγα χιλιόμετρα δυτικά από το Φάρο στη Βιλαμούρα, μια μικρή πόλη στα Νότια της Πορτογαλίας, ένα όμορφο τουριστικό θέρετρο. Παντού μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και γκαζόν και μια μαρίνα γεμάτη από πανάκριβα κότερα μας υποδέχτηκαν.

Και καθώς πλησιάζουμε (μετά από ένα τρίωρο ταξίδι με το λεωφορείο και ένα στομάχι που θέλει να πάει περίπατο) το ξενοδοχείο μας, βλέπουμε τα μπανανόδεντρα να το περιστοιχίζουν, τα δωμάτια με θέα στον Ατλαντικό και εκείνα που κοιτούν την μαρίνα με τα πανάκριβα κότερα, και τις τεράστιες πόρτες του να μας γνέφουν όλο υπονοούμενα. Σαν τις Σειρήνες μου φάνηκαν... Μπαίνουμε. Ρεσεψιόν με όμορφα γλυπτά, επιβλητικά φωτιστικά, ένα σωρό δέντρα ελιές κι όλη τέλος πάντων την πολυτέλεια που περιμένει (ή δεν περιμένει) να δει κανείς. Χαμογελαστά πρόσωπα και ευγενικά νεύματα από όλο το προσωπικό. Κλειδί για δωμάτιο στον πέμπτο όροφο με το πρωινό στον μπουφέ, την εξωτερική πισίνα, τη θερμαινόμενη εσωτερική πισίνα, το τζακούζι, τη σάουνα και το χαμάμ να συμπεριλαμβάνονται στην τιμή. Μα εγώ δεν έχω σκοπό να το παίξω Οδυσσέας!

Δίνω στο στομάχι μου λίγο χρόνο να επανέλθει, κάνω ένα ζεστό μπάνιο ακούγοντας ραδιόφωνο, θαυμάζω τη θέα στον Ατλαντικό, βγάζω μερικές φωτογραφίες... Βρισκόμαστε όλη η παρέα στο λόμπυ του ξενοδοχείου και ξεκινάμε με μια μικρή εξερεύνηση. Έχουμε και λέμε: τρία διαφορετικά εστιατόρια, δύο μπαρς, μερικά διάχυτα σαλονάκια με διακόσμηση που ανοίγει διάπλατα το στόμα, μια πόρτα που οδηγεί στο μαγικό κόσμο του spa, τα απαραίτητα γλυπτά στους ανοιχτούς χώρους, όμορφος χώρος στην εξωτερική πισίνα, μια θελκτική παραλία λίγα μέτρα πιο εκεί,... Ξεκινάμε με ένα ποτήρι κρασί σε ένα από τα μπαρς. Είναι αργά για ο,τιδήποτε άλλο... Αναρωτιόμαστε αν θα είναι κανείς στις αίθουσες του συνεδρίου το επόμενο πρωί. Γιατί κρίμα θα είναι να μη βρούμε χώρο στη σάουνα!