Tuesday, June 29, 2010

Νοικοκυρά σε απόγνωση


Ανοίγω την πόρτα και τις βλέπω να έχουν στήσει πάρτυ. Πάρτυ κανονικό καλέ! Με μουσική και χορούς, και δώστου να στροβιλίζονται ανέμελες. Ούτε που τις απασχόλησε η παρουσία μου. Τελείως ξεδιάντροπες! Κι οι άλλες οι κυρίες (φτου) να κρέμονται επιδεικτικά. Λες κι εγώ δε ζω εκεί. Λες και δεν τους έχω δώσει να καταλάβουν πως με ενοχλούν. Να φύγετε να πάτε αλλού!

Βάζω τη φόρμα μου, τη σαγιονάρα μου, πιάνω το μαλλί κοτσίδα. Έτσι για να τους τη σπάσω! Φέρνω όλα τα εργαλεία και απλώνομαι. Για να δούμε τώρα ποια είναι η κυρία του σπιτιού;

Και κάπως έτσι ξεκίνησα. Με ήλιο, φακιόλι και ποδιά ανάμεσα σε σκόνες, αράχνες και τόνους από ασιδέρωτα. Και κατέληξα με σκοτάδι, σκούπα και φακιόλι, και τα ασιδέρωτα ήταν ακόμα εκεί! Τον ατέλειωτο! Τον ατέλειωτο! Και να πεις πως δεν ασχολούμαι με το ρημαδόσπιτο! Συνέχεια κάτι κάνω και αυτό συνέχεια με προδίδει!

Σκούπισα καλά-καλά, επιτέθηκα με μανία κυρίως κάτω από τον καναπέ. Έβγαλα ένα κουβάρι από δαύτες, σκόνες, σκόνες, σκόνες. Μα πού χωράνε όλες εκεί; Μετά φόρεσα στο εργαλείο μου καινούριο φτερό και επιδεικτικά προσέγγισα τις γωνίες. Ειδικά εκείνες της οροφής. Αφού δε φεύγουν οι κάργιες από μόνες τους τούς έδειξα εγώ! Μόλις κατέστρεψα εργόχειρα και είδα ανακουφισμένη τα έργα μου, πήρα φανέλα παλιά (με τις απαραίτητες πολυ-καιρισμένες τρύπες) κι βάλθηκα να τρίβω τα έπιπλα. Τρίβε-τρίβε αποκαλύφθηκε το χρώμα τους. Μα τόσο ωραία έπιπλα έχω το λοιπόν! Έστρωσα και πετσετάκια λευκά αρχοντικά. Έτσι για να μου φανεί. (Τα βλέπω να καταλήγουν ίδιο χρώμα με τα έπιπλα σε λίγο καιρό και να ξεχνιούνται εκεί για πάντα.) Παρατήρησα πως έχω και φυτά. Εσωτερικού χώρου. Εμ, έτσι είναι. Άμα όλο το σπίτι αποκτά κοινό χρώμα χάνει την έννοια της η διακόσμηση! Έκοψα τα ξερά φύλλα και τα πότισα. Έριξα κι ένα σφουγγάρισμα και με έκπληξη είδα στον κουβά μου να συμβαίνει χημεία...

Πήρα μια ανάσα. Ο ήλιος είχε αρχίσει να δύει κι εγώ ήμουν σε μαύρα χάλια. Αποικίες είχαν κάνει οι αράχνες μέσα στο μαλλί. Κι εγώ που νόμισα πως τις έπεισα να μου αδειάσουν τη γωνιά. Κυριολεκτικά!

Επίθεση στα μπάνια. Έχουμε και δύο. Μπα πανάθεμα μας! Μα μου ήρθε να κάνω επιτόπου μετακόμιση σε γκαρσονιέρα. Πού να χωρέσει η αράχνη στην γκαρσονιέρα; Αφού έτσι απλώνεις το χέρι σου να τεντωθείς το πρωί και της καταστρέφεις την προίκα.
Πλύνε τα πλακάκια, πλύνε τους νεροχύτες, πλύνε τις λεκάνες (μπλιαχ, μπλιαχ, μπλιαχ). Ακόμα και το πλυντήριο έπλυνα και τις κολλώνιες. Πρέπει να κάνω καταπακτή να τα βάζω όλα μέσα. Ούτε οι Γερμανοί τους Εβραίους δεν έβρισκαν εκεί, θα βρίσκει η σκόνη τις κολλώνιες μου;

Είχα γίνει μούργος, βρωμίλος, γουρούνι. Ήθελα να κάνω μπάνιο μα σκέφτηκα πως ένας φαύλος κύκλος είχε μόλις ξεκινήσει. Η βρώμα από το σπίτι ήρθε κι έκατσε επάνω μου, αν κάνω μπάνιο θα πάει και θα κάτσει στη μπανιέρα, μετά θα πρέπει να τρίψω την μπανιέρα κοκ. Τραγικό! Θα ασπρίσουν τα μαλλιά μου και θα είμαι ακόμα με φακιόλι, ποδιά κι ασιδέρωτα!

Μαύρο σκοτάδι έξω, φωτοχυσία μέσα για να βλέπω τις ζάρες και Ρούλα στην τιβι. Κόντεψε να πέσει να τσακιστεί η Ρούλα στην σκηνή κι έκαψα το δαχτυλό μου από την αγωνία! Κι εγώ που νόμιζα πως πάει η βασίλισσα με το σίδερο... Τρεις ώρες αργότερα και δύο δάχτυλα λιγότερα ο τόνος είχε μειωθεί στο μισό. Χύθηκα στον καναπέ...

Την τύχη μου μέσα! Θέλω να γίνω κα. Κοκοβίκου. Τουλάχιστον το θερμοσύφουνα θα είχα κάποιον να μου τον άναβει!

Wednesday, June 16, 2010

Ποδηλατάδα στην εξοχή

Μετά το πρωινό μας πήραμε τέσσερα άτομα τα δύο ποδήλατα που υπήρχαν στο σπίτι και πήγαμε ποδαράτα για να νοικιάσουμε άλλα δυο. Η μέρα μας ήταν αφιερωμένη σε ποδηλατάδα στην ολλανδική εξοχή!
Αν και Μάιος είχαμε βάλει τα μπουφάν μας, το κρύο ήταν πολύ. Είχαμε πάρει και τη φωτογραφική μας μηχανή και φυσικά όλη μας την καλή διάθεση...

Έξω από το μαγαζί βρίσκονταν παρκαρισμένα μερικές δεκάδες ποδήλατα στη σειρά. Η κοπέλα στο ταμείο μάς έδωσε κλειδιά για δύο από αυτά. Χρειάστηκε να την ενοχλήσουμε αρκετές φορές (και να μας δώσει αρκετά κλειδιά) μέχρι να το πάρω απόφαση πως η σέλα του πιο "χαμηλού" ποδηλάτου μού έφτανε αρκετά πιο πάνω από το ύψος της μέσης! Μα δηλαδή! Εγώ φταίω που δεν είμαι 1.90; Να ζητήσετε τα ρέστα από τη μάνα μου και τον πατέρα μου, τα γονίδια που μου έδωσαν και το φαγητό που με τάιζαν! Τώρα πώς στο καλό θα έκανα ολλανδικό ποδήλατο; Ανάθεμα την τύχη μου δηλαδή, που αν είχε σώμα κι αυτή κοντή θα ήταν!

Σκαρφάλωσα πρώτα στο πεζοδρόμιο και μετά σε ένα παγκάκι για να καταφέρω να κάτσω στο ποδήλατό μου. Τα πόδια μου με το ζόρι έφταναν τα πετάλια! Το πήρα απόφαση πως θα έμενα εκεί πάνω να αγναντεύω για το υπόλοιπο της μέρας. Και σε περίπτωση που ήθελα να σταματήσω θα έπρεπε να βάλω δοκάρι να στηριχτώ, να κάνω σάλτο μορτάλε ή τέλος πάντων να βρεθώ φαρδειά πλατειά κάτω με το ποδήλατο από πάνω μου. Ή από κάτω μου, μικρή σημασία έχει... Και ο Θεός βοηθός! Που αν είναι Ολλανδός θα έχει πέσει ήδη τ' ανάσκελα από τα γέλια με το χουνέρι που έπαθα.

Ξεκινήσαμε από το Φόλενταμ.

Είχε κόσμο και δυσκολευόμουν να τους αποφύγω. Έκανα το πρώτο μου σάλτο, επιβίωσα, πήρα το ποδήλατό μου αγκαζέ και περπάτησα στο πλακόστρωτο, ανάμεσα σε μαγαζιά και σε νερό. Νερό... Σχεδόν καμιά φορά δεν καταλάβαινα αν το νερό είναι θάλασσα. λίμνη, ή κάτι άλλο. Τι σημασία είχε;
Λίγο πιο κάτω ο κόσμος αραίωσε. Πεζούλι, παγκάκι, ποδήλατο και φύγαμε!

Συνεχίσαμε την ποδηλατάδα στη ράχη ενός φράγματος.
Φυσούσε πολύ εκεί πάνω! Από τη δεξιά πλευρά η θάλασσα με μερικούς σέρφερς να δίνουν "παράσταση" κι αριστερά, αρκετά μέτρα πιο χαμηλά, ο δρόμος. Στο μονοπάτι πάνω στο φράγμα κάποιος κύριος έκανε τζόκινγκ παρέα με τον σκύλο του και μια κοπέλα έκανε περίπατο. Εγώ πάλι έκανα σλάλομ και νιώθω ακόμα τυχερή που δεν έκανα βουτιά από το "θρόνο" μου!

Φτάσαμε στο Ένταμ.

Όμορφο γραφικό χωριουδάκι, με κανάλια και γέφυρες, με δέντρα που έπαιζαν κρυφτό με τον ήλιο, και όλων των ειδών τα ντόπια τυράκια απλωμένα μπροστά στα μαγαζιά.



Είχαμε αρχίσει να κάνουμε διαλείμματα, αναγκαζόμουν να σταματάω, κόντεψα να πέσω 2-3 φορές μα στο τέλος έγινα πολύ καλή στο ανέβα-κατέβα. Σχεδόν δε χρειαζόμουν ούτε πεζούλι!

Βρεθήκαμε σε βοσκοτόπια με αγελάδες και κανάλια, είδαμε πάρκα, μύλους κι όμορφους οικισμούς.






Είχε πάει ήδη απόγευμα. Λίγο κουρασμένοι, κάπως πεινασμένοι, πολύ ικανοποιημένοι, επιστρέψαμε στο Ένταμ για μερικά ψώνια (φυσικά!;-)) κι ήπιαμε έναν καφέ πριν να γυρίσουμε σπίτι.

Μια πολύ όμορφη βόλτα με πολύ καλή παρέα! Πήρε (επάξια) τη θέση της στα ομορφότερα πράγματα που έχω κάνει ποτέ :)

Monday, June 14, 2010

Get your sting and blackout


09.06.2010, Πάτρα, Παμπελοποννησιακό Σταδιο, Συναυλία Scorpions.

Φτάσαμε λίγο πριν από την έναρξη της συναυλίας (κλασσικοί τύποι που τα κάνουν όλα τελευταία στιγμή!), κοντέψαμε να μη βρούμε πάρκινγκ και να πάρουμε το αυτοκίνητο μέσα στο στάδιο. Ευτυχώς (10 τετράγωνα μακριά) κάτι βρέθηκε και το σώσαμε τελευταία στιγμή.

Είχαμε ενθουσιαστεί (χωριατόπαιδα γαρ) μιας και (παρά την όχι και τόσο νεαρή ηλικία μας) ήταν η πρώτη φορά που πηγαίναμε σε μεγάλη συναυλία. Δε θέλω σχόλια για το "μεγάλη". Μόνο σκεφτείτε πως το μέτρο σύγκρισης που έχω είναι η γιορτή της μελιτζάνας στην επάνω Χρέπα.

10 τετράγωνα και 1 φουσκάλα αργότερα φτάσαμε στο στάδιο. Πώς θα την έβγαζα στο όρθιο για τις επόμενες ώρες ούτε που με άνοιζε! Τριγύρω συναντήσαμε τους απαραίτητους πλανόδιους πωλητές με τα απαραίτητα καπελάκια, μπλουζάκια και σημαιάκια. Δεν πήραμε τίποτα, τα οικονομικά μας δεν τα πάνε καλά τελευταία. Και φυσικά συναντήσαμε τους υποχρεωτικούς (ελληνικότατους) πάγκους με όλων των λογιών τα καλούδια: γλυφιτζούρια κόκορας, ποπ-κορν, καλαμπόκια, χοτ-ντογκ, σουβλάκια... Είπα να πάρω κάτι γιατί μια λιγούρα πάντα την έχω, μα μπορείς να βλέπεις τους Scorpions και να τρως σποράκια; Λες για αυτό τόσα χρόνια να προτιμώ τα πανηγύρια στην επάνω Χρέπα;

Ώσπου να φτάσουμε στο κουλουάρ του σταδιού συναντήσαμε σκοτεινούς τύπους με φυλλάδια των Scorpions και ημίγυμνες τύπισσες με διαφημιστικά της Amstel. Τα πήραμε και τα πετάξαμε κάτω στο επόμενο βήμα, τα αφήσαμε να στοιβαχτούν μαζί με τα υπόλοιπα δεκάδες φυλλάδια που ήδη υπήρχαν εκεί.

Μέσα στο στάδιο ο κόσμος ήταν αρκετός (τουλάχιστον πιο πολύς από τα πανηγύρια που συνήθως συχνάζω) και κάτω στην αρένα και πάνω στις κερκίδες. Σε μια άκρη είχε στηθεί ένας τεράστιος πάγκος, από όπου μπορούσες να προμηθευτείς (με το αντίστοιχο αντίτιμο φυσικά) μπύρες και νερά (χωρίς το καπάκι). Σε λίγο εμφανίστηκαν (σιγά μην έχαναν!) και πωλητές φωσφοριζέ καλωδιών. Όλοι αγόραζαν σαν τρελοί! Λες να κάνω καμιά επιχειρηματική κίνηση να πουλάω από δαύτα στα πανηγύρια; Αλλά ανάμεσα στο γουρνόπουλο και το φωσφοριζέ καλώδιο μάλλον το πρώτο θα προτιμήσει ο σωστός πανηγυρτζής...

Στο stage ήταν ήδη μέλη του συγκροτήματος Rainbow. Έπαιζαν τη μουσική τους για περίπου μια ώρα κι ο κόσμος είχε ήδη αποκτήσει παλμό.

Αφού αποσύρθηκαν, διάφοροι τεχνικοί ανέλαβαν να κάνουν προσθαφαιρέσεις στη σκηνή. Το πρόγραμμα έκανε μια τεράστια κοιλιά.

Τελικά, τα φώτα άνοιξαν, σε μια υπερυψωμένη πλατφόρμα άστραφταν τα ντραμς, ο ντράμερ James Kottak σκαρφαλωμένος εκεί ψηλά να δίνει παράσταση, οι οθόνες πίσω από τη σκηνή να έχουν πάρει ένα σκούρο κόκκινο χρώμα, οι Scorpions να ερμηνεύουν Sting In The Tail κι ο κόσμος να πάλλεται με πάθος. Ερμήνευσαν παλιά και πιο καινούρια τους κομμάτια, ο κόσμος συμμετείχε δυναμικά, ο ντράμερ έκλεβε την παράσταση. Μια καλή γεύση του τι έγινε εκείνη τη βραδιά μπορείτε να πάρετε από εδώ. Λίγο πριν από το τέλος της συναυλίας παρακολουθήσαμε στις οθόνες, με τη συνοδεία ενός εκπληκτικού σόλο στα ντραμς, μια αναδρομή του συγκροτήματος βασισμένη στα εξώφυλλα των δίσκων τους. Και μετά από περίπου δυο ώρες (που μου φάνηκαν σα δυο λεπτά) έφτασε η ώρα να μας χαιρετίσουν. Φυσικά έκαναν και το απαραίτο come back στην σκηνή οπότε και τραγούδησαν παλιές αγαπημένες μπαλάντες.

Μπορεί οι Scorpions να έχουν μεγαλώσει, εγώ να μην είμαι πια παιδί, τα υψωμένα χέρια να κρατούν ψηφιακές μηχανές κι όχι αναπτήρες, μα η βραδιά ήταν όμορφη, πολύ όμορφη! Το απόλαυσα παραγματικά :)

υ.γ. Όλα τα βίντεο είναι δανεισμένα από συν-θαμώνες της συναυλίας. Πιστεύω πως δεν έχουν αντίρρηση να υπάρχουν εδώ links... :)