Friday, October 15, 2010

Γράμμα

[Κάθε ομοιότητα με πραγματικές καταστάσεις ή πρόσωπα είναι τυχαία...]

Γράμμα:
Αγαπητή κυρία Friούλα μου,

Με λένε Καμύ (με εκείνον το κουλτουριάρη Γάλλο φιλόσοφο καμία σχέση) και είμαι φοιτήτρια εδώ και καμιά 7ετία σε μια μικρή πόλη της Ελλάδας. Δεν είμαι από αυτούς τους αιώνιους φοιτητές, απλά απολαμβάνω τόσο τη φοιτητική μου ζωή που το τραβάω το ζήτημα όσο μπορώ...

Είναι και η πόλη που το κάνει όλο αυτό τόσο εξαιρετικό. Τι να σου πρωτοπώ; Πως βλέπω πρόβατα απεναντί μου καθώς παίζω τάβλι στο κυλικείο, πως ακούω θαυμάσιους ήχους από το πεδίο βολής ενόσω παρακολουθώ τα μαθήματα μου, πως έρχομαι στο πανεπιστήμιο κάνοντας πατινάζ στους δρόμους της πόλης κατά τους χειμερινούς μήνες; Μα είναι όλα μαζί που δίνουν αυτή τη θαυμαστή διάσταση στην πόλη...

Αχ, μου αρέσει να περπατάω με τις ώρες στα γραφικά σοκάκια της! Γραφικά γίνονται όχι για τα κτίρια της, από τον κόσμο που συναντώ εκεί. Για παράδειγμα, τον κύριο με το άσπρο μαλλί πιασμένο σε κοτσίδα, με κοστούμι και με καπέλο, με γούνα λεοπάρ τις κρύες μέρες. Αυτός ο κύριος που λες, οδηγεί ένα παλιό αυτοκίνητο, νομίζει πως οι δρόμοι είναι ιδιωτικοί, δικοί του δηλαδή, πηγαίνει στη μέση ακριβώς, με 20 ή ίσως με 30, και πατάει κόρνα συνέχεια (στο μπροστινό αυτοκίνητο, στον ποδηλάτη που έντρομος παίρνει το ποδήλατό του στον ώμο, στην κυρία που περπατάει στο πεζοδρόμιο, στο μπακάλη που στέκεται στην πόρτα του μαγαζιού κοκ.). Ή για παράδειγμα, την μάνα και την κόρη που πάντα κυκλοφορούν σε σετ. Η μάνα μεγάλης ηλικίας, λιπόσαρκη, με άσπρα μαλλιά και με μαγκούρα. Τη μαγκούρα την κρατάει για ξίφος... Η κόρη τροφαντή, μάλλον άσχημη, μα νομίζει πως είναι όμορφη. Φοράει ρούχα χρωματιστά, συνήθως κοντά, πάντα στενά. Αναδεικνύει έτσι το στομάχι που πετάγεται μεγαλόπρεπα μπροστά, κι όχι μόνο. Η κόρη φλερτάρει (το λέω ευγενικά) όλους τους περαστικούς γένους αρσενικού και η μάνα βάζει σε εφαρμογή το ξίφος-μαγκούρα αν το γένους αρσενικό απαντήσει με κάτι που δεν τους αρέσει. Α! Είναι κι εκείνος ο κύριος με το ξανθό καρεδάκι στο μαλλί που κάνει τράκα τσιγάρο σε όποιον συναντήσει στο δρόμο του. Ώρες ώρες αναρωτιέμαι αν υπάρχουν μη-γραφικοί σε αυτήν την πόλη...

Για να έρθουμε στο θέμα μας, τελείωσα το πτυχίο σπρώχνοντας σχεδόν... Μα αμέσως μετά ξεκίνησα με φούρια το μεταπτυχιακό! Δε με πτόησε ούτε η λάθος συστατική επιστολή που μου έδωσε η καθηγήτριά μου, τώρα τη σκέφτομαι εκείνη την επιστολή και γελάω για να καταλάβεις. Καθυστέρησε να την ετοιμάσει, μου την έστειλε στην εκπνοή της προθεσμίας. Παρέλαβα φάκελο που απ' έξω έγγραφε "Δωμάτιο 532, Κύριος Τάδε, Κυρία Καμύ". Κι έπρεπε εγώ να καταθέσω αυτήν την επιστολή στην επιτροπή μεταπτυχιακών σπουδών, δηλαδή τι θα σκέφτονταν οι άνθρωποι για εμένα; Αναγκάστηκα να ανοίξω τον σφραγισμένο φάκελο για να βάλω την επιστολή σε έναν άλλον 'αξιοπρεπή'. Φυσικά έριξα και μια ματιά στο από μέσα! Γένους αρσενικού με ανέφερε, για άλλο πανεπιστήμιο έλεγε, άστα βράστα με λίγα λόγια η συστατική. Ανάθεμα την ώρα που την ζήταγα! Ευτυχώς αυτό δε στάθηκε αφορμή να με απορρίψει η επιτροπή...

Και που λες ξεκίνησα μεταπτυχιακό, το πήρα ζεστά το θέμα και δούλεψα πολύ. Διάβασα, σκέφτηκα, έκανα τα πειράματά μου, έβγαλα τα συμπεράσματά μου, έγραψα το πολυσέλιδο κείμενο μου. Έχω φτάσει στο τέλος τώρα δηλαδή. Ή έτσι πίστευα μέχρι πρότινος. Γιατί μπήκε φουριόζο μέλος της επιτροπής εχθές το πρωί για να μου κάνει παρατήρηση που δεν πρόσεξα πως έχει χάσει κιλά, να εξετάσει τις γνώσεις μου στις κινήσεις του σύμπαντος (και στα ζώδια) και να καταλήξει πως τα πειράματα στην μεταπτυχιακή μου εργασία θα πρέπει να τα κάνω άλλες 128 φορές για άλλες 1024 περιπτώσεις! Εγώ τώρα θέλω να σε ρωτήσω κυριά Friούλα μου, παίζει να έχει περίοδο το μέλος της επιτροπής; Για να μην με πάρει από κάτω δηλαδη χωρίς να υπάρχει λόγος σοβαρός...

Περιμένω με αγωνία την απάντησή σου!

Με όλη μου την εκτίμηση,
Καμύ.

Απάντηση:
Αγαπητή μού Καμύ,

Δε μπορώ να είμαι σίγουρη, μα τα συμπτώματα δείχνουν πως το μέλος της επιτροπής μάλλον έχει περίοδο. Περίμενε 1-2 μέρες πριν να πέσεις σε κατάθλιψη. Άλλωστε Σαββατοκύριακό έρχεται κι η πόλη που ζεις ακούγεται τουλάχιστον συναρπαστική!


Εμπνευσμένο από μια φίλη με εξαιρετικό χιούμορ...

Wednesday, October 13, 2010

Guitar



Επειδή είναι ζήτημα χρόνου να μεταμορφωθώ σε εξαιρετική κιθαρίστρια!

Και φυσικά επειδή το βιντεάκι είναι τουλάχιστον ... εμπνευσμένο ;)
Το τραγούδι δεν το σχολιάζω καν!

Thursday, October 7, 2010

Ο ρελές ο μπλες


Άτομο λαϊκό, με την καλή την έννοια! Μόρτης, με ελαφριά αραίωση στα άνω στρώματα, με στοιχεία μάγκα στα χαμηλότερα διαζώματα: βλέμμα αεικίνητο, ζωσμένο μπλουζάκι, κομπολογάκι, περπατησιά 'είμαι άρχοντας'...

Φύλακας σε χτίριο ο περί αυτού ο λόγος κύριος. Κι είναι παντού, με αφορμή τη δουλειά. Και τους ξέρει όλους, καλά, με αφορμή τη δουλειά. Και τα γνωρίζει όλα, έχει και καλό μνημονικό! Βολικό αυτό...
Με τούτα κι εκείνα, αν θες πληροφορίες για τον καινούριο μελαχρινό ρωτάς τον φύλακα. Αν θες πληροφορίες για τον καιρό πάλι ρωτάς τον φύλακα. Αν δε θυμάσαι τι φορούσες χτες τότε φυσικά ρωτάς τον φύλακα. Εξυπηρετικός!

Δεν είναι όμως μόνο καλός στη δουλειά του. Είναι πάνω από όλα άνθρωπος ο φύλακας. Με το 'α' κεφαλαίο! Έχει χρόνο να ακούσει τον πόνο σου και να ... ενημερώσει τους υπόλοιπους σχετικά. Έχει τη διάθεση να σε παρηγορήσει, "Μικρή η πόλη μας, ε; Βγαίνουτε, βγαίνουτε;". Να σε κοιτάξει και να σε ψυχολογήσει, "Δεν έχει σχέσση το κοριτσσάκι, ε; Φαίνεται ξερούλιι το καημένο".

Και πιάνουν τα χεράκια του. Ακόμα και χρέη ηλεκτρολόγου κάνει σε έκτακτες περιστάσεις, "Για κοίτα αυτού στον πίνακα. Είναι πεσμένος ο ρελές ο μπλες;".

Και δεν έχει κανείς κακό λόγο να πει, είναι άνθρωπος αυθεντικός. Κι αν καμιά μέρα σου φανεί συννεφιασμένος, θα σου κλείσει το μάτι και θα σου πει με νόημα "Τάχα μου ντες..." ;)

Αφιερωμένο σε όλους τους λαϊκούς τύπους, με την καλή την έννοια: