Tuesday, January 18, 2011

Χίλιες και μία νύφες* (ή πώς χάνεται η ανθρώπινη αξιοπρέπεια)

Προχθές ήταν που μου πρότειναν δουλειά, στρωμένη με άμεσα κέρδη. Τα πράγματα είναι απλά, τα λεφτά είναι καλά. Επιπλέον της αμοιβής, περιλαμβάνει ταξίδια, επαφή με καινούριους πολιτισμούς, γνωριμία με καινούριες κουλτούρες. Στους χαλεπούς καιρούς που διανύουμε δεν αφήνεις τέτοια επιχειρηματική πρόταση να πέσει κάτω...

Ετοιμάζω βαλίτσες κι έφυγα σφαίρα! Ταξιδάκι στο Πακιστάν, μια εβδομάδα διακοπούλες, όλα πληρωμένα, συμβόλαια με τον γαμπρό, γνωριμία με τα συμπεθέρια, την ευχή σας, το παραδάκι μου, ο γάμος μας κι έξω από την πόρτα. Στην επιστροφή στάση στο Dubai για 2/ήμερο του μέλιτος. Αυτό το τελευταίο ήταν δική μου ιδέα για να δώσω μια πιο φυσική/χαλαρή/αληθινή διάσταση στο event και για να χαλάσω λίγα από τα κέρδη, γνωστή εθισμένη στα απανταχού ψώνια. Αφού φτάσουμε στην Ελλάδα, πρώτα ο Θεός (χριστιανός ή μουσουλμάνος), φτιάχνει ο σύζυγος τα χαρτιά, βγάζει το ευρωπαϊκό του διαβατήριο κύριος και βάζω εγώ μπρος το διαζύγιο κυρία. Ο κεραυνοβόλος έρωτας δεν ευδοκίμησε, θα δεχτώ κριτική και για αυτό;

Μετά το διαζύγιο, ετοιμάζω βαλίτσες κι έφυγα σφαίρα! Ταξιδάκι, μια εβδομάδα διακοπούλες, όλα πληρωμένα, και νέος κεραυνοβόλος έρωτας με wanna-be ευρωπαίο από το Πακιστάν. Πληρώνουν οι γαμπροί 7.500 ευρώ για τα όμορφα τα μάτια μου, πώς μπορώ να τους τα αρνηθώ;


* Ευχαριστώ τη φίλη μου, ξέρει αυτή, για τον τίτλο...
Ευχαριστώ το φίλο μου, ξέρει αυτός, για το επιχειρηματικό πλάνο...

Friday, January 14, 2011

Μικρομεσαίος πατέρας με Matiz

Παρέα είμαστε, σε γενέθλια φίλων είμαστε, σαν παιδικό πάρτυ στα MacDonalds είμαστε. Παιδιά δεν έχουμε, παιδιά περιμένουν, πού να τις πας τις γυναίκες με την κοιλία ως το σβέρκο;

Ένας εκ της παρέας θα γίνει πατέρας το Μάιο (ο gonna-be πατέρας), ένας άλλος έχει μια κορούλα (να του ζήσει!) 14 μηνών (ο παλιο-πατέρας).

Ο gonna-be πατέρας δεν το έχει συνειδητοποιήσει τι πήγε κι έκανε. Έχει ένα matiz μας είπε, 850 ευρώ μισθό μας είπε, νοίκι σε 2/άρι μας είπε, έχει και πολλές απορίες μας είπε. Ο παλιο-πατέρας, από την άλλη, σε ρόλο έμπειρου μάγιστρου ανέλαβε να δώσει απαντήσεις σε όλα τα μυστήρια της ερχόμενης πατρότητας και της χαμένης πραότητας.

gonna-be πατέρας (gbπ): Πώς ήταν ο πρώτος χρόνος με παιδί;
παλιο-πατέρας (ππ): Γαμησέ τα!
Σαφής...

gbπ: Πόσα χρήματα χρειάζεται το μήνα το παιδί;
ππ: Εσύ με πόσα μπορείς να ζήσεις;
Μαιευτικός...

gbπ: Εγώ πάντως τη μπάλα και το τένις δεν τα κόβω!
ππ: Νομίζεις!
Προφητικός...

gbπ: Έχω ένα matiz, λες να το αλλάξω;
ππ: Εγώ με το saab ρίχνω και το πίσω κάθισμα και πάλι το καρότσι κολάρο το φοράω!
Κατηγορηματικός...

gbπ: Εμείς όμως είμαστε κοντοί.
ππ: Τα καρότσια δεν έχουν μεγέθη! Σε περίπτωση που τα νόμισες παντελόνια, το λέω.
Απόλυτος...

Ίδρωσε ο gonna-be πατέρας, ήπιε το μισό μπουκάλι ουίσκι να ξεχάσει το μέλλον, πήρε την καρδιά-περιβόλι που του έκανε ο γκουρού παλιο-πατέρας και πήγε να κάνει τάμα στην νεράιδα των μωρών να του το βγάλει κατευθείαν φαντάρο το δικό του. Και μετά, πρώτα ο Θεός, θα βάλει βίσμα να του βρει δουλειά.

Thursday, January 6, 2011

Γροινκ!

Και φτάσαμε στη Γερμανία κι από εκείνη τη στιγμή άρχισε η αντίστροφη μέτρηση της ανθρώπινης εμφάνισής μας...

Μας υποδέχτηκαν οι φίλοι μας στο Saarbrücken με ζεστές αγκαλιές και με ζεστό φαγητό. Ανταποδώσαμε τις αγκαλιές και φάγαμε, όλη μέρα νηστικοί με μια ληγμένη μπύρα είμασταν. Ξεκουραστήκαμε και το πρωί, η πρώτη εικόνα που αντίκρυσα με έκανε να πεταχτώ από το κρεβάτι, έριξα και μια σπρωξιά στο διπλανό μου τον υπναρά, αλλά πού να συγκινηθεί αυτός, μόνο όταν του μίλησα για πρωινό πήρε το κορμί του και εμφανίστηκε στην κουζίνα, για να ανταπεξέλθει στο κρύο καλέ! Φορέσαμε εξοπλισμό φουλ-κομπλέ μετά και πήραμε τους δρόμους.

Η πόλη στολισμένη για τις γιορτές, στο κέντρο η υπάιθρια χριστουγεννιάτικη αγορά έδινε μια παραμυθένια ατμόσφαιρα. Περπατούσαμε τριγύρω όλη μέρα σχεδόν, άγγιζα τα πάντα σαν μικρό παιδί, τα ξύλινα παιχνίδια, τα χειροποίητα στολίδια, χάζευα τα ζαχαρωτά, ήθελα να αγοράσω όλους τους καρυοθραύστες της αγοράς, πήρα μόνο τους μισούς. Ενδιάμεσα ήπιαμε Glühwein (ζεστό κρασάκι με μυρωδικά να ζεσταθούν τα μέσα μας), τσιμπήσαμε και 2-3-5-6 Schwenker (για τους μη-ξέροντες, ελαφρύ έδεσμα, ήτοι μπριζόλα 10 πήχες χοιρινή, μαριναρισμένη με μπαχαρικά, ψημένη πάνω από τη φωτιά και προσφερόμενη με ψωμάκι-χερούλι, την τρως και την απολαμβάνεις από το πιγούνι ως το μέτωπο κι από αυτί σε αυτί).

Μετά από το πολύωρο περπάτημα και τα λίγα ψώνια είχε έρθει η ώρα για το δείπνο. Το τρώνε και νωρίς εκεί στας Γερμανίας. Φάγαμε ελαφριά (ένα σνιτσελάκι, μια τηγανιά πατάτες και ένα λίτρο μπύρα ο καθείς δεν το λες και βαριά!) και πήγαμε να ξαπλώσουμε τα κουρασμένα μας κορμιά...

Έφτασε με αυτά και με εκείνα η παραμονή τως Χριστουγέννων. Η μεγαλύτερη γιορτή εκεί στη Γερμανία σου λέει! Φάγαμε το πρωινό μας (σε ύφος αντίστοιχο των ελαφριών γευμάτων των τελευταίων ημερών), φτιάξαμε δυο πιτούλες, ντυθήκαμε, σενιαριστήκαμε, κολωνιαριστήκαμε, φορτώσαμε τις πιτούλες μας και τα δώρα στο αυτοκίνητο και ξεκινήσαμε. Σε όλη τη διαδρομή επαναλάμβανα (με άθλια προφορά εννοείται) το 'Καλά Χριστούγεννα' στα γερμανικά. Η γιαγιά μας περίμενε με στολισμένο σπίτι και στρωμένο τραπέζι. Την κοίταξα και ξέχασα τι έπρεπε να πω, μπα πανάθεμα με τελείως σουρωτήρι το κεφάλι μου! Ψέλλισα ένα 'Merry Christmas' και χαμογέλασα...

Βάλαμε τα δώρα μας κάτω από το δέντρο και τις πίτες στην κουζίνα. Έφτασαν σιγά-σιγά τα παιδιά της γιαγιάς και τα υπόλοιπα εγγόνια. Η γιαγιά, σωστός αρχηγός, έδινε το γενικό πρόσταγμα. Μαζευτήκαμε σε ένα δωμάτιο όλοι, μας μοίρασε κόλλες αναφοράς (στα γερμανικά τα έλεγαν δεν καταλάβαινα τίποτα εννοείται), βάλανε μουσική, πήρανε φλογέρες και αρχίσαν κάτι ακατάληπτα στα γερμανικά. Από το ρυθμό καταλάβαινα πως λέμε άλλοτε την 'Άγια νύχτα' και άλλοτε το 'Έλατο', ανοιγόκλεινα το στόμα, χαμογελούσα ενδιάμεσα και παρατηρούσα τριγύρω. Η γιαγιά τραγουδούσε πραγματικά αφοσιωμένη στο έργο της. Τα δυο μικρότερα εγγόνια τα κρατούσε η γιαγιά από το χέρι, τραγουδούσαν κι αυτά, δεν είχαν επιλογή. Η μια κόρη της γιαγιάς έπαιζε φλογέρα, η άλλη ήταν σοβαρή, η τρίτη το απολάμβανε. Ο γαμπρός της γιαγιάς είχε αράξει σε μια πολυθρόνα, χασμουριόταν διακριτικά κι απλά περίμενε τη φάση να περάσει. Από τα δυο μεγαλύτερα εγγόνια, ο ένας καθόταν πίσω πίσω κι έπινε μπύρα, ο άλλος (ο φίλος μας) είχε ξεγλιστρήσει στην κουζίνα κι έτρωγε πίτα. Τα είπανε όλα τα τραγούδια που είχαν τα χαρτιά, κανένα δεν παρέλειψαν, και μετά η γιαγιά είπε να περάσουμε στην τραπεζαρία. Το υπέθεσα δηλαδή μιας και όλοι κινήθηκαν προς τα εκεί. Ακολούθησε η ανταλλαγή των δώρων, αγκαλιές, χαρές, φιλιά, και 'Καλά Χριτούγεννα' στα γερμανικά που φυσικά δε θυμόμουν πως να πω. Χαμογελούσα και ανοιγόκλεινα το στόμα σε στυλ play-back, ο βλάκας της υπόθεσης!

Καμιά φορά θρωνιαστήκαμε στην τραπεζαρία, ξεκινήσαμε με πίτες και σαλάτες για να μας ανοίξει η όρεξη. Που δεν έχουμε συνήθως... Ακολούθησε χήνα υπερπαραγωγή ίσα με ένα αρνί που έφτασε καιόμενη στο τραπέζι. Έβγαζα φωτογραφιές περιμένοντας το θαύμα. Το παιδάκι από το χωριό πού να τα ξέρει τα φλαμπέ, ενθουσιάστηκα! Όταν έπεσε η φωτιά, η γιαγιά άρχισε το σερβίρισμα: χήνα ψητή (γεμισμένη με κιμά μουσχαρίσιο, λουκάνικα και μπαχαρικά), μπάλες πατάτας, κόκκινο λάχανο και ελαφριά σάλτσα από το λίπος της χήνας. Ψιλοπράγματα... Εκεί, περίπου πριν να σταματήσω να αναπνέω κι ενώ η καρδιά μου είχε αρχίσει να αργοσβήνει, είπα να πάψω το φαγητό. Φυσικά ακολούθησαν τα γλυκά...

Ούτε που θυμάμαι πως φτάσαμε στο σπίτι εκείνο το βράδυ, παραληρούσα, θα ήταν τρελό το πουλί που μας σερβίρανε...

Ανήμερα τα Χριστούγεννα οδηγήσαμε ως τη Γαλλία, φτάσαμε στο Spicheren Höhen. Απίστευτη διαδρομή, πανέμορφο τοπίο, καλή παρέα, παιχνίδια με το χιόνι και γέλια σαν μικρά παιδιά. Προφανώς, λόγω της ημέρας, κεραστήκαμε κι ένα γεύμα με όλη την επισημότητα και σχέδιο τη Μόνα Λίζα στα πιάτα μας. Τι να μας λέει ο μάστερ σεφ, αν δε χρεώσεις την πιστωτική δεν το ευχαριστιέσαι το βελουτέ κάστανου!

Κι επειδή είμαστε πολύ cool τύποι κι όλοι μας συμπαθούνε, είμασταν καλεσμένοι και σε άλλο τραπέζι την άλλη μέρα και σε άλλο την παρ' άλλη. Πολύ φαγητό! Να τους προσβάλουμε τους ανθρώπους;

Κάπου ενδιάμεσα πήγαμε μια εκδρομή στο Saarburg. Καταράκτες, όπου το νερό και ο πάγος έφτιαχναν έργα τέχνης, ένα κάστρο να κρέμεται επιβλητικό πάνω από την πόλη και στο βάθος τεράστιες πλαγές με αμπέλια να γεμίζουν το τοπίο. Πανέμορφα! Η μικρή πόλη γεμάτη με γωνιές στο ύφος του παραμυθιού, οινοθήκες, σοκολατερίες, μαγαζάκια κουκλίστικα με χειροποίητα αντικείμενα. Ψωνίσαμε εννοείται! Για να έχουμε κάτι να θυμόμαστε...

Έφτασαν οι μέρες να επιστρέψουμε. Ούτε που το καταλάβαμε πως πέρασε η εβδομάδα μας εκεί, σχεδόν ευχόμασταν να αποκλειστούμε, μα όλα δούλευαν ρολόι αυτή τη φορά. Πήραμε τα πράγματα μας, τα κιλά μας και το τρένο και ταξιδέψαμε προς το αεροδρόμιο. Γροινκ!

Όμορφος τρόπος να κλείσει η χρονιά... Μακάρι έτσι να είναι αυτή που μόλις ήρθε! Προς θεού, χωρίς τα κιλά!