Saturday, February 19, 2011

Για τα μάτια τα μελιά

Χάθηκα για άλλη μια φορά... Δηλαδή σας διαβάζω, μα δε βρίσκω το χρόνο να σχολιάσω, να γράψω, να είμαι αληθινά παρούσα. Και είχα ιστορίες να πω, μα τώρα τις ξέχασα νομίζω όλες... Όχι δεν πήγα στο Πακιστάν, δεν έβγαλα λεφτά! Είχε αντιρρήσεις το έτερον μου ήμισυ. Γαμώτο! "Μα γιατί καλέ μου;", τον ρωτάω, "εδώ πρόκειται για καλή μπίζνα και για κοινωνικό έργο μαζί!". "Τι σου λείπει μωρή", μου λέει εκείνος κι εγώ, συγκινημένη από τα ρομαντικά του λόγια, κάνω καρδούλες στα μάτια και του σκάω ένα φιλί. Αφήνεις τέτοιον άντρα; Και πήρα την απόφαση να μείνω...

Κι εκεί που ήθελα να συνεχίσω την καθημερινότητα μου, προέκυψαν δυο ταξιδάκια 2/ήμερα και μια προσθεσμία που ακόμα τρέχω να προλάβω και τα έκαναν όλα άνω-κάτω. Που να πήγαινα η γυναίκα στο Πακιστάν και να γινόμουν κολλητή της μελαμψής πεθεράς πιο εύκολο θα ήτανε, άντρα μου σγχώρα με!

Πρώτο έσκασε το νέο για την προθεσμία στο τέλος του Φλεβάρη. Ένα άρθρο πολυ-σέλιδο για ένα επιστημονικό περιοδικό. Με τα πειραματικά του αποτελέσματα, με τα συμπερασματά του, με τα όλα του. Ερευνητής άνθρωπος συστήνομαι, πρέπει να ιδρώσει ο απ' αυτός μου σου λέει. Λογικό... Κι όσο μας κόβει τα λεφτά η Αννούλα τόσο αυξάνονται οι ώρες δουλειάς. "Μα κυρά-Αννούλα μου δώσε κάτι παραπάνω, έχουμε ανάγκες κι εμείς οι επιστήμονες!", της λέμε. Έχει μουλαρώσει αυτή και κόβει και τελείως, άμα τύχει, τα λεφτά για έρευνα να είναι μέσα. Α, να χαθείς κατσίκα! Θα πάω στην Αγκέλα εγώ, που με ζήτησε κατ' όνομα κοτζαμάν εξειδικευμένο εργάτη, κι όταν θα με παρακαλάς θα είναι αργά! Ααααχ, που ποτέ δεν κατάλαβα γιατί την άφησα κατά πρώτης την Αγκέλα η αχάριστη! Σάμπως με αποπλάνησε η Αννούλα όταν με κοίταξε με εκείνα τα μάτια τα μελιά...

Κι εκεί που έχω έμπνευση εγώ και γράφω την ιστορία τη ζωής μου σε συνάρτηση με την έρευνα στον τομέα της ανάκτησης πληροφορίας, μου στέλνουμε πρόσκληση για την απονομή του διδακτορικού μου. Πέρισυ το σιάξαμε, φέτος βρώμισε. Περήφανος ο πατέρας μου σκάει με βαλίτσα έξω από το σπίτι και περιμένει να έρθει η μέρα να πάμε στα Χανιά. Η όπου-γάμος-και-χαρά-η-Βασίλω-πρώτη πεθερά προγραμματίζει να είναι κι αυτή εκεί, ένα τσουπ είναι άλλωστε από το άλλο μέρος του νησιού. Τι να κάνω, αφήνω τις συγγραφές κατά μέρος και κλείνω εισιτήρια για το νησί. Μαζεύω τη βαλίτσα, τον άντρα από το καθιστικό και τον πατέρα από την εξώπορτα και παίρνουμε το δρόμο για Πειραιά. Αφού αντιμετωπίσαμε χιόνι, βροχή, πλημμύρα, απεργίες με όπλο μια πακιστανική ομπρέλα σε σχήμα τέντας, φτάνουμε καμιά φορά στον Πειραιά, μπαίνουμε στο πλοίο, πίνουμε κάτι ρακές για να μπούμε στο κλίμα. Μετά από έχασα-το-μέτρημα καραφάκια ρακές, τους επισημαίνω πως είναι ώρα να σταματήσουμε τη ρακή, να κουστουμαριστούμε και να κατέβουμε από το πλοίο για να πάμε στην απονομή, όταν ο τύπος στο μπαρ μας λέει πως έχει απαγορευτικό και το καράβι δεν ξεκίνησε ακόμα. Την γκαντεμιά μου μέσα! Κίνησε ο Εβραίος και ήτανε Σάββατο... Κατεβαίνουμε από το πλοίο, είμαστε ακόμα στον Πειραιά, παραλίγο να ξεχάσω την πακιστανική ομπρέλα μου από τη σύγχιση (ή από το μεθύσι)! Για να ισορροπήσω την κατάσταση, προτείνω πολιτιστικό τουρ στην Αθήνα πριν να πάρουμε το δρόμο για το χωριό μας, κάτι που γίνεται αμέσως δεκτό. Κόρη, σύζυγος και πατέρας είδαμε το μουσείο της Ακρόπολης, περπατήσαμε στο ιστορικό κέντρο και καταλήξαμε σε παράσταση στο Εθνικό. Μα πόσο κουλτούρες είμαστε οι χωριάτες!

Ξαναπιάνω έπειτα την ιστορία της ζωής μου από επιστημονικής πλευράς και λίγο πριν να τελειώσω τον πρόλογο ξαναφτιάχνω βαλίτσα. Γκρρρ... Για έξω από εδώ γεγονός αυτή τη φορά, οπότε θα μείνω σοβαρή. Πάνε άλλες δυό μέρες.

Και τέλος πάντων, ακόμα γράφω. Και ακόμα τον ατελείωτο έχει αυτό το άρθρο. Που έτσι και το κόψουνε και δε το κάνουνε δεκτό για δημοσίευση, να τους κοπεί το σεξ μαχαίρι Αννούλα μου! Έτσι όπως μου έχει κοπεί κι εμένα αυτόν τον καιρό. Εμ, είναι αντιερωτική η συγγραφή επιστημονικών άρθρων, με τόσες ώρες μπροστά στον υπολογιστή δε γίνεται μόνο το μυαλό σου σούπα καλέ! Τι τραβάω η γυναίκα! Τα ακούς Αννούλα μου; Θα έρθει ο καιρός που θα πάω στην Αγκέλα και θα με παρακαλάς...