Wednesday, November 30, 2011

Τα λάθη...

... της φύσης ή μήπως μιας κοινωνίας που από καιρό τα βλέπει όλα μέσα από παραμορφωτικό γυαλί; Ας πω την ιστορία μου και μου λέτε εσείς μετά τι καταλάβατε...

Ήτανε βράδυ, ένα χειμωνιάτικο (σχεδόν) κρύο βράδυ. Βράδυ Σαββάτου, από αυτά που ντύνεσαι κάπως καλά και κανονίζεις με παρέα να βγεις. Κανονίσαμε για φαγητό με φίλους. Μας ανακοίνωσαν πως θα είναι κι άλλοι στην παρέα μας, μάλλον δεν έτυχε πιο πριν να τους γνωρίσουμε μας είπαν. Συναντηθήκαμε με τους φίλους, χαιρετούρες, νέα, ποδαράτοι προς την ταβέρνα. Φτάσαμε, το άλλο ζευγάρι ήταν ήδη εκεί, τους είδαμε από την τζαμαρία του μαγαζιού και ...

Φλας μπακ λίγους μήνες νωρίτερα.
Φτάνουμε στην ίδια ταβέρνα με συναδέλφους, θα είμασταν 4-5 άτομα. Καθόμαστε, παραγγέλνουμε. Ένα χέρι που κρατάει τσιγάρο (αναμμένο βέβαια!) εκτείνεται με θράσσος, φτάνει κάπου δίπλα από το αυτί ενός από τους συναδέλφους. Ακριβώς απέναντι υπάρχει μια ταμπέλα "Απαγορεύεται το κάπνισμα". Δεν έχω καταφέρει να αποσαφηνίσω αν αυτές οι ταμπέλες είναι περισσότερο για να καλύπτουν το κενό στον τοίχο (σαν κάποια ρετρό διακόσμηση) ή για να κάνουν κάποια σύσταση στους θαμώνες. Ο συνάδελφος φωνάζει την σερβιτόρα και ευγενικά την ρωτάει αν η ταμπέλα εννοεί το περιεχόμενο της. Η σερβιτόρα χαμογελαστή απαντάει πως "Βεβαίως!". Ο συνάδελφος γυρίζει με προσοχή για μην κάψει το αυτί του, ακουμπάει διακριτικά την πλάτη του χεριού και ζητάει ευγενικά, "Θα μπορούσατε να μην καπνίζετε;". Ο σύζυγος, όπως αποδείχτηκε αργότερα, της κυρίας με το εκτεινόμενο με θράσσος χέρι απαντάει (απειλητικά σχεδόν) "Όχι!". Ένα 'όχι' από αυτά που δε σου αφήνουν περιθώρια για συζήτηση, και είτε το βουλώνεις και συνεχίζεις να τρως παρέα με το καιόμενο τσιγάρο δίπλα από τη μούρη σου είτε σηκώνεσαι και παίζεις μπουνιές. Ο συνάδελφος αποφάσισε να πάρει την τρίτη επιλογή και να συνεχίσει τη συζήτηση. Μα απαραίτητη προϋποθέση για να μπορείς να συζητήσεις είναι ο συνομιλιτής σου να μπορεί να ακούει και (ίσως) να μπορεί σκέφτεται. Εκείνος ούτε άκουγε ούτε σκεφτόταν, άναψε τσιγάρο για να κάνει το δικό του παρέα με της κυρίας, και αδιαφόρησε επιδεικτικά όχι μόνο για την ταμπέλα "Απαγορεύεται το κάπνισμα", όχι μόνο για τους υπόλοιπους θαμώνες του μαγαζιού, αλλά και για τα δυο μωρά παιδιά που κάθονταν στην παρέα τους. Στο τέλος, φανερά εκνευρισμένος (και με το τσιγάρο φυσικά στο χέρι) μεταφέρθηκε (με όλη την παρέα του) σε ακριανό τραπεζάκι για να έχουν τα μωρά παιδιά το αποκλειστικό προνόμιο του ντουμανιάσματος.

Έμαθα αργότερα πως ο κύριος είναι γιατρός και η κυρία του χεριού πλούσια. Αυτά είναι σίγουρα χαρακτηριστικά που σε κάνουν σημαντικό μέλος της κοινωνίας στην μικρή μας πόλη...

Επιστροφή στο χειμωνιάτικο (σχεδόν) κρύο βράδυ Σαββάτου.
Φτάσαμε με τους φίλους μας στην ταβέρνα, το άλλο ζευγάρι ήταν ήδη εκεί, τους είδαμε από την τζαμαρία του μαγαζιού. Ω μα τι σύπμτωση, ήταν ο αξαγάπητος κύριος και η κυρία του χεριού εκτεινόμενου με θράσσος! Είπα να κάνω πως δεν τους θυμάμαι, κοίταξα με νόημα τον καλό μου, δεν ήταν τώρα ώρα να πιάσουμε την κουβέντα από εκεί που την είχαμε αφήσει την τελευταία φορά. Συστηθήκαμε, δώσαμε τα χέρια, τα δεξία, τα άλλα φυσικά κρατούσαν από ένα αναμμένο τσιγάρο. Η ταμπέλα στον τοίχο συνέχιζε να υπάρχει, αλλά το τραπεζάκι ήταν ακριανό αυτή τη φορά και ευτυχώς ο συνάδελφος δεν ήταν μαζί μας (ούτε τριγύρω). Καθήσαμε, παραγγείλαμε. Ο κύριος ανέλυε το πόσο έξυπνος είναι, το πόσες πολλές γνώσεις έχει σε διάφορους τομείς, το πόσες πολλές δεξιότητες σε διάφορα σπορ, και γενικά τόνιζε πόσο καταπληκτικός, μοναδικά υπέροχος τύπος είναι. Όταν ήθελε να δώσει στους συνομιλητές του μια ευκαιρία να αναδειχθούν και αυτοί ρωτούσε "Με τι είπαμε πως ασχολήσε εσύ;" και ευθύς αμέσως συμπλήρωνε "Τι να μας πουν μωρέ και οι καθηγητές του Πανεπιστημίου; Εγώ αυτούς τους έχω για το τίποτα!", ή "Ώστε μαθαίνεις κιθάρα, ε;" και ευθύς αμέσως συμπλήρωνε "Τι να μας πείτε κι εσείς οι μπαμπουίνοι! Καλά, εγώ παίζω όργανο (όχι μην σχολιάσετε!) από μικρό παιδί. Έχω λάβει μέρος στοοοο ... κονσέρτο όλων των εποχών!".

Ο κύριος είχε φάει σου λέει σε μεγάλα σαλόνια, κολλητός με τον χρυσό σκούφο τον ίδιο. Παράγγειλε κρασί κόκκινο του 19κάτι, μύρισε επιδεικτικά τον φελό (ο φελός!), για κυρίως πήρε φιλέτο μέτρια ψημένο. Αφού έκοψε το φιλέτο που του σέρβιραν θυμήθηκε να παραγγείλει πατάτες τηγανητές και λουκάνικα για την μέση. Φυσικά άφησε το φιλέτο. Αφού βρε κακομοίρη, αμόρφωτε, (μετά συγχωρήσεως κιόλας) με αρνίσιο παϊδάκι έχεις μεγαλώσει, τι τη θες την τόση ξιπασιά; Λες και προτίθεμαι να σε κλέψω από την κυρία του χεριού; Αλλά πού να ξέρω εγώ, ούτε γιατρός είμαι ούτε πλούσια.

Έτρωγα σχεδόν αμίλητη. Ευτυχώς που ο μάγειρας της ταβέρνας κάνει καλά τη δουλειά του. Άλλωστε ήξερα πως ο κύριος είναι γιατρός και η κυρία του χεριού πλούσια. Αυτά είναι σίγουρα χαρακτηριστικά που σε κάνουν σημαντικό μέλος της κοινωνίας στην μικρή μας πόλη...

Sunday, November 27, 2011

Τα πάθη

Με πήραν τηλέφωνο με περίσσευμα ενθουσιασμού.
Άτομο: Ενδιαφέρεστε να πάμε αύριο σε ένα μαγαζί με live μουσική;
Εγώ: Πού; Τι ώρα; Τι είδους μουσική;
Άτομο: Δεν έχω ιδέα!
Εγώ: Ωραία, να το συζητήσουμε με τον καλό μου και σας λέμε....

Το άλλο πρωί, το Άτομο μας ανακοίνωσε πως υπάρχει κράτηση για δέκα άτομα για το βράδυ σε ένα μαγαζί με live μουσική.
Εγώ: Πού; Τι ώρα; Τι είδους μουσική;
Άτομο: Δεν έχω ιδέα!
Εγώ: Ωραία, πάμε...

Παράπονο δεν έχω! Ούτε να σκεφτώ πού θα βγω Σαββάτο βράδυ, ούτε με ποιους, ούτε να ανησυχώ μήπως καταλήξω, ως συνήθως, να στέκομαι δίπλα από τις τουαλέτες γιατί εκεί είναι το μόνο μέρος με σχετική άπλα. Εκτός από το σαλόνι του σπιτιού μου φυσικά!

Όλα έτοιμα λοιπόν, το μόνο που μου μένει είναι να μάθω την ώρα που θα πρέπει να μετατραπεί η κολοκύθα μου σε άμαξα κι εγώ να βάλω το δεκάποντο και το eye liner. Α, και το μέρος που θα παρκάρω την κολοκύθα μου! Και το είδος της μουσικής βέβαια, αν και αυτό είναι δευτερευούσης σημασίας....

Το απόγευμα παίρνω sms από το Άτομο, "Εμείς δε θα έρθουμε τελικά. Πηγαίνετε εσείς, 10:15 να είστε στο 'Ανέβα στο τραπέζι μου'".
Κάναμε μια πρόοδο, μάθαμε το πότε και το πού. Ετοίμασα αμέσως το ραβδί για την κολοκύθα και ξεσκόνισα και τους είκοσι πόντους του πατούμενου. Έμενε να διαπιστώσω (από κοντά πια) το είδος της μουσικής. Το όνομα το μαγαζιού δεν οδήγησε κάπου συγκεκριμένα το φρεσκο-λουσμένο κεφαλάκι μου. Θα έφταιγαν οι μπούκλες που ακόμα δεν είχαν πάρει όγκο...

Ετοιμαστήκαμε, έβαλα κάτι λιτό και απέριττο για να πηγαίνω με όλα τα είδη μουσικής, έριξα ένα σάλτο να σκαρφαλώσω στο όχημα, και βουρ για το live της μικρής μας πόλης!

Φτάσαμε με 15/λεπτη καθυστέρηση, οι υπόλοιποι ήταν ήδη εκεί να στηρίζουν το μπαροτραπεζάκι μας. Τριγύρω χωρούσαν να σταθούν δέκα σκουπόξυλα, για δέκα άτομα έχω τις αμφιβολίες μου. Βολευτήκαμε, ευτυχώς δηλαδή που είχαμε απώλειες.

Η σκηνή ήταν έτοιμη, προς το παρόν ο DJ έπαιζε μουσική. Προσπάθησα να μαντέψω τι θα ακολουθήσει... Όταν είχα τα αυτιά μου ανοιχτά και τα μάτια μου κλειστά, η σκέψη μου οδηγούνταν σε μουσικά ταξίδια που κάνεις (ερωτευμένος) βράδυ με φεγγάρι. Όταν οι αισθήσεις μου άλλαζαν τακτική, ένιωθα άσχημα που δεν έβαλα κολάν με glitter και που έχω από καιρό ξεφορτωθεί εκείνο το λαχουρέ σακάκι. Συνέχισα έτσι να ταλανίζομαι ανάμεσα στις φεγγαράδες και στις περμανάντ για κάμποση ώρα.

Τα παιδιά που πήραν τις θέσεις τους στην μουσική σκηνή κατάφεραν τελικά να με παρασύρουν σε μουσικά μονοπάτια μελωδικά, με ένα εντυπωσιακά εμμελές βιολί, μονοπάτια που δεν χρειάζεσαι αβυσσαλέο ντεκολτέ για να ακολουθήσεις. Ωραίες μουσικές, έμορφοι στίχοι, τραγούδια, χαμόγελα, "στην υγειά μας", αφιερώσεις, ρυθμοί, χειροκρότημα, ... Έτσι, πέρασαν 3 ώρες. Ή μήπως ήταν 4;

Εντωμεταξύ, ο κύριος με την καδένα την ανάρριχτη στην τρίχα του δικού του αβυσσαλέου ντεκολτέ κερνούσε ποτά την κοπέλα (το κοπέλα με ποιητική αδεία, γιατί 15 χρονάκια είχαν περάσει σίγουρα από τότε που την είπε κάποιος 'κοπέλα' και το εννοούσε), 2-3 κυρίες με κολάν, γόβες, καμπύλες (και κύκλους τις λες) και strech μπλούζες με πούλιες (ω σίγουρα ράγισαν οι καθρέφτες) με νύχια και με δόντια συγκρατούσαν το κορμί το φιδίσιο για να μην λικνιστεί στους ήχους του Παπακωνσταντίνου, και οι τύποι με την μπριγιαντίνη στο μαλλί φαίνονταν να έχουν αγανακτήσει τόση ώρα αναμονή για κάτι πραγματικά 'αντρίκιο'. Ευτυχώς ακούστηκε και λίγο Ρασσούλης για να κάνουν όλοι τα μικρά τους σκέρτσα και κάπως να εκτονωθούν...

Το πρόγραμμα τελείωσε, είχα νιώσει ερωτευμένη, είχα τραγουδήσει πολύ, είχα χαμογελάσει ακόμα περισσότερο, είχα νιώσει πως κάτι διαφορετικά όμορφο έγινε απόψε στην μικρή μας πόλη. Ευχαριστήσαμε τους μουσικούς, μας ευχαρίστησαν κι αυτοί. Οι 2-3 κυρίες με τα κολάν και τις strech μπλούζες με πούλιες έδειχναν ξαφνικά να λάμπουν, μπορεί να ήταν και το εφέ από τις πούλιες, οι τύποι με την μπριγιαντίνη στο μαλλί έδειχναν ξαφνικά πιο ετοιμοπόλεμοι και ο κύριος με την καδένα την ανάρριχτη στην τρίχα παρήγγειλε φρέσκα ποτά. Δεν ήμουν σίγουρη πως καταλάβαινα... Και τότε ο DJ έβαλε το "Τηλεφώνησέ μου, ίσως να σου βγει σε καλό" και στο μαγαζί τα κολάν έκαναν ήδη σαματά. Πληρώσαμε και βγήκαμε. Πόσες διαφορετικές κουλτούρες χωράνε σε ένα βράδυ στο ίδιο κορμί; Κι ας είναι και φιδίσιο...

υ.γ. Ένα από τα κομμάτια που οι μουσικοί μας ερμήνευσαν εξαιρετικά, αφιερωμένο σε όλους μας...




υ.γ.2 Κι ακόμα ένα που θέλω να μοιραστώ μαζί σας...

Monday, November 14, 2011

Πίσω, σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα...

Μετά από πολλά πήγαινε κι έλα, χωρίς περιττές δικαιολογίες, επέστρεψα... Καλώς σας βρήκα :)

Εντωμεταξύ, πήγα μερικά ταξίδια, έχασα 5-6 κιλά, "πάντρεψα" 3-4 φίλους, κι άλλαξα 2-3 πρωθυπουργούς. Μετά από όλα αυτά, πάλι πίσω σε μια σχεδόν ίδια καθημερινότητα...

Σχεδόν, γιατί με τα δύο τρίτα του μισθού μου να μπαίνουν πια στην τσέπη ίσως τώρα να νιώθω κάπως πιο ελεύθερη. Και εξηγούμαι.
Έφυγε το άγχος για να αγοράσω σπίτι. Στο νοίκι εγώ, κι ο Βενιζέλος σάμπως να με αγαπάει πιο πολύ.
Έφυγε το άγχος για αγορές. Ποιος μπορεί να με παρεξηγήσει που φοράω το προ εξαετίας "ολοκαίνουριο" τζην μου; Ποιος νοιάζεται αν πάω κομμωτήριο; Και ποιος ο λόγος να πάρω τόσα τρόφιμα αν δε μπορώ ποτέ να τα καταναλώσω έγκαιρα; Αν γιορτάζει ο φίλος μου, δεν έχω πια να σκεφτώ ένα ευφάνταστο δώρο, του πάω ένα χειροποίητο γλυκό και το ευχαριστιόμαστε παρέα.
Έφυγε το άγχος για εξόδους. Και τι έγινε αν είναι Σαββατόβραδο; Μαζευόμαστε παρέα γύρω από το τζάκι, ψήνουμε κάστανα, πίνουμε κόκκινο κρασί από το χωριό και καίγεται το πελεκούδι. Την Κυριακή πάμε στον καφενέ στο χωριό και βάζει ο κυρ-Σταύρος βραστό να γλύφεις τα δάχτυλά σου! Χωρίς ugg, χωρίς lipgloss, χωρίς δήθεν, μόνο με χαμόγελα επειδή είναι Κυριακή κι επειδή είμαστε μαζί.

Μια άλλη όψη της "σχεδόν ίδιας" καθημερινότητάς μας, γιατί το να χαμογελάμε παραμένει σημαντικό...