Thursday, January 26, 2012

Την αϋπνία μου μέσα!

Και αναρωτιέμαι τώρα εγώ και λέω: Είναι η αϋπνία κολλητική; Γιατί πέρασα τις προάλλες από του tremens, ο οποίος λέει πως έχει αϋπνίες γιατί δεν μπορεί να στρίψει τσιγάρο, και σήμερα τσουπ το μάτι μου άνοιξε από τις 5:20! Μα κι αυτός ο tremens, άκου τώρα πράμα να σε απασχολεί και να χάνεις τον ύπνο σου. Εγώ πάλι γιατί ταράχτηκα δεν ξέρω...

Άνοιξε το μάτι γαρίδα, το πίεζα με τα χέρια κάτω, τίποτε αυτό. Και μετά σκέφτηκα πως δεν είχα βάλει πλυντήριο. Α, ώστε ξύπνησε η νοικοκυρά μέσα μου, σκέφτηκα. Κάτι ώρες άσχετες που βρίσκει κι αυτή... Για να την ηρεμήσω (και να καταφέρω κι εγώ να κοιμηθώ), σηκώθηκα μέσα στις μαύρες νύχτες, δεν έβρισκα και τις παντούφλες μου, ήταν και παγωμένα κάτω, σκουντούφλησα και στην πόρτα, δεν ήθελα να ανάψω και το φως να μην ξυπνήσω τον άλλο άνθρωπο, τέλος πάντων έφτασα στο πλυντήριο και το πάτησα το κουμπί. Μεγάλη δουλειά να έχεις ξεχάσει να πατήσεις το κουμπί πριν να πέσεις στο κρεβάτι! "Τώρα ησύχασες;", ρωτάω τη νοικοκυρά μέσα μου νευριασμένη κι επιστρέφω στο κρεβάτι. Τα πόδια μου δεν τα πολύ-ένιωθα. Ή από το κρύο ήταν ή που τα είχα τρακάρει στο κούφωμα...

Το πιέζω πάλι το μάτι στο μαξιλάρι, άντε καλέ μου Μορφέα και θα είμαι κομμάτια την υπόλοιπη τη μέρα. Μα μετά σκέφτηκα πως πρέπει να βγάλω θέματα για την εξεταστική. Μπα πανάθεμα με, τώρα βρήκε να ξυπνήσει και η επαγγελματίας μέσα μου; Την καθησύχασα, χρόνος υπάρχει για τα θέματα. Για ύπνο δεν υπάρχει, είναι ήδη 6:30 την αϋπνία μου μέσα!

Λέτε να φταίει που κι εγώ δεν στρίβω τσιγάρα; Να μάθω τέλος πάντων και να φτιάχνω μια ντουζίνα κάθε βράδυ πριν να πάω για ύπνο αν είναι να γιατρευτώ. Δεν καπνίζω βέβαια, αλλά θα τα στέλνω με τον γαλατά πρωί-πρωί tremens, να κάνω και την καλή μου πράξη ;-)

Wednesday, January 11, 2012

Ένας γάμος με απ΄όλα; Να τ' αφήσω;

- Παντρεύεται η πρώην μου, μου λέει ο καλός μου. Θέλεις να πάμε στο γάμο;
- Ποια πρώην σου αγάπη μου που έχουμε σχέση μια αιωνιότητα και μια μέρα; Αυτή που πιανόσασταν χέρι-χέρι στο δημοτικό;
- Ε, αυτή.
- Ε, τότε να πάμε. Είμαι πολιτισμένη εγώ! (Λέμε τώρα... Αλλά μια σιγουριά την είχα, δεν ξέρει και πιάνο ο δικός μου, πώς θα παίξει το Follow your heart;)

Και ντύνομαι και σενιάρομαι, γιατί μπορεί η αιωνιότητα να είναι πολύ, αλλά δε θα επιτρέψω η πρώην να είναι πιο όμορφη από εμένα! Έβαλα τα σέα μου, έβαλα τα μέα μου, μέχρι και κομμωτήριο πήγα η αχτένιστη να στρώσω την αφάνα!

Η πρώην τυχαίνει να είναι και οικογενειακή φίλη, οπότε μαντέψτε ποιος άλλος ήταν καλεσμένος; Η πεθερούλα φυσικά! Και ο κουνιάδος και η συννυφάδα (αλλά αυτοί δεν πειράζει!). Έξω τους ρίξαμε τους ανθρώπους τόσοι νοματέοι!

Το λοιπόν, κινάμε και φτάνουμε στην εκκλησία. Έριχνε και ψιλόβροχο, να' σου η δικιά σου αγκαζέ με την πεθερούλα κάτω από την ίδια ομπρέλα για να μη χαλάσει το μαλλί. Είχα και ένα άγχος γιατί δεν το έχει η πεθερούλα το τακούνι, φόραγα κι εγώ το δεκάποντο, γλιστρούσε και ο δρόμος και σκεφτόμουν τώρα θα το κάνουμε το θεαματικό να γελάσει κάθε καρυδιάς καρύδι! Αλλά το σώσαμε τελικά...

Ο διάκοσμος στην είσοδο της εκκλησίας παρέπεμπε σε Χριστούγεννα, λίγο από βιλούδο, λίγο από βαθύ κόκκινο, λίγο από γκι. Με το εορταστικό κλίμα των ημερών πήγαινε χάρμα! Η διακόσμηση εσωτερικά ήταν δεν-είχα-χρόνο-ασχολήθηκα-5-λεπτά-και-έβαλα-10-τριαντάφυλλα-τα-μισά-να-κοιτάνε-προς-τα-κάτω. Λες να ήταν σχέδιο;

Κάθομαι στην καρεκλίτσα μου (μην με χτυπήσει το δεκάποντο από τώρα κι έχουμε να εντυπωσιάσω και τη νύφη!) και περίμενα να αρχίσει η τελετή. Δεν ήξερα κανέναν, αλλά ήθελα να του γνωρίσω όλους! Είχε πολύ ζουμί η υπόθεση! Τελικά, αυτό το στρετς και αυτή η πούλια φορέθηκαν πολύ φέτος...

Ήταν και μια κυρία (κάτι σε πολύ κοντινό του ζευγαριού), στα πενήντα φεύγα, με σώμα μαμάς που θες να της ζουπάς τα μαγουλάκια, το γνωστό στενό φόρεμα, σε χρυσαφί με γκλίτερ, και γόβα με πάνω από δέκα πόντους τακούνι και πάνω από 2 νούμερα μεγαλύτερο νούμερο. Ποιος της το έκανε αυτό της κυρίας; Πράγματα που κανονικά είναι απλά, όπως το να κάτσεις και να περπατήσεις, για την κυρία είχαν γίνει μαραθώνιος.

Η νύφη ήρθε και εν μέσω χειροκροτημάτων το ζευγάρι εισήλθε στην εκκλησία. Να γραφτεί στα πρακτικά ως σημείωση (κι όχι επειδή είμαι εμπαθής) πως η ανθοδέσμη της νύφης ήταν από κρίνα.

Έγινε το μυστήριο, περιμέναμε στη σειρά μας για να ευχηθούμε στους νεόνυμφους, πήραμε την μπομπονιέρα (που ήταν ένα λίοπανο διακοσμημένο με ρόδι), και κατευθυνθήκαμε προς το αυτοκίνητο (αγκαζέ και με ομπρέλα, ακόμα έβρεχε γαμώτο!) για να πάμε στο κοσμικόν κέντρον.

Εντωμεταξύ, ο καλός μου είχε βρει όλους τους συμμαθητές του και είχαμε γίνει ένας λόχος άτομα!

Έτυχε να φτάσουν πρώτοι στο κέντρο ο κουνιάδος και η συννυφάδα, "πιάστε θέσεις και για εμάς", τους είπαμε. Φτάσαμε κι όλοι οι υπόλοιποι μετά από λίγο. Βόλευε να καθήσει ο καλός μου κοντά στους (από άλλοτε) συμμαθητές του (τόσα είχαν να πουν!), εγώ να καθήσω κοντά στον καλό μου (ήθελα να γνωρίσω και την πρότερη παρέα του ντε!), ο κουνιάδος να καθήσει κοντά στον αδελφό του (τα ήξερε κι αυτός τα παιδιά), κι έμεινε η συννυφάδα πλάι-πλάι με την πεθερούλα (Είναι καινούρια, ώρα να χαλαρώσει η παλιά, έτσι πάνε αυτά! Δεν ξέρω βέβαια πότε θα παλιώσει αυτή μιας και άλλη νύφη δεν προβλέπεται...).

Ενόσω γίνονταν οι συστάσεις και βολευόμασταν (τσιμπώντας από το γαμοκούλουρο γιατί μας είχε πιάσει μαύρη πείνα, το οποίο παρεμπιπτόντως ήταν πολύ νόστιμο!), πήραν και τα όργανα τη θέση τους στην πίστα.

Για το κέντρο τι να πω; Ωραίο σίγουρα, μα τόσο μεγάλο και ο κόσμος τόσος πολύς (700 άτομα +;) που ένιωθα να έχω πάει στην ετήσια κοπή πίτας των τραπεζικών υπαλλήλων νομού Αττικής. Αδιάφορο, εμείς είχαμε την παρέα μας και τα γαμοκούλουρα που μας αντιστοιχούσαν οπότε όλα καλά.

Το ζευγάρι δεν είχε ακόμα εμφανιστεί, την κυρία με το μεγάλο νούμερο παπούτσι πάνω από δέκα πόντους τακούνι την διέκρινα κάπου στο βάθος της αίθουσας. Η λύρα άρχισε να χτυπάει και τα φαγητά άρχισαν να έρχονται. Δώστου η λύρα, φέρε το ψητό, έλα λέμε η μαντινάδα, άρπα λέμε την πιατέλα με το γαμοπίλαφο. Πεντοζάλης τα όργανα, γιόμισμα στα ποτήρια με το κρασί. Κι εκεί που σκεφτόμουν πως κάπου τώρα θα σκάσουν μύτη τα κοριτσάκια των τραπεζοϋπαλλήλων να μας μοιράσουν λαχνούς για τη λαχειοφόρο αγορά, ήρθε το ζευγάρι. Α ναι, τους είχαμε ξεχάσει αυτούς!

Ήπιαν την σαμπάνια τους, χόρεψαν τον τετ-α-τετ χορό τους (όχι με λύρα αυτό), χαιρέτισαν τον κόσμο και κάθησαν στο τραπέζι τους. Κάπου στο βάθος κήπος, ούτε που τους βλέπαμε. Συνεχίσαμε να τρωγοπίνουμε και να συζητάμε (εξαιρετικό παρεάκι!), και μόλις το ζευγάρι με τους λοιπούς συγγενείς έδωσαν το σύνθημα του χορού ορμίσαμε στην πίστα. Εμ, μα πότε θα κάνω εγώ το εφέ μου;

Κάποια στιγμή πήρα είδηση πως εκείνο το έρμο το κοριτσάκι, η καινούρια ντε, ήταν σε κατάσταση λιγοθυμιάς (να θυμηθώ να της κάνω δώρο ένα ζευγάρι ωτοασπίδες!). "Έλα κούκλα μου να χορέψεις, φτάνει τώρα!". Ήρθε το κορίτσι, μα πού να πάρει τα πόδια του; Είχε γίνει πουρές το μυαλό της τόση ώρα, δεν έδινε εντολή να αλλάξει βήμα. Μα καλά τη βάλαμε να κάτσει εκεί που τη βάλαμε, πώς είναι δυνατόν και την ξεχάσαμε στην ίδια θέση τόση ώρα; Της φέραμε ντεπόν, τι να σου κάνει ένα χάπι, αυτό που της συνέβηκε θέλει ένα μήνα αποτοξίνωση για θεραπεία! Τελικά, ο κουνιάδος και η συννυφάδα έφυγαν. Μάτι το είπε η πεθερούλα...

Κι εκεί που εμείς συνεχίσαμε να πίνουμε και να χορεύουμε, είδα τη νύφη να φοράει σταράκια με κόκκινο σοσόνι και την κουμπαρά τζην κάτω από το φόρεμα. Το πάρτυ έπαιρνε άλλη διάσταση! Μεγάλη φράση, που κατάλαβα τη σημασία της αμέσως μετά.

Η ορχήστρα σταμάτησε να παίζει, ευχήθηκε στο ζευγάρι και άδειασε την πίστα. Κι ο κόσμος έκατσε στις θέσεις του. Ο φωτισμός χαμήλωσε μετά, σε σημείο να ψάχνω την μύτη μου (που μικρή δεν την λες!). Άρχισαν φωτορυθμικά τρελά και σε μια γιγαντοοθόνη προβάλλονταν η πίστα. "Ώπα, εδώ είμαστε", σκέφτηκα. Όπως αποδείχτηκε η φαντασία μου ήταν πολύ μικρότερη των περιστάσεων.

Ο dj έριξε τσιφτετέλι τρελό και στην πίστα μέσα από καπνούς (ναι καπνούς, χωρίς καμία υπερβολή!) εμφανίστηκε κοπέλα με περιβολή χανούμισσας (ημίγυμνη δηλαδή) και την εφτάπεπλο να κάνει νάζια και σκέρτσα και να κουνάει τους γοφούς και το στήθος και να γίνεται του τσιφτετελιού το κακό συναπάντημα. Είχαμε μείνει άφωνοι! Όλοι! Και η πεθερούλα (που είχε φύγει εντωμεταξύ) με αυτό το θέαμα το ίδιο θα πάθαινε! Τι σχέση έχει αυτό με το γάμο κανείς δε μπόρεσε να εξηγήσει. Ούτε αν πλήρωσαν για αυτό ή ήταν δώρο του καταστήματος καταφέραμε να μάθουμε. Ωιμέ! Και αφού τα έκανε όλα η καλλιτέχνης με την εφτάπεπλο, την πέταξε μετά, και πήρε κεριά. Τα φωτορυθμικά και η μουσική όπως τα έχουμε πει. Τα ανάβει η μαντάμ τα κεριά και δώστου να το κουνάει και να χύνει τα λιωμένα κεριά στον πληθωρικό γοφό και στην χωρίστρα του στήθους. Τι φταίω η γυναίκα, πες μου! Και είχα φάει και ένα σκασμό γαμοπίλαφο (μου αρέσει το άτιμο!)... Και αφού τέλος πάντων, τα έχυσε παντού τα κεριά, παίρνει μετά χρυσοποίκιλτη μαγκούρα. Να την ακουμπάει τη μαγκούρα στο στήθος και τσακ να κάνει και να την πετάει στο αέρα. Ρε τι λες! Κι εγώ που νόμιζα πως όλοι οι γάμοι είναι οι ίδιοι... Το ολοκλήρωσε το πρόγραμμα της καμιά φορά η μαντάμ (ένα 20/λεπτο άφωνοι είχαμε μείνει!) πήρε τον εξοπλισμό της και χάθηκε μέσα στους καπνούς όπως είχε εμφανιστεί. Βρε λες να μου έπεσε βαρύ το βραστό και βλέπω εφιάλτες; Μα βρήκα τη φωνή μου και ρώτησα. Όλοι τον ίδιο είχαμε δει...

Εν τέλει ήπιαμε λίγο κρασί ακόμα και ανεβήκαμε κι εμείς στην πίστα να κάνουμε το πρόγραμμά μας παρέα με τα φωτορυθμικά και τα τσιφτετέλια. Πόσο ντέρτι είχε επιτέλους αυτός ο dj; Με αυτά και με τούτα μας πήρε το ξημέρωμα...

Και άμα ήταν η νύφη να είναι με το σταράκι και το σοσόνι, εγώ τι στο καλό σκαρφάλωσα πάνω στο δεκάποντο; Και με τρίποντο πάλι εντύπωση θα έκανα! Και θα ήμουν και πιο άνετη... Τι εντύπωση δηλαδή, που έτσι όπως τα είχε όλα αυτός ο γάμος, ούτε το κερασάκι στην τούρτα δεν ήμουν εγώ... Τι; Γίνομαι εμπαθής; Βρε παιδιά, είμαι μια αιωνιότητα και μια μέρα με το άτομο, λέτε ακόμα να έχω ανασφάλειες;

Saturday, January 7, 2012

Μας πήραν είδηση

Κάνει το μπάνιο της (ζεστό-ζεστό και χαλαρωτικό), βάζει κρέμες κι αρώματα (μμμμ...), φοράει το καλό της φόρεμα (σικ, γιατί είναι κορίτσι από σπίτι), κάνει ένα αστραφτερό μακιγιάζ (προς Θεού, όχι υπερβολικό!), και σκαρφαλώνει στις ολοκαίνουριες γόβες της (12πόντες, καστόρινες, τέλειες!). Χαμόγελο (αληθινό), τον σύζυγο αγκαζέ, κι έτοιμη για την αλλαγή του χρόνου!

Αυτός, αυτή, η αδελφή, η μητέρα, κι ο πατέρας καταφθάνουν σε κοσμικό κέντρο. Για φέτος ο χρόνος θα τους βρει οικογενειακά και έξω καρδιά! Στο μαγαζί η ατμόσφαιρα εορταστική (και από καπνούς καθαρή!), το φαγητό πολύ καλό, το σέρβις εξαιρετικό και η ορχήστρα ζωντανή. Δυο άξιες λόγου παρατηρήσεις:
- Η ορχήστρα έχει προσανατολισμό δημοτικό και στα μέρη τους το κλαρίνο "βαράει" εναλλάξ καλαματιανό και τσάμικο. Καλές οι παραδόσεις, αλλά μια κάποια ποικιλία στην μουσική θα ήταν ευχάριστη στο αυτί...
- Το κέντρο, η μουσική, τα φαγητά, το γαμπριάτικο κοστούμι του λεγάμενου, όλα μοιάζουν με την ημέρα τους. Το μόνο που έλειπε ήταν το νυφικό της λεγάμενης. Και κάποιοι καλεσμένοι φυσικά. Δυναμικό flash back για το ζευγάρι μας...

Έφαγαν, ήπιαν, γέλασαν με την καρδιά τους. Και αφότου ο ένας χρόνος έφυγε κι ο άλλος ήρθε, έκοψαν την πίτα τους, αντάλλαξαν πολλές θερμές ευχές, έφεραν και δυο στροφές στην (ομολογουμένως γεμάτη και από νέους) πίστα. Μακάρι το νέο έτος να είναι γεμάτο από τέτοιες αφορμές, αφορμές για αληθινά και πλατιά χαμόγελα!

Η ώρα περνούσε, θα ήταν κοντά 2, ο λεγάμενος κι η λεγάμενη είχαν κανονίσει να συνεχίσουν με φίλους για ποτό. Καληνύχτισαν την αδελφή, την μητέρα και τον πατέρα (που είχαν άγριες διαθέσεις και ήθελαν να συνεχίσουν τις τζιριτζάτζουλες με το κλαρίνο ωσότου να κουραστεί ο κλαριτζής!) και πήγαν να βρουν την παρέα...

Τους βρήκαν! Σε ένα καταγώγιο, στριμωγμένους 10 άτομα σε ένα τραπεζάκι των 5, πνιγμένους σε κάπνα που την έκοβες με το μαχαίρι. Το μέρος ήταν ασφυκτικά γεμάτο, μάλλον βρομούσε, κι ο ήχος ήταν εκκωφαντικά ενοχλητικός. Καλή διάθεση μωρέ, σκέφτηκαν, και (με ομολογουμένως μεγάλη δυσκολία) προχώρησαν προς το τραπέζι τους. Μπουζούκια επαρχίας που κάνουν αρπαχτές στις γιορτές λεγόταν αυτό, αλλά δε βαριέσαι! Είχαν απίστευτα καλή διάθεση...

Βρίσκονται 2 καρέκλες, κάθονται αναπτύσσοντας στενές επαφές με τους γύρω, ζουπάνε κάπου πίσω τους τα πανωφόρια τους, χουφτώνουν λίγο το μπούτι του διπλανού τους και τα μαλλιά της πισινής τους, χύνουν ένα ποτήρι με νερό στο τραπέζι κι ένα με coca-cola επάνω τους, και τέλος πάντων βολεύονται κάπως με την κακή έννοια του ρητού 'όλοι οι καλοί χωράνε'. Οι ευχές και τα φιλιά με την παρέα ακολούθησαν αμέσως μετά με ήρεμες κινήσεις, η υγρασία στο φόρεμά της ήταν ήδη πολύ έντονη. Από τα χυμένα ποτήρια καλέ! Στη συνέχεια, ποτήρια, πάγος, πετρέλαιο, "στην υγειά μας, "καλή χρονιά" κι όλα τα σχετικά.

Μόνον αφού πήραν μια ανάσα συνειδητοποίησαν πως το μέρος απείχε κάπως από την πρώτη εντύπωση. Ήταν πολύ χειρότερο! Τραπεζάκια το ένα κολλητά με το άλλο, καρέκλες η μία πάνω στην άλλη, εξαερισμός ανύπαρκτος, διακόσμηση για τις γιορτές ας-γελάσω-!, κόσμος ο-καθένας-περιπτωσάρα-από-μόνος-του (ίσως τα ίδια να έλεγαν οι υπόλοιποι και για αυτούς σε τέτοιο μέρος που πήγαν να πιουν ρημαδο-ποτό), και από μουσικό σχήμα δεν-έχω-λόγια!

Η λεγάμενη με τις κρέμες και τα αρώματα (τώρα πια βρομούσε σαν παστός μπακαλέος), το καλό της φόρεμα (τι το ήθελε το σικ;) και έναν τεράστιο λεκέ από coca-cola στο μπούστο (μμμ, σικ σου λέει μετά), με ορθάνοιχτα τα μάτια κοιτούσε τριγύρω.

Το μέρος είχε γεμίσει από make-up, παγιέτα και στρετς όσο αφορά στις κυρίες. Ανεξαρτήτου ηλικίας κυρίες. Α, και με προκοίλια (δεν είναι σικ αλλά είναι αλήθεια)! Ή που είχαν παραγίνει από το φαγητό των εορτών, ή που τονίζονταν με την τόση παγιέτα και το τόσο στρετς. Ή, τι άλλο να πω, ίσως να ήταν ιδέα της λεγάμενης... Και να χορεύουν οι κυρίες (όλες ίδιες, με το στόκο στο μέτωπο και με το διώροφο μαλλί τίγκα στην λακ) και να λαμπυρίζουν οι παγιέτες και να τραβιέται το στρετς να φτάνει ως την αμασχάλη και χλάπα της χλούπα της το περιεχόμενο. Υπερθέαμα!

Οι δε κύριοι φορούσαν το απαραίτητο κοστούμι, σετ με γραβάτα. Λόγω της ημέρας... Η γραβάτα κατά προτίμηση κόκκινη. Και πιο απέριττοι αυτοί, μόνο με ένα πούρο στο χέρι. Πάφα της πούφα της το πούρο και λουλούδια στην κυρία από τον κύριο.

Οι λουλουδούδες υπ' ατμόν! Με το απαραίτητο στρετς κι αυτές, τα πανέρια και την μπανάνα-τσαντάκι στη μέση. Έτσι, να πέφτει το μετρητό! Και το λουλουδικό φυσικά...

Οι τραγουδίστριες (ή τραγουδιάρες είναι το σωστό;) ακολουθούσαν το πολύ συγκεκριμένο μοτίβο έχω-οπίσθια-τούμπανο-από-φωνή-δεν-σας-εγγυώμαι. Με φόρεμα που αναστέναζαν οι ραφές, κοντό όσο χρειάζεται για να κρύβει τα απαραίτητα από κάτω και όσο παρτό χρειάζεται για να δείχνει τα απαραίτητα από πάνω. Με μαλλί τεντόπανο να φτάνει ως τους γλουτούς, εκατοστό παραπάνω. Με φωνή, τι να πει κανείς για τη φωνή; Ηλικία απροσδιορίστου φυσικά. Κι αφού από φωνή κορμάρα, πάνω στην πίστα η τραγουδιάρα είχε βλέμμα πολλά υποσχόμενο. Όσο μπορούσες να δεις το βλέμμα της φυσικά. Κι όχι δεν έφταιγε μόνο ο καπνός. Ήταν κυρίως με την όπισθεν η καλλιτέχνιδα πάνω στην πίστα. Αφού το ξέρει το κορίτσι το δυνατό σημείο της, πειράματα να κάνει;

Οι τραγουδιστές ήταν πιο απλές περιπτώσεις. Το πολύ-πολύ ένα ανάρριχτο στρας στην αγκράφα της ζώνης, ένα κουτί τζελ στο μαλλί, κανένα γιλέκο με παγιέτα. Το πολύ-πολύ! Λόγω της ημέρας...

Και δώστου να τραγουδάνε (η λέξη χρησιμοποιείται καταχρηστικά) οι καλλιτέχνες και δώστου χλάπα της χλούπα της οι κυρίες (να είχε στόμα να μιλήσει αυτό το στρετς) και πάφα της πούφα της οι κύριοι (ντουμάνι εκεί μέσα!) και δώστου τα πανέρια και τα λουλούδια να πηγαινοέρχονται (με το γνωστό τα λουλούδια στην κυρία από τον κύριο) και να γεμίζουν μπανάνες-τσαντάκια.

Πάντως μετά από 2-3 ποτηράκια πετρέλαιο δεν ήταν τόσο άσχημο το μέρος, γλυκαίνουν οι φωνές και σαν να ομορφαίνουν οι κυρίες...

Όταν η παρέα ζήτησε το λογαριασμό, διαπίστωσε πως το μπουκάλι είχε την ίδια τιμή με τον Πάριο στις δόξες του (Oh mon dieu!). Επιπλέον, είχε περισσέψει πετρέλαιο πολύ. Κάβα τους το είπαν από το μαγαζί και καλούνταν να πάνε πάλι εκεί για να το καταναλώσουν. Δεν είναι τίποτα παιδιά! Με 2-3 ποτηράκια πετρέλαιο από το σπίτι έτοιμοι θα είστε για τρελή διασκέδαση. Και θυμηθείτε, την επόμενη φορά ας το κάνετε σωστά, απαραίτητο το στρετς με παγιέτες για τα κορίτσια και πούρο για τα αγόρια! Αν είναι ας το κάνετε σωστά...

Καλή μας λαμπερή χρονιά!