Monday, September 17, 2012

Φίλοι, φως, νερά, κι όνειρα

Σάββατο 8:00. Σε ένα παλιό 3άρι στο κέντρο της Αθήνας.
Το ξυπνητήρι χτυπάει μα εγώ νυστάζω ακόμα. Κάτι οι μπύρες, κάτι η ποικιλία κρεατικών (για ανθρώπους-γίγαντες), κάτι το ξενύχτι δεν το άφησαν να ξεκουραστεί το κορμί (και τι κορμί!)... Το κλείνω (το ξυπνητήρι), σηκώνομαι, σέρνοντας τις σαγιονάρες μπαίνω στο μπάνιο. Αναρωτιέμαι ποιος κανονίζει βάφτιση Σάββατο πρωί! Σίγουρα οι φίλοι μας, για αυτό δεν είχα περιθώριο να αδιαφορήσω και να αλλάξω πλευρό. Κάνω το μπάνιο μου και συνέρχομαι, ξυπνάω τον καλό μου (πάντα 'δε' προλαβαίνει και λέει άμα χτυπάει το ξυπνητήρι, δεν είναι αδικία που είμαι συνέχεια 'πρω';), μας φτιάχνω καφέδες. Παίρνουμε το πρωινό μας, ντύσιμο, βάψιμο, φόρτωμα αποσκευών στο αυτοκίνητο, και βουρ για Ανατολικά προάστια.

Σάββατο 11:30. Σε μια εκκλησία στα Ανατολικά προάστια.
Φτάνουμε κάπως νωρίς. Πάντα το παθαίνουμε αυτό, φταίει το μόνιμο άγχος μας πως (ως γνήσια επαρχιοτόπουλα) θα χαθούμε και θα καθυστερήσουμε. Καλύτερα έτσι, έχει άφθονο πάρκινγκ... Χαζεύουμε λίγο τριγύρω, φτάνουν οι γονείς με το παιδί, φτάνουν κι οι υπόλοιποι καλεσμένοι, χαιρετούρες, φιλιά, νέα, γέλια.
Κάποια στιγμή όλα είναι έτοιμα και ξεκινάει η τελετή. Φωτογραφίες, συγκίνηση, παιδικό κλάμα, καινούριο όνομα, μπομπονιέρες, ευχές.

Σάββατο 14:00. Σε ένα εστιατόριο στα Ανατολικά προάστια.
Παίρνουμε απεριτίφ να μας ανοίξει η όρεξη, στρογγυλοκαθόμαστε με τα μαχαιροπίρουνα ανά χείρας (γιατί μας έχει ανοίξει η όρεξη εδώ και ώρα!), τρώμε, πίνουμε, τα λέμε... Κλόουν για τα παιδιά (μα πόσα πολλά παιδιά! άμα ποτέ αποκτήσω τα δικά μου θα συνηθίσω και τα υπόλοιπα;), μουσικές, τρώμε, πίνουμε, τα λέμε... Ρίχνουμε 2-3 γυροβολιές για το καλό, ευχές, ευχαριστήρια, φιλιά, χαιρετούρες.

Σάββατο 16:30. Στο αυτοκίνητο με κατεύθυνση προς Πελοπόννησο.
Η μέρα μπορεί να διασταλεί, δε νομίζετε; Εμείς πάντως σκεφτήκαμε πως μπορούμε να το καταφέρουμε και να χωρέσουμε κοινωνικές εκδηλώσεις, ταξίδια, και δραστηριότητες εκεί μέσα. Κι ενώ τα βλέφαρα κλείνουν (θα ήταν το ποτό, θα ήταν το φαγητό ή μπας και ήθελαν τα κορμιά να τεμπελιάσουν;), οδηγούμε καμιά 200αριά χιλιόμετρα, ξεφορτώνουμε το αυτοκίνητο, πίνουμε έναν καφέ, βάζουμε τα κατάλληλα τα ρούχα, φτιάχνουμε τα σακίδια μας και ξεκινήσαμε ξανά.

Σάββατο 22:00. Στη βάση της ομάδας, χωριό Μάραθα (Βλαχόρραφτη).
Η νύχτα έχει πέσει εδώ και ώρα για τα καλά. Είμαστε 2 αυτοκίνητα, 8 άτομα συνολικά. Παρκάρουμε, με φακό προχωράμε ως της βάση της ομάδας, συναντάμε άλλα (θα ήταν 60;) άτομα, μας δίνουν εξοπλισμό, αλλάζουμε, γελάμε, βγάζουμε τις απαραίτητες φωτογραφίες. Διαπιστώνω πως ξέχασα να ξεβαφτώ (πάει η μάσκαρα με το νεοπρέν;)! Άνθρωποι κι εξοπλισμός φορτώνονται στα τζιπ και μεταφέρονται στην κοίτη του ποταμού.

Σάββατο 24:00. Κοίτη Λούσιου.
Οι βάρκες πέφτουν στο ποτάμι και το πλήρωμα μπαίνει στις βάρκες. Η πανσέληνος λούζει το τοπίο, το νερό, τα δέντρα, οι σκιές, ο καθένας μας μπορεί να ονειρεύεται με τα μάτια του ανοιχτά, να μπει στο δικό του παραμύθι ή να ζει την μοναδικότητα της βραδιάς. Οδηγίες, κουπί, παφλασμός, γέλια, μερικές βουτιές, το φεγγάρι που πάει κι έρχεται ανάμεσα στα δέντρα. Ένα ζεστό τσάι στη μέση της διαδρομής, τονωτικό για να συνεχίσουμε. Κι ο Λούσιος που γίνεται Αλφειός, και το rafting που γίνεται βαρκάδα στην πανσέληνο. Ένα βλέμμα, ένα στιγμιαίο ρομαντικό χάδι, ένα πιτσίλισμα με το νερό, ανατριχίλα, γέλια...

Κυριακή 2:30. Γεφύρι Κούκου.
Η κατάβαση έχει τελειώσει, οι βάρκες έχουν φορτωθεί στα τζιπ. Μια τεράστια φωτιά στο κέντρο, βρεγμένα κορμιά τριγύρω προσπαθούν να ζεσταθούν (από τη φωτιά ή από τις αγκαλιές;), μια μεγάλη σκηνή στο βάθος περιμένει να φιλοξενήσει κόσμο, ζεστό φαγητό να δώσει θαλπωρή. Έχουμε αποφασίσει να επιστρέψουμε, η παρέα αναχωρεί. Το μετάνιωσα κάπως...

Κυριακή 4:00. Τρίπολη.
Κουρασμένοι πολύ, σχεδόν λιπόθυμοι, χαμογελάμε ακόμα και αποφασίζουμε να παρατείνουμε για λίγο τη βραδιά. Ζεστή κοτόσουπα στο κέντρο της πόλης, ακόμα μια φωτογραφία (μα η μάσκαρα δεν έχει φύγει τελείως!), (κουρασμένα αυτή τη φορά) χαμόγελα, καληνύχτες. Τα όνειρα θα συνεχιστούν με τα μάτια μας κλειστά...

Οι μέρες διαστέλλονται τελικά...
Αν είναι να χωρέσουν παρέες και χαμόγελα σίγουρα το κάνουν!

Καλή μας εβδομάδα!

Tuesday, September 4, 2012

Άλλα ταξίδια μακρινά

Να φταίει άραγε που δουλεύω με αυτά τα μηχανήματα του διαβόλου (που έλεγε η γιαγιά μου η Τσεβή) και μετά την εργασία δεν ήθελα τούτο το καλοκαίρι ούτε να τα βλέπω, να φταίει που το έριξα στις αθλοπαιδιές κι όλο τον Ιούλιο έτρεχα (ωσάν την κατσίκα) στα γήπεδα, να φταίει που πέρασα σχεδόν όλο τον Αύγουστο μέσα (ή μήπως ήταν κάτω;) στο νερό, ή μήπως που τα ενοικιαζόμενα της κυρά-Μαριγούλας στη Νότια Κρήτη δεν είχαν WiFi; Δεν ξέρω τι ήταν από όλα (ή αν συνέβησαν όλα μαζί) αλλά φίλοι μου (όπως καταλάβατε) τρόμαξα να το ανοίξω τούτο εδώ τον χώρο. Αράχνες έπιασε, σας έχασα εσάς, με χάσατε κι εμένα... Φόρεσα φακιόλι σήμερα πρωί-πρωί, πήρα φτερό, κι έφτασα. Ένα ξεσκόνισμα, ένα μικρό σφουγγάρισμα, καλά μη φανταστείτε, όσα βλέπει η πεθερά έκανα εκεί επάνω-επάνω.

Και τώρα που είπα πεθερά, ποιος μου ευχήθηκε αυτό το καλοκαίρι, ποια νεράιδα καλή ήρθε και μου φύσηξε χρυσόσκονη; Τέτοια συγκυρία ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα! Πάμε στο πατρικό τους αντρούς μου και ω, τι κόσμος μαγικός, η πεθερούλα έλειπε ταξίδι! "Πότε έρχεστε μητέρα; Α, την άλλη εβδομάδα. Τι κρίμα! Καλά να περάσετε!" Και σκάμε μύτη το λοιπόν 5-6 νοματαίοι, με τα τζέτζελα, τα μέτζελα, το κάναμε το σπίτι κουκλί. Πήδαγες πάνω από το ψαροντούφεκο για να ανοίξεις το ψυγείο ένα πράγμα, καθημερινά πράγματα δηλαδή... Πήγαμε τις εκδρομές μας, τρώγαμε μεσημεριανό στις 6 το απόγευμα, και πρωινό στις 9 το βράδυ. Διακοπές χωρίς πρόγραμμα δηλαδή!

Παραλία Αχλιά, Λασίθι

Και περνάει η εβδομάδα, διώχνουμε τους νοματαίους, κρύβουμε το ψαροντούφεκο, στρώνουμε το τραπέζι για μεσημεριανό στις 2, και ... χτυπάει το τηλέφωνο. "Τι κάνετε μητέρα; Εμείς εδώ ηρεμία, όλα καλά, δεν υπάρχει κανένας λόγος ανησυχίας. Να τώρα ετοιμαζόμασταν για μεσημεριανό. Τι ώρα να σας περιμένουμε; Τι; Την άλλη εβδομάδα; Τι κρίμα που δε θα σας δούμε σύντομα! Καλά να περάσετε!" Και κλείνουμε 3/ημερο στην νότια Κρήτη σε κάτι παραλίες μαγικές! Βουτιές, παρέες, ψαρούκλες σε ταβέρνα χάμω στο κυμοθάλασσο, με λίγα λόγια ζωάρα!
Παραλία Αμμόλοφοι, Άγιος Παύλος

Και περνάει η εβδομάδα, επιστρέφουμε σπίτι, φυσάμε να φύγει η σκόνη, και ... χτυπάει το τηλέφωνο. "Τι κάνετε μητέρα; Εμείς εδώ, τα ίδια και τα ίδια. Να, τώρα συμμαζεύουμε λίγο το σπίτι. Τι ώρα να σας περιμένουμε; Τι; Την άλλη εβδομάδα; Καλά να περάσετε!" Ε, πήγαμε κι εμείς στον Άγιο Νικόλαο, στην Ελούντα, στα Χανιά, ... Τι να κάναμε δηλαδής νέο ζευγάρι μόνο διακοπεύει;
Κόλπος Μιραμπέλου, Λασίθι

Για να μην τα πολυλογώ, με τούτα και με εκείνα μας πρόλαβε η πεθερούλα για 4 ολόκληρες μέρες κι έτσι μείναμε αγαπημένοι κι αμφότεροι ευχαριστημένοι ;-) Κλείνει η παρένθεση.

Φέτος το καλοκαίρι βελτιώθηκα στο τένις, μιλάμε για μεγάλη (;) παίχτρια η δικιά σας! Έλιωσα κάλτσες και σόλες Ιούνιο και Ιούλιο. Πώς μου βγήκε τώρα εμένα το αθλητικό προφίλ είναι άξιο απορίας. Αλλά άμα γερνάει ο άνθρωπος αρχίζει και ξεμωραίνεται...

Έκανα κι ό,τι μπορούσα με τα πολιτιστικά δρώμενα. Αξίζει να αναφέρω τη συναυλία του Γιάννη Χαρούλη στο θέατρο των Αγρών στο Ηράκλειο. Καταπληκτική φωνή με τρομερή ενέργεια κατάφερε να μας χαρίσει μια ονειρική βραδιά!


Επίσης, μετά από χρόνια που έζησα (και συνεχίζω να πηγαίνω) στην Κρήτη, ακόμα ανακαλύπτω παραλίες και γωνιές... Δεν είναι υπέροχο αυτό το νησί; Φέτος, το λοιπόν, με συνεπήρε το Ροδάκινο. Καθαρά νερά, καλοί άνθρωποι, τίμιο φαγητό, ηρεμία για σώμα και νου. Τι άλλο να θέλει κανείς; Όπου, τι σύμπτωση (!), βρέθηκα να μένω, να τρώω, και να κολυμπάω μαζί με τον ροζ πρόεδρο και την οικογένεια του. Αυτόγραφο δε ζήτησα, αλλά έψαξα τη μούρη μου σε εφημερίδες και περιοδικά. Τελικά, δεν ήταν αυτή η συνύπαρξη που θα μου χάριζε το 1' δημοσιότητας που μου αναλογεί. Έχω ακόμα να ελπίζω σε αυτή τη ζωή...
Παραλία Περιστερές, Ροδάκινο

Αααχ, όμορφα ήταν φέτος το καλοκαίρι! Απλά, με φίλους, ξεκουράστηκα, αλήτεψα, γέλασα πολύ, ερωτεύτηκα ξανά, ... Με το μυαλό ακόμα στου γιαλού τα βοτσαλάκια, πώς το μαζεύει κανείς ξανά μέσα στο κεφάλι του;

Καλό αποκαλόκαιρο να έχουμε!