Monday, November 12, 2012

Η αιχμή του δόρατος κι η θερμιδομάχος

Ο καλός μου 'χυμένος' στον καναπέ μια Κυριακή μετά από γεύμα στους γονείς μου για τέσσερις, το οποίο περιελάμβανε μια γαβάθα κεφτέδες, έξι τηγανιές πατάτες, δυο λεκάνες σαλάτα, οκτώ λίτρα κρασί, καφέ, κι ένα ταψί καρυδόπιτα, ξεφυσάει και τρίβει την χαριτωμένη κοιλιά του. (Δηλαδή χαριτωμένη ήταν κάποτε, τώρα πηγαίνει να γίνει απειλητική, αλλά όπως κι αν έχει πώς να κακολογήσω τη μεγάλη μου αγάπη;) Ξεφυσάει, που λέτε, ανοίγει τη ζώνη, ανοίγει και το κουμπί του παντελονιού. Τελικά το βγάζει το παντελόνι! Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, έβαλε μια πιτζάμα για να νιώσει άνετος. Ξεφυσάει και λίγο γέρνει στον καναπέ. Σάμπως να δυσκολεύεται να τακτοποιήσει την (απειλητική) κοιλιά... Μετά από συγκέντρωση, σιγή, και περισυλλογή ανακοινώνει με στόμφο: Σιχάθηκα τον εαυτό μου! (Αμέσως μου τράβηξε την προσοχή!) Τρώω πολύ τελευταία, δε νομίζεις; (Σώπα καημένε, εσύ που τσιμπάς σαν πουλάκι; Ε, λέγοντας πουλάκι, μπορεί να είναι και γυπαετός.) Ποτέ ξανά δεν ήμουν τόσο χοντρός! (Αυτό είναι αλήθεια. Χοντρό βέβαια δε σε λες, αλλά έχεις αρχίσει και τροφαντεύεις είναι η αλήθεια.) Στη μπάλα δεν ξεχύνομαι σαν τον άνεμο πια! (μπουχαχα, γενικά σε έχεις δει να παίζεις μπάλα;)
Αυτά είπε ο καλός μου κι ησύχασε πάλι μετά. Για να επανέλθει, "Αρχίζω δίαιτα και σε θέλω να με επιβλέπεις!".

Βρε δεν είμαστε καλά! Αυτός δίαιτα, που του στερείς για μια μέρα την τσουκνίδα (που ποτέ δε την τρώει φυσικά) και σε απειλεί με ασφαλιστικά μέτρα, γράφει άριες για αυτό το καταπληκτικό λαχανικό, και περιφέρεται ωσάν απελπισμένος ναυαγός. Που άλλη μια φορά (όλη κι όλη) στη ζωή του έκανε δίαιτα για 5 μέρες, κι αυτό για να έχει άποψη του πώς είναι να κάνεις δίαιτα, και μου έβγαλε την ψυχή επειδή δε επέτρεπε στον εαυτό του να φάει 1 καρβέλι ψωμί στην καθισιά! Βρε δεν είμαστε καλά!


"Μεγάλη μου αγάπη", του λέω, "έχεις πάρει 2-3 κιλά είναι η αλήθεια, μα είσαι σίγουρος για αυτό που πας να κάνεις;". "2-3;", μου λέει απειλητικά, "5 έχω πάρει!". Τι μας λέει τώρα ο άνθρωπος, που από τότε που γεννήθηκα αν είμαι μόνο 5 κιλά πάνω από το κανονικό μου κάνω πάρτυ αυτοθαυμασμού. "5 έχω πάρει και το νιώθω μόλις τρέχω, δεν είμαι η αιχμή του δόρατος πια για την ομάδα", συμπληρώνει. Δεν είμαστε καθόλου καλά! "Μοναδική μου αγάπη, μήπως υπερβάλλεις κάπως; Με 9 άλλους άσχετους για πλάκα δεν πάτε και τρέχετε γύρω-γύρω από μια μπάλα, ή έχω χάσει κάτι;", τον ρωτάω. Αν το βλέμμα του ήταν μαχαίρι θα είχατε θρηνήσει τώρα θύμα. "Θα σου συμπαρασταθώ", του λέω, "ξέρω ακριβώς τόσα χρόνια εμπειρίας πώς θα τα χάσεις τα κιλά. Θα κάνεις όμως υπομονή, σύμφωνοι;". Και δώσαμε τα χέρια.

Ήταν Δευτέρα τότε που ξεκίνησε. Ξεκίνησα κι εγώ μαζί του. Πάντα υπάρχουν περίσσια 2-3 κιλά που θέλω να χάσω. Άνοιξε τα μάτια του εκείνο το πρωί θυμάμαι κι αναφώνησε, "Ορίστε το στομάχι μου ήδη γουργουρίζει!". "Μα δεν αρχίσαμε ακόμα τη δίαιτα αγάπη μου!", είπα εγώ ενώ έβγαινα από τα σκεπάσματα. "Σκέψου και να την αρχίσουμε!", είπε εκείνος και δεν είχε κι άδικο... Και ξεκινήσαμε. Μην φανταστείτε κάτι σπουδαίο, κομμένα τα γλυκά, τα ψωμιά, τα λιπαρά και οι ποσότητες γιγάντων. Εγώ, επειδή δρούσα κυρίως υποστηρικτικά, έτρωγα και κανένα κουλουράκι να μην πάθω υπογλυκαιμία. Εκείνος κύριος!

Μία εβδομάδα μετά έφτασε η μέρα της κρίσης. Πρωινό ζύγισμα. Η μεγάλη μου αγάπη είχε χάσει 3 κιλά. Ολόκληρα! $@#$%@, άντρες! Εγώ είχα χάσει 900 γραμμάρια. Κάτι είναι κι αυτό...

Κάπως χαλαρώσαμε την επόμενη εβδομάδα. Ήταν και κολλητά γιορτές και πήγαμε σε 2 τραπέζια. Ή ήταν 3; Εντάξει συγκρατημένοι είμασταν. Εγώ λιγότερο γιατί δρούσα κυρίως υποστηρικτικά. Εκείνος κύριος.

Μία εβδομάδα μετά, στο πρωινό ζύγισμα η μεγάλη μου αγάπη είχε χάσει 1 κιλό. Εγώ είχα πάρει 1200 γραμμάρια! Και τώρα δηλαδή τι; Έχω πια να χάσω 3-4 κιλά που είναι περίσσια;


Δεν είναι άδικη η ζωή; Δεν είναι; Μοντέλο (για πλυντήρια) με πήρε, φάλαινα θα καταντήσω... Τι να κάνω, πείτε μου. Μήπως αν του ρίχνω μια χούφτα ζάχαρη στο φαγητό του βοηθήσει και τους δυο μας κάπως;