Thursday, July 24, 2008

Απαγορεύεται το "πτύειν"!

Ένα ζευγαράκι (τα χρυσά μου!) πιασμένο χέρι-χέρι περπατάει αμέριμνο στο μονοπάτι πλάι στο ποτάμι. Η φωτογραφική ανά χείρας, χαμόγελα, πειράγματα και ένα σωρό πόζες: η νεαρή με νάζι στην όχθη του ποταμού (ρομαντική), ο νεαρός με φόντο τεράστιους ουρανοξύστες (τεχνοκράτης). Καραβάκια με χρώματα και σημαιούλες λογιών-λογιών ανεβοκατεβάινουν το ποτάμι και δείχνουν στους τουρίστες την πόλη. Σε λίγο τα καφέ και τα εστιατόρια της περιοχής θα γεμίσουν με κόσμο και η ηρεμία θα δώσει τη θέση της σε φωνές και γέλια...

Ξαφνικά, ένα περιστατικό έρχεται να ταράξει τα πάντα! Αστυνομικός αυστηρός (και τριπίθαμος), που νοιάζεται για τη διατήρηση των νόμων (ο βούδας να τους κάνει!) αυτής εδώ της χώρας, έρχεται αποφασιστικός να βάλει την κοπέλα του ζευγαριού στη θέση της, αποφασισμένος να φτάσει όσο μακριά χρειαστεί για να επιβάλει την τάξη στην πόλη του! Μα τι φταίει και αυτός? Απλά κάνει τη δουλειά του με συνέπεια...

Η κοπέλα του ζευγαριού εθεάθει να βγάζει από την τσάντα της ένα ολόκληρο πακετάκι με τσίχλες και μάλλιστα (oh mon dieu), να βάζει μια στο στόμα της! Αν είναι ποτέ δυνατόν!
Πρώτον, πού βρήκε τις τσίχλες? Σίγουρα κάτι κρύβεται εδώ πίσω! Παράνομες εισαγωγές? Λαθρεμπόριο?
Δεύτερον, έβαλε την τσίχλα στο στόμα της! Τι θα την κάνει μετά? Οι νόμοι του κράτους είναι ξεκάθαροι: Απαγορεύεται το "πτύειν"!
Χα, ο αστυνομικός είχε βγάλει λαυράκι...

...

Η κοπέλα του ζευγαριού έπαθε ό,τι της άξιζε! Έπρεπε να είχε μελετήσει τους νόμους του κράτους:
- Απαγορευέται η εισαγωγή και η πώληση τσίχλας.
- Απαγορεύεται το φτύσιμο σε δημόσιο χώρο.
- Απαγορεύεται η ποδηλασία σε υπόγεια διάβαση.
- Απαγορεύεται η βρώση ντουριάν (!) στο μετρό.
Ο παραβάτης πρέπει να καταβάλει στο κράτος το ποσό των $1000.

Tuesday, July 22, 2008

Σε μέρη εξωτικά...

Σκηνή 1:
Αεροπορική εταιρία με εξωτικό όνομα, αεροσυνοδοί με παραδοσιακές στολές, πασουμάκια, έντονο βάψιμο και χαμόγελα, και διάλογοι όπως "45G please! Oh, thank you". Μετά ακολουθούν ώρες πολλές εκεί ψηλά πάνω από τα σύννεφα, προσωπική οθόνη με ταινίες και παιχίδια, και οι κοπέλες με τα χαμόγελα να σε στουμπώνουν με φαγητά όλη την ώρα. Εδώ θα ταίριαζε ο τίτλος "Πως μπορείς να πάρεις 2 κιλά σε 12 ώρες".

Σκηνή 2:
Πόσο μεγάλο αεροδρόμιο! Αίθουσες τεράστιες, χαλιά υπερπαραγωγή, συντριβάνια, αγάλματα και ... "Τι ησυχία είναι αυτη? Μα που πήγε όλος ο κόσμος?". Μήπως τελικά είναι εκκλησία και έχω μπερδέψει τις έννοιες?

Σκηνή 3:
Και πού είπαμε πως πήγε το οξυγόνο? Βαθειές ανάσες, δεν είναι τίποτα, ανέπνευσε βαθειά και θα το εντωπίσεις το οξυγόνο. Χμ, το τροπικό κλίμα είναι δύσκολη περίπτωση...

Σκηνή 4:
Ουάου! Ξενοδοχείο με 30 ορόφους και δωμάτιο στον 21ο! Θέα που σου κόβει την ανάσα με το φως της ημέρας, και τη νύχτα ουρανοξύστες και φώτα παντού και εγώ σαν πεταλουδίτσα με τη φάτσα κολλημενη στο τζάμι. Τελικά το αποφάσισα: θέλω loft και το θέλω τώρα! Κανένας πλούσιος και διαθέσιμος γαμπρός παρακαλώ???

Σκηνή 5:
Παραδισιακό κινέζικο εστιατόριο, τραπέζια γεμάτα με δεκάδες ντόπιους, φαγητά που δεν έχουμε καμιά ελπίδα να καταλάβουμε περί τίνος πρόκειται (το τι έχουμε φάει είναι μια ιστορία από μόνο του) και chop-sticks. Μα πώς να φάει κανείς με αυτές τις οδοντοφλυφίδες? Γέμισα λεκέδες το τραπέζι (καλά αυτό δε με νοιάζει), την μπλούζα μου (θα πάρω καινούρια κινέζικη τλία ευλώ) και τον διπλανό (sorry παλικάρι, αλλά είμαι καινούρια στο άθλημα).

Thursday, July 17, 2008

Το χρονικό μιας μετακόμισης

Έστω (αυτό το υποθετικό μου έχει κολλήσει από την ερευνητική μου υπόσταση) νεαρός όμορφος, μελαχρινός, με λάγνο βλέμμα και θεληματικό πιγούνι (καλά αυτό είναι άσχετο από την ιστορία, αλλά να μην έχω έναν "ουάου" πρωταγωνιστή?), που κάνει καριέρα σε χώρα της Ευρώπης.
Ας υποθέσουμε τώρα, ότι ο νεαρός μας μένει σε σπίτι 29 (ολόκληρων!) τετραγωνικών, έχει την κρεβατάρα του (χωράνε 2 άνθρωποι στο πλάι), την καναπεδάρα του (δέρμα αυθεντικό, όχι βλακείες!), τη γραφειάρα του (πόσα και πόσα ερευνητικά αποφθέγματα έχουν γραφτεί εδώ πάνω...), και ας μην συζητήσω για τις 3 βιβλιοθήκες, το τραπέζι, τις καρέκλες, την ντουλάπα, το φωτιστικό δαπέδου... Αυτό δεν είναι σπίτι, είναι παλάτι! Πού να βρεις τέτοιες ευκαιρίες στις μέρες μας?
Ο νεαρός μας κύριος μένει σε αυτό το παλάτι κάποιο (μεγάλο) διάστημα, και όπως είναι λογικό (γιατί είναι και νοικοκύρης) έχει γεμίσει βιβλία τις βιβλιοθήκες, σκέυη τα ντουλάπια, τρόφιμα το κελάρι (!) κτλ. κτλ. Όλα πράγματα μοναδικά και άξια θαυμασμού!

Ο νεαρός μας κύριος "αποφασίζει" (π.χ., για το λόγο που λέγεται "ελληνικός στρατός") να μετακομίσει, και όχι μόνο να αλλάξει σπίτι (το βλάκα! μα τέτοιο παλάτι?) αλλά και χώρα (το μακρύ χέρι του στρατού σε αρπάζει όπου κι αν βρίσκεσαι). Βάζει κάτω τις ημερομηνίες, κάνει το πρόγραμμα του και κλείνει τα εισιτήρια του.
Έχει μπροστά του καπόιες μέρες (όχι πολλές!) να πακετάρει πράγματα, να φορτώσει το αυτοκίνητό του, να οδηγήσει ως την Ιταλία, να περάσει με το πλοίο στην Ελλάδα και να υπηρετήσει την πατρίδα μετα.

Στο τόσο ευρύχωρο παλάτι, ανάμεσα στην κρεβατάρα, την καναπεδάρα και τη γραφειάρα, αρχίζουν να μαζεύονται βαλίτσες, σακούλες, κούτες... Σωρός τα πράγματα! Μα να θες να περάσεις να ξαπλώσεις ο άνθρωπος πρέπει να πετάξεις σαν την ακρίδα πάνω από το χαμό. Να θες να ανοίξεις το παράθυρο να πάρεις αέρα που λέει ο λόγος... Άστο καλύτερα, άνοιξε την εξώπορτα και βγες στο δρόμο. Και ναι, είναι το σπίτι το λεγόμενο "τσαντίρι"!

Ο νεαρός (αααχ, πόσο λάγνο το βλέμμα του!) αποφασίζει (αν και είναι πράγματα αξίας!) να χαρίσει τα πράγματα του στους φίλους του που ζουν στην ίδια πόλη (πόσο ανοιχτοχέρης Θέε μου! μα κανένα ελάττωμα δεν έχει αυτός ο τύπος?). Και αρχίζουν να καταφτάνουν οι φίλοι στο σπίτι... Σκοτωμός! Για αλλού τα πιάτα τράβηξαν, για αλλού η σιδερώστρα! Περάστε κόσμε! Μοναδική ευκαιρία λέμε, τα δίνουμε όλα κοψοχρονιά! Και είναι το σπίτι "πανηγύρι"!

Για να δούμε εγώ θα προλάβω τίποτα? Ή ακόμα καλύτερα να αρπάξω το νεαρό τον ίδιο? Αλλά πρόλαβε (πανάθεμά τον!) ο ελληνικός στρατός...

Wednesday, July 16, 2008

Μια πινακίδα (αυτοκινήτου) σταρ!

Και ξάφνου εμφανίστηκε εκείνη για να ταράξει το ήρεμο πρωινό όλων μας: λυγερόκορμη, αγέρωχη, με ύφος μπλαζέ... Πόζαρε μπροστά στον επαγγελματία φωτογράφο, έκανε παιχίδι με το φακό και το βλέμμα της (κρύο σχεδόν) μαρτυρούσε πως σκοπεύει να κατακτήσει τον κόσμο...
Ναι, ήταν μια πινακίδα σταρ!

Με πόση έκλπηξη κοιτάγαμε όλοι το πρωί στο δημαρχείο της πόλης έναν τύπο να παραλαμβάνει την ολοκαίνουρια πινακίδα του για το ολοκαίνουριο αυτοκίνητό του! Φορύσε τα καλά του (άσπρο παντελόνι, ροζ πουκάμισο και ασορτί παπούτσι), είχε φτιάξει το μαλλί, και συνοδευόταν από νεαρό με κάμερα-γκουμούτσα και σάκο γεμάτο από αξεσουάρ για την κάμερα-γκουμούτσα. Η υπάλληλος (πατημένα τα 45) υπέγραψε τα χαρτιά και έδωσε στον τύπο την πινακίδα. Όμως όχι, δεν μπορούσε να είναι τόσο απλό! Δε μπορούσε να είναι τόσο απλό όταν έχεις στα χέρια σου μια ΤΕΤΟΙΑ πινακίδα! Ο τύπος κοίταξε τριγύρω και εντόπισε την υπάλληλο 22 χρονών. Μόνο τέτοια δροσερά χέρια θα μπορούσαν να κρατάνε την πινακίδα καθώς θα ποζάρει μπροστά στο φακό του επαγγελματία φωτογράφου! Και μετά άρχισαν όλα: η υπάλληλος 22 χρονών να κρατάει την πινακίδα, ο φωτογράφος να κρατάει την κάμερα-γκουμούτσα και τα φλας να αστράφτουν!
Και να η πινακίδα ανφας, και να η πινακίδα προφίλ, και να η πινακίδα με χαμηλωμένο το πρόσωπο για να μη γυαλίζει στο φακό, και να η πινακίδα να περνάει από τα χέρια της υπαλλήλου 22 χρονών στον τύπο με το ρόζ πουκάμισο και το ασορτί παπούτσι...

Δεν είχα σκεφτεί ποτέ πως θα μπορούσα να ζήσω τέτοιο glamorous σκηνικό! Δεν είναι αυτός λόγος για χαμόγελα? ;)

Tuesday, July 15, 2008

Είναι τρελοί αυτοί οι ευρωπαίοι!

Εχθές πέρασα τη βραδιά μου με τύπους από όλον τον κόσμο (το 'ευρωπαίοι' στον τίτλο είναι καταχρηστικό). Νομίζετε μετά από μια τέτοια βραδιά δεν έχω ιστορίες να διηγηθώ?
Ας πιάσουμε τα πράγματα από την αρχή...

Τους τελευταίους κάμποσους μήνες (χρόνο κοντέυω να κλείσω δηλαδή) ζω και εργάζομαι στη Γερμανία. Πήρα τη βαλίτσα μου, τα μισό-μασημένα αγγλικά μου και την άγνοια μου για τα γερμανικά και τσουπ ήρθα! Τι να με κάνω που είμαι ταξιδιάρικη ψυχή? Και τι να κάνω που το έτερον μου ήμισυ είναι ακόμα πιο ταξιδιάρικο από εμένα, και άντρας καριέρας δηλαδή (!), και πήρε την απόφαση να εγκατασταθεί εδώ?
Ήρθα λοιπόν, δε λέω οι άνθρωποι στο ινστιτούτο με υποδέχτηκαν μια χαρά, και μου έδειξαν το γραφείο μου: ευάριο, ευήλιο, με τις ανέσεις του και με το Γάλλο του να κάθεται απέναντι μου. Και ναι, ήμουν (πανάθεμα με) σε international περιβάλλον! Έχοντας μεγαλώσει και ζήσει μόνο σε μικρές πόλεις, το να ζω εδώ ήταν και είναι για εμένα μια μεγάλη εμπειρία...

Το Γάλλο τον άκουγα να μου λέει 'Good morning' το πρωί και 'See you' το απόγευμα. Σκέφτηκα πως θα είναι ντροπαλό το παιδί, όπως άλλωστε ήμουν και εγώ. Αυτό συνεχίστηκε... Μετά από καποιους μήνες ο Γάλλος έφυγε γιατι βρήκε δουλειά στο Παρίσι. Πάλι καλά που γράφουν τα ονόματα μας στην πόρτα και έμαθα πως τον λένε τον άνθρωπο!
Καλά δε με πείραζε, γιατι είχα γνωρίσει εντωμεταξύ άλλα άτομα από το ινστιτούτο για να κάνω παρέα, και είχα φυσικά και το έτερον μου ήμισυ (τον άντρα τον ταξιδιάρη και καριερίστα που λέγαμε) για να με στηρίζει και να με ξεναγεί στην πόλη...
Και πριν να φύγει καλά καλά ο Γάλλος μου, να την ήρθε και εγκαταστάθηκε στο γραφείο η Ινδή. Τι, νομίσατε πως θα έμενα δίχως office-mate? Και πώς ήταν ο Γάλλος μου ήσυχο παιδί να κοιτάει τη δουλεια του? Η Ινδή καμία σχέση! Μπούρου μπόυρου όλη την ώρα. Ακόμα και όταν διάβαζε ξεχνιόταν και τα έλεγε δυνατά! Βέβαια για αυτό το λόγο εφευρέθηκαν τα ακουστικά: τα βάζεις, βουλώνεις τα αυτιά σου και δουλεύεις. Αλλά το ένοιωθα πως κάποιες φορές στο τσακ έφτασε η Ινδή από το να σηκωθεί και να μου τα βγάλει από τα αυτιά!
Τι να λέμε τώρα? Από πού να την πιάσουμε? Από την εμφάνιση? Το ντύσιμο? Το 'τα ξέρω όλα και συμφέρω'? Αυτή είναι κεφάλαιο από μόνη της!

Και ας φτάσουμε στα χθεσινοβραδινά...
Φεύγει σήμερα η Ινδή και εχθές βγήκαμε να της κάνουμε αποχαιρετιστήριο δέιπνο καλέ! Μα ήταν δυνατόν να λείπω εγώ από εκεί, η παρεούλα της στο γραφείο για 2 ολόκληρους μήνες? Μαζευτήκαμε λοιπόν, όλες οι φυλές του κόσμου και πήγαμε για φαγητό: 2 Έλληνες, 1 Ιταλός, 1 Αλγερινή, 1 Ινδός, 1 Ρουμάνα, 1 Γερμανο-Αλβανός, 1 Γερμανο-Σέρβα, 2 Γερμανοί και φυσικά η αποχωρήσασα Ινδή.
Δεν ξέρω αν έχετε βγει ποτέ για φαγητό με μη-Έλλληνες, άλλά όπως και να το κάνουμε έιμαστε μαθημένοι αλλιώς. Με τους (καταχρηστικά) Ευρωπαίους πρέπει να φας στις 7:30 γιατί μετά γουργουρίζει το στομάχι τους από την πείνα και κινδυνεύουν να λιποθυμήσουν και να σου μείνουν στα χέρια, πρέπει να πας σε ένα μέρος που να έχει επιλογές για εκείνους που είναι vegeterian, για εκέινους που δεν τρώνε το χοιρινό, για τους άλλους που δεν τρώνε το μοσχάρι και πάει λέγοντας. Τι να πεις? Τόσοι διαφορετικοί άνθρωποι πρέπει να σεβαστείς τις διαφορές στην κουλτούρα... Μα δεν είναι τόσο απλό! Γιατί επί πρόσθετα πρέπει να βρεις και ένα σχετικά φτηνό εστιατόριο, γιατι 'ανοιχτοχέρηδες' δε τους λες! Βάλαμε κάτω όλους τους περιορισμούς, λύσαμε την εξίσωση μας και το βρήκαμε το μέρος για dinner. Τι dinner δηλαδή με τον ήλιο εκεί πάνω δε μπορώ να το καταλάβω, αλλά τέλος πάντων....

Και έφτασε η αποχωρήσασα Ινδή σα μια άλλη Θεά, ντυμένη στα κίτρινα τα εμπριμέ τα καλοκαιρινα, με το ασχετο παπούτσι το καφέ το χεμωνιάτικο, αστραφτερή και χαμογελαστή! Και μιας και ήταν αποχωρήσασα τη βάλαμε στην κεφαλή του τραπεζιού...

Ήρθε η κοπέλα να παραγγείλουμε. Ξέρετε πως είναι αυτά στην Ελλάδα: "φέρε 4 κανάτες νερό και 2 lt κρασί για αρχή και βλέπουμε". Μα εδώ πάνε όλα με το σταγονόμετρο. Πρώτα από όλα το νερό! Μα να σε δουν στο δρόμο να λιποθυμάς από τη ζέστη νερό δε θα σου φέρει κανείς, μπύρα μπορεί... Καλά για το κρασί που είναι 'ακριβό' δεν το συζητάω! Το αποτέλεσμα? 11 άτομα και πήραμε όλα και όλα 1 lt κρασί και 3 lt νερό! Να σου κάτσει το φαγητό να μην έχεις κάτι να το σπρώξει κάτω! Και καλά τα ποτά έιναι το εύκολο κομμάτι, βγάζεις που λέει ο λόγος από την τσάντα σου ένα μπουκαλάκι και πίνεις. Τι να κάνεις όμως, να πετάξεις έξω και τη μπριζόλα σου? Ξέρετε εδώ στην Ευρώπη, παραγγέλνει ο καθένας κυρίως και side dish. Τι side και βλακείες είναι αυτές? Αν δε βάλεις κάτω τα 'μεσιανά' σου, να γεμίσει το τραπέζι χρώμα, να στάξεις και λίγο στο τραπεζομάντηλο καθώς μεταφέρεις μπουκιές από πιάτο σε πιάτο πώς να το ευχαριστηθείς? Και προτείνει το έτερον μου ήμισυ να πάρουμε μεσιανά και ανοίγουν οι άλλοι τα μάτια ΝΑ! "Βρε καλέ μου 2 χρόνια στην Ευρώπη ακόμα να τους μάθεις? Εγώ θα στα λέω αυτά?" Τέλος πάντων, συμφωνούμε 4 άτομα, ένα από τα οποία και η καλοκαιρινή χαμογελαστή αποχωρήσασα Ινδή, να πάρουμε μεσιανά. "Φέρε τη σαλάτα και τα ψητά λαχανικά και τις κροκέτες και το σαγανάκι (εξ' ευρωπαϊσμένο με μέλι και δεντρολίβανο) και την τορτίγια (εξ' ευρωπαϊσμένη ομελέτα) και τα μπουρεκάκια και και... Και στο τέλος, με όλα τα μάτια στραμένα πάνω του, "What? We are on diet!".
....

Καλά ήταν εχθές, γελάσαμε πολύ, φάγαμε καλά και για να καταλάβετε τόσο φιλικό ήταν το κλίμα που την ώρα του λογαριασμού πληρώσαμε zusammen!

Monday, July 14, 2008

Πρεμιέρα...

Καλησπέρα κόσμε :)

Τι να πω? Από που να αρχίσω? Χμμμ...
Είναι αρχή και είναι φυσική η αμηχανία...

Νομίζω πως θέλω να συστηθώ...
Οι φίλοι με φωνάζουν Fri (τώρα από που βγαίνει αυτό είναι μεγάλη ιστορία, θα τη διηγηθώ κάποια στιγμή), είμαι νέα (αυτό σηκώνει κάποια συζήτηση), ωραία (αυτό και αν θέλει τη συζητησούλα του!), ασχολούμαι κατ' επάγγελμα με τα μηχανήματα του διαβόλου (!) και μου αρέσει η κίνηση.
Προς θεού, όχι η κίνηση στους δρόμους! Η άλλη η κίνηση, αυτή του σώματος...
Του σώματος που χορέυει, που διασκεδάζει, που κολυμπάει, που ταξιδέυει, ...
Το μότο μου για τη ζωή είναι πως είναι διασκεδαστική, και αν και κλαίω συχνά (ακόμα και με τις κωμωδίες στη tv :$) θεωρώ πως ό,τι και να συμβαίνει σίγουρα, μα σίγουρα έχουμε λόγους για να χαμογελάμε!

Δεν ξέρω αν έχω εφράδεια λόγου, δεν ξέρω αν έχω κάτι πολύ σημαντικό να πω, αλλά έτσι θέλω να μιλάω! Και τι να λέω?
Πράγματα που μου συμβαίνουν καθημερινά και με κάνουν να γελάω και άλλα που με κάνουν να βγαίνω από τα ρούχα μου, για τα πράγματα που είδα, για τα μέρη που πήγα, για τα φαγητά που δοκίμασα....
Θα ήθελα να μοιραζόμαστε τις δικές μας καθημερινές ιστορίες, να διηγούμαστε τις εμπειρίες μας, ευχάριστες ή δυσάρεστες, να δίνουμε τη δική μας οπτική σε πράγματα και στο τέλος μαντέψτε:
Χαμογελάστε παρακαλώ!

Καλώς ορίσατε στο blog!