Tuesday, April 27, 2010

Άνοιξη...

Η φύση ανθίζει και το εκκλησάκι παίρνει χρώμα. Ένα εκκλησάκι που στέκει δεκαετίες πάνω από το χωριό. Ένα εκκλησάκι που το ακολουθούν ιστορίες και εικασίες. Και που κι αυτό με τη σειρά του παρακολουθεί γενιές και γενιές.



Το εκκλησάκι της Παναγίας γιορτάζει την Παρασκευή μετά το Πάσχα. Όλο το χωριό φοράει τα καλά του και φτάνει ως εκεί με τις λαμπάδες ανά χείρας. Το έθιμο λέει πως τις αφήνεις στο εκκλησάκι αυτή τη μέρα της γιορτής για τύχη καλή...

Παλαιότερα, μετά το τέλος της λειτουργίας στήνονταν γλέντια. Παντού απέξω και γύρω από την εκκλησία. Με όλες τις οικογένειες του χωριού. Και κάθε παρέα έβγαζε κουβέρτες, έφερνε ψητά, έβγαζε σπιτικά κρασιά. Μέχρι αργά το απόγευμα καρτούσαν τα γλέντια!

Όσο περνούν τα χρόνια ο κόσμος φεύγει μετά τη λειτουργία. Έχουν μείνει κανα-δυο παρέες μόνο να κουβαλάνε ψητά και σπιτικά κρασιά.

...

Μαζευτήκαμε πολλοί με όλο μας τον εξοπλισμό: κάρβουνα και ψησταριές και παϊδάκια και ψητά και σπιτικά κρασιά. Φάγαμε πολύ, ήπιαμε πολύ, γελάσαμε ακόμα περισσότερο. Ρίξαμε και μια στροφή όταν μας ήρθε οίστρος :)

Και περπατήσαμε τριγύρω... Ποιός μπορεί να αντισταθεί στις μυρουδιές της φύσης;

Ανεβήκαμε σκαλάκια από χώμα, ανάμεσα σε δέντρα. Ρίξαμε μια ματιά πίσω μας...



Περπατήσαμε σε ελάτινο μονοπάτι...



Και ανάμεσα από τις ελιές



θαυμάσαμε τη θέα από την κορυφή ως το χωριό κι ως τη θάλλασα...



Όμορφη που είναι η άνοιξη...

Wednesday, April 21, 2010

50 χρόνια ... αφορμές

Από μαθητές ξεκίνησαν να είναι παρέα. Νεαροί με κοντοπαντέλονα, ρόδες και ξυλίκια. Μια χούφτα παιδιά, μια άλλη εποχή... Σε δρόμους χωμάτινους, σε παραλίες δίχως ξαπλώστρες, σε πλατείες γεμάτες. Έκλεβαν κοτόπουλα, μου είπαν, από την αυλή της γειτόνισσας και τα έκαναν ρεφενέ.

Οι γονείς τους ήταν αγρότες. Αυτοί έκαναν όνειρα για μια καλύτερη ζωή. Κάποιοι πήγαν για σπουδές, μοιράζονταν δωμάτια, διέσχιζαν με τα πόδια την Αθήνα ολόκληρη. Κάποιοι πήραν αγροτικά αυτοκίνητα, ανέλαβαν την περιουσία και περίμεναν τους υπόλοιπους να επιστρέψουν στο χωριό. Συχνά πυκνά έβρισκαν αφορμές να μαζεύονται όλοι μαζί και να πίνουν κάτιτις.

Έζησαν τη Χούντα, έκαναν τα πρώτα τους επαγγελματικά βήματα στη μεταπολίτευση, βρήκαν γυναίκες, συστρατεύτηκαν με τον Αντρέα ή πήγαν από την άλλη πλευρά. Έγιναν άνθρωποι διαφορετικοί. Πολύ συχνά έβρισκαν αφορμές να μαζεύονται και να κάνουν ρεφενέ.

Έκαναν παιδιά κι οι γονείς τους μεγάλωσαν πολύ. Είχαν υποχρεώσεις διαφορετικές. Τα Σ/Κ πήγαιναν συστηματικά στο χωριό για να προσέχουν τα δέντρα. Και έβρισκαν αφορμή να τα λένε στον καφενέ.

Τα καλοκαίρια μάζευαν βερίκοκα κι έβρισκαν αφορμή να τα πίνουν 2-3 ουζάκια στην παραλία. Τους χειμώνες μάζευαν ελιές, όλοι μαζί, και μετά κερνούσαν ο ένας τον άλλο ως 'ευχαριστώ' για τη βοήθεια.



Πήραν σύνταξη, έγιναν όλοι αγρότες. Πίσω στο χωριό, σχεδόν κάθε μέρα. Όλοι μαζί, σχεδόν κάθε μέρα. Στις χαρές και στις λύπες. Και θυμούνται εκείνους που άφησαν την παρέα νωρίς. Κι ακόμα βρίσκουν αφορμές για 1-2 τσιπουράκια. Και για ρεφενέ! Μόνο που τα κοτόπουλα τώρα είναι δικά τους. 50 χρόνια μετά. Μια χούφτα άντρες. Αυτήν την εποχή.

[Αφιερωμένο στον πατέρα μου και στους φίλους του, που την Κυριακή μας έκαναν παρέα τους.]

Friday, April 16, 2010

Μαμά το πάπλωμα! Εκείνο με την Χάιντι...

Παιδί μικρό θυμάμαι που οι γονείς μας μας πήγαιναν στην παιδική χαρά. Παίζαμε, τρέχαμε, πέφταμε, ... Εκείνοι κάθονταν στο τραπεζάκι τους. Κάτω από τα δέντρα. Ουζάκι στο τραπέζι, μεζές με οδοντογλυφίδα και 2 fanta μπλε. Να μας περιμένουν για όταν θα διψάσουμε... Τα Σάββατα το βράδυ βγαίναμε όλη η οικογένεια σε ταβέρνα. Μαζί με κουμπάρους και φίλους. Κι όσο πηγαίναμε σχολείο ο πατέρας μου δε μας αρνήθηκε ποτέ εκδρομές. Ημερήσιες, εκπαιδευτικές, ... Και κάναμε χαρά οι μαθητές! Γιατί ξέραμε πως στην επιστροφή θα σταματούσαμε στην ντίσκο. Τα καλοκαίρια παίρναμε αμπάριζα τα πανηγύρια. Γουρνόπουλο και μπύρες για τους μεγάλους, σουβλάκια και αγορές για τους μικρούς. Τρελαινόμασταν στην μπαλαρίνα μέχρι που ο κόσμος να γυρνάει και να μην μπορούμε να σταθούμε στα πόδια μας.

Έγινα φοιτήτρια. Οι γονείς μου μου βρήκαν σπίτι και το επίπλωσαν κομπλέ. Και κάθε μήνα έφταναν τα λεφτά για το νοίκι και τα έξοδα. Με έφταναν για να κάνω και τις βόλτες μου φυσικά;)

Βρήκα πηγή εσόδων μετά το πτυχίο και το ανακοίνωσα περήφανη στον πατέρα μου. Αρκετά είχε πληρώσει. Όχι ότι είχαμε στερηθεί ποτέ κάτι! Κι ας έμπαινε μόνο ένας μισθός στο σπίτι... Αλλά όπως και να το κάνεις είναι αλλιώς! Με τα δικά μου λεφτά στην τσέπη ένιωσα πλούσια. Και μάλλον ήμουνα. Μόλις 22 χρονών και μπορούσα να πληρώνω νοίκι, τρέχοντα έξοδα, καθημερινές εξόδους, διακοπές κτλ. κτλ. Πρώτης!

Κι από τότε έκανα μεταπτυχιακό και διδακτορικό και ζω με τον καλό μου και μπαίνουν δυο μισθοί στο σπίτι μας κι είμαστε οι δυο μας μόνο. Και δεν είμαι σίγουρη αν μπορούμε να πληρώνουμε νοίκι, τρέχοντα έξοδα, καθημερινές εξόδους, διακοπές κτλ. κτλ. Σχεδόν 10 χρόνια μετά από τον πρώτο μου μισθό και νιώθω την ανάγκη να ζητήσω λεφτά από τον μπαμπά. Μα τι να κάνει κι αυτός; Τον έπιασα τώρα στα 65 του να κοιτάει τις τιμές των προϊόντων στο σούπερ μάρκετ!

Μάλλον είναι αναπόφευκτο. Θα καταφύγω στο πλάνο Β. Ήταν αφελείς οι παλιοί που έμεναν παππούς, γιαγιά, μπαμπάς, μαμά και κουτσούβελα στο ίδιο σπίτι; Αφελείς ήταν που είχαν κήπο με ντομάτες και μαρούλια; Μπαμπά παίζει ακόμα το παιδικό μου το δωμάτιο;