Monday, November 29, 2010

Αγροτουριστικό θέρετρο σε χαμηλή τιμή

ελιά η, ουσ [elá]:
1. αειθαλές, καρποφόρο δέντρο με στενά, επιμήκη φύλλα, πράσινα από τη μια επιφάνειά τους και υπόλευκα από την άλλη, που καλλιεργείται για τους εδώδιμους καρπούς του· ελαιόδεντρο: Άγρια / ήμερη ~. Kλαδεύω τις ελιές. Έχει ένα κτήμα με διακόσιες ελιές. Ραβδίζω / τινάζω την ~, για να μαζέψω τους καρπούς της. Γέρικη ~. Ξύλο ελιάς. Kλαδί ελιάς.
2. ο καρπός αυτού του δέντρου· ελαιόκαρπος: Λάδι ελιάς, ελαιόλαδο. Kουκούτσι / πυρήνας ελιάς. Ελιές τσακιστές / πράσινες / ξιδάτες / χαραχτές. Nόστιμες ελιές.
ελίτσα η YΠΟKΟΡ
[μσν. ελιά < ελία < αρχ. ἐλαία με συνίζ. για αποφυγή της χασμ.· ελ(ιά) -ίτσα]

Ελαιόδενδρα σωρός και ελαιόκαρπους να δει το μάτι σου! Mπόλικα από δαύτα αυτό το Σαββατοκύριακο...
Καλλιεργεί ο πατέρας μου τα καρποφόρα δέντρα με τα στενά, επιμήκη φύλλα, πράσινα από τη μια επιφάνειά τους και υπόλευκα από την άλλη, και αυτή είναι η περίοδος συγκομιδής των εδώδιμων καρπών τους.

Μαζευτήκαμε 11 νοματέοι, ζωή να έχουμε:
1. Ο πατέρας μου με ένα αλυσιδοπρίονο στο χέρι, ένα πριόνι κι ένα κλαδευτήρι στην κωλότσεπη.
2. Η αδελφή του πατέρα μου με χρυσό βραχιόλι που ταιριάζει χάρμα με τις ελιές.
3. Ο σύζυγος της αδελφής του πατέρα μου που κάθε τόσο αναστέναζε όλο παράπονο, 'Έναν γαμπρό τον έκανες και βάλθηκες να τον ταλαιπωρείς ως τα γεράματά του!'.
4. Ο αδελφός του πατέρα μου, 100 οκάδες πάνω-κάτω, καθισμένος μόνιμα σε καρέκλα στη σκιά της ελιάς, ενίοτε διαβάζοντας εφημερίδα.
5. Το κορίτσι (ετών 60) του αδελφού του πατέρα μου με φούξια φόρμα και σπαστά ελληνικά.
6. Ο εργάτης, δεξί χέρι του πατέρα μου τα τελευταία 10 χρόνια.
7. Η γυναίκα του εργάτη, αριστερό χέρι του πατέρα μου τα τελευταία 10 χρόνια.
8. Η κόρη του πατέρα μου, η υποφαινόμενη τουτέστιν, με συνολάκι tres chic, γιατί πάνω από όλα έχει στυλ.
9. Ο άντρας της υποφαινόμενης, δεύτερος γαμπρός του πατέρα μου, για τον οποίον όλοι αναρωτήθηκαν τι του επιφυλάσσει το μέλλον καθώς ο πρώτος γαμπρός του πατέρα μου γέρασε κι ακόμα να ησυχάσει.
10. Η έτερη κόρη του πατέρα μου, που προτίμησε να πάρει άδεια και να μαζεύει ελιές, από εδώ να καταλάβει κάποιος πόσο απολαμβάνει την κανονική της δουλειά.
11. Ο πρώτος ξάδελφος της μητέρας μου, που έκανε παρέα στον αδελφό του πατέρα μου για να μην πλήττει.

Ξύπνησαμε αχάραγα.
Ντύθηκα κατάλληλα για την περίσταση με φόρμα γκρι ανθρακί (δεκαπενταετίας), φαρδιά πολύ (έτσι ήταν η μόδα τότενες) και ως λίγο πάνω από τον αστράλαγο (τους έχω πάρει τους 2-3 πόντους μου), μπλούζα παραλαγής (τουτέστιν με όλες τις αποχρώσεις του πράσινου) 3 νούμερα μεγαλύτερη, χοντρές κάλτσες και παπουτσάκια (παλιά αθλητικά της μάνας μου) μαύρα να σβήνουν ροζ στις άκρες. Tres chic δηλαδή, γιατί πάνω από όλα έχω στυλ.
Οι υπόλοιποι έβαλαν αντίστοιχα κατάλληλη αμφίεση...

Φορτώσαμε στην καρότσα του αγροτικού σκάλες, ελαιόπανα, κουβάδες, τσουβάλια, νερά, μουστοκούλουρα, καφέ ελληνικό σε θερμό, ραδιοφωνάκι μαύρο και τις δυο κόρες του πατέρα μου.
Οι υπόλοιποι μπήκαν σε αυτοκίνητα, σε ένα ο αδελφός του πατέρα μου 100 οκάδες με το κορίτσι του και σε άλλο όλοι οι υπόλοιποι.

Φτάσαμε στο κτήμα και ριχτήκαμε αμέσως στη δουλεια. Οι κόρες του πατέρα μου και το αριστερό του χέρι, σαν γνήσιες νοικοκυρές, να στρώνουν τα πανιά γύρω από τις ελιές. Μα το έκαναν με τόση προσοχή, ούτε μπουχάρες να είχαν στα χέρια τους! Ο πατέρας μου να κόβει τα δέντρα (κλάδεμα το έλεγε, μα έχω τις αμφιβολίες μου), οι κλάρες να πετυχαίνουν διάφορους νοματέους, με πιο εύκολους στόχους βέβαια τον αδελφό του πατέρα μου και τον ξέδελφο της μητέρας μου. Οι γαμπροί του πατέρα μου, παλιός και νέος, να αδειάζουν τα πανιά και να γεμίζουν τα τσουβάλια. Η αδελφή του πατέρα μου, οι κόρες και το αριστερό του χέρι να 'χτενίζουν' τις πεσμένες κλάρες. Το κορίτσι του αδελφού του πατέρα μου να αναρωτιέται αν έχουμε κάτι αλμυρό για κολατσιό. Το δεξί χέρι του πατέρα μου μόνιμα σκαρφαλωμένο σε σκάλα να 'χτενίζει' τις κλάρες που είχαν επιβιώσει από τον τρελό με τα πριόνια.

Ανέλαβε και το μαύρο ραδιοφωνάκι το πόστο του κι έπαιζε ασταμάτητα. Σε mainstream το ρύθμιζε η έτερη κόρη του πατέρα μου, δώστου κλαρίνα από τον γαμπρό του. Ο ξάδελφος της μάνας μου είχε απογοητευτεί που κανένας σταθμός δε βρέθηκε να παίζει Καζαντζίδη στις 9 το πρωί, ταιριάζει βρε αδελφέ και με το φυσικό περιβάλλον!

Δουλεύαμε ασταμάτητα και συγχρονισμένα, ο καθένας στο πόστο του. Μόνο ο αδελφός του πατέρα μου έκανε διαλείματα που και που για να μετακινεί την καρέκλα.
Μέχρι το αφεντικό να σφυρίξει την ώρα για το κολατσιό, δεν πήραμε ανάσα.
Μετά τις πήραμε όλες μαζεμένες, μπουκωθήκαμε κι εκείνα τα μουστοκούλουρα, ήπιαμε και δυο γουλιές καφέ και αναθαρρήσαμε μια στάλα. Που τέλος πάντων μας είχε χτυπήσει ο ήλιος κατάματα και οι κλαδεμένες κλάρες κατακούτελα...

Σηκώθηκε το αφεντικό, άντε πάλι κι όλοι οι υπόλοιποι στα πόστα μας. Στρώσε τα πανιά, βάλε την καρέκλα, ανέβα στις σκάλες, ρίξε τις κλάρες, χτένισε, άδειασε τις ελιές από τα πανιά στα τσουβάλια... Σε εκείνο το σημείο ήταν που ο αδελφός του πατέρα μου σταμάτησε για λίγο να μιλάει και ξεφύλλισε μια εφημερίδα. Συνεχίσαμε έτσι συγχρονισμένα... Μας τελείωσαν τα νερά λίγο αργότερα και αρχίσαμε να αποψιλώνουμε τις μανταρινιές (που ήταν ανάμεσα στις ελιές) για να μην αφυδατωθούμε.

Καμιά φορά, το ξετελέψαμε το κτήμα. Ήταν η ώρα απογευματινή. Επιστρέψαμε στο σπίτι, φάγαμε σα δαμάλια έναν κουβά φαγητό ο καθείς, βγάλαμε τα συνολάκια, τριφτήκαμε με σύρμα να ξελιγδώσουμε, είπαμε δυο κουβέντες και ξεραθήκαμε.
Για να την πιάσουμε την άλλη μέρα πάλι από την αρχή, να συνεχίσουμε τη συγκομιδή του εδώδιμου καρπού.

...

Δεν είχα πάρει άδεια από τη δουλειά. Αναγκάστηκα να αφήσω τους υπόλοιπους με τους εδώδιμους καρπούς και επέστρεψα στην πόλη. Και το αξιοπερίεργο; Καθόλου δεν έχω πιαστεί! Μόνο 2 νύχια των ποδιών μου πονάνε, στο ένα έπεσε πάνω ένα κούτσουρο, το άλλο το πάτησε ο πατέρας μου με τη σκάλα.

Ο απολογισμός; Τριάντα ευρώ τη μέρα τον πλήρωσα τον πατέρα μου. 2/ήμερο αγροτουρισμού με διανυκτέρευση, αθλητικές δραστηριότητες, 2 κουβάδες φαγητό, μουστοκούλουρα και καφέ σε πλαστικό. Και τσάμπα μου ήρθε!

Friday, November 19, 2010

Χωρίς Ugg στην Αράχωβα

Δρόμο παίρνω δρόμο αφήνω, το κόβω για 2/ήμερο στην Αράχωβα. Της μόδας σου λέει, η Μύκονος του χειμώνα σου λέει. Μύκονο δεν έχω πάει, ας πάω τουλάχιστον στην Αράχωβα να νιώσω της μόδας. Περνάω βουνά, περνάω λαγκάδια, περνάω πόλεις και χωρία και φτάνω στο σημείο εκείνο που την έχεις πιάτο την Αράχωβα και είναι όμορφη πανάθεμά την!


Αράχωβα


Σκεπές με κεραμίδια, ένα παλιό καμπαναριό, χωριό σε αρμονία με τη φύση. Είναι βέβαια μέχρι να μπεις στο χωριό... Αλλά ας μην προτρέχω!

Φτάνω το λοιπόν στην Αράχωβα, μιλάμε για πολύ χαρά! Μπαίνοντας στο χωριό πέφτω σε ένα μικρό μποτιλιάρισμα, στενοί οι δρόμοι σκέφτομαι, ίσως κάποιο μαγαζάκι να ξεφορτώνει, τρελή υπομονή! Τσούκου τσούκου το διασχίζω το χωριό, οδηγώ ακόμα λίγο για να φτάσω κάπως πιο εκεί, στο ενοικιαζόμενο σπιτάκι μας. Μπα βρε κίνηση η Αράχωβα!

Τακτοποιούμαι, παίρνω βαθιές ανάσες στον φρέσκο αέρα και βουρ ξανά για το χωριό. Εμ, τσάμπα έκανα τόσο δρόμο; Αν ήθελα να κοιμηθώ καθόμουν και στο σπίτι μου! Άντε να δούμε λοιπόν πώς είναι να είμαι στη μόδα... Προτού να φύγω αναρωτιέμαι για την καταλληλότητα της αμφίεσής μου, σκέφτομαι πως πρέπει να είμαι στη μόδα μεν, μα το τοπίο επιβάλλει ένα casual chic ντύσιμο δε. Με ό,τι κι αν σημαίνει το τελευταίο, αποφασίζω πως πληρώ τις προϋποθέσεις και ξεκινάω...

Το λοιπόν η Αράχωβα έχει πολύ κόσμο. Τους παρατηρώ... Αρχίζω κι έχω αμφιβολίες για το δικό μου casual chic! Οι παρατηρήσεις μου έχουν ως εξής: είναι απαραίτος ο σκούφος ο γούνινος (μα έχει 25 βαθμούς, θα τον βάλεις!), για τους άντρες μετράει να φοράνε κάτι σε Gant, για τις γυναίκες παίζει πολύ η μάσκαρα (αν έπαιζε και για τους άντρες θα άρχιζα να ανησυχώ!) και η μπότα Ugg (κατά προτίμηση ροζ χρώματος ή μπεζ που πάει με όλα). Δεν έχω γούνινο σκούφο, και να φανταστείς δεν πήγα ούτε ένα κομμωτήριο πριν να έρθω στο χωριό! Πόσο banal!

Οι δρόμοι έχουν πήξει στα αυτοκίνητα κατά προτίμηση υψηλού κυβισμού, καλέ τζιπ οικολογικά. Αλέκιαστα και παρκαρισμένα στο πεζοδρόμιο έξω από την καφετέρια. Έχει parking πιο κάτω, αλλά ποιος περπατάει τώρα;


Παρκάρισμα στην Αράχωβα


Χαζεύω στα μαγαζάκια ανεβοκατεβαίνοντας στο πεζοδρόμιο για να μην σκονίσω κανένα τζιπ, κάποια από αυτά έχουν 'ντόπιο χαρακτήρα' και πουλάνε γούνινους σκούφους (μιλάμε για πολύ must!), γκλίτσες (πηγαίνουν με το ντόπιο, το 100 χρόνια πριν) και υφαντά κιλίμια (είχε η μάνα μου ένα μπαούλο και τα άφησε να τα φάει ο σκόρος, α ρε μάνα ντιπ επιχειρηματικό μυαλό!), κάποια από αυτά είναι μπακάλικα-κρεοπωλεία-ζαχαροπλαστεία και ό,τι πουλάνε είναι τοπικής παραγωγής, τοπική λιχουδιά και από τοπικές πρώτες ύλες, κάποια από αυτά (τα πιο πολλά) είναι ταβέρνες και καφέ (η φύση ανοίγει την όρεξη!). Η ώρα είναι τέτοια που τα καφέ είναι γεμάτα από κόσμο. Για αυτό έρχεται ο κόσμος εδώ, για να χαλαρώσει...

Μπαίνω σε ένα από αυτά... Έχει ήδη στολίσει για Χριστούγεννα. Με χαλάνε εκείνοι οι 25 βαθμοί, αλλά από την άλλη Νοέμβριος μήνας ταιριάζει η ατμόσφαιρα τως Χριστουγέννων. Παραγγέλνω έναν καφέ, τον απολαμβάνω κοιτάζοντας τριγύρω. Ούτε ένας διάσημος στο χώρο! Τι στο καλό Μύκονος είναι αυτή; Η Ugg και το Gant πάντως δε με έχουν προδώσει...

Το κλασσικό στις εκδρομές των Ελλήνων ποιο είναι; Να σηκωθούν από την καφετέρια όλοι μαζί και να πάνε στην ταβέρνα όλοι μαζί. Και μετά να αναρωτιούνται φυσικά γιατί είναι αργό το service! Ε, αυτό έκανα κι εγώ! Ή είσαι της μόδας ή αν κοροϊδεύεις άντε στο σπιτάκι σου κι άσε μας ήσυχους! Παραγγέλνω φαγητό, διέκρινα στο πιάτο μου την τίμια ελληνική κουζίνα με μια έκφραση γαλλικής φινέτσας, το έφαγα, το πλήρωσα, ένιωσα της μόδας και πήρα τα γύρω βουνά. Να δούμε και κάτι άλλο δηλαδής!

Το βράδυ κλασσικά επέστρεψα, επειδή δεν είχα κάτι από τα υπόλοιπα μαζί μου έβαλα μόνο μάσκαρα για να είμαι στο κλίμα. Και όχι τίποτε άλλο, μα είχε πέσει η θερμοκρασία και τον σήκωνε τον γούνινο τον σκούφο! Τόσα μαγαζάκια με 'ντόπιο χαρακτήρα' δεν αξιώθηκα να αγοράσω έναν το πρωί! Τέλος πάντων ας έχει, πρώτη μου φορά άλλωστε στα κοσμικά. Μπήκα σε μπαρ, μιλάμε για κατάσταση ξεπατικούρα από περιοδικό 'Ιδέα και Διακόσμηση'. Πήρα ποτό, συνοδευόταν από mainstream μουσική... Ο λογαριασμός ήταν 13 ευρώ, το ένα ποτό, αναρωτήθηκα αν ήταν ο σωστός, ήταν, τον πλήρωσα και έψαξα τριγύρω. Ας έβλεπα τουλάχιστον έναν διάσημο, τόσο δρόμο έκανα!

Καλή η Αράχωβα δε λέω, μα για να μην είμαι μονόχνωτη (και μόνο για αυτό!) την επόμενη μέρα πήγα για ντόπια προϊόντα άλλου είδους στους Δελφούς. Θαύμασα την ομορφιά χωρίς σχόλια...


Δελφοί


Αυτή τη μέρα παρέλειψα τον καφέ, ήπια τσίπουρο στην Ιτέα και όταν το στομάχι μου διαμαρτυρήθηκε στο δρόμο για τον γυρισμό έφαγα σουβλάκια στη Λιβαδειά. Άλλο πράγμα!


Λιβαδειά