Tuesday, December 21, 2010

Richeine bitte!


Ακούμε αποβραδύς τα νέα των οκτώ, χιόνια, κακοκαιρία και ακυρώσεις πτήσεων από και προς την κεντρική Ευρώπη. Στην Ελλάδα φυσάει νοτιάς, έχει 18 βαθμούς και έχω βγάλει τη μπέμπελη με τις κάλσες. Αύριο πετάμε για Γερμανία, λογίζεται κεντρική Ευρώπη; Τρώμε μια πίτα γύρο χοιρινό να πάει κάτω η ανησυχία...

Ξυπνάμε πουρνό-πουρνό με την αυγούλα, σαν τσιμεντόλιθος η πίτα γύρος χοιρινός χτίζει μαντρότοιχο στο στομάχι μου. Φορτώνομαι μια τσάντα χιαστί με τα απαραίτητα, τη βαλίτσα, την τσάντα με τους κουραμπιέδες (τους χειροποίητους) στο χέρι το δεξί και την τσάντα με τα πουράκια Caprice στο αριστερό. Έτοιμοι για το ταξίδι!

Εμείς, γιατί το αεροπλάνο είχε άλλα σχέδια. Έκανε πατινάζ στο παγοδρόμιο που είχε στηθεί ειδικά για την περίσταση στο αεροδρόμιο της Φρανκφούρτης, ξεχάστηκε και ήρθε Ελλάδα κάπως αργά. Ενωμεταξύ, χάλασα στο Ελ. Βενιζέλος όσα λεφτά είχα στην τσάντα μου (ευτυχώς δηλαδή που δε χρησιμοποίησα και πιστωτική!) και κατέληξα με 3 τσάντες έξτρα στο κάθε χέρι. Ευτυχώς είχα δώσει τη βαλίτσα... Έφαγα κι ένα σαντουίτς ελαφρύ για να μη χάσω γεύμα.

Μας φορτώσανε καμιά φορά στο αερόπλανο και φύγαμε τελικά με 3 ώρες καθυστέρηση...

Ξεφύλλισα κατευθείαν το περιοδικό για on-board shopping μπας και βρω καμιά προσφορά. Τζίφος!

Διάβασα μισό βιβλίο Κίρκης και χαχάνισα μονάχη μου, έφαγα ένα τελείως ανάλατο φαγητό και σκέφτηκα πως η Μέρκελ προσέχει την υγεία των εργατών της, συνέχισα με Κίρκη και τελικά δέησε ο πιλότος και φτάσαμε.

Με το που άνοιξαν οι πόρτες μπήκε το πολικό το ψύχος και μετάνιωσα που έβαλα την μπλούζα την ξεΐγλωτη με το ντεκολτέ φόρα παρτίδα. Τυλίχτηκα κακήν κακώς με ένα κασκόλ-κουβέρτα μπας και το σώσω και επιβιώσω.

Στο δρόμο για την παραλαβή των αποσκευών μια κυρία, απελπισμένη Ελληνίδα, είχε χάσει την connecting πτήση για Τορόντο εδώ και 2 ώρες (προφανώς!), καθόταν στη μέση ενός διαδρόμου, τα μάτια της έτρεχαν και ζητούσε βοήθεια. Μέσα της θα καταριόταν την ώρα και τη στιγμή που πήρε την απόφαση να επισκεφτεί εκείνους τους ξενιτεμένους συγγενείς της, άτιμη μοίρα που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους στα τάρταρα! Την πήγαμε για τακτοποίηση σε ένα γκισέ της Lufthansa.

Παραλάβαμε τις αποσκευές μας, κινηθήκαμε γρήγορα προς το χαμένο μας τρένο, η ταχύτητα κίνησης μας δεν έπαιζε ρόλο, έτσι κι αλλιώς το είχαμε χάσει το τρένο από ώρα. Μιας και είχαμε ήδη καθυστερήσει αρκετά και μας έμεναν άλλες 2.5 ώρες ταξίδι αποφασίσαμε να πάρουμε το καλό το τρένο. Είδαμε την τιμή των εισητηρίων και αλλάξαμε αμέσως γνώμη! Αργά και φτηνά, το σύνθημα των απανταχού τσίπηδων.

Ψάξαμε τις κυλιόμενες σκάλες, τους έκαναν συντήρηση. Πώς να ανεβάσεις μια βαλιτσάρα, μια τσάντα χιαστί και τις δυο-τρεις-πεντέξι σακούλες; Ψάξαμε το ασανσέρ, το βρήκαμε, μπήκαμε και περιμέναμε κανένα δεκάλπετο για να καταλάβουμε πως δε μας πάει πουθενά. Και μετά σου λέει πως στη Γερμανία όλα δουλεύουν ρολόι, την τρέλα μου μέσα!

Για να καλμάρουμε την ένταση της στιγμής πήραμε ένα λουκανικάκι 1.5 μέτρο και δύο μπύρες, η μία χωρίς αλκοόλ. Χρόνο είχαμε... Πριν να ανοίξω το κουτάκι μου παρατήρησα (που και δέκα βαθμούς μυωπία να είχα πάλι μάτι έβγαζε!) πως είχε πάνω ένα δάχτυλο (κάθετο) μάκα. Του έκανα στεγνό καθάρισμα, το άνοιξα, ήπια τη μισή με γεύση χώμα και μετά διαπίστωσα πως είχε λήξει 2 μήνες τώρα. Μπα κακό χρόνο , που 2.5 ευρώ για να μου περάσει η δυσκοιλιότητα δεν είναι πολλά, μα είχα 3 ώρες ταξίδι ακόμα!

Δίπλα μας κάποιες Ασιάτισες έτρωγαν με κουτάλι και πιρούνι (ταυτόχρονα) κάτι άλλα ληγμένα απροσδιορίστου χρώματος και ανησυχητικής μυρωδιάς. Αφού μπορούν αυτές με τα ληγμένα θα επιβιώσω κι εγώ, σκέφτηκα τρώγοντας το μισό μέτρο λουκανικάκι μου.

Εντωμεταξύ οι κυλιόμενες σκάλες είχαν συντηρηθεί, ένας Έλληνας κύριος μας ζητούσε πληροφορίες για τα τρένα που φύγαν και το δικό μας αναχωρούσε σε 15'.

Πήρα τις δυο-τρεις-πεντέξι σακούλες μου κι όλα τα υπόλοιπα και περίμενα στην αποβάθρα. Το κρύο ξύριζε τον παπά και ήταν κρίμα που μόλις το προηγούμενο βράδυ είχα κάνει αποτρίχωση.

Στο τρένο είμαι ακόμα, η ληγμένη μπύρα δεν έχει κάνει το θαύμα της, ένας μεθυσμένος στο παραδίπλα κάθισμα πνίγει τον καημό του, τριγύρω έχει χιόνια παντού, ...
Καλά μας Χριστούγεννα στη Γερμανία!

Tuesday, December 14, 2010

Και καλή χρονιά!

Ημερολόγιο 2011 από Σχολείο της Κιμώλου.
Διαφορετικό και μάλλον εύστοχο...





Μα αν τα παιδιά έχουν τέτοια εικόνα για τον κόσμο μας ...

Wednesday, December 8, 2010

Χριστουγεννιάτικο δέντρο και πώς να το στολίσετε...

Μέρες που είναι, τα ενδιαφέροντα έχουν ... μετατοπιστεί. Το στόλισες το Χριστουγεννιάτικο δέντρο; Πού να βρω χρόνο καλέ μου άνθρωπε; Και καλά χρόνο να βρω, αν παραλείψω να κοιμηθώ θα βρω. Ενέργεια όμως; Μου κλέβουν κάμποση τα σκασμένα στα εργαστήρια, έχω βαλθεί να μάθω κιθάρα ντράγκα ντρούγκα εξαντλούμαι η άσχετη, πάω μονόμπαντα έτσι που κάθομαι όλη μέρα μπροστά σε έναν υπολογιστή έχω να κάνω πού και πού καμιά άσκηση για τη μέση η παλιόγρια, στο τέλος πέφτω τ' ανάσκελα (ή τα μπρούμυτα διακρίσεις δεν κάνω) και κάνω τάματα για να ξανασηκωθώ! Το δέντρο μας μάρανε; Για το καλό, σου λέει, για να αλλάξει η διάθεσή σου, σου λέει, μέρες που είναι, σου λέει και τέλος πάντων πιο πολύ κουράζομαι να τους ακούω παρά να το στολίσω και να τελειώνουμε! Κι εκεί που είμαι τ' ανάσκελα (μια συνηθισμένη νύχτα) και προσπαθώ να αποφασίσω αν θα κοιμηθώ ή θα κάνω σκοπιά γερμανικό παρέα με το έλατο, μου έρχεται Η ιδέα! Διότι το σώμα παραδίδεται, το μυαλό όμως ποτέ... Γιατί να το στολίσω εγώ το δέντρο και να μην το στολίσουν οι άλλοι. Ιδού το δόλιο σχέδιο μου βήμα-βήμα:

1. Αρχίζεις 2-3 μέρες νωρίτερα και κάνεις χαριτωμενιές στους γνωστούς/συναδέλφους/φίλους σου.
2. Αφού έχεις ρίξει στάχτη σε όλων τα μάτια, στέλνεις e-mail/παίρνεις τηλέφωνο τα υποψήφια θύματά σου. Ο τόνος σου πρέπει να δηλώνει χαρά, ακόμα και ενθουσιασμό, και να μην αφήνει περιθώρια άρνησης: "Γούχου, τι καλά που έρχονται γιορτές, θα έρθεις να στολίσουμε μαζί το δέντρο". Φυσικά, τα πολλά χέρια είναι πιο αποδοτικά, κάνεις την καρδιά σου πέτρα και για μια φορά θεωρείς φίλους σου και εκείνους που σε παρακαλάνε εδώ κι ένα χρόνο να πάτε για καφέ και όλο τους φτύνεις. Και μιας και το καταστρώνεις το σχέδιο, είναι ευκαιρία να ανανεώσεις τα στολίδια σου, φροντίζεις να καλέσεις παιδιά χουβαρντάδες.
3. Παίρνεις κατεψυγμένες πίτσες από το Lidl, μην σου κοστίσει και ο κούκος αηδόνι, και τις βάζεις στα ταψιά της κουζίνας σου. Το σχέδιο είναι να υποστηρίξεις πως τις έφτιαξες με τα χεράκια σου για να τους υποχρεώσεις.
4. Φέρνεις το δέντρο από την αποθήκη και το αφήνεις στη μέση του σαλονιού. Δε χρειάζεται ούτε από την κούτα να το βγάλεις!
5. Τα υποψήφια θύματα φτάνουν, τους λες να νιώθουν σαν το σπίτι τους, τους αφήνεις να ψάχνουν μόνοι τους τις μπύρες και το ανοιχτήρι. Με την ανοργανωσιά που σε δέρνει δε θα βρουν τίποτα και τελικά θα γλιτώσεις το πλύσιμο...
6. Προφασίζεσαι πως πρέπει να ψήσεις τις πίτσες, που έχεις φτιάξει με τα χεράκια σου (και καλά!), και αυτοί φιλοτιμούνται να βγάλουν τη βάση, τις κλάρες κτλ. από την κούτα και να στήσουν το δέντρο.
7. Το στολίζουν με τα στολίδια που σου έφεραν.
8. Τρώνε την πίτσα με χαρτοπετσέτα, γιατί έτσι πάει, όχι γιατί βαριέσαι να φέρεις τα πιάτα! Σου λένε τι νόστιμη που είναι και σε ευχαριστούν για τον κόπο σου.

Το αποτέλεσμα; Τρία ταψιά λερωμένα, το πλυντήριο τα πλένει, το δέντρο στολισμένο, ζήτημα αν κρέμασα ένα στολίδι!

Άντε βρε και του χρόνου! Το Γεννάρη που θα το ξεστολίσουμε :)



Χρόνια καλά για όλους μας!