Tuesday, May 31, 2011

Έλα να παίξουμε μπαλάκια πέρα δώθε*

Βρε τι έχω πάθει η γυναίκα! Από τη δουλειά σε φαγοπότι κι από το φαγοπότι στη δουλειά! Εδώ και πόσες μέρες δηλαδής αυτό το τροπάριο... Που τα 2-3 κιλά που ήθελα να χάσω γίνανε 6, ανάθεμα τα ψωμάκια μου! Που ούτε ένα ευχαριστώ στον Αμερικλάνο δεν πρόλαβα να πω για την απεύθυνση! Ευχαριστώ καλέ μου Αμερικλάνε :) Καταλαβέ με όμως, δεν έχω προλάβει να ξαστερώσω η έρμη. Σχολάω από τη δουλειά και σκάει κατευθείαν μπροστά μου το κοψίδι. Ανάσα δεν έχω καταφέρει να πάρω! Ααααχ Αμερικλάνε μου, στα βήματα που χάραξες εσύ! Έτσι κι απόψε...

Ο σύλλογος τένις διοργάνωσε φαγοπότι για το κλείσιμο της σεζόν. Να τους προσβάλλω τους ανθρώπουσνανε; Και για εσένα που αναρωτιέσαι, ναι πάω και τένις. Μα πόσα ταλέντα επιτέλους!

Πριν το φαγοπότι, έτσι για ξεκάρφωμα, έπαιξα μπαλάκια πέρα δώθε. Τα έπαιξα καλά μπορώ να πω, μια ώρα προπόνηση. Για να ανοίξει η όρεξη καλέ, μπα!

Ίσα που πρόλαβα να κάνω ένα ντουζ και να βάλω ένα τζην πριν να εμφανιστώ στην ταβέρνα. Σχεδόν στην ώρα μου. Έκατσα στην τελευταία καρέκλα που είχε μείνει άδεια. Αναψοκοκκινισμένη ακόμα από τα μπαλάκια που μέχρι πριν λίγο χτύπαγα ξανά και ξανά.

Ήπια 2-3 ποτήρια νερό, πρόσεξα πως δεν ήξερα σχεδόν κανέναν τριγύρω, ήπια 1 ποτηράκι κρασί να έρθω στα ίσα μου, και συστήθηκα στον κόσμο. Σε όσους ήταν σε ακτίνα, για τους υπόλοιπους ονόματα μη με ρωτάτε! Μια κομμώτρια ομορφούλα, μια ψηλή, μια κοντή, η προπονήτρια, 1-2 συμαθήτριες-συναθλήτριες, ένας δεσμοφύλακας, μια άνεργη, ένας ιδιοκτήτης καφέ, μια που είπε πως είναι στην ηλικία μου και με έκανε να αναρωτιέμαι αν είναι η ώρα μου για botox, και ένας καθηγητής πανεπιστημίου.

Α, το σημαντικότερο κόντεψα να ξεχάσω! Βρε έχει μπλοκάρει ο εγκέφαλός μου από το φαϊ, πολύ το φοβάμαι! Μαζί με εμένα, το τζήν μου και τα κόκκινά μου μάγουλα, στην ταβέρνα είχαν μπει νωρίτερα κυρίες απροσδιορίστου ηλικίας και απροσδιορίστου μεγέθους σουτιέν. Με κολλάν μαύρο, μπλούζα έξω από εδώ, και δωδεκάποντα τίγκα στο στρας υπερπαραγωγή. Ξαναμμένες κι αυτές. Λες να έπαιζαν μπαλάκια; Μα δεν τις είδα στην προπόνηση... Τέλος πάντων, καθήσαν αντιδιαμετρικά και πολύ στεναχωρήθηκα...

Ο προπονητής έκανε τα κουμάντα του... Αποδείχτηκε καλός μόνο για το γήπεδο. Μα τι να πω η τενίστρια; Αφού μετά από λίγο μας σέρβιραν σαλάτα, 2 τόνους πατάτες σε διάφορες παραλλαγές και 5-6 διαφορετικού τύπου σαγανάκια. Ήρθαμε και μπουκώσαμε τα άτομα, πήξαμε στον υδατάνθρακα και ξεκούμπωσα το πάνω κουμπί του τζην. Ανάθεμα την προπόνησή μου δηλαδή! Που θα έρθει η ώρα να βγω στην παραλία και θα με νομίζουν οι άνθρωποι για σβανάκι με μαγιό!

Μιλούσα με τους απέναντι, είχαμε πολλά κοινά, τι να σας λέω τώρα... Αυτά είναι τα καλά τέτοιων συμμαζώξεων ντε. Άμα τις πετυχαίνεις μην τις χάνεις, θα με θυμηθείς!

Κι αφού ανάσα δεν είχαμε, έσκασαν μύτη και κάτι ποικιλίες κρεατικών. Πού να χωρέσει το κοψίδι με όλη τη φυτεία από πατάτες στο στομάχι μου; Όταν σας λέω πως ο προπονητής δεν το έχει... Ρημαδοφάγαμε εκεί πέρα και διχώς να το καταλάβω άναψαν τα αίματα! Τι να πω; Μα σε ποια πιατέλα είχα πέσει και έχασα τα επεισόδια τα καλά;

Και δυναμώνει ξάφνου η μουσική με άσμα λαϊκό μόρτικο και ασήκωτο, σπάνε 2-3 πάτια έτσι για το τζέρτζελο, και σηκώνουνται. Ώπα λέω, και καταπίνω το λοκάνικο, αυτά είναι κέφια, δώστου να καταλάβει! Οι (γιατί να μην έχω την τύχη να τις γνωρίσω) κυρίες έχουν γεμίσει τον χώρο ανάμεσα στα τραπέζια. Δύσκολο δεν ήταν, να μην λέω ψώματα! Και πάμε ζεϊμπεκιές η μία και δώστου να χτυπάει παλαμάκια η άλλη. Και πάμε το στρας στη γόβα να δίνει ρεσιτάλ και δώστου το βυζί χλάπα της χλούπα της να είναι έτοιμο για bungee jumping. Ώπα λέμε, να καούν τα κάρβουνα και να χτυπηθούν τα μπαλάκια (για να είμαστε στο κλίμα)! Βρε τι είχε να γίνει αποσπερού και εγώ να μην έχω ιδέα! Σταμάτησα να τρώω. Ααααχ τι ωραία, να παίξουμε, να παίξουμε, σκέφτηκα! Θέλω να μάθω, το θέλω πολύ!


*Αφιερωμένο στις απανταχού κυρίες με όρεξη για μάθηση


Μα καλέ μου, όλα τα κόλπα τα καλά τα ξέραν οι κυρίες ;)

Friday, May 27, 2011

Περιμένοντας τον Κοντό...

Κατ' επίφαση γιατί ψηλός είναι ο άνθρωπος.

Άνοιξε που λέτε καινούρια θέση σε κεντρικό πανεπιστήμιο του Αγίου Πρόπερσυ, έγιναν οι αιτήσεις πριν από ένα χρόνο, κανονίστηκαν οι ομιλίες των υποψηφίων αιτούντων παρεπιδημούντων φέτος.

Είναι καιρός για καινούριες θέσεις; Όχι βέβαια! Αλλά με τους ρυθμούς που προχωράει η διαδικασία, μέχρι να ολοκληρωθεί, θα έχει βγει η Ελλάδα από την κρίση. Λέμε τώρα...

Κι έκανε το έτερον μου ήμισυ αίτηση για να γίνει καθηγηταρέος. Πού πας βρε πρόβατο; Εδώ μιλάμε για τέρατα! Της επιστήμης καλέ, με την καλή την έννοια!

Μέρα τάδε, κτίριο τάδε, αίθουσα δείνα, ώρα 13:30, του λέει ο Κοντός. Φόρεσε ο δικός μου υφασμάτινο παντελόνι, με έβαλε να του σιδερώσω το πουκάμισο μπας και το δικό του σιδέρωμα δεν ήταν αντάξιο της περίστασης, έβαλε χαμόγελο 'είμαι άνετος' και φύγαμε. Πήγα κι εγώ μαζί του, να του κρατάω το χέρι του άνετου ντε!

Από την αγωνία του μπας κι αργήσουμε, φτάσαμε ώρα 11:30, τσίμα κάρτα δηλαδή. Αλλά τι να του πεις; Επειδή την είδα τη βαλίτσα πως θα τράβαγε μακριά και δεν είμαι να χάνω γεύμα (τρελαίνομαι), καθήσαμε στο κυλικείο και πήρα τοστάκι ελαφρύ και καφέ σε κουβά. Πήρε κι ο καλός μου κάτι να τσιμπήσει. Εκτός του ότι ήταν πολύ χαλαρός και ήθελε να αράξει στο κυλικείο, άμα είναι νηστικός τον πιάνει νευρικότητα. Βέβαια άμα είναι χορτάτος τον πιάνει υπνηλία, αλλά είπαμε να πάρουμε το ρίσκο περιμένοντας τον Κοντό...

Στο κυλικείο γινόταν ο μάυρος χαμός! Μάυρος από τα τσιγάρα... Όπως θα έπρεπε δηλαδή σε έναν πανεπιστημιακό καφενέ. Και η αλήθεια είναι πως τρελαίνομαι και για πανεπιστημιακούς και για καφενέδες! Ααααχ! Φοιτητές με σκισμένα τζην και καφέ ανά χείρας, φοιτήτριες με σκισμένα τζην και στριφτό τσιγάρο (αυτές βέβαια μου ήταν αδιάφορες), τάβλι, πρέφα κοκ., ότι έπρεπε για να ξεχαστεί ο άνετος. Εγώ βλεφάριασα κάτι νεαρούς, τα μαναράκια μου (!), αλλά με τον κολλιτσίδα από δίπλα μου δεν είχα και πολλά περιθώρια...

Με αυτά και με τα άλλα πέρασε η ώρα και 13:00 νταν ο χαλαρός ξανατσιτώθηκε. Τον έλεγξα για λεκέδες (από καφέ, λάδι, τυρί κτλ.), μη μας πουν και λιγούρια τα τέρατα (της επιστήμης), και ξεκινήσαμε. Για την αίθουσα δείνα, που όπως αποδείχτηκε δεν ήταν και τόσο προφανές το πού βρισκόταν. Μετά από μια μίνι εξερεύνηση στο κτίριο, εγώ, που είμαι τρομερός ιχνηλάτης, ρώτησα έναν δίμετρο με πολλές προοπτικές μελαχρινό φοιτητή και μας οδήγησα ευθύς αμέσως στην σωστή αίθουσα. Η πόρτα ήταν κλειστή, η ταμπέλα έγραφε "αίθουσα συνεδριάσεων", από μέσα ακούγονταν συζητήσεις, κι όλο αυτό (για κάποιο λόγο που δεν καταλαβαίνω) λειτούργησε προτρεπτικά για τους ιδρωτοποιούς αδένες του χαλαρού. Τστστς, αναφώνησα, τσάμπα σιδέρωνα εγώ; Ο καλός μου όμως δεν έδειξε να με συμμερίζεται...

Επειδή είμαι καλός άνθρωπος, είπα να του κάνω παρέα μέχρι να ανοίξει η πόρτα. Αφού ερχόταν εκείνη η αποφράδα ώρα, ισχυρίστηκα πως θα περίμενα απέξω για να μην ενοχλώ. Το πλάνο όπως καταλαβαίνετε ηταν βέβαια να επιστρέψω, μόνη αυτή τη φορά, στο κυλικείο. Ααααχ!

Η ώρα πήγε 13:30, 13:45, 14:00, 14:20 και τέλος πάντων, για να μην τα πολυλογώ, η πόρτα δεν έλεγε να ανοίξει. Περιμέναμε τον Κοντό, το πουκάμισο είχε γίνει χάλια κι εγώ είχα αρχίσει να χάνω κάθε κέφι για κυλικεία και τα τοιαύτα. Καμιά φορά η πόρτα άνοιξε, βγήκε ο Κοντός μαζί με άλλες προσωπικότητες (ανατρίχιασες;) και δυο αιτούντες υποψηφίους. Ο δικός μου πήγε για τις απαραίτητες χειραψίες, εγώ λούφαξα σε ένα παγκάκι πιο πέρα για να περάσω απαρατήρητη. Λίγο ακόμα και μετά... ψηλοί όλου του πανεπιστημίου σας έρχομαι! Αμ δε! Με έπιασε το μάτι του Κοντού και τι να έκανα; Είμαι και γνωστή γνώριμη τοις πάσι η άτιμη... "Γειά σας κύριε Κοντέ μου! Γειά σας και λοιποί κύριοι! Τι μου κάνετε; Η γυναίκα, τα παιδιά, ο σκύλος; Πώς πάνε οι ερευνητικές σας δραστηριότητες; Σοβαρά; Μη μου πείτε!", έλεγα και προσπαθούσα να βγάλω από το μυαλό μου όποια σχέδια είχα κάνει. Η μοίρα μου πια ήταν προγεδιαγραμμένη, θα παρακολουθούσα την παρουσίαση.

Μπήκαμε στην αίθουσα, εγώ κι όλοι κύριοι γύρω από ένα οβάλ τραπέζι, ο καλός μου όρθιος στην άκρη της αίθουσας. Μωρέ έτσι όπως τον έβλεπα ένας κούκλος ήταν! Το χρυσούλι μου... Η παρουσίαση βέβαια αποδείχτηκε εξέταση, ο κούκλος τα έβγαζε πέρα άξια, κι έγω ήθελα να πάρω τηγάνι και να κατακεφαλίσω μερικούς-μερικούς. Μα να μιλάει ο άλλος ο άνθρωπος όρθιος μπροστά τους και αυτοί να μιλάνε μεταξύ τους, να σερφάρουν στο νετ, να πίνουν χυμούς, να μιλάνε στο τηλέφωνο; Ο μάι γκόντ με τέλεια προφορά, δηλαδή!

Κράτησε πολύ το πανυγήρι. Εκείνο το τοστ στο κυλικείο αποδείχτηκε τελικά η καλύτερη κίνηση της ημέρας! Ευχαριστούμε, όχι εμείς ευχαριστούμε, χαρήκαμε, όχι εμείς χαρήκαμε πιο πολύ, κι έξω από την πόρτα. Βρε τι τραβάω η γυναίκα!

Καλή επιτυχία κούκλε! Τουλάχιστον να γίνω κυρία μεγαλο-καθηγητού μία κάποια μέρα... :)

Friday, May 6, 2011

Η Αλίκη, το άλογο και ο ντολμάς

Έφαγα τα αρνιά μου, τα κοκορέτσια μου, τα τσουρέκια μου, ήρθα και πρήστηκα κι έγινα σαν ντολμάς. Αυτούς τους ωραίους τους τσουπωτούς...

Ευχαριστημένη καθώς ήμουν, ετοίμασα τη βαλίτσα μου, πασχαλινά κουλουράκια, σπιτικές μαρμελάδες και ένα κεφάλι τυρί για πεσκέσια. Aνέβηκα η χωριάτα στο αεροπλάνο με το κοφίνι παραμάσκαλα και φτάσαμε στην Αγγλία παραμονή του γάμου του αιώνα. Σημαιάκια, πανυγηρικό κλίμα, οι φάτσες του ζεύγους παντού! 'May you sign at the wedding book please?', ο Αγγλάρας στο αεροδρόμιο. Μα εγώ δεν είχα καπέλο! Φορτωμένη με το κοφίνι καθώς ήμουν, πήραμε το λεοφωρείο και φτάσαμε στα Αγγλικάς εξοχάς. Φίλοι, αγκαλιές, υποδοχές, 'βρε καλώς τον ντολμα', κτλ.

Πρώτη φορά στας Αγγλικάς εξοχάς, πρώτη φορά διαμονή σε british cottage (με τη σωστή προφορά), ευκαιρία για να κάνουμε πράγματα που δεν κάνουν συνήθως οι τουρίστες. As British as it gets, το λοιπόν... Χωρίς καπέλο φυσικά! Παρεπιμπτόντως το τσακίσαν το τυρί οι φίλοι μας, είναι Ιταλοί και ξέρουν ;)

Ήπιαμε απογευματινό cream tea (με τη σωστή προφορά), συνοδευόμενο από ένα σκασμό θερμίδες. Τα έφαγα όλα η γουρούνα! Για να το σερβίρουν έτσι, έτσι θα είναι. Μην τους προσβάλω τους ανθρώπους και είναι και ευγενάστατοι παναθεμά τους...

Περιηγήθηκαμε στην επαρχία του Oxfordshire: Stonehenge, Bath, Uffington White Horse, Faringdon Folly, ... Καταπράσινα δάση, ανθισμένα λιβάδια, ποτάμια, πάπιες, αφορμές για μια δροσιτική ale, περίπατοι, ... Να πω την αλήθεια μου, έπαθα μια αλλεργία στα μάτια! Δεν είμαστε και συνηθισμένοι εντώ στο Ελλάντα σε τόσα φυτά... Ο ήλιος πάντως είχες τις καλές του όλες τις ημέρες. Βρε τον φιλαράκο μας, τον κέρασα μια ale! Και ποιος μίλησε για βροχερή Αγγλία; Ου να μου χαθεί ο ψευταράς!

Πήγαμε στην Οχφόρδη, είδα κάτι Πανεπιστήμια να σε πιάνουν τα κλάματα! Εκεί σου λέει έχουν τόση άπλα και τόσο οξυγόνο που οι φοιτητές δε μπορούν να συγκεντρωθούν! Τους καημενούληδες... Βρε να τους φιλοξενήσουμε να πάρουν το καυσαέριό τους τα παιδιά! Και τριγύρω ούτε ένα τάβλι, ένας φραπές βρε παιδί μου, αυτοί σου λέει τον ελέυθερο χρόνο τους κάνουν κωπηλασία στο ποτάμι γύρω από το Πανεπιστήμιο, άκου τώρα πράγματα! I cannot beleive it (με τη σωστή προφορά) η γυναίκα! Από εκεί ξεκίνησε σου λέει και η ιστορία της Αλίκης, αυτής ντε στη χώρα των θαυμάτων! Μπα! Εμ, θα παραληρούσε κι αυτή με τόσο οξυγόνο...

Τέλος πάντων πήραμε τον αέρα μας κάμποσες μέρες και μια Πρωτομαγιά πρωί μας ξυπνάνε άγρια χαράματα, μας δίνουν κάτι ρούχα ασυνάρτητα να φορέσουμε, μας φορτώνουν στο αυτοκίνητο και παίρνουμε δρόμο. Δεν πήγε το μυαλό μου στο κακό, την έπεσα στο αυτοκίνητο. Ξύπνησα σε μια φάρμα, μου έδωσαν κι ένα κασκέτο και με έχωσαν σε ένα στάβλο. Δίπλα μου ένα θεριακωμένο άλογο, Celeste την ελέγανε, σελωμένο, έτοιμο για ιππασία. 'Oh, this is a really nice horse', λέω με μια προφορά μούρλια, 'who is going to ride it?'. Με κοιτάνε στα μάτια επίμονα, σκέφτομαι πως η προφορά μου δεν ήταν η ιδανική τελικά (oh, how can it be possible!), και πάω να επαναλάβω τη φράση μου. Μια Aγγλίδα, εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών όπως κατάλαβα αργότερα, έχει παρει το αυστηρό της, μου επισημαίνει πως το άλογο ζυγίζει μισό τόνο και πως δεν είναι αστείο πράγμα! Και ποιος την είπε αστεία τη Celeste, nice (με τη σωστή προφορά) την είπα!

Άρχισε η Aγγλίδα, εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών όπως είχα ήδη κατάλαβει, να μας εξηγεί τις αρχές τις ιππασίας, πώς το ένα, πώς το άλλο, τα έχασα εγώ κι ένιωθα η Αλίκη αυτοπροσώπως, κι αντί να την ακούω έβλεπα μπροστά μου λαγούς που μιλάνε και τρύπες που χάνονται. Όταν τελείωσε η Αγγλίδα εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών, μου είπε να σταθώ πλάι στο άλογο, να κοιτάξω προς την ουρά του αλόγου, να βάλω το πόδι μου στον αναβολέα (αυτό δεν το κατάλαβα στα αγγλικά, ούτε στα ελληνικά δεν το ήξερα μέχρι πριν λίγες μέρες δηλαδή, το υπέθεσα από τα συμφραζόμενα), να πιαστώ από τη χαίτη, να δώσω μια και να ανέβω στο άλογο. 'Πώς να το κάνω αυτό ο ζουμπάς;', ψέλλισα μέσα από τα δόντια μου; Καλά, η Celeste πρέπει να είχε ξεραθεί στα γέλια με την περίπτωση μου! Δεν ξέρω και αλογίστικα για να σας πω με σιγουριά...

Εν τη άυτη περιπτώση, λίγο σπρώξιμο από πίσω, λίγο τράβηγμα από μπροστά, ανεβαίνω καμιά φορά στο άλογο, τα πόδια σε σπαγκάτο. Πού να λυγίσουν προς τα κάτω; Αν η πλάτη του αλόγου έχει φάρδος (μαζί με τη σέλα) 60-70 πόντους σου λέω εγώ, κι το δικό μου ύψος είναι με ζόρι 1.60 μέτρα, πόσο μακριά πόδια να έχω δηλαδή που να μπορώ να κάθομαι στο άλογο και να κρέμονται και κάτω; Όχι πείτε μου! Μα κι αυτοί οι γονείς μου (καλά να είναι οι άνθρωποi δηλαδή) δε ζευγάρωναν με έναν Σουηδό/ή ο καθένας να βελτίωναν κάπως το DNA τους!

Να μου λέει το ένα η η Αγγλίδα η εκπαιδεύτρια αλόγων και αναβατών, να μου λέει το άλλο. Τα μισά καταλάβαινα, τα μισά των μισών μπορούσα να κάνω. Και να αρχίσει σε κάποια φάση να ψιλο-καλπάζει η Celeste, καλά μη φανταστείτε τίποτα σπουδαίο, κι εγώ με τα πόδια σε σπαγκάτο να χορεύω σάμπα στην πλάτη της. Και τώρα να πέσω, και τώρα έπεσα, η μαύρη αγωνία με είχε φάει μέχρι να σταματήσει η Celeste. Κατέβηκα καμιά φορά, όταν τελείωσε το μάθημα η Αγγλίδα δηλαδή, όχι νωρίτερα. Σιγά να μη με λυπότανε αυτή! Και πήγαινα μετά σα συγκαμένο...

Ουφ! Μα φταίω εγώ τώρα που αναρωτιέμαι 'Μωρ' τι ήθελα το ντολμαδάκι πάνω στο αλογάκι;'.