Friday, June 8, 2012

Μαζώ and the ζώ(α)

Βρε αδελφέ, τρελή ανοικοδόμηση συμβαίνει στο Ηράκλειο! Κι εγώ δεν ήξερα! "Πού πας μαντάμ χωρίς να φροντίσεις να μάθεις πρώτα;", θα μου πεις. "Σε ένα bar βγήκα βρε παιδιά, πώς κάνετε έτσι;"

Που λέτε, βγήκα τις προάλλες για ένα ποτό και οι κυρίες όλες σκαρφαλωμένες σε σκαλωσιές (σε χρώμα φωσφοριζέ που είναι και της μόδας), οι κύριοι όλοι με το μπράτσο μάρμαρο (ελαφρώς αλειμμένο ή με τατουάζ ανάλογα) έχτιζαν γέφυρες για τις κοινωνικές ανισότητες, και όλα αυτά υπό το άγρυπνο (λίγο γλαρωμένο για την ακρίβεια) φιλοσοφικό (με μια δόση υπερβολής αυτό) βλέμμα του Μαζώ.

Μα πολύ φιλοσοφία ο άτιμος ο καλλιτέχνης βρε αδελφάκι μου! Τραγούδι και "γαμώ την πουτάνα μου" το πήγαινε. Κι αν δεν απαύτωνε την επαγγελματία, απαύτωνε το κέρατό του. Πολύ ενεργητικός μας προέκυψε ο αοιδός! Α βρε, αηδόνι λέμε ο αοιδός!

Και το φιλοθεάμον κοινό να λικνίζεται στους ρυθμούς του. Όχι τίποτα τελευταίοι ή τιποτένιοι το κοινό, ψαγμένοι τύποι κι αυτοί. Κατ' εικόνα του καλλιτέχνη δηλαδής. Ψαχνόντουσαν (ή έψαχναν;) όλοι μα μέσα σε ένα βυζί, σε έναν κώλο, σε ένα στόμα βρε αδελφέ! "Το βρήκατε παιδιά; Το χαμένο το νόημα..."

Εγώ εκεί πώς βρέθηκα; Ποιος θα μου πει; Για ένα ποτό με την παρέα μου βγήκα η γυναίκα (η αφιλοσόφητη). Με φλατ παπούτσι, χωρίς 'πρησμένο' συνοδό που ανάθεμα αν ανταλλάξαμε ένα φιλί τόσες ώρες! Τι φιλί; Ούτε βλέμμα δεν ανταλλάξαμε! Μας συνεπήραν τα θεάματα κι οι ήχοι. Μα πήραν και μας σήκωσαν δηλαδή...

Και βγαίνει ο καλλιτέχνης ο Θεός και τι λέει; "Είστε καλά;" Παραλήρημα... "Μα γιατί χαιρόμαστε βρε παιδιά;" Σε κάποια στιγμή εκεί που ερμηνεύει το βαθυστόχαστο, μας ζητάει να μην ντρεπόμαστε. "Δεν ντρεπόμαστε καλέ", φωνάζω. "Θέλω να παίξουμε", μας λέει. "Έχω και scrabble, πάμε μια παρτίδα;", του απαντάω. Αλλά εκεί ήταν που με χούφτωσε κατά λάθος ο από δίπλα κι έχασα τη συνέχεια. Τι; Δεν ήταν κατά λάθος; Όχι ρε γαμώτο και ξέχασα να νευριάσω! Ε, τότε έσκασε μύτη και τύπος με λαχεία και αμύγδαλα. "Άσε βρε φίλε, κι έκανα την τύχη μου απόψε μόνο και μόνο που ζω αυτήν την εμπειρία! Έχω χορτάσει φιλοσοφία, τι να μας κάνει το αμύγδαλο! Αλήθεια, είναι ψημένο;" Η τύπισσα με το λουλουδικό ανά χείρας κι εκείνη η άλλη με τη φωτογραφική-σταθείτε-κλικ-τελειώσαμε είχαν εμφανιστεί από ώρα...

Και που λέτε στο Ηράκλειο υπάρχουν τα λεφτά τελικά. Ρούχο, κόθορνος, μαλλί, extentions, γυαλί και παντελόνι Lee όλοι οι θαμώνες ένα πράγμα. Σαν το φτωχό συγγενή ένιωθα, αχτένιστη, άβαφη, γυμνή, και κοντή. Τα δυο πρώτα τα πασάρω γενικότερα ως στυλ. Το 'γυμνή' κατά που λέει ο λόγος. Το 'κοντή' παράπονο το έχω! Και που λέτε, οι κύριοι με το μπράτσο μάρμαρο τις αποτελείωσαν τις γέφυρες τελικά. Μεγάλοι, μικροί, πλούσιοι, αστοί, φτωχοί, χωρικοί, βοσκοί, ραδιοφωνικοί παραγωγοί (ο κατά λάθος με χούφτωσε που λέγαμε), μαθήτριες, φοιτήτριες, σαραντάρες, χωρισμένες, παντρεμένοι, στυλάτοι και κιτσάτοι, όλοι μαζί αμπιγιέ, φωσφοριζέ (που είναι και της μόδας) να αποκωδικοποιούν το σπινθηροβόλο το βλέμμα του καλλιτέχνη.

Ουφ βρε παιδιά! Βουτάω μαγιό, σορτς και σαγιονάρα και την κάνω για νότια Κρήτη. Πολύς πολιτισμός στην Βόρεια βρε αδελφάκι μου και δε μπορώ να τον χωνέψω η βλάχα!

Thursday, June 7, 2012

Χαθήκαμε...

Όλο έχω στο μυαλό μου κάτι να πω, μα πριν να προλάβω λίγο χρόνο να βρω η μέρα φτάνει στο τέλος της κι εγώ πέφτω τ' ανάσκελα για να συνέλθω.

Όλο κι έχω στο μυαλό μου μια ιστορία να διηγηθώ, μα οι εξελίξεις με προσπερνούν κι εγώ μένω άφωνη το μέλλον να κοιτάζω.

Εσείς αλήθεια θυμάστε να χαμογελάτε;




υ.γ. Υπόσχομαι πως απόψε θα βρω το χρόνο για να σας πω...