Tuesday, May 25, 2010

Άμστερνταμ

Το βράδυ κοιμηθήκαμε σε σοφίτα με θέα τα αστέρια. Όμορφο σπίτι, με κήπο και λουλούδια. Και με σκάλα εσωτερική πολύ-πολύ στενή! Έτσι μας είπαν πως είναι τα σπίτια στην Ολλανδία. Να θες να ανέβεις τη σκάλα και να σε πιάνει κλειστοφοβία ένα πράγμα! Δε διευκρίνισαν μέχρι ποια ηλικία μένουν οι Ολλανδοί σε τούτα τα σπίτια. Σκέφτομαι πως η γιαγιά μου δε θα έκανε καν τον κόπο να ανέβει, θα την έβγαζε στον κήπο...



Το άλλο πρωί ξεκούραστοι και φρέσκοι πήραμε τους δρόμους της πόλης, με ξεναγούς τους φίλους μας...

Μια πόλη με σπίτια μάλλον ομοιόμορφα και μάλλον χαμηλά, με σκεπές, με πολλά παράθυρα για να μπαίνει το φως, δίχως κουρτίνες πολλά από αυτά. Μια πόλη με χώρους ανοιχτούς, με κυρίαρχο στοιχείο το νερό και κυρίαρχα αντικείμενα τα ποδήλατα. Σου δημιουργεί μια αίσθηση ελευθερίας αυτή η πόλη. Και με κόσμο πολύ, ντόπιους και τουρίστες. Μια πόλη ζωντανή...



Κατά μήκος των καναλιών υπάρχουν δέντρα πολλά και φυσικά θέσεις για πάρκινγκ ποδηλάτων. Πάρα πολλές! Τα κανάλια δεν έχουν ευχάριστο χρώμα, μα τα λουλούδια, στις γέφυρες που διασχίζουν τα κανάλια και στα πλωτά σπίτια, κερδίζουν τις εντυπώσεις. Όπου δεν υπάρχουν πλωτά σπίτια, υπάρχουν βάρκες. Νομίζει κανείς πως τα κανάλια είναι τόσο ζωντανά όσο κι οι δρόμοι της πόλης!



Τις γέφυρες και τα κανάλια τα έχουν ανάγει στο Άμστερνταμ σε ολόκληρη επιστήμη. Το νερό είναι κομμάτι της καθημερινότητάς τους, δε γίνεται αλλιώς! Δεξαμενές που ρυθμίζουν τη στάθμη του νερού, υποστηλώματα στα θεμέλια της πόλης, γέφυρες που σηκώνονται για να διευκολύνουν τη διέλευση των σκαφών, ...



Ο περίπατος μας έφερε σε μια ανοιχτή αγορά. Λουλούδια, τρόφιμα, ρούχα, όλα απλωμένα σε πάγκους κι ο κόσμος με καλάθια ψάθινα να κάνει αγορές. Περιπλανηθήκαμε ανάμεσα στις πραμάτιες. Σα γνήσιοι τύποι φαγανοί, μας τράβηξαν οι πάγκοι με τα τυριά. Τυριά παλιά, τυριά καινούρια, από αγελάδες, από πρόβατα, με μπαχαρικά, με λαχανικά, άσπρα, κίτρινα, μαλακά,... Τι να πρωτοδιαλλέξει κανείς; Πήραμε λίγο από (σχεδόν) όλα. Είμαστε πολύ γουρούνια τελικά; Με τα τυρία στις πλάτες των φίλων μας, χαζέψαμε στους πάγκους με τα είδη λαϊκής τέχνης. Σα γνήσιοι Ολλανδοί πήραμε να φάμε κάτι στο χέρι. Ρέγγα παστή με κρεμμύδι και αγγουράκι τουρσί μέσα σε φρέσκο ψωμάκι. Μπρρρ ψαρίλα!



Κι όση ώρα περπατούσαμε τριγύρω κινδύνεψα κάμποσες φορές. Όχι από εγκληματίες, προς Θεού! Δεν έφταιγα εγώ! Εγώ ήμουν σε διακοπές, περπατούσα αμέριμνη, χάζευα τριγύρω, έβγαζα φωτογραφίες,... Κι όλα αυτά σκεπτόμενη πόσο ευγενικοί είναι οι ευρωπαίοι οδηγοί. Ξέρεις, αυτοί που σταματούν ακαριαία με το που πατήσεις το πόδι σου στο δρόμο. Κι έτσι είναι! Οι οδηγοί αυτοκινήτων... Οι οδηγοί ποδηλάτων όμως; Είναι οι κυρίαρχοι της πόλης! Τύποι (σχεδόν) αυταρχικοί, διεκδικούν το δρόμο, δε φρενάρουν ποτέ, κορνάρουν πολύ. Ένα πράγμα σαν τους έλληνες ταξιτζήδες δηλαδή... Μπα πανάθεμά τους θα με φάνε λάχανο και να δω μετά τι θα πουν στη μανούλα μου! Τους συγχώρεσα όταν είδα αυτό:



Φυσικά βρεθήκαμε και στην 'καυτή' γειτονιά της πόλης. Ήταν ακόμα νωρίς και οι βιτρίνες ήταν σχεδόν άδειες. Μερικά κορίτσια μόνο, με στολή εργασίας, χαμογελούσαν βαριεστημένα... Τι να κάνουν κι αυτές άμα έχουν αναδουλειές; Τα συνολάκια τους πάντως πολύ cool! Γύρω-γύρω στις καφετέριες με το χαρακτηριστικό πράσινο φύλλο, ο κόσμος απολάμβανε καφέ με μπισκότο. Σκεφτήκαμε πως έχουμε δρόμο ακόμα και πήραμε το δικό μας πακέτο για αργότερα στο σπίτι;)



Σε αυτήν τη γειτονιά τα μαγαζιά είχαν το δικό τους ... χαρακτήρα. Και δεν εννοώ αυτό!



Είπα να ξανοίξω τα μάτια μου να ξεστραβωθώ! Προχωράει ο κόσμος κι εγώ έχω μείνει στα αντικείμενα από το ψιλικατζίδικο της κυρά-Κούλας!



Πόνεσαν τα πόδια μας! Ήπιαμε μια μπύρα, πήραμε τα ψώνια μας και τις εικόνες μας κι επιστρέψαμε στο σπίτι με τη στενή τη σκάλα. Ποιoς την ανεβαίνει τώρα;

Thursday, May 20, 2010

Καλώς ορίσαμε στο Άμστερνταμ!

Αν και στην κεντρική Ευρώπη, η Ολλανδία είναι μάλλον (ευχάριστα) διαφορετική από αυτό που θα περίμενε κανείς να δει κι οι Ολλανδοί είναι σχεδόν τύποι μεσογειακοί.

Φύγαμε από την Ελλάδα μια Παρασκευή πρωί με ήλιο φωτεινό, φτάσαμε Άμστερνταμ το ίδιο απόγευμα. Δυστυχώς μας υποδέχτηκε χειμερινό. Σε αυτό μοιάζει με την υπόλοιπη κεντρική Ευρώπη...

Έπρεπε να πάρουμε το τρένο από το αεροδρόμιο για τον κεντρικό σταθμό της πόλης. Δεν ήταν τόσο εύκολο, οι Ολλανδοί για κάποιο λόγο νόμιζαν πως ζούσαμε από πάντα εκεί. Με βαλίτσες ασφυκτικά γεμάτες (με ελιές, φέτα, παξιμάδια και πουράκια caprice για τους έλληνες φίλους μας) κάναμε μερικές βόλτες τριγύρω αγκομαχώντας πριν να καταλήξουμε στην σωστή αποβάθρα. Υπήρχε κόσμος τριγύρω πολύς, όλοι με πορτοκαλί αξεσουάρ. Φορούσα κι εγώ πορτοκαλί μπλούζα. Σκέφτηκα πόσο ταιριάζω με τους Ολλανδούς ενώ τέντωνα τα χέρια μου να ξεμουδιάσουν. Μπήκαμε στο τρένο...

Μόλις κατεβήκαμε στον κεντρικό σταθμό άρχισε το χάος! Ολλανδοί με πορτοκαλί, πιωμένοι, ξαναμένοι. Παντού! Δε μπορούσα να περπατήσω. Ούτε βήμα! Με έσερνε το πλήθος κι εγώ κρατούσα σφιχτά τη βαλίτσα να μην την χάσω. Έχασα όμως τον καλό μου και γύρω μου παντού άγνωστοι, να μυρίζουν αλκοόλ και να με παρασύρουν σαν άβουλο μικρό παιδί. Σκέφτηκα ψύχραιμα, κράτησα τη βαλίτσα δυνατά κι ας είχαν ιδρώσει τα χέρια μου. Κοίταξα τριγύρω και εντόπισα κι άλλους ανθρώπους που μόλις είχαν κατέβει από το τρένο και που πάσχιζαν να φτάσουν στις σκάλες, να ξεφύγουν από αυτόν το χαμό. Τους προσέγγισα κι άφησα το δικό τους ρέυμα να με παρασύρει. Μόλις έφτασα στη σκάλα ανακουφίστηκα. Καλώς ορίσαμε στο Άμστερνταμ!

Έξω από το σταθμό πήραμε πολλές ανάσες, ο παγωμένος αέρας μας συνέφερε. Παντού Ολλανδοί με πορτοκαλί και μπουκάλια στα χέρια. Μεγάλη δόση από ντόπιους σε μόνο λίγα λεπτά!

Περιμέναμε στη στάση του λεωφορείου, οι φίλοι μας μας είχαν δώσει όλες τις πληροφορίες. Το λεωφορείο ήρθε, επιβιβαστήκαμε μαζί με δεκάδες Ολλανδούς στα πορτοκαλί, ευτυχώς βρήκαμε να κάτσουμε. Η νύχτα έπεφτε σιγά-σιγά και το λεωφορείο συνέχιζε τη διαδρομή του με λιμνούλες από αλκοόλ στο διάδρομο να κινούνται στο ρυθμό των φρένων... Φτάσαμε στο Φόλενταμ, οι φίλοι μάς περίμεναν. Γνώριμα πρόσωπα... Χαμόγελα πολλά! Πέσαμε πάνω σε γιορτή μας είπαν, 'The Queen's day'.

Συνεχίζεται...

Thursday, May 6, 2010

Πού πάμε;


Κλέφτες, ψεύτες, κρίση, συζητήσεις, μέτρα, ανακοινώσεις, απεργίες, πορεία, τραγωδία...
Και τώρα, τι;
Πού πάμε;
Πού πρέπει να πάμε;
Πού μπορούμε να πάμε;
Δε θέλω να το σκέφτομαι...

Saturday, May 1, 2010

Καρικατούρα


Του λέω 'καλημέρα'.
Μου απαντάει κάτι σαν καλημέρα ανάμεσα από τα δόντια του.

Είναι ψηλός, ξερακιανός, με μακριά ακατάστατα χέρια, με μακριά νευρικά δάχτυλα, κοντό μαλλί, καμπουρίτσα, γυαλιά παλαιικά, κουτσαίνει ελαφρώς από το δεξί του πόδι. Φοράει καπέλο όταν έχει ήλιο. Ένας νέος 23 χρονών.

Μπαίνει και βγαίνει κάθε μέρα, χωρίς να μιλάει πολύ. Κι αν μιλάει δεν είμαι σίγουρη για το τι λέει.
Κάθεται με τις ώρες μπροστά στον υπολογιστή. Αυτή είναι άλλωστε η 'δουλειά' του. Τα νευρικά του δάχτυλα κινούνται ασταμάτητα! Στο ποντίκι, στο πληκτρολόγιο, στον αέρα...
Νευρικά δάχτυλα, ακατάστατα χέρια, ακατάληπτα μουρμουρητά.

Δεν τον έχω δει ποτέ να πίνει ή να τρώει κάτι όσες ώρες κι αν είναι εκεί. Περίεργο...
Μόνο να απευθύνεται στους συνεργάτες του με το 'Να σου κάνω μια ερώτηση;' ορθώνοντας το δείκτη του δεξιού του χεριού. Πολλές απορίες και μια λεπτή σχεδόν τσιριχτή φωνή να διαταράσσει την ησυχία του γραφείου...

Μετά από μήνες πολλούς ένας συνεργάτης του τον ρώτησε: 'Πού χτυπήσες το πόδι σου;'
Μάλλον αγενής...
Κι εκείνος απάντησε: 'Με κόβει το παπούτσι.'
Μάλλον αλλόκοτος.
Από την επόμενη φόρεσε σανδάλια και περπατούσε σχεδόν κανονικά.

Μια άλλη φορά είχαν μαζευτεί συνάδελφοι στο γραφείο. Συζητούσαμε για πράγματα άσχετα. Κοινωνικού ενδιαφέροντος.
Εκείνος μπροστά από τον υπολογιστή. Δε συμμετείχε στην κουβέντα. Ως συνήθως.
Ξαφνικά ορθώνει το δείκτη του δεξιού του χεριού. 'Έκτακτη είδηση', αναφωνεί. Τον κοιτάνε όλοι και λέει, 'Βρέχει στη Θεσσαλονίκη'.
Είδηση κοινωνικού ενδιαφέροντος. Κι ας μένουμε στην Πελοποννησό.

Καλό μήνα σε όλους :)