Tuesday, September 28, 2010

Πράγματα που με κάνουν να ντρέπομαι...

Ξεκίνησα για εκδρομή... Σάββατο μεσημέρι. Με καλή παρέα, σύμμαχο τον καιρό, μαγιό στο πορτ μπαγκάζ. Ακόμη μια βουτιά πριν το καλοκαίρι να φύγει! Γύθειο ο προορισμός μας...

Διαβάζει κάποιος στο δίκτυο για το Γύθειο:
"Το Γύθειο είναι μία μικρή πόλη της Λακωνίας, αλλά η μεγαλύτερη της Μάνης. Η αρχιτεκτονική του και η ατμόσφαιρα της πόλης είναι η τυπική θαλασσινή ατμόσφαιρα των ελληνικών τοπίων, όπως επίσης και αυτή των ελληνικών νησιών.

Η μεγάλη παραλία του με τα ταβερνάκια, τα ουζερί και τα ψαράδικα, τα απλωμένα χταπόδια στον ήλιο, η διαρκής κίνηση των καικιών και των άλλων πλοιαρίων, τα αμφιθεατρικά χτισμένα σπίτια συνθέτουν την γραφικότητά του. [...] Σημάδι ολοφάνερο της ευρωστίας του, τα όμορφα νεοκλασσικά κυρίως κτίσματα και τα πέτρινα ψηλά σπίτια, που χτίστηκαν κατά τα αστικά πρότυπα, αμφιθεατρικά, στο βουνό Κούμαρος. [...]"

Και ίσως να ήταν κάποτε αλήθεια:

Γύθειο, Μάρτιος 2008


Αυτή τη φορά πάντως, σαν άλλη πόλη μου φάνηκε, σαν άλλη εποχή. Την 'τυπική θαλασσινή ατμόσφαιρα' δεν την βρήκαμε, ούτε τα 'όμορφα νεοκλασσικά' μπορέσαμε να δούμε... Τι κι αν έχουμε 2010, τι κι αν το βιωτικό μας επίπεδο έχει βελτιωθεί, τι κι αν η παιδεία παρέχεται σε όλους μας (σχεδόν); Το Γύθειο έχει τραβήξει τη δική του πορεία. Πώς να την χαρακτηρίσω; Οπισθιδρομική; Ανθυγιεινή; Απολίτιστη; Σίγουρα απαράδεκτη!


Σύγχρονη εικόνα του Γυθείου Ι



Σύγχρονη εικόνα του Γυθείου ΙΙ


Δεν ξέρω ποιος φταίει. Αλλά σε μια απέραντη χωματερή γιατί να θέλει κάποιος να ζει;

Τραβήξαμε για το Λιμένι. Προτιμώ αυτήν την Ελλάδα...

Λιμένι, Σεπτέμβριος 2010

Tuesday, September 21, 2010

Από το σαλονάκι της κλινικής στους αιθέρες της Αττικής

Πολλα συνέβησαν τον τελευταίο καιρό, πολλά... Άλλα αναπάντεχα, άλλα πιεστικά, άλλα προγραμματισμένα και μερικά λίγα διασκεδαστικά. Αυτά τα τελευταία τα κρατάω φυσικά!

Ο μήνας ξεκίνησε, και συνεχίστηκε δηλαδή, με προθεσμίες να τρέχουν. Κι εγώ να τις έχω πάρει στο κατόπι με φόρμες κι αθλητικά. Αμφέβαλλα πολλές φορές για τη φυσική μου κατάσταση...

Και ξαφνικά διαπιστώνω πως δυο ολόκληρες εβδομάδες είχαν φύγει! Μα επιτέλους, ήμουν ακόμα με τις φόρμες και τα αθλητικά! Νευρίασα, κάποιο απόγευμα βάζω στα μάγουλα το ροζ της συστολής και χτυπάω διστακτικά την ξύλινη πόρτα. Πριν να το καταλάβω, το όνομά μου με καλλιγραφικά πήγε και θρονιάστηκε στο μαθητολόγιο της σχολής, εγώ πήρα σολφέζ, κιθάρα και ύφος 'θα είμαι η καλύτερη μαθήτρια', κι έκανα το πρώτο μου μάθημα μουσικής!

Εκεί πάνω στον ενθουσιασμό, έπεσε τηλέφωνο 'sos-παράτατα όλα και τρέχα'! Οπότε τι να κάνω κι εγώ; Έτρεξα! Και βρέθηκα στην Αθήνα να περιμένω σε σαλονάκι δερμάτινο τον γιατρό να βγει και να μου πει. Δε μπορώ να πω, και τη μουσική μου άκουσα και τα φυλλάδιά μου τα διάβασα. Το ξέρατε εσείς πως οι ερωτικές σχέσεις στη ζωή ενός ανθρώπου διαμορφώνονται από τη φροντίδα που λαμβάνει από τον 5ο ως τον 12ο μήνα της ζωής του;
Καλά μάς τα είπε ο γιατρός, δε θυμάμαι βέβαια αν ήταν πριν ή αφού είχε παραλάβει κάμποσα πράσινα... Κι η πεθερά βγήκε παραπατώντας μεν με όρεξη για παϊδάκια δε!

Ήρεμη πια, μπόρεσα να εκμεταλευτώ ένα 2ήμερο στην πρωτεύουσα...
Έκανα βόλτες στη μέση της Πανεπιστημίου, κυκλωμένη από πιτσιρίκια, ζογκλέρ και ποδηλάτες. Όμορφα χρώματα και χαμόγελα στο κέντρο της πόλης...
Πέρασα μια ρομαντική βραδιά (με αφορμή την επέτειο του γάμου μας) σε έναν απλοϊκά όμορφο και ζεστό χώρο. Εξαιρετική λίστα κρασιών και ιδιοκτήτες που σε κέρδιζαν με τη διακριτικότητα, την ευγένεια και τις γνώσεις τους. Ο καλός μου φυσικά υπήρξε ο πρωταγωνιστής, όπως δηλαδή και κάθε βραδιά εδώ και πολλά χρόνια...
Έκανα πτήση με cessna πάνω από την πόλη. Με γυαλί ηλίου και ύφος ρετρό (πώς μπορεί να είναι ένα τέτοιο ύφος;) απόλαυσα τη θέα. Αποφάσισα πως μου πάει η μεγάλη ζωή και ξεκινάω έρανο για ένα ίδιο ιδιωτικό. Από πιλότο είμαι καλυμμένη, ο καλός μου τα πήγε άψογα κι ας ήταν η πρώτη του φορά! Α να μην ξεχάσω, ενα μεγάλο ευχαριστώ στους καλούς μας φίλους που μας το έκαναν δώρο όλο αυτό!


[Θέα από το cessna, σε U-turn 360ο]

Wednesday, September 1, 2010

Καλεσμένη στας Ευρώπας

Θαρρείς πως γάμος δε λογίζεται δίχως άτομα 300, δίχως ψητά και κλαρινο-ντάουλα; Απατάσαι πλάνην οικτρά! Γιατί ήμουν εκεί και το είδα με τα μάτια μου! Μπορεί να έλειπαν οι θειάδες, οι μπαρμπάδες, ο γιος του μπακάλη, ο κουμπάρος του φούρναρη, να μη φάγαμε αρνί ψητό μήτε γουρνόπουλο στη σούβλα, να μη δώσαμε μάχη επιβίωσης τακούνι με τακούνι στην πίστα, μα γάμος έγινε με παπά και με κουμπάρους. Όχι ένας δηλαδή, μα δυο! Και ήμουν εκεί, και στους δυο, μάρτυρας του μυστηρίου...

Στάση 1η
Στη Ζυρίχη. Πόλη όμορφη, καθαρή, πράσινη, οργανωμένη.


[Ζυρίχη]


Μυστήριο καθολικό σε ναό προτεσταντικό. Λιτός κι απέριττος ο ναός. Το ίδιο κι η διακόσμηση που είχαν διαλέξει οι μελόνυμφοι, ένα κλαρί ελιάς κι ένα λευκό λουλούδι.


[Ναός Μυστηρίου]


Οι 60 (!) καλεσμένοι έφτασαν στην ώρα τους, κάθησαν στη θέση τους κι εκεί τους περίμενε το βιβλίο του μυστηρίου. Άκου πράγματα! Οι μελόνυμφοι σου λέει επιλέγουν τα αποσπάσματα, τις μελωδίες, τα τραγούδια (!) που θα ακουστούν στο Μυστήριο τους. Όχι δηλαδή τυφλοσούρτης, μπείτε σκύλοι αλέστε και δε συμμαζεύεται! Με την καθοδήγηση του ιερέα έχουν επιμεληθεί τα διάφορα τμήματα της λειτουργίας, έχουν επιλέξει τον αναγνώστη-αφηγητή-τραγουδιστή για κάθε κομμάτι, έχουν επιμεληθεί το βιβλίο του μυστηριου. Δηλαδή απολύτως tailored διαδικασία!


[Ναός Μυστηρίου]


Ήρθε η νύφη με τον πατέρα της στις 14:00 ακριβώς, την πήρε από το χερι ο γαμπρός, σηκωθήκαμε από τις θέσεις μας ενόσω το ζευγάρι διέσχιζε την εκκλησία για να πάει μπροστά-μπροστά στις δικές του θέσεις.

Και να ανεβαίνει η φίλη της νύφης να διαβάσει μια προσευχή, και να ανεβαίνει ο αδελφός του γαμπρού να αναγνώσει την προς Κορινθίους κατά Μάρκο επιστολή, και να διαβάζει ο ιερέας το Ευαγγέλιο και να πιάνει την κιθάρα η αρτίστα να τραγουδά λόγια αγάπης. Μπα, περίεργα πράγματα... Δεν πολυκαταλάβαινα κιόλας, μπα πανάθεματα τα γερμανικά, και κοιτούσα σαν πολίτης άλλου πλανήτη!

Μετά τα δαχτυλίδια, σχηματίσαμε όλοι μαζί έναν κύκλο, κρατούσαμε ο ένας τον άλλο και διαβάζαμε το αντίστοιχο απόσπασμα από το βιβλίο (προσευχόμασταν για το ζευγάρι μάλλον, με τα γερμανικά πολλά άκουγα λίγα καταλάβαινα). Μετά έσφιγγε ο ένας το χέρι του άλλου και κάτι έλεγαν, δεν το έπιασα και για να μην πω "Nice to meet you" και γίνω τελείως ρόμπα, προτίμησα να αποσυρθώ με νωχελικά βήματα πρός τα πίσω!

Το μυστήριο τελείωσε, το ζευγάρι κι οι κουμπάροι έμειναν για υπογραφές, οι καλεσμένοι στην είσοδο σχηματίσαμε αψίδα με ήλιους, οι νεόνυμφοι πέρασαν από κάτω ολόχαροι. Τους δώσαμε συγχαρητήρια κι ευχές έξω από το ναό. Στη συνέχεια, οι καλεσμένοι έφυγαν με το τραμ για το εστιατόριο και το ζευγάρι τριγύριζε με τα πόδια για φωτογραφίες στην πόλη.

Μετά από ένα τραμ και ένα τελεφερίκ φτάσαμε στο εστιατόριο. Ο εξωτερικός χώρος ήταν πανέμορφος, μέσα σε πάρκο με καταπληκτική θέα στην πόλη!


[Ζυρίχη - Θέα από το εστιατόριο]


Ήπιαμε απεριτίφ, το συνοδεύσαμε με καναπεδάκια, γράψαμε ευχετήριες καρτ-ποστάλ για το ζευγάρι. Κάποιοι από τους φίλους του ζευγαριού φούσκωσαν δεκάδες κόκκινα μπαλόνια από όπου με κορδέλες κρεμάσαμε τις καρτ-ποστάλ μας.


[Μπαλόνια με ευχές για το ζευγάρι]


Τα μπαλόνια πέταξαν ψηλά μόλις εμφανίστηκε το ζευγάρι. Μα σου λέει πως όποιος, σε αυτή ή σε άλλη πόλη, βρει το μπαλόνι ταχυδρομεί την κάρτα στους νεόνυμφους. Έτσι το ζευγάρο έχει να λαμβάνει ευχές για πολύ καιρό μετά...

Μετά την ομαδική φωτογραφία και το πέταγμα της ανθοδέσμης, μπήκαμε στην αίθουσα. Διακόσμηση με γούστο, art de la table όχι αστεία!


[Χώρος εστιατορίου]


Καθήσαμε στη θέση μας, το φαγητό άρχισε να φτάνει. Ο σεφ ήταν καλλιτέχνης, καλύτερο φαγητό σε όψη και νοστιμιά δεν είχα δει ούτε γευτεί! Συγγνώμη μαμά! Είμαι και χωριατόπαιδο, τα έχουμε ξαναπεί αυτά, μα εκείνη η κουζίνα έβαλε τα στάνταρ πολύ ψηλά! Γιάμι, μόνο που το σκέφτομαι...

Το δείπνο κράτησε αρκετή ώρα (αν όχι ώρες), οι νεόνυμφοι πέρασαν από 'δοκιμασίες' και στη συνέχεια όλοι μαζί κατεβήκαμε έναν όροφο για να βρεθούμε σε χώρο με μπαρ, ζωντανή μπάντα και πίστα χωρού. Παραγγείλαμε τα κοκτείλ μας, χορέψαμε πολύ, κάπου ενδιάμεσα το ζευγάρι έκοψε την τούρτα. Μετά τις 2:30 ευτυχισμένοι και ικανοποιημένοι φύγαμε για τα κρεβάτια μας...

Στάση 2η
Στη Βενετία. Πόλη διαφορετική, ξεχωριστή, γεμάτη, ζωντανή.


[Βενετία]


Μυστήριο καθολικό στον μεγαλύτερο ναό της πόλης, St. Giovani e Paolo. Ένας ναός μουσείο, γεμάτος με δημιουργίες γνωστών καλλιτεχνών. Η διακόσμηση που είχαν διαλέξει οι μελόνυμφοι κισσός και λευκά λουλούδια.


[Ναός Μυστηρίου]


Οι περίπου 60 καλεσμένοι έφτασαν στην ώρα τους, κάθησαν στη θέση τους, εκεί τους περίμενε το βιβλίο του μυστηρίου. Φυσικά κι εδώ tailored η διαδικασία. Μόνο που αυτός ο γαμπρός έστεκε όρθιος δίπλα από τις δικές τους θέσεις.


[Ναός Μυστηρίου]


Ήρθε η νύφη με τον πατέρα της στις 10:30 ακριβώς, όλοι σηκωθήκαμε, διέσχισαν την τεράστια εκκλησία κι είχαμε χρόνο να την θαυμάσουμε, την παρέδωσε στο γαμπρό κι εκείνος ολοσυγκίνητος την πήρε από το χέρι.

Την διαδικασία τώρα την ήξερα, δεν καταλάβαινα ιταλικά, μα ήξερα πως ήταν μια λειτουργία κομμένη και ραμμένη για αυτό το ζευγάρι.

Το μυστήριο τελείωσε, το ζευγάρι κι οι κουμπάροι έμειναν για υπογραφές, οι καλεσμένοι στην είσοδο προμηθευτήκαμε ρύζι, οι νεόνυμφοι δέχτηκαν τα πυρά μας. Τους δώσαμε συγχαρητήρια κι ευχές έξω από το ναό. Λίγες φωτογραφίες (ακόμα και με τουρίστες!) και στη συνέχεια όλοι μαζί επιβιβαστήκαμε σε βαπορέτο για το νησί της λιμνοθάλασσας που είχαν επιλέξει οι νεόνυμφοι για το γεύμα. Ο εξωτερικός χώρος ήταν πανέμορφος, μέσα σε πάρκο με όμορφα συντριβάνια!


[Εξωτερικός χώρος εστιατορίου]


Αυτό το γαμήλιο τραπέζι γεύμα ξεκίνησε και δείπνο κατέληξε! Είναι τρελοί αυτοί οι Ιταλοί με τα antipasti, τα primo και τα secondi πιάτα τους! Μαζί με τη γαμήλια τούρτα μας σέρβιραν συνολικά 9 διαφορετικά πιάτα!!! Σαν κοιλαράδες γυρνούσαμε στο πάρκο, τάχα μου να χαζέψουμε την ομορφιά της φύσης, μα ψάχνοντας αφορμή να ξεκουμπώσουμε κανένα κουμπί για να φάμε και το επόμενο και το επόμενο και το επόμενο πιάτο. Μας έκαναν θρεφτάρια το λοιπόν, μας έδωσαν μπομπονιέρα και μετά μας αποχαιρέτισαν, δεν έχουν έθιμο να χορεύουν στα μέρη τους σου λέει. Πήγαμε κι εμείς για σόδα και μια πρόχειρη βόλτα στη Βενετία, ωιμέ βάρος!


[Βενετία]


Τους παντρέψαμε τους φίλους μας, χαρήκαμε μαζί τους, το απολαύσαμε. Χωρίς υπερβολές, χωρίς πολλά στρας, χωρίς πυροτεχνήματα και φανφάρες. Μα δε θυμάμαι, τόνισα πως εκεί στον άλλο πλανήτη ο γάμος γίνεται κυρίως για το ζευγάρι; Να ζήσετε παιδιά! Όμορφη εμπειρία...