Thursday, April 14, 2011

Πάσχα λέμε, ακούει κανείς;

Καλέ έρχεται το Πάσχα, πάρτε το χαμπάρι! Σας θέλω σε ετοιμότητα, μη σας βλέπω απαθείς!

Κι εγώ στη αρχή έτσι αψήφιστα το είχα πάρει, μα με προσγείωσε η πραγματικότητα στην ... σκληρή πραγματικότητα. Τέτοιες μεγάλες γιορτές σημαίνουν μεγάλες συγκινήσεις και κρούουν τον κώδωνα της ετοιμότητας! Για να είμαι ειλικρινής, φορούσα ωτασπίδες στην αρχή, κοιμόμουν τον ύπνο μου γαλήνια. Μα ήρθε αυτή η ρημάδα η πραγματικότητα, απρόσκλητη η γαϊδούρα, και μου τις τράβηξε βίαια. Με άρπαξε από τους ώμους και με ταρακούνησε. Τώρα που το θυμήθηκε, τρεχάτε ποδαράκια μου! Πήρα ανάσα και βούτηξα στα βαθιά. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσω την αναπνοή μου ή αν θα σκάσω στο τέλος, θα δείξει το μέλλον. Το άμεσο...

Και την έχω πάνω από το κεφάλι μου και με έχει φάει η μουρμούρα:

1. Νοείται Πάσχα χωρίς να έχεις κάνει γενική καθαριότητα;
Κι εγώ λέω πως νοείται. Αμ δεν είναι έτσι, σου λέει! Γιατί θα σου έρθει μια επίσκεψη το πεθερικό. Κι εσύ τι; Θα έχεις τζάμι φιμέ στο σαλόνι ή θα έχεις αφήσει τη σαύρα να γυρνάει ελέυθερη στο μπάνιο; Και με πείθει, δε λέω, αλλά δε θέλω! Να κάνω πως λείπω;

2. Νοείται Πάσχα χωρίς να φτιάξεις γλυκά;
Δηλαδή πως την έχεις δει τώρα, σου λέει. Ένα τσουρέκι, λίγα κουλούρια, τίποτα δε θα φτιάξεις; Τελείως άχρηστη είσαι δηλαδής; Εσύ δεν προέρχεσαι από σπίτι; Και στην (πολύ λογική) απάντηση πως και οι φουρναραίοι πρέπει να ζήσουν κι αυτοί, η μάνα πέφτει να πεθάνει που δεν έκανε κορίτσια άξια στην κοινωνία. Είναι κι αυτή η ρημάδα η κρίση στη μέση... Α ρε μάνα, τι τους ήθελα τους γάμους;

3. Νοείται Πάσχα χωρίς δώρα;
Τώρα εδώ τι να πω; Όταν βάφτιζα παιδάκια ήταν καλά και τώρα να κάνω πως δεν τα ξέρω; Α ρε Γιωργάκη τι μας έκανες! Φέρε ρε πίσω το δώρο του Πάσχα, αλητήριε, έχουμε υποχρεώσεις ρε!

4. Νοείται Πάσχα χωρίς να έχεις χάσει κιλά;
Εμ, βέβαια και νοείται! Δείτε εμένα τα τελευταία δε-θυμάμαι-πόσα χρόνια. Αφρατέυω και πάω και θα έρθει η ώρα που θα είμαι έτοιμη για τη σούβλα. Τις συναντήσεις με το πεθερικό φομάμαι κάπως, αλλά όταν το θυμάμαι (πως πρέπει να κάνω δίαιτα) δεν προλαβαίνω να γίνω Καγιά. Φτου στα μούτρα μου η φαγάνα! Δε φτάνει που θα έχω το τζάμι φιμέ, θα έχω και τον απ' αυτό μου πλατεία. Πες κάτι στη μητέρα αγάπη μου!

5. Νοείται Πάσχα χωρίς 5 σετ γονέων;
Γιατί θα είναι οι δικοί μου, θα είναι οι δικοί σου, θα είναι εκείνοι οι θείοι που τα παιδιά τους υπήρξαν προνοητικά και μετανάστευσαν... Που ανάθεμα την ώρα που γύρισα από τη Γερμανία! Τα έχουμε πει αυτά, μην επαναλαμβάνομαι... Και "φέρε στο θείο λίγο κρασί Friούλα", το πεθερικό με ύφος όλο γλύκα-φτου-χοντρή-αλλά-αφού-στραβώθηκε-ο-γιος-μου, "δε θα προσφέρεις στην πεθερά μια γαρδούμπα", η μάνα με ύφος πόσο-αχαϊρευτη-κόρη-έχω-τελος-πάντων-τίποτα-δε-μου-πήρε, "ποιος θα κόψει τα τυριά;", ο πατέρας με ύφος δε-σηκώνω-αναβολές, "γειά σου ρε ανιψιά, έλα να ρίξεις ένα χορό", ο θείος με ύφος αφού-είμαι-ακόμα-στον-κόσμο-αυτό-θα-το-κάψω-και-φέτος. Πόσες ώρες είπαμε πως απέχει η Αστραλία; Να πάρω το ντέφι μου και να εξαφανιστώ η αρκούδα!

Sunday, April 3, 2011

Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ

"Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ.
Χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ.
Μιας και είμαι εγώ παιδί ξέρω πάντα να γελώ,
χαρωπά τα δυο μου χέρια τα κτυπώ..."

Έτσι χαρωποί, με καιρό ευνοϊκό, ξεκίνησε μια παρέα φίλων, αγόρια και κορίτσια, παιδιά τριάντα και κάτι ψιλά οι περισσότεροι, 2 αυτοκίνητα γεμάτα από ακόμα εργένηδες και παρά λίγο εργένηδες.

Ήταν νωρίς το πρωί, καθώς διέσχιζαν τον δρόμο ανάμεσα σε δέντρα και μυρωδιές της φύσης τα αυτοκίνητα αναπηδούσαν στο ρυθμό της χαράς τους.

Έφτασαν στην ώρα τους, συστήθηκαν με τον οδηγό της αποστολής, κατευθύνθηκαν στη συνέχεια στο χώρο της καρνταρόμπας. Οι στολές τούς περίμεναν κάνοντας ηλιοθεραπεία.



Τις έβαλαν, εφαρμοστές καθώς ήταν αμέσως αναδείχτηκαν τα γραμμωμένα τους κορμιά. Ρουφήχτηκαν για τις 2-3 φωτογραφίες, μα πώς να σωθεί η κατάσταση;

Φόρτωσαν τη βάρκα τους στο τζιπ, μετά από μερικά χιλιόμετρα είχαν φτάσει στο σημείο της έναρξης. Το ποτάμι τους περίμενε κρύο και φουσκωμένο, μες στα νέυρα!

"Ήταν ένα μικρό καράβι,
ήταν ενά μικρό καράβι
που ήταν α-α-α-άταξιδευτο
οεοέ οε οε..."

Η βάρκα πήρε τη θέση της στο ποτάμι, η παρέα πήρε τη θέση της στη βάρκα και τσουπ έτοιμοι για τη μεγάλη κατάβαση! Κουπί στα γρήγορα, συγχρονισμός, συντονισμός, καμιά φωτογραφία στα πεταχτά, γέλια πολλά.

Για άγνωστη μέχρι στιγμής αιτία, μέλη της παρέας βουτούσαν συχνά πυκνά για βυθοσκόπηση. Αφού επιβεβαίωναν πως όλα είναι πολύ κρυά μέσα στο ποτάμι, οι υπόλοιποι τους τραβούσανε ξανά στη βάρκα.

Στη μέση της διαδρομής, ακολούθησαν βουτιές από ψηλό βράχο, για να επιβεβαιώσουν οι υπόλοιποι της παρέας τα ευρήματα των πρώτων εξερευνητών. Τα νέρα ήταν όντως πολύ κρύα!



Ήπιαν όλοι καφε με κονιάκ πριν να πάρουν πάλι τα κουπιά στο χέρι και δυναμικά να συνεχίσουν την κατάβαση.

Μερικοί καταρράκτες στη συνέχεια έκλεψαν την παράσταση. Η παρέα πάντως επιβεβαίωσε θριαμβευτικά την ικανότητά της στο κουπί.



Στο τέλος, τα αγόρια της παρέας φορτώθηκαν τη βάρκα στους ώμους κι ανέβηκαν την πλαγιά για να συναντήσουν το τζιπ. Έφτασαν στην κορυφή ξεφυσώντας. Αυτό ήταν πραγματικά δύσκολη αποστολή!

Έβγαλαν τις στολές, τα σώματα τους ένιωσαν πολύ καλύτερα μέσα στα στεγνα τους ρούχα.

Μα η ενέργειά και η διάθεση της παρέας καλά κρατούσε. Για να εξαντληθεί λίγο αργότερα όταν δέθηκε με σχοινιά κατάβασης και έπεσε από μια γέφυρα 40 μέτρων. Ακόμα τρέμω!



"Τα περάσαμε όμορφα, όμορφα, όμορφα.
Τα περάσαμε όμορφα και τούτη τη φορά!"