Επέστρεψα στην πόλη μου και τηλεφώνησα τις προάλλες σε μια φίλη από τα παλιά. Δεν ξέρω γιατί, μη με ρωτάτε. Θα είχα να την δω και 6 χρόνια, μπορεί και 10 να είχαμε να τα πούμε από κοντά, έφυγε, έφυγα, χαθήκαμε. Τέλος πάντων, της τηλεφωνώ, χαίρεται που με ακούει, κανονίζουμε συνάντηση για καφεδάκι. Έρχεται η ώρα, φοράω εκεί κάτι απλό, πιάνω και τα μαλλιά μου έναν πρόχειρο κότσο (τώρα με τον μικρό έχει χαθεί η ανυσηχία του πώς φαίνομαι, έχω μόνιμα αυτή του δεν προλαβαίνω!), βάζω ένα σανδάλι (καλοκαίρι είναι), παίρνω και το παιδί τσαντάκι, τέλος πάντων πάω. Μετά από λίγο ήρθε, βλέπω το πόδι να βγαίνει από το αυτοκίνητο με τη γόβα του, ακολουθεί το υπόλοιπο με το μίνι του, να' σου κι ο κορμός με το κολιέ του. "Όχι ρε γαμώτο", σκέφτομαι, "είχα ξεχάσει πόσο σένια ντύνεται αυτή η κοπέλα!" και με το ένα χέρι συμμαζεύω στα γρήγορα την προχειρότητα του κότσου. Στο άλλο κρατάω τον μικρό. Κοιτάω τα πόδια μου, έχω ξεχάσει αν τα νύχια μου παραμένουν βαμμένα, ευτυχώς είχαμ...
ΟΙ μισοί στο ΠΑΣΟΚ να ήταν σαν τον Αντώνη Καρρά.....,νομίζω πως ο Ανδρέας Παπανδρέου του πρότεινε πολλές φορές υπουργείο και κείνος σεμνά αρνιόταν!Το ήθος που αποτελεί πλέον ειδος εν ανεπαρκεία...
ReplyDeleteΚουραστηκα με ολα....
ReplyDeleteΕχω καποια τετοια κειμενακια στο Μπλογκ μου Φρι, αλλα δεν μπορω πια να σχολιαζω αλλο.. Με κυριευει η οργη και δεν αντεχω!
http://mikropsari.blogspot.com
εχω νεα URL για πολλους λογους... :)!
Και εγώ κουράστηκα με όλα, με όσα βλέπω, με όσα ακούω, με όσα δεν λέγονται και θα έπρεπε να ακουστούνε.
ReplyDeleteΘέλω να πιστεύω πως θα γίνουμε καλύτεροι...