Posts

Η high society και το κακό συναπάντημα

Image
Καλέ ήμασταν καλεσμένοι σε gala, πώς το λένε ελληνικά οι μικρο-αστοί δε θυμάμαι! Από το απόγευμα που λες άρχισαν οι ετοιμασίες, σημαντική στιγμή στη ζωή μας γαρ, βάλαμε τα σατέν, τις γραβάτες, κάναμε τις βλεφαρίδες κάγκελο και το βυζί τούμπανο, ζωντανό γουναρικό, τσάντα επ' ώμου, κι έξω από την πόρτα. Τι στιγμές πρόκειται να ζήσω η γυναίκα! Φτάσαμε στο κοσμικό event ακριβώς, να μην πάει λεπτό χαμένο! Σάλιο στα φρύδια, ρούφηγμα, κόρδωμα, ανοίγουμε την πόρτα. "Α, κυρία Κοκοβίκου κι εσείς εδώ, πολύ χάρηκα που σας βλέπω", τι θέλει 110 χρονών γυναίκα στο κοσμικό event πού θες να ξέρω;, "Κύριε Δήμαρχε, παρακαλώ μετά από εσάς", μπα πανάθεμα τον όπου γάμος και χαρά, μια λύση με τα σκουπίδια δε μπορεί να βρει!, "Κύριε αντιπεριφερειάρχη τι κάνουτε;", σαν νονός της νύχτας είναι πανάθεμα τον!, "Καλησπέρα σας κύριε της κυρίας!", κοκ. Γάνιασα μέχρι να φτάσουμε στο τραπέζι! Μιας και είμαστε οι πρώτοι, κάθισα με θέα όλη την πίστα και το μεγαλύτερο μέρο...

Το βοδάκι μμμ

Image
Έλα παραδέξου το, είσαι κι εσύ ένας από εμάς, από αυτούς που παιδιά μετρούσαμε τους ρόμβους στο πάτωμα για να περάσει η ώρα, που μεγαλώνοντας χρησιμοποιούσαμε ραβασάκια για να μιλάμε κρυφά με τους συμμαθητές. Απλά παραδέξου το, δεν είναι ντροπή! Ως ενήλικες, επαγγελματίες, σοβαροί (κι άλλα σοβαροφανή επίθετα) έχουμε μάθει να προσποιούμαστε καλύτερα τους ακροατές (δεν μπορείς πια να ανοίγεις το στόμα ωσάν κροταλίας, ολόκληρος μαντράχαλος!), κρατάμε σημειώσεις (που συνήθως είναι τα ψώνια για το σούπερ μάρκετ), παρατηρούμε όλο ζωντάνια την αίθουσα (και μετράμε πόσοι από τους παριστάμενους έχουν βαμμένα μαλλιά), ή κοιτάμε στα μάτια τον ομιλητή μας (και στην καλύτερη περίπτωση μετράμε πόσες φορές είπε κάποια χαρακτηριστική του λέξη). Πώς να το κάνουμε; Οι ομιλίες είναι βαρετές! Συνήθως... Ειδικά άμα προέρχονται από αρχές, τουτέστιν διευθυντές, προέδρους, νομάρχες, δημάρχους,... Κατάλαβες τι εννοώ, μακριά από εμάς κι ας είναι και ρόμπες, my precious ώτα. Είναι όμως κάποιες φορές που ανεβ...

Καλύτερα να μασάς, αλλιώς πάρε έναν Γκαρνταρομπέρ!

Image
Φίλοι αγαπημένοι που έχουμε να δούμε κάμποσο καιρό μας φωνάζουν σπίτι τους. Με αφορμή τις γιορτές, με αφορμή το χαλαρό πρόγραμμα και μια επικείμενη καινούρια δουλειά. Όχι για κάτι επίσημο, κάτι χαλαρό και παρεΐστικο, τουτέστιν προοπτική για μια εξαιρετική βραδιά! Η ιδέα είναι πως ο καθένας μας θα πάει από κάτι (που τρώγεται ή πίνεται) κι η παρέα θα στηθεί γύρω από ένα με ζεστασιά στρωμένο τραπέζι. Φτάνουμε με τον καλό μου ολίγον βόρεια στην Αττική, από χωριό είμαστε, καλά δεν τα ξέρουμε τα μέρη. Κρατάμε ένα μουσακά για ορεκτικό (!), κάτι ακόμα για γλυκό, και χτυπάμε το κουδούνι. Ευχές, αγκαλιές, τζάκι αναμμένο, τραπέζι στρωμένο, οι κατσαρόλες να βράζουν, οι μυρωδιές να έχουν ευχάριστα γεμίσει τον χώρο. Λίγο κρασί στο ποτήρι, ιστορίες από τα παλιά που σπουδάζαμε μαζί κι άλλα πιο πρόσφατα νέα... "Ποιους άλλους περιμένουμε;" "Κάποιους φίλους του οικοδεσπότη, παλιοί συμμαθητές με τις κοπέλες τους..." "Καλώς να έρθουν όποιοι κι αν είναι!" Χτυπάει το κο...

"Albatross!! Albatross!! Albatross!!" "What flavour is it?"

Image
Καλέ ήρθε ο νέος έτος, τα μάθατε; Και πού είμαι εγώ τόσο καιρό; Κόντεψα να χάσω τις εξελίξεις! Αλλά ζούσα κοσμοϊστορικά γεγονότα, δεν προλάβαινα να ασχοληθώ με αυτά τα απλά συνηθισμένα. Κατ' αρχήν ήρθαν και μου σκάσανε όλες οι προθεσμίες μέσα στο μήνα Δεκέμβριο. "Βρε παιδιά, τώρα που όλοι στολίζουνε κι αγαπιούνται;" "Τώρα", σου λέει, "τρέχα να προλάβεις κι άσε τις δικαιολογίες!" Και ξεκίνησα να προλάβω κάτι αξιολογήσεις και κάτι δημοσιεύσεις, κι ήρθαν και σκάσανε μετά οι προθεσμίες για να φάω μια πιατέλα κουραμπιέδες ως το τέλος του έτους. Χωμένη στη ζάχαρη άχνη ως τα μπούνια, έσβηνε και κένταγε η κόρη το μαντήλι, ντήλι, ντήλι, ντήλι, ένα πράγμα. Ενδιάμεσα, και λίγες ώρες πριν να γεννηθεί (για πολλοστή φορά) ο τέτοιες μέρες τιμώμενος, φώναξα και μια αρμαθιά φίλους στο σπίτι και μου στόλισαν το δέντρο. Δηλαδή λίγο αποκριάτικο τους βγήκε, αλλά παράπονο δεν έχω ήταν πολύ πρόθυμα τα παιδιά! Κάπως έτσι με βρήκε το τέλος του δώδεκα... Για την αλλαγή του χ...

Η αιχμή του δόρατος κι η θερμιδομάχος

Image
Ο καλός μου 'χυμένος' στον καναπέ μια Κυριακή μετά από γεύμα στους γονείς μου για τέσσερις, το οποίο περιελάμβανε μια γαβάθα κεφτέδες, έξι τηγανιές πατάτες, δυο λεκάνες σαλάτα, οκτώ λίτρα κρασί, καφέ, κι ένα ταψί καρυδόπιτα, ξεφυσάει και τρίβει την χαριτωμένη κοιλιά του. (Δηλαδή χαριτωμένη ήταν κάποτε, τώρα πηγαίνει να γίνει απειλητική, αλλά όπως κι αν έχει πώς να κακολογήσω τη μεγάλη μου αγάπη;) Ξεφυσάει, που λέτε, ανοίγει τη ζώνη, ανοίγει και το κουμπί του παντελονιού. Τελικά το βγάζει το παντελόνι! Μην πάει το μυαλό σας στο πονηρό, έβαλε μια πιτζάμα για να νιώσει άνετος. Ξεφυσάει και λίγο γέρνει στον καναπέ. Σάμπως να δυσκολεύεται να τακτοποιήσει την (απειλητική) κοιλιά... Μετά από συγκέντρωση, σιγή, και περισυλλογή ανακοινώνει με στόμφο: Σιχάθηκα τον εαυτό μου! (Αμέσως μου τράβηξε την προσοχή!) Τρώω πολύ τελευταία, δε νομίζεις; (Σώπα καημένε, εσύ που τσιμπάς σαν πουλάκι; Ε, λέγοντας πουλάκι, μπορεί να είναι και γυπαετός.) Ποτέ ξανά δεν ήμουν τόσο χοντρός! (Αυτό είναι αλήθει...

Γράσα, ράσα, κυρίες, πιτσιρίκια, και ποντίκια

Image
Το ήθελαν έτσι οι συνθήκες ή να είναι άραγε αυτός ο χαρακτήρας μου; Από υπομονή έχω μπόλικη, γαϊδούρα η δικιά σου, ανεξάντλητη, να τραβάς τα όρια και σχεδόν να μην φτάνεις σε αδιέξοδο! Υπομονή κι ευγένεια. Σε πολλές περιπτώσεις μου έχει φανεί χρήσιμο αυτό το χαρακτηριστικό, στην εφορία για παράδειγμα, με τους φοιτητές, με κάτι λιμενεργάτες, με κάτι πιτσιρικάδες, με την κα. Κούλα του πάνω ορόφου, ... Δεν ξέρω βέβαια, αν αυτό που εγώ λέω χρήσιμο η κα. Κούλα, ο έφορας, ή ο πιτσιρικάς το λένε 'μ@λ@κί@', αλλά όπως κι αν έχει εγώ τη δουλειά μου την κάνω. Καλέ χωρίς ψυχοφάρμακα. Στις περισσότερες των περιπτώσεων δηλαδή... Μην τα πολυλογώ, ως φοιτήτρια πολλές φορές προσπάθησα να αυξήσω τα εισοδήματα μου και κατ' επέκταση τα βραδινά σφηνάκια (που σαβουρώναμε) στο μπαρ. Σε μια εταιρία πληροφορικής δούλεψα, μαθήματα ιδιαίτερα έκανα, μαθήματα σε σχολεία δημοτικά, σε γυμνάσια, σε λύκεια, σε ΙΕΚ, σεμινάρια γιατρών και άλλα δημοσίων υπαλλήλων. Ό,τι μπορούσα έκανα δηλαδή κι όλο και κάτι...

Χαιρετίσματα από την Κίνα

Image
"Αγαπημένη μου αδελφή, Σε χαιρετώ θερμά από τας Ανατολάς. Τώρα που σου γράφω αυτό το γράμμα είμαι ακόμα άνθρωπος. Δεν ξέρω σε τι θα έχω μεταλλαχθεί μέχρι να το λάβεις. Σας αγαπώ πολύ, όλους! Να το πεις και στους γονείς... Έφτασα εδώ προχθές το απόγευμα, μετά από 26 ώρες ταξίδι, μια 5/ωρη καθυστέρηση στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης κι έναν αγώνα δρόμου στο αεροδρόμιο του Τόκιο. Οι τελωνειακοί υπάλληλοι στο Τόκιο με περιεργάστηκαν για αρκετή ώρα κι αναγκάστηκα τελικά να τους προσφέρω κάτι μουστοκούλουρα που είχαν ξωμείνει στην τσάντα μου για να καταφέρω να προλάβω την επόμενη πτήση. Στα αεροπλάνα δεν έκλεισα μάτι, ξέρεις πως με πιάνει μια ελαφριά νευρικότητα. Στον τελικό προορισμό με περίμενε Κινέζος ταξιτζής με ταμπέλα που έφερε το όνομά μου. Νύσταζα η κακομοίρα, αλλά σε όλη τη διαδρομή μέχρι το ξενοδοχείο μου δε μπόρεσα να κλείσω μάτι, κοντέψαμε να σκοτωθούμε περί τις 28 φορές! Νομίζω πως ξεκόλλησα το χερούλι της πόρτας από την αγωνία μου. Στα είχα άλλωστε πει τι συμβαίνει με τους...