Tuesday, January 28, 2014

Ταξίδι στας Ανατολάς. Πάλι!

Πολυαγαπημένη μου αδελφή,

Μόλις πριν από λίγο εφτασα στον προορισμό μου μετά από περίπου 24 ώρες στο δρόμο.  Όλα καλά, πες το στους γονείς να μην ανησυχούν. Νυσάφι πια με αυτήν την Κίνα! Εγώ άφησα την Ελλάδα για να ξενιτευτώ στην Ελβετία, μετανάστης με στυλ (και σεξ απίλ, αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης) κι αυτοί οι σιχαμένοι οι εργοδότες μου, λες και το κάνουν επίτηδες, κάθε τρεις και λίγο με ξαποστέλνουν στην Κίνα. Βρε άι σιχτίρ, δεν τους μπορώ άλλους Κινέζους, κιτρίνισε το μάτι μου! Και το δέρμα μου! Γιατί ήλιος εδώ δε με βλέπει, τον έχει πάει περίπατο η μόλυνση. Βρε άι σιχτίρ! Τέλος πάντων, άλλα ήθελα να σου πω...

Πάω που λες στο αεροδρόμιο της Ζυρίχης στην ώρα μου, μια κυρία. Για να πνίξω τον πόνο μου έκανα λίγο σόπιν καθώς περίμενα, μη με ρωτάς δε θυμάμαι τι πήρα. Κι επίσης, δεν κράτησα την απόδειξη να δω αν πλήρωσα πολλά. Αρχίζει το μπόαρντιν, παίρνω τις σακούλες μου και πάω στο γκέιτ να κάνω τη δουλειά μου. Με φωνάζει μιαν ξυνούλα από το γκισέ, "Ωχ Παναγία μου, θα μου κρατήσουν τα ψώνια!", σκέφτομαι. Αλλά αυτή με ήθελε για να μου πει πως μόλις έγινα σίλβερ μέλος (εμ μανίτσα μου, έχω φάει τα πιλάφια με το κουτάλι εμένα που με βλέπεις!) και αναβαθμίστηκα σε μπίζνες θέση. "Ωωω, κυρία πρέσβυρα!", σκέφτηκα για του λόγου μου. "Μωρ' συ, θέλεις έξτρα λεφτά για αυτό;", την ρωτάω μετά. "Μα τι λέτε μάνταμ", μου λέει η ζουριχιανή, "ιτ ιζ φορ φρι". "Α, πες έτσι μαρή!", της λέω, και κοιτάω γύρω-γύρω μπας και στο πακέτο περιλαμβάνεται κι αχθοφόρος να μου κουβαλήσει τα πράγματα μέσα. Τζίφος!

Business class seat
Business class seat
Μπαίνω καμιά ώρα, κάθομαι σε θέση αεροπλανική. Καλέ όχι σαν αυτές που κάθεται η πλέμπα, ο λαουτζίκος, μιλάμε για άπλα! Τι να την κάνω τόση άπλα 1,50 μέτρο άνθρωπος είναι άλλη ιστορία. Και να τα δέρματα στα καθίσματα και να τα κουμπιά στα χερούλια και να τα άλλα κουμπιά σε ένα κομοδίνο που είχε στο πλάι και να το τραπεζάκι τραπεζαρία! Βρε ξέρεις τι είναι να μη δίνεις εκείνη τη σιωπηλή τη μάχη με τον διπλανό σε ολόκληρη την πτήση για το ποιος θα ακουμπήσει το χέρι του στο μπράτσο ενδιάμεσα στα καθίσματα; Βρε άι σιχτίρ τόσο καιρό, βαρέθηκα να παλεύω 12 ώρες πτήση! Τώρα έχω δυο μπράτσα όλα για πάρτη μου! Και κομοδίνο για τα φιστίκια (αυτό κάνει και για δίπλα από τον καναπέ στο σπίτι, το δοκίμασα αν βγαίνει, ήταν όμως μονταριμένο). Θρωνιάστικα η δικιά σου...

Μέχρι τα σούξου, τα μούξου, έτσι βγαίνουν οι μάσκες κι αλλιώς φοράτε τα σωσίβια, είπα να μελετήσω τα κουμπιά. Πολύ κουμπί αδελφούλα μου! Και ιν και άουτ και απ και ντάουν, και μασάζ φιρμ και μασάζ σοφτ! Ένα πράμα μιλάμε, άλλο πράμα! Να παρατήσω το σπίτι μου να πηγαίνω δόθε κείθε με τούτο το αεροπλάνο! Μόνο που δε διευκρίνισα με τη ζουριχιανή αν η αναβάθμιση είναι για φορ έβερ. Τέλος πάντων, αυτή η πολυθρόνα και ξαπλώνει κι απλώνει. Τώρα μάλιστα! Θυμάσαι που σου έλεγα πως είχα πρόβλημα να κοιμηθώ στις πτήσεις; Ε, σε αυτήν δεν είχα. Την έριξα την πολυθρόνα πίσω, τ' ανάσκελα η δικιά σου, κι έριξα έναν ύπνο να βάλω και στα μπαντζάκια μου!

Business class snack
Business class snack @ Swiss Air
Όχι καλέ, δεν κοιμόμουν σε όλη την πτήση! Ενδιάμεσα έτρωγα. Να τους προσβάλω τους ανθρώπους; Τόσες ετοιμασίες! Και καθώς φύγαμε κατά τις 12 το μεσημέρι από τη Ζυρίχη, και στην υψηλή την κοινωνία δεν είναι ώρα ούτε για μπρέκφαστ ούτε για λάντς, μας σέρβιραν ένα ελαφρύ σνακ. Καρπάτσιο χοιρινού σου λέει, με μια ελαφριά σαλάτα. Και με μεταλικό κέτλερι, να μην προσπαθείς να κόψεις με εκείνο το πλαστικο-μάχαιρο να σου μένει το μισό στο χέρι! "Μωρ' τσουράπω", λεω σε μια ξερακιανή, "τα ποτά είναι ινκλούντιντ στην τιμή;", μου έγνεψε καταφατικά και πήρα κι ένα κρασάκι. Αυτά είναι αδελφούλα μου μεγαλεία. Έτσι μάλιστα, ταξιδεύω στην Κίνα. Κι επιστρέφω αυθημερόν!

Μετά έκανα λίγο μασάζ σοφτ γιατί είχα κάτι σφάχτες χαμηλά στη μέση, πέρασε λίγο η ώρα, κι ήρθε η ξερακιανή να με ρωτήσει για το μεσημεριανό. "Τι θα πάρει το κυρία;", μου λέει, "Τι προσφέρει το κατάστημα;", της λέω. "Έχει σελέξιον ανάμεσα σε κρεατικό και βετζετέριαν πιάτο", μου λέει, "Πιάσε ένα κρεατικό να λιγδώσει το έντερο μας", της λέω, "γιατί στην Κίνα ένα μήνα θα την εβγάλουμε σπαρτιάτικη". Φεύγει η ξερακιανή, κάνω το κάθισμα απ, κοιτάω και το μενού που ήταν μπροστά μου να δω τι παρήγγειλα και βλέπω "special veal από super duper chef", θα φάμε καλά σκέφτομαι. Έρχεται πάλι μετά από λίγο η τσουράπω, "Μας τελείωσε το βιλ", μου λέει, "Τα λεφτά μας πίσω", της λέω. Τι να έκανα αδελφούλα, τσαμπουκά; Καμώθηκα κι έφαγα το βετζετέριαν. Καλό ήταν, παράπονο δεν έχω.

Tea time @ Swiss Air
Πάλι καλά που δεν τους αποτέλεψε και το γλυκό να έχουμε άλλα! Μου έφεραν πολύ πρώτο πράμα, σε ποτήρι, φρεσκότατο. Ούτε στου Zonar's τέτοια χλιδή! Και σελέξιον με τσάγια. Το απόλαυσα όλο αυτό, ενώ έβλεπα μια ταινία με σωρώπια στην οθόνη μπροστά μου...

Μετά έκανα την πολυθρόνα μπεντ και τον πήρα λίγο. Είχα ξυπνήσει κι άγρια χαράματα ντε για να είμαι στην ώρα μου στο αεροδρόμιο....

Αργότερα ήρθε κι άλλο αφέψημα με άλλα γλυκά, έκανα φιρμ μασάζ, κοιμήθηκα, έκανα ακόμα ένα σοφτ μασάζ, λαγοκοιμήθηκα, πέρασαν κάμποσες ώρες.
Business class breakfast
Breakfast @ Swiss Air

Εντωμεταξύ, εκεί ανατολικά που πηγαίναμε ήταν κιόλας πρωί της άλλης μέρας, ώρα για μπρέκφαστ δηλαδή. Μας έφεραν, που λες, και το φρεσκοστημένο χυμό πορτοκάλι μας και τα τυριά μας και τα φρούτα μας. "Βρε φάε", σκέφτηκα, "τώρα που τα βρήκες, γιατι στην Κίνα έχει να πέσει πάλι πολύ κοτοπόδαρο!".  Αααα, όλα κι όλα πολύ το ευχαριστήθηκα!

Χουζούρεψα μετά λιγουλάκι με το κάθισμα να είναι σε λάουντζ θέση και κάποια στιγμή φτάσαμε στο Πεκίνο. Τι το θέλαμε; Από την ηρεμία που απολάμβανα βρέθηκα στον κίτρινο χαμό! Έτρεξα ανάμεσα στο πλήθος, είχα και τις βρωμοσακούλες να σέρνω, ευτυχώς το γκέιτ για την επόμενη πτήση ήταν κοντά. Έπιασα καρέκλα σε γωνία να μην ακούω και να μη βλέπω. Όσο γίνεται βέβαια αυτό όταν κάποιος είναι στην Κίνα...

Ήρθε η ώρα του μπόαρντινγκ, πάω στην ουρά, "Παρακαλώ περάστε μπροστά", μου λένε, "έχετε πρώτη θέση". "Ααα, ιτ ιζ μάι λάκι ντέι!", σκέφτομαι. Τελικά διαπίστωσα πως μου είχαν κάνει κράτηση από την εταιρία σε πρώτη κλας γιατί δεν είχε άλλες θέσεις αβέιλαμπλ η πτήση... Τι με ένοιαζε;

Επιβιβάζομαι, πάμε πάλι δέρμα, κουμπάκια απ και ντάουν, κομοδίνα, και δε συμμαζεύεται! Αλλά αυτά πια δε μου έκαναν εντύπωση αγαπητή μου, τι είμαι καμιά λαΐκιά (τρομάρα μου!); Βολεύτηκα, ηρέμησε το κεφάλι μου, αυτό είναι πολύ σημαντικό να το καταφέρεις άμα βρίσκεσαι σε τούτη τη χώρα του χαημού... Αχ, μανούλα μου και πώς περνάει ένα μήνας (αυτό μην το πεις στη μαμά!);

A class lunch
Lunch @ Air China
Κι έρχεται η ώρα του μεσημεριανού. Κι ενώ είμαι στην πρώτη θέση (μην το ξεχνάς αυτό), εδώ δεν έχει σελέξιον και πράσινα άλογα, κινέζικη εταιρία γαρ κι ό,τι έφτιαξε ο Κινέζος σεφ (ο Θεός να τον κάνει) αυτό θα φας και καλύτερα να μην ξέρεις τι είναι! Και μου φέρνουν αδελφούλα μου αυτό που σου στέλνω στη φωτογραφία. Μπορείς βέβαια με ευκολία να καταλάβεις πως μοιάζει το φαγητό που βγάζουν στην τουριστική τη θέση... Α, κι αυτό στο μπολ πάνω δεξιά που το βλέπεις δεν είναι κεφάλι σκόρδο, μην μπερδευτείς, κάτι ψωμάκια (λέμε τώρα) ήτανε, ένα με γέμιση χόρτων, ένα με γέμιση ψαριού, κι ένα ακόμα που δεν κατάλαβα τι είχε μέσα. Μωρέ καλύτερα να ήτανε σκόρδο που είναι κι απολυμαντικό! Άι σιχτίρ είπα;

Αααχ, και στην πρώτη θέση ήμανε και κατ' ευθείαν να μου θυμίσουν πού πάω η ευρωπαία! Δε με άφηναν ακόμα ένα 2/ωρο να ζω με ψευδαισθήσεις; Τέλος πάντων, με αυτά και με εκείνα φτάσαμε. Μπορώ να φύγω τώρα; Βρε άι σιχτίρ εδώ που με στέλνουνε κάθε φορά! Άσε που μόλις έμαθα ότι τα άτομα στην εταιρία δε μιλάνε Αγγλικά! Μαύρη συνεννόηση δηλαδή... Να δω ποιος θα μου εξηγεί τι να μην τρώω!

Πες στους γονείς χαιρετίσματα, όλα καλά να τους πεις, δείξε τους και τις φωτογραφίες (εκτός από την τελευταία), κι όταν η μαμά πάει στην εκκλησία ξέρει αυτή πες της.

Σας φιλώ και σας αγαπώ όλους,
Κατερίνα.

Thursday, January 16, 2014

Εορταστικό πρόγραμμα με απ' όλα


Ούι, ούι, ούι, μια ολόκληρη γαλοπούλα κατάπια, τόσες μέρες πέρασαν κι ακόμα ολόκληρη τη βλέπεις στην κοιλιά μου. Έφαγα, έφαγα, έφαγα, θα έσκαγα στο τέλος η γυναίκα! Η ξαδέλφη μου με είδε και αναφώνησε "τσίτα-μπόμπα"! Μετά κοιτάξαμε προσεκτικά την κατάστση του αφαλού, οριακά ακόμα τον λες προς τα μέσα πως είναι.

Αλλά για στάσου, μπας και δε φταίει το φαγητό; Εδώ που τα λέμε, και μεταξύ μας να μη μείνει δε με πειράζει, δεν ήταν και τόσο μεγάλο το πτηνό! Άσε που για κότα μου το έδωσε η θεια-Γιαννούλα. Τι ψυχή έχει ένα κοτερό; Και μάλιστα ψητό! Αλλά από την άλλη το νούμερο στη ζυγαριά αυξάνει συνεχώς κι η μέση μου (που μόνο μέση δεν τη λες πια) όλο και φαρδαίνει! Φτάσαμε να χρειάζομαι για να τυλιχτώ ένα μέτρο, πάλι καλά που η μεζούρα έχει ως το ενάμισο και πάλι χαλαρή την έχω.

Τέλος πάντων, στις γιορτές κυρίως τρώγαμε. Από παιδί θυμάμαι το είχαμε στην οικογένεια μου αυτό το ... χόμπυ να το πω; Πρώτα άγχος για το τι θα φάμε και μετά άγχος για το πώς θα χωνέψουμε αυτό που φάγαμε. Όλες τις μέρες. Όλες τις γιορτές. Και δώστου να στίβουμε λεμόνια μετά. Και να περιφέρουμε το βαρυφορτωμένο μας στομάχι από καναπέ σε κρεβάτι και πουθενά να μη βολεύεται. Το σκασμένο το στομάχι! Και είναι ντροπής πράγματα στην οικογένειά μου να μην ασχοληθούμε με το φαγητό! Άγιες μέρες που είναι...

Για να μη μας νομίσετε μονόχνωτους, το έτερον μου ήμυσι κι η μούρη μου έχουμε κι άλλα ενδιαφέροντα. Ενίοτε. Οπότε το ψάξαμε λίγο κι είπαμε να πετάξουμε και κανένα ξεροκόματο στο πνεύμα μας. Ακαδημαϊκοί πολίτες γαρ. Ίσως πάλι να το κάναμε για να γλιτώσουμε κανένα γεύμα, αυτό μεταξύ μας να μείνει. Τελικά και στο Μέγαρο πήγαμε και στο Εθνικό πήγαμε και σε 1-2 άλλα θεατράκια πήγαμε και το μπαλέτο μας το είδαμε και στο McArthurGlen ξεδώσαμε. Αμ πώς;

Καλά, το Μέγαρο μεγάλη επιτυχία! Ψηλοτάβανο, με τους πολυελαίους του, τα φουαγιέ του, τα χαλιά τα πέρσικα, τα πατώματά του. Μετά βγήκαν βέβαια 2 κυρίες με τουαλέτες και 2 κύριοι με μεγάλες κοιλιές κι άρχισαν να φωνάζουν στα αγγλικά. Μόνο το "αλληλούια" κατάλαβα. Καλά μωρέ, δε βαριέσαι, να βγαίνει το μεροκάματο. Πήρα κι ένα σάντουιτς με καπνιστό σολωμό στο διάλλειμα και πέρασε η ώρα.

Και τέλος πάντων, τα υπόλοιπα δε μου έκαναν τόση εντύπωση όσο το μπαλέτο. Το παραμύθι των Χριστουγέννων και πράσινα άλογα! Εγώ κάτι κορμιά σαν σπαθιά έβλεπα και δε μπορούσα να ξεκολλήσω το βλέμα μου! Τι έκαναν οι άνθρωποι! Και μετά κοιτούσα την κοιλιά μου και έβαζα τα κλάμματα. "Συγκινήθηκες, ναι;" με ρώτησε το έτερον μου ήμυσι. Γύρισα, είδα και την δικιά του κοιλιά και ξέσπασα σε λιγμούς...

Ευτυχώς που η πεθερούλα μας επανέφερε σε τάξη! "Τι θέλετε αυτές τις χαζομάρες και πετάτε τα λεφτά σας;", μας είπε με όλη την σοφία που την διακρίνει. "Να με πάτε στο εκπτωτικό χωριό, να δείτε μεγαλεία", αποφάσισε. Ε, την πήγαμε κι εμείς κι ήρθαμε στα συγκαλά μας. Αυτό είναι το παραμύθι των Χριστουγέννων! Οι μουσικές και τα θεάματα είναι τελικά μικρά πράγματα. Άμα δε δεις την εξηντάρα με το μάτι τσίτα (το ένα γιατί στο άλλο δεν έπιασε η ένεση), άμα δεν ακούσεις 20 πιτσιρίκια να ουρλιάζουνε ταυτόχρονα (για φρόζεν γιούγκαρτ ήτανε;, ψέματα θα σας πω), άμα δε φας μπριός (με πατέ, πατέ, πατέ), πού πας βρε κακομοίρη; Α, τα της κουλτούρας να τα λέμε! Ακαδημαϊκοί πολίτες γαρ.

Με αυτά και με τα άλλα παράπονο δεν έχω κανένα, γεμάτες ήταν οι γιορτές. Γεμάτες κι οι κοιλιές. Και οι πιστωτικές! Καλά, για το πνεύμα δεν το συζητώ! Στο τέλος, το άτομο στην κοιλιά μου άρχισε να με κλωτσά. Το κοτόπουλο της θειας-Γιαννούλας θα φταίει, σκέφτηκα στην αρχή, αλλά μετά κατάλαβα πως άλλο ήθελε να μου πει. Αααα, δε θα μας κάνει κουμάντο ένας σπόρος!

Tuesday, December 31, 2013

Με υγεία, αγάπη, κι ευτυχία



Τελικά και στολίσαμε το δέντρο μας και φτιάξαμε τα γλυκά μας και μαζευτήκαμε όμορφες παρέες.
Και το σπίτι μας γέμισε μουσικές, μυρωδιές, και χαμόγελα.

Αποχαιρετώντας έτσι γλυκά το 2013, ας υποδεχτούμε ένα καινούριο έτος με την ευχή να μας φέρει μόνο λόγους για χαρά!



Μιας και για τον καλό μου κι εμένα θα είναι σίγουρα ιδιαίτερη αυτή η χρονιά, δε γίνεται παρά να ανυπομονούμε ;-)

Thursday, December 19, 2013

Ζητείται κατανόηση!

Σας έχασα, με χάσατε, τι να τα ψάχνουμε τώρα... Τι έγινα; Έλα μου ντε! Το θέμα είναι πως περνάει ο χρόνος χωρίς να το καταλαβαίνω. Αλήθεια πού πάει;

Κι εγώ να κουτσοδουλεύω, να κουτσοφτιάχνω το σπίτι, και να κουτσοφουσκώνω. Αυτό το τελευταίο είναι πολύ σχετικό. Τι να πω; Ίσως να φταίει αυτό που λένε 'pregnancy mind', τουτέστιν το χάνω σιγά-σιγά και ούτε που το καταλαβαίνω. Το χάνω κι αν το ματαξαναβρώ σφυρίχτε μου κλέφτικα!

Πάλι καλά που τις τελευταίες μέρες έχω ανακάμψει αποφαστιστικά στην κουζίνα, φτιάχνω χριστουγεννιάτικα γλυκά και νιώθω δημιουργική. Βέβαια, τώρα που το σκέφτομαι, κυρίως ψάχνω συνταγές για χριστουγεννιάτικα γλυκά. Μα με προοπτική να τα φτιάξω! Λέμε τώρα...

Κατά τα άλλα, έχω ένα φούσκωμα! Κι όλοι λένε "Καλή είσαι και πού είσαι ακόμα!"... Δεν τους πιστεύω! Μόνο ο τύπος στο καφεκοπτείο εχθές ήταν ειλικρινής μαζί μου που μόλις με είδε αναφώνησε "Πώς έγινες έτσι;". Αυτό μάλιστα είναι μια σωστή αντίδραση. "Πώς έγινα άνθρωπε μου άστα βράστα, και πού είσαι ακόμα!", του απάντησα.

Ευτυχώς βέβαια που εκτός από το μυαλό μου, τη μέση μου, τις μπούκλες μου και τον αφαλό μου, τα υπόλοιπα φαίνεται να είναι όπως πρώτα. Το μέγεθος της μέσης είναι όμως σχετικό, γιατί εγώ ακόμα μέση δαχτυλίδι λέω πως έχω, αν είναι αυτό του βαρελιού υπάρχει κανένα πρόβλημα; Αλλά από την άλλη, τόσα χρόνια αχτένιστη, είναι ποτέ δυνατόν να εμφανίζομαι τώρα καθημερινά σαν τη Ζωζώ; Δηλαδή να αποφεύγω τον καθρέπτη ένα πράγμα γιατί κάθε φορά νομίζω πως μου έκανα διάρρηξη! Ο αφαλός δε με νοιάζει να είναι ρηχός, μόνο που με τρώει η ανησυχία μην λυθεί (όπως οι Γαλάτες μην τους πέσει ο ουρανός στο κεφάλι) και είναι δύσκολο (ή αδύνατο;) να με πείσει κάποιος για το αντίθετο.

Ευτυχώς που άμα έχω πολλές-πολλές ανησυχίες τρώω καμιά κλωτσιά εκ των έσω και συνέρχομαι! Φαίνεται για αυτό έχουν εφευρεθεί εξαρχής οι κλωτσιές εκ των έσω, για να φέρνουν στα συγκαλά τους εμάς με το 'pregnancy mind'. Ποιος να ξέρει...

Τι άλλα; Δεν έχω φτιάξει το παιδικό δωμάτιο ακόμα, δεν έχω ψωνίσει τα μωρουδιακά ακόμα, δεν έχουν έρθει Χριστούγεννα ακόμα. Αλλά καλύτερα, για τίποτα δεν είμαι έτοιμη ακόμα! Ούτε χριστουγεννιάτικο δέντρο δεν έχουμε στολίσει! Μα επιτέλους δηλαδή! Θα αναγκαστώ να κάνω το κλασσικό, να παραγγείλω πίτσες και να φωνάξω τους συναδέλφους για τη βρωμο-δουλειά. Το μυστικό είναι οι πίτσες να ψήνονται ακόμα μόλις φτάσουν, αλλιώς το δέντρο μένει στη μέση. Για το αποτέλεσμα φυσικά μη με ρωτάτε, το φαντάζεστε... Καλέ όχι για τις πίτσες, ούτε ψίχουλο δε μένει, για το δέντρο!

Φτάνει και η πεθερούλα μεθαύριο και θα μας πιάσει στα πράσα! Ευτυχώς που παίζει μπόλικος κουραμπιές, που πολύ της αρέσει, και θα τις ρίξουμε άχνη στα μάτια... Και με την πεθερούλα τριγύρω, ξέρετε τώρα εσείς, ετοιμαζόμαστε να ζήσουμε μεγάλες στιγμές!Πάλι... Τουτέστιν βόλτες, φρου-φρου, κι αρώματα.

Αχ καλέ μου γέρε χρόνε δώσε μου μια πίστωση, ευκολίες πληρωμής, πώς αλλιώς να στο πω;


Saturday, October 19, 2013

Το παράδοξο του πώς μια αγελάδα παθαίνει νευρικές ανορεξίες

Stylish woman
Από την αρχή της ανθρωπότητας (δεν ήμουν εκεί, μα μου το έχουν πει!), οι γυναίκες ανά την υφήλιο νοιάζονται για την εμφάνισή τους. (Καταγεγραμμένο είναι αυτό κι αντιρρήσεις δε θέλω!) Έφτιαχναν φορέματα με τομάρια στην αρχή, χιτώνες ύστερα, έβαζαν χρώματα σε μάγουλα και σε χείλη (α, τις Σαλώμες!), κρεμούσαν στολίδια στο λαιμό και κοσμούσαν τους καρπούς (ντράγκα ντρουγκ τα βραχιολάκια). Κομψές κι όμορφες οι γυναίκες, κυνηγοί και δημοκράτες οι άντρες.

Κατά το πέρασμα των αιώνων, οι ιστορικές συγκυρίες (τουτέστιν, αν δεν έχουμε να φάμε τι να το κάνουμε το παντεσπάνι;) διαμόρφωναν άλλες κουλτούρες για τη μόδα και το στυλ. Σε μια εποχή που οι περισσότερες γυναίκες ήταν αγρότισσες, οι αριστοκράτισσες μόνο είχαν το χρόνο και τη διάθεση να ασχοληθούν με τη μόδα. Κι επειδή έτσι τις βόλευε (εμ, χαζές μια φορά δεν ήταν!) καθιέρωσαν το λευκό στην επιδερμίδα και το πληρωθικό στους γοφούς. Ταίριαζε άλλωστε αυτή η εικόνα με τα σαλόνια με τις βαριές κουρτίνες όπου σύχναζαν, και τα λουκούλια γεύματα που συχνά παράθεταν. (Με λίγα λόγια, ποιος τις υπολογίζει τις πληβείες;) Καθώς οι γυναίκες περνούσαν από την αγροτική στην αστική ζωή, καθώς η ανέχεια έδινε τη θέση της στο πλουραλισμό, το ηλιοκαμένο δέρμα (από τον καυτό ουρανό της Λούτσας τότενες) και το  σώμα που αδυνάτιζε (όλοι είχαν πια φαγητό, δε χρειάζόταν να φαίνεται στο μπράτσο τους!) πέρναγαν στο προσκήνιο.

Με αυτά και με τα άλλα, φτάσαμε στη σύγχρονη εποχή. (Όπου και μπορώ να σας τα πω από προσωπική εμπειρία τα πράγματα!) Σε μια εποχή που στυλ είναι το τατουάζ στο αυτί του Λάκη, η πλαστική στο στήθος της Τζένης και το λίφτινγκ στο μούτρο της Τατιάνας. Τη σήμερον ημέρα που λέτε αγαπητοί μου, δε μπορείς να προχωράς και χλάπα της χλούπα της να περισσεύουν πάνω σου ρούχα ή άλλα, άντε μην ανοίξω τον στόμα μου! Η σύγχρονη μόδα επιτάσσει να φοράμε ρούχο σε νούμερο -8! Κι εννοείται πως μετά αφιερώνει τηλεοπτικό χρόνο στη σύγχρονη μάστιγα της εποχής, τη νευρική ανορεξία.

Cow
Και τέλος πάντων, ενώ εγώ το καλοκαίρι φοράω μπικίνι που κάπως τσιτώνει στο γοφό, η μάνα μου μού ψήνει μουσακά. Η ομορφιά είναι βέβαια υπόθεση υποκειμενική, μα θέλω επιτέλους να μάθω το τι στ' αλήθεια μου συμβαίνει! Να μουγκανίσω δηλαδή ή να πάρω πολυβιταμίνες; Αυτά τα αντιφατικά μηνύματα πάντα μου δημιουργούσαν μια κάποια σύγχιση...

Νομίζω λοιπόν, πως είναι η ώρα να αφήσουμε την ιστορία της ανθρωπότητας (πρόφαση ήταν άλλωστε, ποιος νοιάστηκε στ' αλήθεια;) και να πιάσουμε τη δικη μου. Από την αρχή!

Ως παιδί ήμουν πάντα καλοφάγανο και στρουμπουλό. Οι γονείς (κι ο περίγυρος αν είχε τα θάρρητα) μου τόνιζαν με κάθε ευκαιρία πως πρέπει να αδυνατίσω. Ενώ η μάνα μου ξεφούρνιζε με κάθε ευκαιρία (και χωρίς) σπανακόπιτες, καρυδόπιτες, κουλούρια, και δε συμμαζεύεται πασπαλισμένο με λιπαρά και θερμίδες. Στη μεγάλη λαμαρίνα! Μα πάντα σπιτικό, όχι τίποτα βλακείες απ' έξω!

Πήγα γυμνάσιο μετά και κάπως άρχισα να ντρέπομαι γιατί το τζην μου ήταν κάπως μεγαλύτερο νούμερο από αυτό των άλλων παιδιών. Δεν έγινε και κάτι θα μου πείτε. Έλα όμως που μου το επεσήμαναν οι γονείς σε κάθε ευκαιρία! Μετά βέβαια μου έφερναν κέικ την ώρα που διάβαζα γιατί η ζάχαρη βοηθάει στη συγκέντρωση.

Μπερδευόμουν το λοιπόν η νεαρά η κορασίδα. Δεν υπήρχε τότενες βλέπετε και το TLife να στείλω την απορία μου στους ειδικούς να βρω μιαν άκρη. Θα τους έγραφα κάτι σαν: "Αγαπητοί μου, όλοι με λένε στρουμπουλή, μα με ταΐζουν κάμποσο. Πείτε μου τι να κάνω; Στη στήλη σας θα με κατατάσσατε ως αγελάδα ή μήπως θα βάζατε έναν ειδικό να μου πει για τη νευρική ανορεξία; Αυτά τα αντιφατικά πάντα μου δημιουργούν μια κάποια σύγχιση..."

Τέλος πάντων, φοιτήτρια έφυγα από το σπίτι με την αυτοπεποίθηση μου να παριστάνει τη σφουγγαρίστρα. Ένα καλοκαίρι γύρισα στη μάνα μου με 28 κιλά λιγότερα. (Σάμπως ο έρωτας έφταιγε, ή να ήταν που δε χόραγε λαμαρίνα στο μικρό μου το φούρνο;) Έχασε το χρώμα της η μάνα μου και για πρώτη φορά στη ζωή μου τη θυμάμαι να μη μιλάει. Ο πατέρας μου μού έστιψε έναν κουβά πορτοκάλια σε χυμό κι ενώ περίμενε να τον πιω ξέθαβε κάτι αποκόμματα για να μου διάβασει τι είναι η νευρική ανορεξία. Ήταν ενημερωμένος άνθρωπος, όχι κανένας αναχρονιστικός! Του είπα για το BMI μου και τον διαβέβαιωσα για την καλή μου υγεία, αλλά μετά μου έφερε ένα ποτήρι γάλα και δυο φέτες ψωμί με μέλι.

Πέρασαν τα χρόνια, έβαλα πίσω 3-4 κιλά, κάπου εκεί τα βρήκαμε. Ή τέλος πάντων στο περίπου...

Δέκα και χρόνια έχουν περάσει από τότε. Οι γονείς πιστεύουν πως τρώω λίγο αν δε δεχτώ συμπλήρωμα στο πιάτο ή τουλάχιστον ένα γλυκάκι μετά το φαγητό. Πάντα έχουν εύκαιρο εντωμεταξύ το απόκομμα για τη νευρική ανορεξία. Έτσι για να με κρατάνε σε εγρήγορση. Και στην τηλεφωνική μας επικοινωνία, η κουβέντα περιστρέφεται γύρω από τις ερωτήσεις "Τι έφαγες σήμερα; Και για βραδινό;" και την παρατήρηση "Δεν τρως όμως καθόλου φρούτα!".  

Η πεθερούλα βέβαια, κάθε που με βλέπει, μου ζητάει να κάνω μια στροφή. Με κοιτάει διεξοδικά, ειδικά από πίσω (εκεί τα παίρνω τα άτιμα που δε μπορώ να ρουφιχτώ!), κι αποφαίνεται "Καλή είσαι τώρα, μην πάρεις κιλά". Αυτό τις περιόδους που οι γονείς ιδανικά θα ήθελαν να με μπουκώνουν διπλή μερίδα. Ή "Έχει τσιτώσει το παντελόνι, αν έχανες λίγο θα σου έστρωνε καλύτερα". (Ούτε προπονήτρια μου στην ενόργανη να ήτανε!) Αυτό όταν οι γονείς χαμογελούν ικανοποιημένοι γιατί "έστρωσε το μούτρο μου". Όταν παντρεύτηκα δε, αμέσως μετά την ευχή της, μου έδωσε την πολύτιμη συμβουλή (ή μήπως να ήταν απειλή;) να μην αφεθώ κι απλώσω.

Και τέλος πάντων, ενώ η μάνα μου μού ψήνει μουσακά, σε μια εβδομάδα από τώρα είναι ο γάμος του κουνιάδου κι εγώ έχω να κάνω στροφή. Η ομορφιά είναι βέβαια υπόθεση υποκειμενική θα μου πείτε, μα θέλω επιτέλους να μάθω το τι αλήθεια μου συμβαίνει! Να μουγκανίζω ή να παίρω πολυβιταμίνες; Αυτά τα αντιφατικά μηνύματα πάντα μου δημιουργούσαν μια κάποια σύγχιση... Κι είναι κι αυτός ο μουσακάς που μου έχει σπάσει τη μύτη!